Prawdziwy czarnoskóry Polak z południowoamerykańskim temperamentem!
Brian Scott to jeden z najbardziej rozpoznawalnych dziennikarzy w Polsce. Niekwestionowana gwiazda RMF FM, osobowość TVN-u, charyzmatyczny prowadzący programu Etniczne Klimaty w TVP. Mówi o sobie, że jest pierwszym Murzynem Rzeczypospolitej.
W rozmowie z Marią Mazurek robi bilans swojego życia. Jest błyskotliwy, zabawny, bezkompromisowy. Opowiada, jak tak naprawdę wygląda praca w mediach. Odważnie mówi o Polsce i rodzinie, którą tu założył - między innymi o chorym synu.
Brian Scott wie, jak realizować marzenia i jaką cenę trzeba za to zapłacić.
Brian Scott urodził się w 1960 roku w Gujanie Angielskiej, małym, ale kolorowym kraju w Ameryce Południowej - wśród zaledwie 800 tysięcy jego mieszkańców są Hindusi, Azjaci, Indianie, biali i Murzyni. Zanim w 1985 roku przyjechał do Europy, w swojej ojczyźnie zajmował się polityką.
Do Polski przyleciał, aby studiować. W planach miał kierunek techniczny, ale trafił na dziennikarstwo. Mimo że początkowo nie znał ani słowa po polsku, szybko opanował język i okazał się dobrym studentem. Na początku lat dziewięćdziesiątych został pracownikiem nowo powstałego radia RMF FM. Był nie tylko pierwszym Murzynem, ale i pierwszym obcokrajowcem, który zrobił karierę w polskich mediach. Szybko stał się jednym z najbardziej popularnych dziennikarzy w Polsce.
W 1997 roku przeszedł do stacji TVN, gdzie prowadził kilka programów rozrywkowych. Przez wiele lat współtworzył program TVP Etniczne klimaty, poświęconego mniejszościom narodowym w Polsce. Ostatnio jest jednak głównie nauczycielem - uczy dzieci angielskiego w jednej z krakowskich szkół.
Mąż Urszuli, ojciec czworga dzieci.
Michael Rothberg - profesor na Wydziale Anglistyki University of Illinois w Urbana-Champaign, gdzie kieruje Holocaust, Genocide, and Memory Studies Initiative. Publikował w takich pismach, jak m.in. „American Literary History”, „Critical Inquiry”, „Cultural Critique”, „History and Memory”, a także „History and Theory”, „New German Critique” i „PMLA” oraz w licznych pracach zbiorowych. Jest autorem dwóch książek "Traumatic Realism: The Demands of Holocaust Representation" (2000) oraz "Multidirectional Memory: Remembering the Holocaust in the Age of Decolonization" (2009). Obecnie prowadzi badania nad współzależnościami między migracją a konfrontacją z narodowym socjalizmem i Zagładą we współczesnych Niemczech.
Jest to pierwsza książka, która w sposób adekwatny podejmuje kwestię polityki pamięci w perspektywie ponadnarodowej i transdyscyplinarnej. Dokonując odczytań tekstów teoretycznych i literackich przeważnie z lat 50. i 60. XX wieku, autor konfrontuje doświadczenie i pamięć Zagłady z doświadczeniem i pamięcią dekolonizacji, stawiając zasadne pytanie o rozdzielającą te dwa dyskursy dziś granicę. Jego argumentacja jest przekonująca, a analizy subtelne. Rothberg wytycza nowy kierunek w studiach nad pamięcią, badaniach społecznych, literackich i kulturowych. To lektura robiąca ogromne wrażenie!
Andreas Huyssen, Uniwersytet Columbia, Nowy Jork
Celem książki jest prezentacja systemów oświatowych Polski, Anglii, Francji, Niemiec, Rosji (i Związku Radzieckiego), Szwecji i Stanów Zjednoczonych w XIX i XX wieku na tle przemian ekonomicznych, społecznych i politycznych, koniecznych dla zrozumienia mechanizmów ekonomicznych, społecznych i politycznych warunkujących rozwój oświaty.
