My, chłopki. Strażniczki życia. Tajemna medycyna naszych babek to kolejna powieść Anny Nowak należąca do serii chłopskiej. Autorka przywraca w niej pamięć o kobietach, które na dawnej polskiej wsi strzegły zdrowia i życia całych rodzin.Zanim pojawili się lekarze, przychodnie i powszechnie dostępne lekarstwa, los chorych często spoczywał w rękach wiejskich kobiet.Nazywano je zielarkami, znachorkami, szeptuchami, akuszerkami albo po prostu mądrymi babkami. Nie miały dyplomów, gabinetów ani specjalistycznych narzędzi. Posiadały jednak wiedzę przekazywaną z pokolenia na pokolenie, doświadczenie zdobywane przy łóżkach chorych oraz odwagę potrzebną do podejmowania decyzji, od których zależało ludzkie życie.Wiedziały, kiedy zbierać zioła i jak przygotować leczniczy napar. Potrafiły zatamować krwawienie, opatrzyć ranę, obniżyć gorączkę, złagodzić ból i pomóc kobiecie podczas trudnego porodu. Gdy zawodziły znane im sposoby, sięgały po modlitwy, zaklęcia i obrzędy odziedziczone po matkachi babkach.Anna Nowak prowadzi czytelnika do wiejskich izb z początku XX wieku miejsc przepełnionych zapachem suszonych roślin, dymu, wosku i świeżo upieczonego chleba. Pokazuje kobiety czuwające przy chorych dzieciach, odbierające porody na słomie, opatrujące rany oraz niosące pomoc podczas epidemii, głodu i wojny.Nie jest to jednak wyłącznie opowieść o dawnych metodach leczenia. To przede wszystkim historia kobiet, które stały się pierwszymi strażniczkami zdrowia swoich rodzin i całych wiejskich społeczności. Darzono je szacunkiem, ale spoglądano na nie także z podejrzliwością. Proszono jeo ratunek, a jednocześnie obawiano się ich wiedzy tajemniczej, niezrozumiałej i niedostępnej dla innych.My, chłopki. Strażniczki życia. Tajemna medycyna naszych babek to pierwszy tom poruszającej opowieści o bezimiennych uzdrowicielkach polskiej wsi. O kobietach, których nazwisk nie zapisano w podręcznikach, choć od ich wiedzy, odwagi i przytomności zależało życie wielu ludzi.Ich dalsze losy oraz świat ziół, modlitw i dawnych sposobów leczenia poznamy w tomie drugim.
Święty Grzegorz Palamas – określany mianem „ostatniego ojca Kościoła” i działający w okresie renesansu Paleologów – to jeden z najbardziej rozpoznawalnych współcześnie teologów kojarzonych z szeroko rozumianym prawosławiem.Jego traktat „150 rozdziałów przyrodniczych, teologicznych, etycznych i ascetycznych, oczyszczających z barlaamowej zarazy” – którego pierwszy kompletny przekład polski wraz z obszernym wprowadzeniem zawdzięczamy Łukaszowi Leonkiewiczowi – to dojrzałe dzieło bizantyjskiego teologa, obejmujące całokształt jego myśli. Napisane pod koniec drugiego etapu sporów hezychastycznych w XIV wieku, nie jest jedynie traktatem polemicznym o charakterze apologetycznym, lecz stanowi kompletny, dojrzały manifest chrześcijańskiego światopoglądu, łączący naukę o stworzeniu z mistyczną teologią przebóstwienia. Palamas porusza w nim tematykę teologiczną, ale również etyczną, a nawet przyrodniczą. Traktat „150 rozdziałów…” można określić mianem syntezy myśli bizantyjskiej – teologia ascetyczna łączy się w nim z teologią dogmatyczną, nie brakuje też odwołań do wcześniejszej tradycji intelektualnej ojców Kościoła i ojców pustyni.
