Doświadczeni nauczyciele z Polski i ze Stanów Zjednoczonych snują refleksje nad tym, jak wychowywać i kształcić uczniów na mądrych i kompetentnych obywateli. Realizacja tego zadania to wielka sztuka. Wymaga od nauczyciela ciągłego samodoskonalenia i pracy nad rozwojem własnym. Tymczasem trud nauczycieli wciąż jest mało rozumiany, a jeszcze mniej doceniany przez innych: rodziców, polityków, decydentów. W rozważaniach zawartych w tej książce doświadczeni pedagodzy zastanawiają się, jak można zmienić ten stan rzeczy…
******
In this concise book experienced teachers from Poland and the United States write about how to bring up and educate students so that they become wise and competent citizens. Performing this task is a great art. It demands that a teacher masters the skill of personal growth. But the teachers’ work is understood and appreciated still only to a little extent. There is a need to answer the question of how teachers can change this state of affairs…
No nineteenth-century American writer can claim to be as modern as Henry David Thoreau. His central preoccupations – the illusory nature of much of what we call ‘progress’, the proper symbiotic relationship between man and the natural environment, the limitations of government, especially where it seeks to intrude on the personal, the moral and political case for non-violence, the dubious pleasures of material comforts, our intoxication with excess, our unrelenting search for the ‘rules’ by which we might live our lives – these, and many other matters are as real to us now as they were to Thoreau in 1845 when he began his experiment in self-sufficiency. Walden is his autobiographical record of his life of relative isolation at Walden Pond, some twenty miles west of the city of Boston, but it is also a work of detailed natural history and the expression of a philosophy of life by a deeply poetic sensibility. His essay (originally a lecture), ‘Civil Disobedience’, has over the 150 or so years since its publication exerted an enormous influence, animating thinkers such as Leo Tolstoy and Mohandas Gandhi as well as political movements such as the British Labour Party, the Civil Rights Movement in the United States, and various forms of oppositional activism across the globe.
Walden and ‘Civil Disobedience’ are reprinted here in a new edition alongside three of Thoreau’s seminal essays, ‘Slavery in Massachusetts’, ‘A Plea for Captain John Brown’, and ‘Life Without Principle’. Henry Claridge’s introduction illuminates the extent to which Thoreau’s writings and his thinking were a response to the dramatic changes wrought by the physical expansion of the United States and the migration of European peoples across the American sub-continent in the first half of the nineteenth-century. The edition also comes with a bibliography and extensive explanatory notes.
Translated by F Max-Muller, revised and with an Introduction by Suren Navlakha.
Upanishads are mankind's oldest works of philosophy, predating the earliest Greek philosophy. They are the concluding part of the Vedas, the ancient Indian sacred literature, and mark the culmination of a tradition of speculative thought first expressed in the Rig-Veda more than 4000 years ago. Remarkable for their meditative depth, spirit of doubt and intellectual honesty, the Upanishads are concerned with the knowledge of the Brahman, the Ultimate Reality, and Man's relationship with it.
The name Upanishad is derived from the face-to-face mode of imparting knowledge - in the utmost sanctity and secrecy, to prevent its trivialisation or perversion. Composed in Sanskrit between 900 and 600 BC, the Upanishads presented here are by far the oldest and most important of those that exist. Twelve were first translated more than a hundred years ago, and have been extensively revised and edited. The thirteenth is an entirely new translation by Suren Navlakha.
The three works in this collection, all dating from Nietzsche's last lucid months, show him at his most stimulating and controversial: the portentous utterances of the prophet (together with the ill-defined figure of the Übermensch) are forsaken, as wit, exuberance and dazzling insights predominate, forcing the reader to face unpalatable insights and to rethink every commonly accepted 'truth'. Thinking with Nietzsche, in Jaspers' words, means holding one's own against him, and we are indeed refreshed and challenged by the vortex of his thoughts, by concepts which test and probe.