Książka przeznaczona jest dla nauczycieli akademickich i studentów pedagogiki, głównie studiów magisterskich, oraz młodych ludzi, interesujących się z przyczyn osobistych (np. w przypadku planowanej emigracji) systemami szkolnymi różnych krajów i ich porównaniem z polskim systemem oświatowym.
Na tytułowy „Śląski witraż” składają się teksty, przedstawione w porządku chronologicznym, będące swego rodzaju reakcją etnologa na istotne problemy, zjawiska i procesy zachodzące w górnośląskiej grupie regionalnej; ze smutkiem dodam, że darzone znikomą uwagą śląskich przedstawicieli tej dyscypliny. Z wdzięcznością przyjmuję zatem fakt prymarnego zainteresowania tą problematyką ze strony periodyku „Etnografia Polska”, a także „Kontekstów. Polskiej Sztuki Ludowej” i obecnej inicjatywy wydawnictwa „Śląsk”.
Marian Gerlich
Wśród tematów omówionych w książce znalazły się: problemy bezpieczeństwa w społeczności lokalnej, wybrane zjawiska patologii społecznej, ograniczanie wybranych naruszeń prawa przez organy ścigania i wymiar sprawiedliwości, administracja publiczna w ograniczaniu zagrożeń dla bezpieczeństwa społecznego, działania administracji w zakresie ograniczania wybranych zjawisk patologii społecznej.
Esej jest próbą myślenia w sytuacji, gdy wyczerpały się wszystkie wielkie narracje, a nam pozostało błogosławieństwo lokalnej wizji i prowizorycznej prawdy – pisze Jacek Gutorow w przedmowie do swej najnowszej książki. I jest to deklaracja dotycząca zarówno metody pisarskiej, jak i tematu. Na Życie w rozproszonym świetle składa się bowiem szesnaście esejów o perypetiach dwudziestowiecznej myśli krytycznej i filozoficznej oraz o dramacie języka i wyobraźni artystycznej w epoce nowoczesności. Gutorow zatrzymuje się na wybranych epizodach intelektualnych i duchowych, które stanowią część „ukrytego testamentu” współczesnej humanistyki – od frontowych przeżyć Ludwiga Wittgensteina po przedwczesną śmierć Jacques’a Derridy. Książka jest także próbą biografii intelektualnej kilku szczególnie ważnych dla autora myślicieli i twórców XX wieku: m.in. Hannah Arendt, Martina Heideggera, Edwarda Saida, Hansa-Georga Gadamera, Franza Kafki i Marcela Prousta.
Marginesy, pobocza. Nieużywane częstotliwości i pasma. Zapomniane etymologie. Sny. Kiedy w pewien listopadowy dzień 1997 roku Derrida jechał do Katowic, obaj z Andrzejem Sosnowskim mieliśmy sny z francuskim filozofem w roli głównej. Wiem o tym, bo przed wykładem Derridy na Uniwersytecie Śląskim Andrzej powiedział mi o swoim śnie, a ja przyznałem się do swojego. Jacyś ludzie gonili Derridę i rzucali w niego kawałkami tortu. W opublikowanej dwa lata później książce La Contre-allée Catherine Malabou przytoczyła fragment listu, jaki Derrida napisał do niej z Polski: „nie zauważyłem u nich poczucia winy, a jedynie język ofiar – najpierw nazizmu, potem komunizmu, teraz «postmodernizmu»”.
