Ilustrowany przewodnik po historii architektury od najdawniejszych cywilizacji po rewolucje przemysłową. Dzięki szczegółowym komentarzom poznajemy style architektoniczne i fachową terminologię, a także tajemnice warsztatu dawnych budowniczych, od Amhotepa do Palladia, od Wirtuwiusza do Wrena. Piękne rysunki i ryciny ilustrują tysiące detali architektonicznych.Czy potrafisz odróżnić kolumnę dorycką od toskańskiej? Być może tak. A co z belkowaniem, hypostylem, pylonem albo pagodą? W tej książce wykorzystano ryciny z wielkich dzieł poświęconych historii budownictwa, aby zilustrować podróż po stylach architektonicznych całego świata - od starożytnego Egiptu po rewolucję przemysłową. Większość rysunków i rycin została zaczerpnięta z dawnych źródeł, niezrównanych pod względem elegancji i subtelności kreski, a także bogactwa szczegółów. W rozbudowanych opisach omówiono elementy architektoniczne, co nie tylko pozwala poznać prawidłową terminologię, ale również przekazuje wiedzę o tym, jak w przeszłości planowano i wznoszono budowle - od Amenhotepa po Palladia i od Witruwiusza po Wrena.
Freudowski Moment to hołd złożony przez Christophera Bollasa epokowemu dokonaniu Freuda, jakim było zrozumienie istoty i znaczenia nieświadomego życia człowieka, a zarazem sformułowanie metody leczenia opartej na głębokiej nieświadomej komunikacji między pacjentem a psychoanalitykiem. Bollas sięga do tej części teorii nieświadomości, która w oryginalnej Freudowskiej teorii nie została rozwinięta teorii niewypartej nieświadomości i w inspirujący i sugestywny sposób pokazuje Czytelnikowi nieskończone bogactwo i twórczy charakter nieświadomego spostrzegania, opracowywania doświadczenia i komunikowania w codziennym życiu jednostki ludzkiej. Znajduje to szczególne zastosowanie w leczeniu psychoanalitycznym, w którym pacjent i analityk, głęboko zanurzeni w nieświadomym procesie, nie tylko odkrywają wyparte konflikty osoby analizowanej, lecz przede wszystkim dają głos jej niepowtarzalnemu idiomowi jako jednostki ludzkiej. Anna Czownicka, psychoanalityczka, tłumaczka i redaktorka książki
Ta niezwykła książka jest czymś w rodzaju poetyckiego kalendarza. Podzielona jest, jak każdy kalendarz, na dwanaście miesięcy, których już same nazwy w odróżnieniu od wielu języków europejskich zachowują oryginalny ludowy charakter. Każda kartka tego poetyckiego kalendarza zawiera opis charakterystycznych dla danej pory roku obyczajów, obrzędów , podań i wierzeń. Zamknięty cykl kalendarzowy roku polskiego to doskonały symbol nieustannego powracania do źródeł, do rodzimych tradycji, które stanowią podłoże i osnowę wszystkich treści naszego narodowego życia.
Praca podejmuje niezwykle istotną problematykę funkcjonowania mediów publicznych w nowej rzeczywistości medialnej, której ton nadają technologie komunikacyjno-informacyjne. Za przedmiot badań Autorka obrała działalność brytyjskiego nadawcy publicznego British Broadcasting Corporation, co argumentuje we wprowadzeniu pisząc: "Nie bez znaczenia dla wyboru obszaru pracy jest fakt, iż BBC stanowi przykład swoistego fenomenu na rynku mediów publicznych, ponieważ stosując formy nadawania dozwolone dla PSM, przy zakazie emisji reklam, od wieku cieszy się wysoką popularnością zarówno w kraju, jak i poza jego granicami". Autorka dowiodła, że fenomen sukcesu BBC wynika z kilku kluczowych czynników: doświadczenia nadawcy, gwarancji finansowania ze środków publicznych, przemyślanego i konsekwentnego wdrażania nowych rozwiązań organizacyjnych i programowych, przede wszystkim jednak ze sposobu realizacji jej strategii cyfrowej i misji. Doprowadziło ją to do twierdzenia kończącego rozprawę, że "łącząc tę strategię z wypracowanymi, przez wiek istnienia, rozwiązaniami organizacyjnymi, programowymi, zapleczem technicznym, zasobami, a także talentem do innowacji, BBC ma szansę na długo zapewnić sobie pozycję nadawcy publicznego, jedynego w swojej wyjątkowości i jednocześnie wzorca do naśladowania".