Baruch (lub Benedykt) Spinoza (1632-77) pochodził z żydowskiej rodziny żyjącej w Niderlandach, za swoje poglądy został usunięty z gminy, studiował scholastykę chrześcijańską, nauki przyrodnicze, filozofię (zwł. Kartezjusza i Hobbesa); jego filozofię określa się jako panteizm racjonalistyczny: racjonalizm (od Kartezjusza), naturalizm (od Hobbesa) i panteizm (od Majmonidesa), był też Spinoza wyznawcą teorii wolnościowych w życiu społecznym, propagował tolerancję, deomokrację, był -jak na swoje czasy, człowiekiem na wskroś postępowym. Nigdy nieukończony Traktat o poprawie rozumu to wczesne dzieło Spinozy, jego tezy rozwninął w Etyce. Mamy tu już zrąb spinozjańskiego systemu filozoficznego, z dodatkiem autobiograficznego wręcz wstępu, biorąc za podstawę etyki: dążność do wiedzy opartą na dążeniu do szczęścia. Pisze w nim o dobru najwyższym, o rodzajach poznania i rodzajach idei a także o możliwościach i zakresie naszego rozumu, przy czym, co u Spinozy nieczęste, ma ten Traktat formę - jak na tego filozofa bardzo przystępną, co absolutnie nie oznacza, że mniej głęboką treść, w niż innych jego dziełach z fundamentalną "Etyką" na czele..
Auguste Comte (1798-1857) - francuski filozof, uznawany za jednego z "ojców" socjologii (stworzył termin socjologia),, twórca i czołowy przedstawiciel pozytywizmu. Za przedmiot badań obierał pozytywizm jedynie to co realne, pewne ograniczone do wiedzy i faktów, stąd odrzucenie metafizyki i zwrócenie się ku metodom nauk przyrodniczych a także nacisk na społeczne (socjologiczne) uwarunkowania zjawisk i nauki. W Rozprawie o duchu filozofii pozytywnej zajmuje się autor w części pierwszej analizą ewolucji myśli ludzkiej przy czym wyróżnia stan pierwotny teologiczny, przez metafizyczny aż po pozytywny. Kolejną poświęca „wyższości społecznej ducha pozytywnego", proponując zmiany ustroju społecznego (porządek oparty na religii, magii czy metafizyce wyczerpał się, należy go zastąpić porządkiem pozytywnym, opartym na faktach, na nauce) i dokonując socjologicznych interpretacji zastanego oraz pożądanego ładu społecznego. By wreszcie w ostatniej zakreślić system uporządkowania wiedzy pozytywnej i stworzeniu właściwego systemu edukacji, a jak pisała B. Skarga domagał się więc Comte rozdziału władzy moralnej i świeckiej i całkowitej wolności nauczania
Maria Szyszkowska - poska filozof, polityk, wykładowca akademicki, lewicowa działaczka społeczna, zaangażowana w ruchy pokojowe i równościowe autorka kilkudziesięciu książek i setek drobniejszych publikacji. Jej pierwszą wydaną książką był Neokantyzm, autorka przyznaje zresztą, że uważa się za neokantystkę. W swoim dziele opisuje dzieje myśli kantowskiej poczynając od drugiej połowy XIX wieku po lata 70-te wieku XX. Za inicjatorów ruchu neokantowskiegouważa się wybitnego fizjologa, przyrodnika i filozofa Hermanna Helmholtza, filozofa Otto Liebmanna, który rzucił hasło "powrotu do Kanta" (w dziele "Kant und die Epigonen") oraz Albert Lange, profesor w Marburgu, gdzie w latach późniejszych rozwinęła się cała filozoficzna (neokantowska) Szkoła marburska na czele z takimi uczonymi jak Hermann Cohen i Paul Natorp. Równolegle na Uniw. w Heidelbergu neokantyzm rozwijał W. Windelband. Choć Szkoła marburska w pewnym momencie daleko odeszła od Kanta, to jednak do późnych neokantystów można jeszcze zaliczyć Nicolai Hartmanna, czy autora m.in. Eseju o czlowieku wybitnego humanistę Ernsta Cassirera. Wszelkie meandry myśli po-kantowskiej, zawiłości neokantyzmu, różnice zdań między poszczególnymi uczonymi przedstawia Maria Szyszkowska z niezwykłą starannością i szczegółowością. Co znaczy „powrót do Kanta” dla filozofii społeczeństwa i prawa? Maria Szyszkowska, filozof prawa, ukazuje neokantyzm nie jako jednolitą doktrynę, lecz jako wielonurtowy ruch rozwijający filozofię krytyczną. Szczególne miejsce zajmuje idea prawa natury o zmiennej treści — tworzonego przez rozum w określonych warunkach historycznych i wskazującego ustawodawcy drogę ku prawu sprawiedliwszemu.Opublikowany w 1970 roku Neokantyzm wywołał zainteresowanie środowiska naukowego w czasach, gdy nurt ten znano w Polsce głównie z negatywnych ocen politycznych, a filozofia prawa była wyrugowana z państwowych uczelni. Rozróżnienia zaproponowane przez Autorkę stały się punktem odniesienia dla późniejszych badaczy; praca jest cytowana i dyskutowana do dziś.Drugie wydanie, opatrzone nową przedmową Marii Szyszkowskiej, przywraca obiegowi ważny głos w polskich badaniach nad neokantyzmem oraz relacją prawa, wartości i społeczeństwa.