Z eseju Hotel Derrida (fantazja)
Jacek Gutorow (1970) – poeta, eseista, krytyk literacki i tłumacz; wykładowca literatury brytyjskiej i amerykańskiej na Uniwersytecie Opolskim. Ma na koncie sześć tomów poetyckich, pięć zbiorów krytycznoliterackich, cztery tomy przekładów poetyckich i kilkanaście opracowań książkowych, w tym wybory wierszy Tadeusza Różewicza i Bolesława Leśmiana. Tłumaczył takich autorów jak Wallace Stevens, Simon Armitage, Ron Padgett i Mark Ford. Za tom krytycznoliteracki Nie podległość głosu. Szkice o poezji polskiej po 1968 roku (2003) otrzymał Nagrodę Fundacji Kultury i Nagrodę im. Ludwika Frydego. Jest członkiem rady programowej miesięcznika „Odra”, a także polskiego oddziału PEN Clubu i kapituły Nagrody Literackiej Gdynia. Mieszka w Opolu.
W cieniu Kremla spotykają się ikona polskiej opozycji i krytyk Putina nr 1.
Czy metody polskiej opozycji czasów PRL-u uda się zastosować w putinowskiej Rosji? Na jakich warunkach można próbować porozumieć się z autorytarną władzą? Czy polska transformacja to również droga dla Rosjan? Jakie miejsce powinna zająć Rosja w Europie? Jak rozwiązać konflikt z Ukrainą? Czy lustracja jest niezbędna do zapewnienia społecznego pokoju?
Adam Michnik, jeden z filarów antykomunistycznej opozycji w Polsce a dziś redaktor naczelny „Gazety Wyborczej” spotkał się z Moskwie z Aleksiejem Nawalnym, bezkompromisowym bojownikiem przeciwko korupcji i najważniejszą dziś postacią antyputinowskiej opozycji. Ich wspólna książka jest zapisem fascynujących rozmów o najważniejszych konfliktach, które rozrywają współczesną Rosję i świat.
W książce omówiono pionierskie badania z ostatniej dekady XX w., prowadzone w ramach projektu Biografia a tożsamość narodowa, będące próbą spojrzenia na II wojnę światową z perspektywy indywidualnej historii życia. Zebrane w niej artykuły zostały poddane dyskusji wśród Autorów, którzy dodatkowo opatrzyli komentarzem swoje teksty. Ich tematyka odnosi się do zjawisk: wojny (przemocy i cierpienia), pamięci (indywidualnej i zbiorowej), tożsamości oraz stereotypów. Zagadnienia te zostały opracowane na podstawie badań opartych na metodzie autobiograficznego wywiadu narracyjnego, nawiązującej również do polskiej tradycji badań biograficznych, z której znana jest między innymi łódzka socjologia. Czytelnik dowie się wszystkiego na temat zastosowań wywiadu narracyjnego: począwszy od założeń teoretycznych, przez omówienie samej techniki, procedurę analityczną, aż po krytyczny namysł nad sposobem prowadzenia badań i analizy zgromadzonych danych.
Książka zainteresuje nie tylko socjologów, antropologów, kulturoznawców i historyków, ale także osoby, dla których fascynujące może być czytanie fragmentów wywiadów i śledzenie tego, co typowe dla naszej kultury w jednostkowych biografiach.
Gdzie znajduje się legendarne królestwo
i jego magiczna stolica Shangri-la (Szambala)?
System tuneli łączy tajemnicze krainy we wnętrzu Ziemi,
a ich mieszkańcy dysponują potężną energią Vril.
„Niezwykle ważna książka. Wnioski autora o tajemniczej krainie
i jej niezwykłej mocy otwierają nowe horyzonty. Lektura obowiązkowa
dla każdego poszukiwacza prawdy”. Erich von Däniken
Pod powierzchnią Ziemi istnieje ukryty świat, gdzie w harmonii
i szczęściu żyją potomkowie dawnych ras...
Legenda o Agharti powtarza się w przekazach różnych kultur. Przez
wieki fascynowała naukowców, mistyków, marzycieli i awanturników.