Publikacja jest oryginalnym, niezwykle ciekawym interdyscyplinarnym studium i jednocześnie przestrzenią analizy dziedzictwa, pojęć pokrewnych, jak i różnych kontekstów jego ujęcia. Odwaga w formułowaniu wniosków, niezwykły talent nieszablonowych rozwiązań w prezentacji wyników analiz w postaci tabelarycznej, dar syntezy ważnych i trudnych w prezentacji zagadnień - to tylko niektóre cechy wyróżniające tę publikację. Ma ona cechy studium zmian wartości i postaw o charakterze tożsamościowym dokonujących się w polskim społeczeństwie. Jako taka wpisuje się w ważny nurt przemian świadomości, ale też w dowartościowany w ostatnich dekadach nurt badań potwierdzających głębokie powiązania między sferą polityki i szeroko rozumianej kultury, w tym zwłaszcza religii. Temat papieskiego dziedzictwa - w kontekście czasu oddalającego nas od momentu jego śmierci i zmieniających się nastrojów społecznych - stanowi zagadnienie niezwykle aktualne. Mimo licznych badań stan wiedzy można uznać za niezadowalający, wymagający pogłębienia. Początkowo temat ten był podejmowany w perspektywie jednoznacznie pozytywnego fenomenu oddziaływania Jana Pawła II na życie publiczne i na samych Polaków. Wówczas negatywne opinie o dziedzictwie Jana Pawła II niemal nie występowały, stanowiły absolutny margines. Jak obecnie, w obliczu negatywnych obecnych zjawisk w obszarze pamięci o papieżu, może wyglądać implementacja dziedzictwa Jana Pawła II do szczegółowych polityk czy strategii państwa? W niniejszej książce przykładem takiej strategii jest projekt polskiej marki narodowej. Tytułowy dylemat, sprowadza się do tego, czy i na ile dziedzictwo Jana Pawła II może być włączone do strategii marki narodowej Polski. Ważnym celem publikacji jest weryfikacja, jak przebiega w Polsce proces zarządzania dziedzictwem Jana Pawła II, jaka jest jego specyfika oraz co - w obliczu wielu nowych zjawisk związanych z osobą Jana Pawła II i pamięcią o nim - wpływa na rozumienie dziedzictwa. Z tej perspektywy autorka przedstawia nowe pogłębione spojrzenie na tytułowe dziedzictwo, uzupełnia dotychczasową lukę w badaniach naukowych.
Publikacja jest efektem współpracy kilku środowisk, które od lat zajmują się analizą różnorakich zjawisk związanych z obecnością muzułmanów w Europie. Wybór tytułowej problematyki jako przedmiotu dociekań nie wymaga szczególnego uzasadnienia w kontekście swego rodzaju deficytu zainteresowania tym zagadnieniem w polskojęzycznej literaturze (szczególnie prawniczej). Chociaż można zaryzykować tezę o wzroście zainteresowania obecnością muzułmanów w Europie, to w kontekście wieloaspektowości tego problemu wciąż można mówić o swoistej luce badawczej. Obecność wyznawców islamu w Europie to jednak nie tylko akademicki problem, lecz także bardzo konkretne doświadczenia towarzyszące każdego dnia milionom Europejczyków. Publikacja nie abstrahuje od tej płaszczyzny i przynajmniej w części tekstów poddaje analizie również opinie formułowane w publicystycznych źródłach.