Ernst Cassirer (1874-1945) - niemiecki filozof pochodzenia żydowskiego, prof. i rektor na Uniwersytecie w Hamburgu, w 1933 roku wyemigrował do Anglii, potem Szwecji (w 1939 roku przyjął szwedzkie obywatelstwo) i USA. Neookantysta, uczeń Hermana Cohena, ostatni wybitny przedstawiciel idealistycznej Szkoły Marburskiej, autor kilkunastu rozpraw, z których za najważniejsze uznaje się 3-tomową Philosophie der symbolischen Formen, Esej o człowieku i właśnie wydaną w 1945 roku, ostatnią pracę Cassirera Mit państwa.Podsumowuje w nim swoje rozważania na temat struktury myślenia mitycznego. A jak pisze Hanna Buczyńska (w: „Cassirer” WP 1963) wg Cassirera Myślenie mityczne jest myśleniem konkretnym, nieabstrakcyjnym. Jest to świadomość, która nie operuje pojęciami ogólnymi, wszystkie jej pojęcia są uwikłane w indywidualne sytuacje, szczegółowe konteksty. (…) Mit nie ma charakteru czysto intelektualnego. Pomimo, że jest formą myślenia, formą świadomości, to jednak czynnik emocjonalny gra w nim poważną rolę. Mit jest w równym stopniu produktem emocjonalnym co racjonalnym i nie można pomijać w nim żadnego z tych elementów. Nie przeczy to bynajmniej możliwości traktowania mitu jako formy myśli, bowiem mit jest przetworzeniem, wyrażeniem emocji, a nie samą emocją. (…) O ile świadomość naukowa ma charakter kontemplematywny, o tyle w świadomości mitycznej w sposób równoważny występują czyn , emocja i myśl. Po tych ogólnych rozważaniach poprowadzi nas autor przez historię mitu ale też walki z mitem w myśli politycznej od Platona (zwł. Państwo, Prawa, Polityk) i Arystotelesa (zwł. Polityka), przez myślenie średniowieczne (św. Tomasz), Machiavellego aż po Hegla i mity polityczne XIX i XX wieku z kultem bohaterów Carlylea i ras Gobineau na czele.
Książka przedstawia życie i osiągnięcia naukowe Witelona z Polski, wybitnego trzynastowiecznego polihistora; pierwszego polskiego filozofa, a także matematyka, fizyka badacza natury, dyplomatę, astronoma, medyka i psychologa. Studiował on w Paryżu i Padwie. Jego najważniejsze dzieło pt. Perspektywa znacząco wpłynęło na życie intelektualne Europy. Autor publikacji, opierając się na własnych tłumaczeniach i analizach, koryguje powszechny błąd uznawania Witelona za neoplatonika i wyznawcę metafizyki światła. Wykazuje, że jego poglądy kształtowały się pod wpływem arystotelizmu, odnowionego w XIII wieku, i empiryzmu Rogera Bacona. Witelo był prekursorem estetyki nowożytnej opartej na obserwacji i doświadczeniu. To on odkrył i opisał zjawisko równoczesnego kontrastu barwnego (znane dzisiaj jako prawo Chevreula). Leonardo da Vinci przejął do swojego Traktatu o malarstwie zjawisko opisane w dziele Witelona bez podania źródła. Publikacja prostuje liczne błędy w przekładach Perspektywy (m.in. u Tatarkiewicza i Venturiego), które doprowadziły do fałszywej interpretacji myśli Witelona. Napisana przystępnym językiem książka jest cenna zarówno dla badaczy, jak i wszystkich zainteresowanych historią filozofii, estetyki, metodologii i historią Polski.