Możliwość istnienia podziemnego królestwa rozważali Platon, Kolumb,
Ferdynand Ossendowski, Adolf Hitler. Opowieściom o Agharti
towarzyszył też temat może jeszcze bardziej tajemniczy – przedziwnej
mocy zwanej Vril, która ma dawać nieograniczoną potęgę każdemu,
kto ją opanuje…
• Gdzie leży legendarna kraina?
• Czy podziemne korytarze łączą wszystkie kontynenty?
• Kim są mieszkańcy ukrytego świata – potomkami cywilizacji Atlantydy,
starożytnego ludu sprzed potopu, przybyszami z innej galaktyki?
• Czy współczesna nauka dostarcza dowodów powstania takiego
świata i szans przeżycia w nim ludzi?
• I czym jest tajemnicza energia Vril?
ALEC MACLELLAN, wieloletni badacz zagadki Agharti , usiłuje odpowiedzieć
na te intrygujące pytania. Konfrontuje swoje hipotezy
z teoriami innych pasjonatów pradawnej zagadki. Opisuje własne
poszukiwania na wszystkich kontynentach: od Tybetu, Mongolii, Indii,
poprzez Egipt, Brazylię, Meksyk, po Amerykę Północną. Analizuje
indyjskie Wedy, mity Greków i Rzymian, egipską Księgę Umarłych,
skandynawskie Eddy i przekazy buddyjskie, by odnaleźć ukrytą krainę
uosabiającą odwieczne marzenie ludzkości o lepszym świecie.
Badanie właściwości materiałów jest podstawą znajomości materiałów, która jest niezbędna przy doborze materiałów na wszelkie konstrukcje. Metale są zaś najpowszechniej stosowanymi materiałami w tym zakresie.Niniejsza książka, będąca kompendium wiedzy dotyczącej nowoczesnych sposobów badania materiałów - metali i stopów, opisuje różne metody:przygotowania próbek do badań,najczęściej stosowane metody wykonywania badań orazmetody oceny wyników tych badań.Uzupełnieniem przedstawionych wiadomości jest krótkie scharakteryzowanie metali pod względem budowy, właściwości i technologii ich obróbki.W książce będzie można przeczytać m.in. na temat:badania twardości metali (metody statyczne, dynamiczne, magnetyczne)prób technologicznych metali (próby dla blach, drutów, rur)metalograficznych metod badania metali i stopówbadań korozyjnych oraz nieniszczącychKsiążka jest kierowana m.in. do studentów kierunków technicznych wyższych uczelni o różnych specjalnościach (np. materiałoznawstwo, inżynieria materiałowa, mechanikai budowa maszyn), studentów uczelni ekonomicznych na kierunkach towaroznawstwo oraz zarządzanie i inżynieria produkcja.Książka może jednak również znaleźć zastosowanie dla pracowników działów kontroli jakości czy specjalistów zatrudnionych w firmach wykorzystujących omawiane materiały.
Teraźniejszość nie zna końców ni początków, one zawsze jakoś wykraczają poza jej dośrodkowy wir, rozmywają się w jej zamglonym spojrzeniu - bo owszem, teraźniejszość jest zawsze zamglona, widzimy ją niewyraźnie, bo zbyt wielorako i szczegółowo, w przeciwieństwie do ostrej jak brzytwa przeszłości. Wszkaże cudzysłów, w który bierze ona wszelką grandilokwencję, to instrument emancypacyjnego śmiechu, wydawać by się mogło, że przysłowiowo ostatniego, najlepszego ze śmiechów, choć kto to może ostatecznie wiedzieć; śmiechu potęgi teraźniejszości, która nie wstydzi się wbrew wszelkim "duchom czasu" być sobą, tylko sobą, czyli zarazem, w naszym wypadku - dzięki specyfice naszych archiwów i powszechnie dostępnych danych, również tych dotyczących przeszłości - wszystkim, czym zechce, choćby nawet najbardziej nie-dzisiejszym. Bo nasza teraźniejszość to raj dla wszelkiego rodzaju grup rekonstrukcyjnych, przebierających się w szaty, jakie tylko zechcą, i zdolnych dzięki sile relacji społeczno - identyfikacyjnych do wytworzenia dla samych siebie i w obrębie własnych praktyk o transhistorycznym charakterze [...] każdy taki bąbel to osobna nisza sztuki - miłośnicy i miłośniczki Powstania Warszawskiego; maniaczki wieżowców i urbanistyki modernistycznej; grupy skupione wokół cieszących się renomą długowieczności i modernistyczną jeszcze proweniencją czasopism literackich czy artystycznych; fani i fanki neodandyzmu, przywdziewający cylindry, na które sikał Rimbaud; albo neomodernistyczni replikatorzy i rekonstruktorki awangardowych gestów. manifestów i happeningów - wszyscy oni są takimi bąblami, które, niczym Leibnizjańskie monady wypełniają świat teraźniejszości szczelnie, nie posiadając zarazem drzwi i okien - każdy światem dla siebie, brakuje wszakże pełnej harmonizacji, czego jednak się nie zauważa.