Książka stanowi najobszerniejsze dotychczas i unikatowe opracowanie konfrontatywne polsko-bułgarskiej dwujęzyczności dziecięcej. Przeprowadzone w niej badania dotyczą idiolektów dzieci wychowanych w rodzinie polsko-bułgarskiej, w sytuacji stałego kontaktu językowego polsko-bułgarskiego. Kontakt ten wywołuje interferencje językowe indywidualne i uzualne, w wyniku których dochodzi do zapożyczeń i zmian w systemie języka bułgarskiego dzieci. Przedmiotem opisu są zarejestrowane w ustnych wypowiedziach dzieci błędy będące wynikiem interferencji zewnątrzjęzykowej języka polskiego oraz interferencji wewnątrzjęzykowej związanej z defektywną znajomością bądź nieznajomością systemu języka bułgarskiego. Ich rodzaje wyodrębniono w odniesieniu do poszczególnych podsystemów języka - fonetyki, fleksji, składni, słowotwórstwa oraz leksyki.
Przestrzeń getta warszawskiego, zamknięta w granicach murów, była niewątpliwie opresyjna, zaprojektowana tak, aby dokonać ekonomicznego drenażu i fizycznego wyniszczenia jej mieszkańców. Justyna Majewska w swojej monografii pokazuje, jak przestrzeń abstrakcyjna, istniejąca początkowo jedynie w imaginarium nazistów, przemienia się w miejsce doświadczane. Autorka podejmuje próbę zrozumienia tego doświadczenia, odtworzenia perspektywy ludzi, którzy zostali stłoczeni w granicach murów – jak je widzieli i odczuwali? Rozważania o proksemicznym wymiarze getta, oparte na analizie przestrzeni publicznej (czyli ulicy i kamienicy) oraz prywatnej (mieszkania), uzupełnione są tu opisami z użyciem takich kategorii jak dźwięk czy zapach. Książka, będąca zmienioną wersją pracy doktorskiej napisanej pod kierunkiem prof. Barbary Engelking i obronionej w 2022 roku w Instytucie Filozofii i Socjologii PAN, zawiera także nowatorskie ustalenia o procesie wymiany mieszkań między Żydami i Polakami.
Tytuł tej książki, mury i szczeliny, odnosi się nie tylko do realnego muru, który na rozkaz Niemców budowano w Warszawie od 1940 roku, aby podzielić miasto na tę i tamtą stronę. Myślę o nich także w sensie metafory. Cegły reprezentują doświadczanie w getcie głodu, chorób, strachu, tęsknoty, poniżenia, lęku, przemocy, aż w końcu śmierci. Szczeliny symbolizują próby zmiany opresyjnej przestrzeni getta i ustanawiania w nim alternatywnych mikroświatów, punktów cywilnego oporu, przestrzeni akceptacji.
– fragment Wprowadzenia
31Bibliotheca Litteraria ma na celu upowszechnienie w zintegrowanej formie dokonań edytorskich łódzkiego środowiska naukowego, zwłaszcza polonistycznego. Służy uprzystępnieniu możliwie szerokiemu gronu czytelników dzieł ważnych z punktu widzenia dziejów literatury polskiej. Edycje ukazują się w czterech podseriach: Staropolska, Oświecenie, Wiek XIX oraz Wieki XX i XXI. * Epos Wacława Potockiego Transakcyja wojny chocimskiej, upamiętniający zwycięstwo wojsk Rzeczypospolitej nad armią sułtana Osmana II odniesione w roku 1621, stanowi największe dzieło epickie XVII wieku. Zachowaną jeszcze po upływie pół wieku pamięć o zwycięstwie Potocki próbował połączyć z wezwaniem do swoich współczesnych o powrót do dawnych cnót i męstwa ich przodków. Miało temu służyć jego wielkie dzieło, a w nim poetyka ojczystego heroicum rodzima odmiana eposu bohaterskiego. Edycję obecną oddajemy do rąk czytelników sto lat po ukazaniu się przygotowanego przez Aleksandra Brcknera wydania ogłoszonego w serii Biblioteka Narodowa. Oparł je on na autografie pierwszej redakcji utworu (z grudnia 1670 roku) pochodzącej ze zbiorów Biblioteki Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Lwowie (Ossol. 