Czy życie można wyjaśnić wyłącznie za pomocą genów? Przez dziesięciolecia wydawało się, że odpowiedź brzmi: tak. Odkrycie roli DNA i RNA zapoczątkowało rewolucję genetyczną, która odmieniła biologię i nasze rozumienie organizmów żywych. Jednak najnowsze badania prowadzą do zaskakującego wniosku – same geny, a nawet mechanizmy epigenetyczne, nie wystarczają, by wyjaśnić złożoność życia.Biolog ewolucyjny Richard Sternberg przekonuje, że stoimy u progu jeszcze głębszej rewolucji naukowej. Klucz do zrozumienia życia tkwi nie tylko w materii, lecz przede wszystkim w informacji, której źródła nie da się sprowadzić do procesów fizykochemicznych zachodzących w komórce.Choć brzmi to jak nowa idea, jej korzenie sięgają starożytności. Już ponad 2400 lat temu Platon w dialogu Timajos sugerował, że porządek świata opiera się na niematerialnych zasadach. Koncepcja ta przez stulecia pozostawała na marginesie nauk przyrodniczych, dziś jednak powraca w świetle nowych odkryć biologii molekularnej, teorii informacji i matematyki.David Klinghoffer przedstawia fascynującą opowieść o jednej z najbardziej intrygujących debat współczesnej nauki. W przystępny sposób prowadzi czytelnika przez argumenty Sternberga, ukazując, dlaczego informacja może być najbardziej fundamentalnym elementem życia. Zemsta Platona to książka, która zmusza do ponownego przemyślenia pytania o naturę organizmów żywych i pokazuje, że najważniejsza rewolucja biologiczna może dopiero się rozpoczynać.
Słynny badacz rzuca wyzwanie tradycyjnej archeologii, dowodząc że starożytni dysponowali techniką tak wysoko rozwiniętą, jak ludzie XXI wieku: od metalurgii i inżynierii, po energetykę i atomistykę! Elektrownie, rakiety, statki powietrzne, broń atomowa, komputery – to zdobycze nauki prehistorycznych cywilizacji. Już 8. wydanie! DAVID HATCHER CHILDRESS, niezależny archeolog i podróżnik, to jeden z najsławniejszych – obok Ericha von Dänikena i Grahama Hancocka – kontrowersyjnych badaczy historii ludzkości. Szuka odpowiedzi na pytania dotyczące zagadkowych odkryć pomijanych przez oficjalną naukę i odsłania niezwykły świat starożytnych technologii. Childress stawia tezę, że zapomniane cywilizacje osiągnęły w niektórych dziedzinach nasz współczesny poziom rozwoju, a nawet go przewyższyły. Wielka Piramida w Gizie była gigantyczną elektrownią, Arka Przymierza – elektrycznym konwerterem o wielkiej mocy, Stonehenge – megalitycznym kalkulatorem. Nasi przodkowie dysponowali bronią atomową, potrafili przenosić ogromne ciężary przy użyciu fal dźwiękowych, a nawet umieli lewitować. Świeca zapłonowa sprzed 500 000 lat znaleziona w geodzie w Kalifornii, modele samolotów z grobowców w Kolumbii i Egipcie, komputer z Antikythery, elektryczne baterie z Bagdadu i urządzenie do wykrywania trzęsień ziemi sprzed 2000 lat z Chin – to dowody rzeczowe dokonań nauki sprzed tysięcy lat. David Hatcher Childress jest wydawcą i autorem wielu bestsellerów (m.in. „Archeologia pozaziemska”, „Latające bronie imperium Ramy i Atlantydy”, „Tajemnice zaginionych miast Ameryki Południowej”, „Tajemnice Olmeków, najstarszej cywilizacji Mezoameryki”) i częstym gościem programów telewizyjnych i radiowych: NBC, CNN, Discovery, History Channel. Nazywany jest prawdziwym Indianą Jonesem.