Publikacja w sposób wielostronny ukazuje wpływ kobiet na kształtowanie się rzeczywistości przełomu wieków oraz ich rolę w zachowaniu dziedzictwa i pielęgnowaniu wartości ponadczasowych.
Bohaterkami książki są kobiety, które pochodzeniem, pracą bądź sercem związane były z Kresami Wschodnimi. Czytelnik odnajdzie w publikacji odkryte na nowo postaci, obecne już na kartach historii, a także kobiety nieco mniej znane, o których pamięć jest żywa wyłącznie w społecznościach lokalnych.
Zaprezentowano biografie przedstawicielek różnych zawodów, czasami odmiennych światów, kobiet żyjących w latach pokoju i w czasach burzliwych. Są wśród nich inicjatorki życia społecznego, kulturalnego i gospodarczego, w wielu wypadkach prekursorki wykraczające poza epokę, w której żyły.
Książka Laqueura, historyka z Berkeley, to nie tylko rzetelna opowieść o historycznych zmianach w podejściu do problemu masturbacji – od Starego Testamentu po dzień dzisiejszy, czyli, jak głosi tytuł pierwszego rozdziału „Od Onanii do internetu” – ale także, jak przystało na przedstawiciela nowej szkoły historycznej, opowieść z filozoficzną tezą. Inspirowany badaniami Michela Foucault, Laqueur ze szczególną podejrzliwością przygląda się epoce założycielskiej nowoczesności, czyli oświeceniu, by tam dojrzeć początki naszej zachodniej obsesji na punkcie masturbacji. Wbrew powszechnym przeświadczeniom, że największymi wrogami onanii są związani z religią konserwatyści, Laqueur dowodzi, że samo pojęcie onanii zrodziło się z ducha sekularnego oświecenia i uzyskało rangę centralną za sprawą świeckich praktyk społecznych, które Foucault nazywał „technikami dyscyplinującymi”. Datę narodzin zjawiska onanii Laqueur wyznacza na rok 1712, kiedy to anonimowy autor, powołujący się na medyczne odkrycia z ducha brytyjskiego oświecenia, ogłosił dzieło potępiające masturbację nie tylko jako „grzech”, lecz przede wszystkim jako praktykę szkodliwą ze zdrowotnego punktu widzenia.