1822/II). W roku 1934 Stanisław Laskowski podał informację o odnalezieniu w Bibliotece XX. Czartoryskich w Krakowie (rkps nr 2079) rękopiśmiennej kopii drugiej redakcji eposu (z roku 1675). Stanowi ona podstawę obecnego wydania i odpowiedź na postulaty kolejnych pokoleń badaczy. W nowej redakcji Potocki oddał hołd nie tylko Janowi Karolowi Chodkiewiczowi, Stanisławowi Lubomirskiemu i Kozakom dowodzonym przez Piotra Konaszewicza Sahajdacznego, lecz także z nieskrywaną nadzieją mógł uroczyście powitać Jana Sobieskiego jako zwycięskiego hetmana, a od 1674 roku króla. Poeta oparł zresztą relację na diariuszu sporządzonym przez jego ojca, Jakuba Sobieskiego, aktywnego uczestnika chocimskiej batalii sprzed pięćdziesięciu lat. * Wydanie Wojny chocimskiej w jej drugiej redakcji jest od dawna wyczekiwane []. Publikacja tak obszernego tekstu jest przedsięwzięciem monumentalnym, zwłaszcza jeśli zważyć na pozycję Wacława Potockiego wśród literatów staropolskich. To jedno z najważniejszych zadań edytorstwa naukowego w Polsce. Pisali o tym liczni badacze, ja sam parokrotnie wskazywałem na pilność tego zobowiązania edytorów. Z radością więc przyjąłem wiadomość o tym, że zamierza je wypełnić Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego. Z recenzji prof. dr. hab. Janusza Gruchały
W stronę krytycznej nowoczesności, pod redakcją Katarzyny Glinianowicz oraz Pawła Krupy, odkrywa przed polskim czytelnikiem tak obszerny i tak różnorodny wybór dzieł Wiktora Petrowa, nadrabiając wieloletnie zaległości w naszej jakże wyrywkowej i niepełnej wiedzy o dwudziestowiecznej kulturze ukraińskiej. Decydując się na włączenie do prezentowanego wyboru takich utworów Petrowa, jak Rewucha czy Hajdamaka okiełznany. Historia Sawy Czałego, redaktorzy prowokują jeśli nie do weryfikacji, to przynajmniej do ponownego przemyślenia uproszczeń i stereotypów wpisanych w polską tradycję myślenia o Ukrainie.
prof. dr hab. Iwona Węgrzyn
Nasze nieszczęście […] polega na tym, że urodziliśmy się w innej epoce i zbyt długo żyliśmy w czasach, w których każdy myślał, mówił i robił to, co mu się podobało. Teraz jest nam nadzwyczaj trudno pojąć, że nie należymy już do samych siebie.
Profesor dzieli się swoimi przemyśleniami
Znieważone anioły, przysłaniając twarze skrzydłami, odsuwały się na dalszy plan. Zastąpili je ludzie, energiczni, pewni siebie i dumni. Technicy i bankierzy. Maklerzy giełdowi, aktorzy, sportowcy. Reformatorzy społeczni i religijni. Uczeni i wynalazcy. Budowniczowie krematoriów. Strażnicy w obozach koncentracyjnych. I wszyscy jednakowo pewni siebie i jednakowo dumni z władzy swojego rozumu i skutków pracy swoich rąk.
François Villon (1431–1463)
Ogarnia nas lęk. Poczucie niestałości staje się naszym stałym odczuciem, którego nigdy nie możemy się pozbyć. Chcemy się o coś oprzeć i drżąc jak w gorączce, wyciągamy rękę. Dotykamy framugi drzwi i nagle, w nerwowym pośpiechu, rękę odrywamy. Na naszej dłoni poczuliśmy coś wilgotnego i lepkiego. Krew, włosy, mózg. Zginamy się w pół, nie mogąc opanować obrzydzenia i rozpaczy.
Szkice historiozoficzne
Stoimy na granicy poznania naocznego. Nie możemy sobie wyobrazić, aby coś było czymś i zarazem nim nie było.