In The Twilight of the Idols, The Antichrist, and Ecce Homo Nietzsche writes at breakneck speed of his provenance, his adversaries and his hopes for mankind; the books are largely epigrammatic and aphoristic, allowing this poet-philosopher to bewilder and fascinate us with their strangeness and their daring. He who fights with monsters, Nietzsche once told us, should look to it that he himself does not become one, and when you gaze long into an abyss, the abyss also gazes into you. Reader, beware.
This astonishing series of aphorisms, put into the mouth of the Persian sage Zarathustra, or Zoroaster,
contains the kernel of Nietzsche’s thought. ‘God is dead’, he tells us. Christianity is decadent, leading
mankind into a slave morality concerned not with this life, but with the next. Nietzsche emphasises the
Übermensch, or Superman, whose will to power makes him the creator of a new heroic mentality. The
intensely felt ideas are expressed in prose-poetry of indefinable beauty.
Though misused by the German National Socialist party as a spurious justification of their creed, the book
also had a profound influence on early twentieth-century writers such as Shaw, Mann, Gide, Lawrence and Sartre.
London Labour and the London Poor is a masterpiece of personal inquiry and social observation. It is the classic account of life below the margins in the greatest Metropolis in the world and a compelling portrait of the habits, tastes, amusements, appearance, speech, humour, earnings and opinions of the labouring poor at the time of the Great Exhibition.
In scope, depth and detail it remains unrivalled. Mayhew takes us into the abyss, into a world without fixed employment where skills are declining and insecurity mounting, a world of criminality, pauperism and vice, of unorthodox personal relations and fluid families, a world from which regularity is absent and prosperity has departed. Making sense of this environment required curiosity, imagination and a novelist's eye for detail, and Henry Mayhew possessed all three.
No previous writer had succeeded in presenting the poor through their own stories and in their own words, and in this undertaking Mayhew rivals his contemporary Dickens. 'To pass from one to the other', writes one authority,' is to cross sides of the same street'.
Since its first publication in 1651, Thomas Hobbes’s Leviathan has been recognised as one of the most compelling, and most controversial, works of political philosophy written in English. Forged in the crucible of the civil and religious warfare of the mid-seventeenth century, it proposes a political theory that combines an unequivocal commitment to natural human liberty with the conviction that the sovereign power of government must be exercised absolutely. Leviathan begins from some shockingly naturalistic starting-points: an analysis of human nature as being motivated by vain-glory and pride, and a vision of religion as simply the fear of invisible powers made up by the mind. Yet from these deliberately unpromising elements, Hobbes constructs with unparalleled forcefulness an elaborate, systematic, and comprehensive account of how political society ought to be: ordered, law-bound, peaceful. In Leviathan, Hobbes presents us with a portrait of politics which depicts how a state that is made up of the unified body of all its citizens will be powerful, fruitful, protective of each of its members, and − above all − free from internal violence.
Democracy in America is a classic of political philosophy. Hailed by John Stuart Mill and Horace Greely as the finest book ever written on the nature of democracy, it continues to be an influential text on both sides of the Atlantic, above all in the emerging democracies of Eastern Europe.
De Tocqueville examines the structures, institutions and operation of democracy, and shows how Europe can learn from American success and failures. His central theme is the advancement of the rule of the people, but he also predicts that slavery will bring about the 'most horrible of civil wars', foresees that the USA and Russia will be the Superpowers of the twentieth century, and is 150 years ahead of his time in his views on the position and importance of women.
After reading this voluminous and, contrary to what the title might suggest, engaging study, I have no doubt that it is a great scientific achievement. Firstly, the authors managed to develop an approach to the otherwise sensitive subject of the IDO heritage that enables a cool, albeit not entirely distanced way of looking at the history of a certain institution, as well as at the entanglement of many people in its activity. The fact that the institution was established in dark times, and, in addition, by Hans Frank, should not a priori put it in the context of regular Nazi propaganda and degenerated science. The authors managed to separate what in the IDO output was based on objective research from what could never be defined as scientific. Secondly, the high level of competence of the papers in this tome makes one confident about the applied methods of presentation and interpretation of the available material, which, moreover, is still subject to further verification. This publication is not yet the final outcome of several years of research and queries, but a stop-over, an important one, on the way to further work, which is signaled throughout the book. So it is an example of work in progress.