Ucieleśnienie oraz cielesna świadomość są uniwersalnymi cechami ludzkiego życia. Soma jest naszym podstawowym i niezbywalnym środkiem percepcji, działania i myślenia. Jednakże zwiększona i skupiona uwaga dotycząca jej odczuć i poruszeń przez długi czas była krytykowana nawet przez filozofów przychylnych ciału – jako szkodliwe zakłócenie, które demoralizuje poprzez koncentrację na własnym ja. Staram się obalić podobne zarzuty, nawiązując do najbardziej wpływowych XX-wiecznych filozofów cielesności i korzystając z osiągnięć dyscyplin umysłowo-cielesnej świadomości świata Zachodu i Azji. Unikając prób przerabiania trudnych do uzgodnienia ontologicznych debat dotyczących relacji umysłu i ciała, moim celem jest reorientacja filozoficznych badań związanych z tym zagadnieniem w stronę bardziej owocnego i pragmatycznego kierunku, który wzmacnia ważne – choć zaniedbane – związki między filozofią umysłu, etyką, teorią polityki oraz wszechobecnym estetycznym wymiarem życia codziennego. Zagadnienia cielesnej świadomości tworzą zasadniczą problematykę tej książki, choć rozciąga się ona również dalej, obejmując inne wymiary somaestetyki, między innymi te, które dotyczą krytycznej i melioratywnej perspektywy ujęcia kwestii zewnętrznego wyglądu ciała.
Najnowsza książka wybitnego pisarza i filozofa, twórcy wspólnot Arka oraz Światło i Życie.
Pisana z miłości, o miłości, z miłością do każdego człowieka.
Przemieniająca nas i świat. Potrzebna jak chleb. W swej najnowszej książce Jean Vanier zaprasza nas do wspólnego stawiania pytań o najważniejsze ludzkie sprawy: o nasze zaangażowanie w problemy współczesnego świata, o źródła dostrzeganego i doświadczanego cierpienia, o naturę i znaczenie miłości, o śmierć i to, co po niej nastąpi, o wymiary sumienia człowieka, o Boga i sposób, w jaki włącza się On w naszą egzystencję, o sens naszego istnienia. Nie są to rozważania abstrakcyjne, ale refleksja oparta na przemyśleniach i osobistych doświadczeniach twórcy wspólnot Arka oraz Wiara i Światło – człowieka, który całe swoje dojrzałe życie poświęcił czynnemu okazywaniu miłości. Zdolność do kochania i nasza potrzeba otrzymywania miłości są biegunami wyznaczającymi i orientującymi nasze człowieczeństwo. W całkowicie osamotnionym człowieku łatwo rodzi się rozpacz. Gdy ktoś odrzuca naszą miłość, a więc i nas samych, strasznie cierpimy. „Bycie umiłowanym” to dar i zadanie, fundament naszej tożsamości, które urzeczywistnia się w relacjach z innymi, leczy i uzdrawia.
Tomasz Jaeschke – teolog, pedagog, coach, mediator, obrońca praw zwierząt.
Do roku 1992 duchowny katolicki. Autor książki Nierządnice (2006) będącej osobistym rozliczeniem z życiem konsekrowanym, a także obowiązkiem celibatu dla duchownych katolickich. Przez ponad 20 lat pracował w Wiedniu jako pedagog – z zagrożoną młodzieżą oraz z dziećmi specjalnej troski. Jako duszpasterz i coach
wspiera osoby w trudnych sytuacjach życiowych. Jest powiernikiem, doradcą i wsparciem dla osób cierpiących w związku ze stratą lub chorobą zwierzęcego towarzysza życia, a także dla ludzi działających na rzecz poprawy losu zwierząt.
W ostatnich latach wielokrotnie apelował o podjęcie działań na rzecz urzeczywistnienia miłosierdzia wobec istot zwierzęcych. Między innymi wystosował list otwarty do Benedykta XVI, a następnie do obecnego papieża Franciszka. Spotkał się w Brukseli z deputowanym do parlamentu europejskiego Andrea Zanonim. Prowadził rozmowy z Arcybiskupem Wiednia kardynałem Christophem Schönbornem.
Jest twórcą Animal Spirit Church, inicjatywy mającej na celu upowszechnienie „prozwierzęcej” interpretacji duchowości chrześcijańskiej oraz ponadwyznaniowe porozumienie na rzecz istot wykluczonych i krzywdzonych – tak ludzi, jak i zwierząt (www.animalspiritchurch.eu).
Czym jest ciemna energia?