Platon (427 p.n.e.-347 p.n.e.) uczeń Sokratesa, którego śmierć uważał za niewyobrażalną zbrodnię ateńskiej republiki, napisał 35 dialogów. I są to dialogi fundamentalne w historii filozofii, można wręcz powiedzieć, że bez nich filozofii by nie było. W niniejszym tomie zebraliśmy trzy dialogi: Hippiasz Mniejszy czyli o kłamstwie. Hippiasz Większy czyli o Pięknie oraz Ion czyli o Iliadzie (albo o szale poetyckim, dowodzi w nim bowiem Platon - ustami Sokratesa - że genialność Iliady na natchnieniu się opiera, a nie na wiedzy, jak twierdzi tytułowy Ion). Dwa pierwsze należą do grupy tzw. dialogów obalających, a trzeci do badawczych. Wszystkie trzy zaś pochodzą z wczesnego okresu twórczości Platona, okresu zwnaego też sokratejskim. W Hippiaszu Mniejszym Sokrates prowadząc rozmowę z wybitnym sofistą, tytułowym Hippiaszem docieka istoty kłamstwa i prawdy. W Hippiaszu Większym dyskutuje zaś z tym samym interlokutorem próbują dociec istoty piękna. Sokrates odrzucając pomysły sofisty doprowadza dialog do konkluzji, iż "to co piękne jest trudne" i ostatecznej definicji nie da się ustalić.
Stanisław Ignacy Witkiewicz, pseud. Witkacy (1885-1939) - twórca o niezwykłej gamie zainteresowań i talentów malarz, eseista, pisarz autor kilku powieści, m.in. Nienasycenie", Jedyne wyjście", 622 upadki Bunga i kilkudziesięciu dramatów jak Szewcy", W małym dworku", także fotografik, teoretyk teatru i wreszcie filozof. I to oryginalny, nawiązujący do monadologii Leibniza, ale nadający jej zupełnie nowego charakteru. A także znakomity teoretyk sztuki, filozof estetyki.W rozprawie "Nowe formy w malarstwie i wynikające stąd nieporozumienia" będącej dziełem z pogranicza filozofii (ontologii), estetyki i po prostu filozofii sztuki poza częścią dotyczącą malarstwa (w tym kompozycji obrazu, kolorystyce i harmonii kolorów), zajmuje się także Witkacy rozważaniami nad Sztuką Czystą. Gdy jednak okazało się, że odbiór tego dzieła nie spełnił oczekiwań autora, gdy wyniknęły zeń liczne artystyczno-filozoficzne nieporozumienia, postanowił Witkacy, rzecz bardziej objaśnić, dopełnić i rozszerzyć, zwłaszcza odnosząc się do pojęcia piękna. Tak powstały "Szkice estetyczne", wydane pierwotnie w 1922 roku. Poza pojęciem piękna analizuje tu Witkacy także różnicami między malarstwem "dawnym" i "obecnym" (i pozorną łatwością tego pierwszego, pojęciem formy, polemiką z Leonem Chwistkiem czy Leonem Buszkiem, ale też "stosunkiem ogólnej teorii Sztuki do kryteriów oceny dzieł poszczególnych."
Od pierwotnego zachwytu po niepokój współczesnego człowieka – książka Maríi Zambrano prowadzi nas przez dzieje ludzkiej świadomości, odsłaniając narastające napięcie między poezją a filozofią. Poeta, wierzący w rzeczywistość per se, wieloznaczną i ulotną. Filozof, szukający prawd niewzruszonych i absolutnych. Gest wyjścia z jaskini Platona okazuje się oddaleniem od bezpośredniego doświadczania życia, a także wygnaniem poety na peryferie. To wnikliwa narracja o ludzkim dążeniu do prawdy, sensu i poczucia bezpieczeństwa, ale też o cenie, jaką płacimy za swoje potrzeby. Czy możliwe jest odnalezienie „pośredniczącego logosu”, który zbliży do siebie filozofię i poezję, myślenie i doświadczenie?