Prof. dr hab. Wojciech Józef Burszta
"[...] Bez poznania uwarunkowań demograficznych powstawania dawnej rodziny, jej trwania i rozpadu, charakterystyka roli i znaczenia podstawowej komórki społecznej, najogólniej rzecz ujmując, będzie mocno niepełna. Stąd w treści tomu czytelnik znajdzie nie tylko charakterystykę doboru zawieranych małżeństw i ich długotrwałości, ale także omówienie podstawowej funkcji biologicznej komórki rodzinnej, jaką jest rodność (najsłabiej rozpoznaną do tej pory), nie wyłączając przy tym zagadnień umieralności, tak najmłodszych, jak i dorosłych. Za ważne uznaliśmy ponadto wpisanie pary małżeńskiej, wywodzącej się z różnych środowisk społeczno-zawodowych, i jej potomstwa w szerszą grupę, z którą zazwyczaj dzieliła ona wspólny stół i dach nad głową, jak bliżsi i dalsi krewni, służący, tworzącą gospodarstwo domowe".
fragment Wstępu
Nawiązując do amerykańskiego antropologa Gordona Graya, możemy mówić tu o pewnych wbudowanych socjo-kulturowych normach i wartościach, uwikłanych w film jako część kontekstu produkcji5. „Żaden film nie
powstaje w kulturowej próżni”6 i zdaje się istnieć pewien rytuał tworzenia przekazów medialnych, którego zbadanie, opisanie i przede wszystkim zrozumienie będzie stanowiło obiekt badawczy niniejszej książki. Będzie
to jednocześnie (w pewien sposób) próba odczarowania fabryki snów, w tym wypadku niekoniecznie hollywoodzkiej. Można by rzec – ostateczne zburzenie „czwartej ściany”, uchwycenie esencji surowości tworzenia, wreszcie próba przywrócenia tego, co społeczne, procesualne, w fenomenie, który
w tradycji pisarskiej dyscypliny częściej występuje pod postacią rozważań o jego efekcie.
z Wprowadzenia, Iwona Morozow
Antropologiczne spojrzenie na cielesność w kobiecym bieganiu wyczynowym z punktu widzenia autoetnografii, antropologii ciała oraz antropologii sportu. Autorka przyjmuje dwie uzupełniające się perspektywy: wewnętrzną, czyli zapis zmysłowy odczuwania biegu, oraz zewnętrzną, jaką jest próba pokazania, w jaki sposób zawodniczki poddawane są sportowej dyscyplinie i jednocześnie jak konstruuje się kobieca sprawczość w bieganiu wyczynowym.
Książka Pawła Piotrowskiego jest niezwykle cennym opracowaniem naukowym z pogranicza pedagogiki ogólnej (metapedagogiki) i filozofii wychowania. Można je również uznać za opracowanie dotyczące podstaw nauk pedagogicznych i - w ogólności - nauk o wychowaniu. Bo istotnie tych podstaw dotyczy, podobnie jak w nie mniejszym stopniu dotyczy ono podstaw samego wychowania, dla ścisłości dodajmy - ontologicznych podstaw.Z recenzji dr.hab.J.Dębowskiego, prof UWM
27 tom czasopisma z serii „Język a Kultura” dotyczy aspektu diachronicznego badań nad językowo-kulturowym obrazem świata. Odniesienie do przeszłości pozwala autorom tomu nie tylko na pełniejsze odtworzenie współczesnego rozumienia wybranych pojęć, lecz także stanowi podstawę rekonstrukcji różnych sposobów ujmowania świata poprzez język w ciągu wieków. Zamieszczone w tomie artykuły zawierają analizę obecnych we współczesnej polszczyźnie form leksykalnych i struktur gramatycznych, często trudnych do wyjaśnienia na płaszczyźnie synchronicznej. Autorzy koncentrują się także na zagadnieniach związanych z dawnym dyskursem urzędowym i dydaktycznym oraz przedstawiają genezę i ewolucję niektórych pojęć, takich jak na przykład humor, nowa ewangelizacja, totalitaryzm i propaganda. Kilka artykułów w prezentowanym tomie opisuje wyniki badań nad językowym obrazem świata w odniesieniu do różnych języków i kultur (funkcjonowanie konceptu młodzież w językach rosyjskim i chińskim, obraz kobiety w językach angielskim i polskim oraz łaciński językowo-kulturowy obraz domu).