Współczesny obraz świata. Kryzys fizyki klasycznej
Wiktor Petrow (1894–1969) – ukraiński intelektualista, którego twórczość odzwierciedla główne nurty modernizacyjne XX w. W swej eseistyce, m.in. w Nowoczesności w jej rzeczywistym kształcie, stawia pytania o kryzys naszych czasów. Co leży u jego podstaw? Z jakich powodów nowoczesny człowiek nauki i techniki nie potrafił uchronić swojej kultury i świata przed upadkiem? Wezwanie pisarza: „Spójrzmy prawdzie w oczy: żyjemy w czasach głębokich wstrząsów i wielkich katastrof”, sformułowane w Ratyzbonie w 1947 r., na stronach jego Duchowych nurtów nowożytnej Europy powraca dziś ze zdwojoną siłą.
Redaktorzy:
Katarzyna Glinianowicz – literaturoznawczyni, adiunktka Zakładu Ukrainistyki IFW Uniwersytetu Jagiellońskiego. Autorka m.in. Z cienia polskości. Ukraińska proza galicyjska przełomu XIX i XX w (2015), współredaktorka monografii Віктор Петров. Мапування творчости письменника (2020).
Paweł Krupa – literaturoznawca, adiunkt Zakładu Ukrainistyki IFW Uniwersytetu Jagiellońskiego. Autor m.in. „Na Zachód” i „Z dala od Moskwy”? Publicystyka Mykoły Chwylowego lat 1925–1926. Historia – idee – konteksty (2018), współredaktor monografii Віктор Петров. Мапування творчости письменника (2020).
Tłumacze:
Katarzyna Kotyńska – literaturoznawczyni, tłumaczka, profesorka Zakładu Ukrainistyki IFW Uniwersytetu Jagiellońskiego. Laureatka nagrody Drahomán Prize (2023) oraz nagrody dla tłumaczy przy Literackiej Nagrodzie Europy Środkowej Angelus (2013).
Przemysław B. Tomanek – językoznawca, historyk, tłumacz, adiunkt Zakładu Ukrainistyki IFW Uniwersytetu Jagiellońskiego. Autor m.in. przekładów współczesnej literatury ukraińskiej: Jurija Andruchowycza, Wołodymyra Dibrowy, Ołeksandra Irwańca, Mykoły Riabczuka i in.
"TESTUJ SWÓJ POLSKI Gramatyka 1" to kolejna pozycja z serii ośmiu książek do samodzielnej nauki "TESTUJ SWÓJ POLSKI".Książka zawiera:70 ćwiczeń + kluczkompleksowy wybór różnorodnych ćwiczeń automatyzujących zagadnienia gramatyczne z poziomów A1-A2, atrakcyjne ilustracjesłowniczek PL / ENG / DEpraktyczne i jasno sformułowane reguły gramatyczne (ENG)test końcowy"TESTUJ SWÓJ POLSKI Gramatyka 1" to zbiór ćwiczeń, które można wykorzystać do samodzielnej nauki oraz jako materiał pomocniczy do zajęć w grupie. Książka przeznaczona dla młodzieży i dorosłych na poziomach A1-A2, którzy chcą powtórzyć i utrwalić gramatykę łącząc zabawę z nauką. Bogato ilustrowane ćwiczenia motywują do nauki.
Najbardziej kręta ścieżka jest zarazem tą, która uczy nas najwięcej. Masz prawo popełniać błędy, czuć się zagubiony i nie wiedzieć, co dalej. To część bycia człowiekiem w targanym kryzysami świecie.
Ale nie musisz się temu poddawać. Możesz nauczyć się podejmować życiowe wyzwania bez lęku i z wyrozumiałością dla własnych braków. Trudne momenty przeminą, ale gdy trwają, warto na chwilę zwolnić i być dla siebie życzliwym.
Haemin Sunim, koreański nauczyciel zen, autor bestsellera „Zwolnij wreszcie” i założyciel Szkoły Złamanych Serc, daje uniwersalną lekcję radzenia sobie w trudnych chwilach.
Niezależnie od tego, czy właśnie doświadczyłeś straty, zakończyłeś związek, kogoś z twoich bliskich lub ciebie dotknęła choroba bądź inny życiowy zawód, ta książka-przewodniczka przyniesie ci pocieszenie i ukojenie.