„Dzisiaj poezja i myśl są dla nas dwoma niewystarczającymi formami, połówkami człowieka: filozof i poeta. Nie odnajdujemy człowieka w całej pełni w filozofii. Nie odnajdujemy tego, co ludzkie w poezji. W poezji odnajdujemy bezpośrednio człowieka konkretnego, indywidualnego. W filozofii – człowieka w jego historii powszechnej, w jego pragnieniu bycia. Poezja to spotkanie, dar, łaska odnalezienia. Filozofia poszukuje – jest wymaganiem kierującym się metodą. Odkąd myśl «przejęła władzę», poezja zaczęła żyć na peryferiach, dzika, rozdarta, wykrzykując na cały głos wszystkie niewygodne prawdy, straszliwie niedyskretna i zbuntowana. Warto przyjrzeć się walce między filozofią a poezją i choć trochę określić, na czym polega konflikt, w którym miota się istota potrzebująca ich obu”.
Fragment książki Filozofia i poezja
"Wiedza radosna" to jedno z kluczowych dzieł Nietzschego, w którym filozof łączy głębokie refleksje z poetycką, aforystyczną formą. Książka ukazuje narodziny ducha wolności, który przeciwstawia się tradycyjnym wartościom i dogmatom. To właśnie w tym dziele pojawia się słynne ogłoszenie śmierci Boga, będące symbolem kryzysudotychczasowych fundamentów moralnych. Nietzsche zachęca czytelnika do twórczego życia, opartego na własnych wartościach, zamiast podążania za narzuconymi zasadami. Analizuje rolę sztuki i śmiechu jako sposobów radzenia sobie z ciężarem istnienia oraz podkreśla wagę odwagi intelektualnej i gotowości do zadawania niewygodnych pytań. Ważnym motywem jest pochwała radosnej afirmacji życia, nawet w obliczu jego tragicznej i chaotycznej natury. Pojawia się też koncepcja wiecznego powrotu, która stanowi próbę wyobrażenia sobie pełnej afirmacji własnego życia.
Platon (ok. 427347 p.n.e.) to jeden z najwybitniejszych filozofów w dziejach. Żył i działał w Atenach. Był uczniem Sokratesa i nauczycielem Arystotelesa. Założył sławną Akademię pierwszą instytucję naukową świata zachodniego. Jego pisma mają formę dialogów (napisał ich 35), w których często głównym bohaterem jest Sokrates. "Państwo" (gr. Politeia), obok "Uczty", uchodzi za najważniejsze dzieło Platona. To filozoficzny dialog, w którym analizuje on naturę sprawiedliwości i proponuje wizję idealnego państwa, opartego na harmonii, hierarchii i rządach mądrych filozofów. Rozważa również, jakimi cnotami powinien się kierować świadomy człowiek i obywatel, jak powinna wyglądać dobrze rządzona polis (starożytne greckie miasto-państwo) i jakie cechy powinien mieć idealny władca. "Państwo" Platona wywarło i nadal wywiera istotny wpływ na politykę, filozofię, politologię, teorię państwa, prawa i wychowania.
Niezwykle ciekawy zbiór pism, w których Arthur Schopenhauer (1788–1860) rozwija swoje antropologiczne i społeczne refleksje. Dziś wydadzą się one bardzo kontrowersyjne, anachroniczne i wzbudzą z pewnością sprzeciw czytelników, stanowią jednak ważne świadectwo epoki, w której tworzył słynny niemiecki filozof. Szczególną uwagę przyciągną zapewne jego uwagi poświęcone płci pięknej. Schopenhauer opisuje bowiem kobiety jako istoty kierujące się przede wszystkim intuicją i emocjami, a ich natura służy przede wszystkim podtrzymaniu gatunku, a nie realizacji wielkich dzieł kultury. Przypisuje im mniejszą zdolność do abstrakcyjnego myślenia i zajmowania się filozofią czy nauką. Twierdzi, że kobiety są bardziej praktyczne i przyziemne, ale jednocześnie bardziej skłonne do manipulacji. Jego złośliwości, aluzje i krytyka kobiet zrobiły światową karierę i zapewniają mu dziś sporą popularność na Facebooku.