Czy Wschód przestał dziś interesować Zachód i jak definiowano „nowy Wschód” po przemianach 1989 roku? Jaką rolę odegrał Dniepr w kształtowaniu się ukraińskiej tożsamości narodowej i dlaczego przyszłość tego kraju związana jest z rzeką? Kto wygrał niepisany konkurs na współczesnego bohatera narodowego Mołdawii? Czego możemy nauczyć się od Tatarów krymskich? Czy Europa zaczęła się w Gruzji i co dało Partnerstwo Wschodnie krajom Kaukazu Południowego?
Partnerstwo Wschodnie, realizowane przez Polskę przy wsparciu Szwecji, jest częścią Europejskiej Polityki Sąsiedztwa. Zainicjowane w 2009 roku, obejmuje trzy kraje wschodnioeuropejskie: Białoruś, Mołdawię i Ukrainę, oraz trzy południowokaukaskie: Armenię, Azerbejdżan i Gruzję. Dziesięć lat funkcjonowania programu to naturalny moment do podsumowań, ale zarazem moment szczególny, jako że w ciągu dekady zarówno Europa, jak i jej geopolityczny kontekst zmieniły się diametralnie. Nowe wyzwania, a także kulturowe i historyczne aspekty wschodniego sąsiedztwa są tematem tego numeru.
Paweł Kowal przypomina genezę Partnerstwa Wschodniego, Krzysztof Czyżewski opowiada o znaczeniu „małych centrów świata” w budowaniu dialogu międzykulturowego, Mykoła Riabczuk, Katarzyna Kotyńska i Mykoła Kniażycki, Anna Łazar, Ramin Mazur, Wojciech Górecki, Ewa Polak i Michał Jurecki prezentują kraje należące do Partnerstwa Wschodniego, Rafał Dutkiewicz opisuje historię pomnika polskich profesorów na Wzgórzach Wuleckich we Lwowie, a Adam Balcer i Żanna Komar odsłaniają dziedzictwo Krymu i Tatarów krymskich. W numerze znalazł się tez tekst Johna Maciuika przypominający setną rocznicę powstania Bauhausu i analizujący jego oddziaływania na sztukę, architekturę i dizajn Europy Środkowej.
W powszechnej opinii przeważa stereotyp, iż między Tomaszem z Akwinu a Bonawenturą, dwoma filarami średniowiecznej myśli chrześcijańskiej oraz reprezentowanymi przez nich systemami, istnieje ogromny hiatus. W tym uproszczonym schemacie nauczanie Bonawentury miałoby być przeznaczone dla przeciętnego człowieka poszukującego Boga, a wskazywana przez niego droga doświadczenia Bożej słodkości poprzez miłość dostępna jest każdemu. Tomasz z kolei uważany jest za intelektualistę najwyższych lotów, a lektura jego dzieł - zobowiązująca i wymagająca znajomości wysoce wysublimowanych spekulacji filozoficznych - nie może mieć znaczącego wpływu na „przeciętnego chrześcijanina”. Stąd przeznaczona jest dla wybranych, którzy jedynie drogą spekulacji rozumowych mogą zbliżyć się do Boga. Tymczasem okazuje się jednak, że myśl Tomasza jest znacznie bogatsza i zniuansowana, niż to mówią stereotypy. Akwinata bowiem przypisywał szeroko rozumianej sferze afektywnej ogromne znaczenie i cenił niezwykle doświadczenie mistyczne, które przekracza spekulatywny dyskurs.