Jakie obiekty lub cząstki tworzą ciemną materię?
Skąd wiadomo, że wszechświat składa się głównie z ciemnej materii i jest wypełniony ciemną energią?
Z czego składa się wszechświat? Jeszcze nie tak dawno fizycy sądzili, że dobrze znają odpowiedź na to pytanie, i że potrafią dokładnie zidentyfikować wszystkie obiekty, które dają swój wkład do całkowitej masy wszechświata. Problem pojawił się wtedy, gdy obserwacje astronomiczne dostarczyły dowodów na obecność znacznych ilości dodatkowej, niewidocznej materii i na przyspieszenie ekspansji wszechświata rozpychanego tajemniczą energią, która jest równoważna masie. Po przeprowadzeniu wstępnych oszacowań okazało się, że wszystkie znane do tej pory postaci materii to tylko wierzchołek gigantycznej góry lodowej. Co znajduje się pod powierzchnią wody? Odpowiedź na to pytanie zawarta jest na kartach tej książki.
Jak wygląda świat z perspektywy mrówki, pojedynczego atomu albo galaktyki?
Czy życie mgławicy przypomina życie kontynentu, to zaś życie cząsteczki białka?
A może obserwowalny Wszechświat jest tylko maleńkim pyłkiem, a w każdym atomie kryją się nieskończone kosmosy tętniące życiem?
Bogato ilustrowana książka prowadzi Czytelnika krok po kroku poprzez skale przestrzenne Wszechświata: od najpotężniejszych struktur kosmicznych, przez świat galaktyk, gwiazd, planet, skał, roślin, mrówek, bakterii, struktur komórkowych, związków chemicznych i atomów, aż po pojedyncze cząstki elementarne. Kolejne rozdziały opisują fascynujący świat śpiewów ziemskiej magnetosfery, wielkich kosmicznych eksplozji i mikroskopijnych soczewek mrówczego oka, a towarzyszący tym opisom komentarz dotyka takich kwestii, jak miejsce człowieka we Wszechświecie, istota nauki i granice naszego poznania oraz piękno, jedność i harmonia Natury we wszystkich jej skalach.
Czarne zeszyty są dokumentem szczególnej wagi. Heidegger zapowiada, że nie należy ich traktować jako roboczych notatek, przygotowywanych z myślą o jakimś z góry „zaplanowanym systemie”, ani jako zbioru „aforyzmów”, gromadzących „życiowe mądrości”, lecz by uznać je za „skromna forpocztę […] niewysłowionego jeszcze namysłu w poszukiwaniu drogi ku wciąż początkowemu myśleniu, które w odróżnieniu od metafizycznego, zwie się myśleniem zgodnym z dziejami bycia”. Nie jest w nich istotne to, co zostaje przedstawione i ujęte w pojęciowych konstrukcjach, ale sposób, w jaki wypracowywane jest pytanie o bycie.
Metafizyka i polityka to ostatnia książka Cezarego Wodzińskiego, ukończona kilka miesięcy przed jego śmiercią.
Praca ta jest dobrym przyczynkiem do studiów kulturoznawczych, gry bowiem to istotny obszar subdyscypliny i kierunku studiów, które określa się jako cyberkulturoznawstwo. Jest wartościowym przewodnikiem intelektualnym po problematyce gier, które już weszły do głównego nurtu kultury popularnej. Nie waham się zatem stwierdzić, że praca stanowić będzie coś w rodzaju referencebook dla przyszłych badaczy społecznego tworzenia rzeczywistości w grach komputerowych. Książka R. Bomby [...] jest pierwszą w polskim piśmiennictwie systematyzacją problematyki gier komputerowych jako fenomenu kulturowego, wykraczającego jednak daleko poza kulturę będącą sferą ekonomii, polityki, nauki, edukacji i in.
Prof. dr hab. Kazimierz Krzysztofek
Szkoła Wyższa Psychologii Społecznej w Warszawie
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