Publikacja Kodeks Hammu-rabiego. Babilońskie prawa i orzecznictwo sądowe, jest poprawioną, zmienioną i w bardzo istotny sposób uzupełnioną oraz poszerzoną w zakresie komentarza historycznego i filologicznego wersją edycji Kodeksu Hammu-rabiego z 1996 r. Nowy tekst i tekst poprawiony stanowią ok. jednej trzeciej objętości całej publikacji, która jest również zaopatrzona w interesujące i ważne materiały ilustracyjne, nieobecne w edycji poprzedniej (zdjęcia obiektów oraz oryginalną mapę własnego autorstwa). Zwiększony również został aparat naukowy, obecny przede wszystkim w przypisach i komentarzach o charakterze językowym i filologicznym.
Publikacja Jeśli ktoś to stworzy, wszyscy zginą tuż po wydaniu w Stanach Zjednoczonych stała się natychmiastowym bestsellerem „New York Times’a”. Są ku temu poważne powody – poruszany w niej temat…
Otóż dążenie do stworzenia nadludzkiej sztucznej inteligencji postawiło ludzkość na drodze do wyginięcia — lecz nie jest jeszcze zbyt późno, aby zmienić obrany kurs – i to wyjaśniają dwaj z pionierzy w badaniach AI w niniejszym donośnym apelu – przestrodze. W 2023 roku setki wybitnych przedstawicieli AI podpisało list otwarty ostrzegający, że sztuczna inteligencja stanowi poważne ryzyko dla ludzkości. Od tego czasu wyścig AI tylko się nasilił. Firmy i kraje spieszą się z budowaniem maszyn, które będą inteligentniejsze niż jakikolwiek człowiek. A świat jest katastrofalnie nieprzygotowany na to, co nastąpi.
Jak mechaniczna superinteligencja mogłaby unicestwić cały nasz gatunek? Dlaczego miałaby tego chcieć? Czy w ogóle chciałaby czegokolwiek? W topowej i aktualnej książce Jeśli ktoś to stworzy, wszyscy zginą Yudkowsky i Soares omawiają ważne aspekty rozwoju AI i jej wpływu na nas, przedstawiają jeden z możliwych scenariuszy wyginięcia ludzkości i wyjaśniają, co musiałoby się stać, aby ludzkość przetrwała.
Autorami tej wyjątkowej książki są:
Eliezer Yudkowsky, który jest jednym z założycieli badań nad dostosowaniem sztucznej inteligencji (AI) i odegrał kluczową rolę w kształtowaniu debaty publicznej na temat sztucznej inteligencji inteligentniejszej od człowieka; oraz
Nate Soares,będący jest prezesem Instytutu Badań nad Inteligencją Maszynową(Machine Intelligence Research Institute).
„Najlepsze bezpośrednie i proste wyjaśnienie ryzyka związane z rozwojem AI, jakie kiedykolwiek czytałem” – YISHAN WONG, były CEO Reddit.
In this poignant, affirming, and beautifully illustrated journey, Mr Skelly explores the ups and downs of existence and discovers the makings of a meaningful life. "How lucky am I, to have lost what I wanted, to find what I deserved"Join beloved Mr Skelly, a gentle skeleton wandering across lush landscapes and treacherous terrains, through times of joy, loss, grief and love, to find his family and – ultimately – a safe home. Along the way, he discovers life lessons which help us remember what to hold onto and what to let go of, to realise how lucky we all are, because this beautifully fragile present moment is truly all we have.Mr Skelly invites you to shift your lens, make peace with what you can’t control, appreciate what can’t be seen, and live your life to the utmost of your ability. How Lucky Am I is a simple reminder that, in the end, we're all made of the same bones. With gentle words and hand-painted imagery, this book hopes to shine a softer light on what's often overlooked - and maybe, in doing so, help us remember what truly matters.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