Mniejszości narodowe i etniczne oraz społeczności języka regionalnego a samorząd terytorialny w Polsce. Przedstawiciele mniejszości narodowych i etnicznych stanowią – według oficjalnych danych – 1,16% społeczeństwa polskiego. To niewiele, ale za tą liczbą kryje się bogactwo kultury aż 13 narodowości, które od 20 lat, korzystając z przemian demokratycznych w Polsce, budują na nowo swoją pozycję w społeczeństwie. Na jakie wsparcie mogą liczyć w tym niełatwym procesie? Książka, którą proponujemy, pokazuje jedną ze ścieżek, na której na co dzień dochodzi do spotkania obywateli polskich – tych z większości i tych z mniejszości: to społeczności lokalne, samorządy terytorialne, gdzie najłatwiej można rozpoznać wzajemne potrzeby i podjąć współpracę. Publikacja niniejsza może zainteresować przede wszystkim te osoby, które z racji swej działalności publicznej i zawodowej mają bezpośrednią szansę na takie spotkanie, mianowicie pracowników samorządowych, nauczycieli, pracowników służb socjalnych, a także studentów wielu kierunków. Niezależnie jednak od przesłanek praktycznych, każdy wymiar refleksji nad obecnością i położeniem grup narodowościowych w Polsce wpisuje się w długą tradycję wielonarodowej i wielokulturowej Rzeczypospolitej.
W kręgu zagadnień bioetycznych i ekologicznych mieszczą się pytania dotyczące władzy i zakresu przetwarzania świata przez człowieka, które szanują integralność stworzenia i zapewniają godne warunki życia ludzkiego. Dzisiejsze osiągnięcia z zakresu ekologii stają się szansą dostrzeżenia pewnych prawidłowości, których naruszenie powoduje katastrofalne konsekwencje i dlatego nie można ich już dłużej nie zauważać.
Zebrane teksty są wyrazem troski o zachowanie integralnej postawy człowieka, który na drodze odkrywania swej osobowej tożsamości jako stworzenia i dziecka Bożego, uświadamia sobie godność niezbywalnego powołania do strzeżenia dziedzictwa biologicznego i kulturowego, które zostało mu powierzone przez Stwórcę.
fragment Wprowadzenia
Czym są cnoty i wady tkwiące w ludziach, nabywane z czasem w praktyce? Czym jest utrwalona w praktyce dobra albo zła kondycja rozumu, woli, uczuciowości? Jak ludzki rozum, wola i uczuciowość nabierają sił, mobilizują się i dochodzą do perfekcji? Książka ukazuje kompleksowo odpowiedzi na te pytania rozwijane w metafizyce cnót i wad w scholastyce XIII-XVII w. Ujawnia tendencje, które doprowadziły do wyparcia pojęć cnót i wad z nowożytnej etyki i epistemologii - a poprzez analizę tomistycznej metafizyki sprawności wskazuje drogę systematycznego przywrócenia cnotom i wadom należnego im w etyce i epistemologii miejsca. W myśl bronionego tu ujęcia cnoty i wady są pewnymi strategiami, które władze ludzkiej duszy wypracowują w praktyce, by potem się ich trzymać. Książka analizuje szczegółowo kryteria tożsamości takich strategii, sposoby ich powstawania oraz zaniku, ich pogłębiania i poszerzania oraz związki przyczynowe między strategiami a działaniami. Pokazuje wreszcie, że cnoty są całkiem innym rodzajem bytu aniżeli wady.
Tę książkę, pomyślaną jako wywiad-rzeka, powinien znać każdy, kto interesuje się historią Litwy ostatnich kilkudziesięciu lat. Irena Veisaite jest jednym z najświatlejszych ludzi w naszym kraju, jest uosobieniem tolerancji i zdrowego rozsądku. Najwięcej uwagi poświęca kulturze, zwłaszcza teatrowi, i opozycji kulturalnej w okresie sowieckim. Czyni to z wyjątkową roztropnością, unikając skrajności i pustosłowia, a przy tym wnikliwie rozpatruje także złożone kwestie filozoficzne.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