Sięgnij po proste medytacje na trudne czasy.
W przeszłości pozycja artysty w wielkim stopniu zależała od jego technicznych zdolności, umiejętności wiernego odtwarzania realnego świata. Portret miał być prawdziwą i wierną podobizną, a krajobrazy rozpoznawalne w każdym szczególe. Jednak, zwłaszcza po pojawieniu się fotografii, wielu artystów zrezygnowało z tworzenia tego "prawdziwego" podobieństwa na rzecz bardziej bezpośrednich, pogłębionych obrazów, które wyrażały uczucia dotyczące malowanego tematu. Od początku tych ogromnych zmian artystycznych ambicji krytycy mylili pozorny brak umiejętności warsztatowych z brakiem artyzmu i finezji, wyśmiewając ekspresyjne prace i porównując je do niepodlegających ocenie merytorycznej wysiłków dzieci.W tej prowokującej do myślenia książce Susie Hodge przygląda się 100 dziełom sztuki, które wywołały ogromną wrogość krytyków - od nabazgranej przez Cy Twombly'ego "Olimpii" (1957), prymitywnego, ale spontanicznego "Drzewa życia" (1994) Johna Hoylanda do pozornie naturalnego bałaganu "Mojego łóżka" (1998) Tracey Emin - i tłumaczy, dlaczego nie są one nieistotnymi nowinkami, ale pełnym inspiracji logicznym rozwinięciem artystycznych idei minionych czasów.Autorka wyjaśnia, w jaki sposób głośne dzieła, takie jak "Nierzeźbione klocki" (1975) Carla Andre - prostokątna aranżacja brył czerwonego drewna cedrowego, którą faktycznie mogłoby łatwo skopiować dziecko - wypełniają pustą niszę w historii idei, pokazując zarówno wpływy wcześniejszych twórców, jak i zainspirowanych przez nie artystów. Pięciolatkowi mogłoby powieść się wykonanie obrazu wirowego podobnego do tych, jakie tworzy Damien Hirst, ale nie zrozumiałby stojących za nim idei oraz miejsca, jakie zajmuje w historii dążeń artystycznych. Susie Hodge gruntownie i wyczerpująco tłumaczy, dlaczego sztuka współczesna nie jest i nigdy nie była dziecięcą zabawą. Hodge umieszcza każdą pracę w kontekście kulturowym, wspierając się ilustracjami dzieł od Hansa Arpa do Andy'ego Warhola, aby zaprezentować dokonania współczesnych artystów. Książka pomaga zrozumieć, w jaki sposób sztuka ewoluuje od realistycznych dzieł wcześniejszych stuleci, zmieniając nasze nastawienie do prezentowanych prac podczas wizyt w galeriach.
Spis treści:WstępI. Iwan Mazepa hetman wojsk zaporoskichII. O dziełach i ich twórcachIII. Obraz Mazepy w kozackim piśmiennictwie historycznymZakończenieAneksyBibliografia O książce:Iwan Mazepa, jak słusznie zauważył szwedzki pułkownik Karl G. Klingspor, autor kroniki poświęconej życiu Karola XII, był wielkim człowiekiem i jego imię było znane daleko poza granicami kraju, którym zarządzał.Bez wątpienia był postacią znaną w ówczesnej Europie, o czym świadczy co podkreślał Teodor Mackiw fakt, że o wyborze Mazepy na hetmana w 1687 r. pisała prawie cała europejska prasa. Informację tę odnajdujemy zarówno w gazetach niemieckich w Berlinie, Lipsku, Norymberdze, Frankfurcie, jak i w czasopismach francuskich i angielskich. Także szwedzki rezydent w Warszawie Simon Derffler uznał za stosowne powiadomić Sztokholm o nominacji Mazepy na hetmana kozackiego.Prawdą jest również i to, że niemalże światową renomę zapewnili Mazepie malarze, muzycy, a przede wszystkim poeci i pisarze. Jak bowiem słusznie zauważyła Natalia Jakowenko: Z całkowitą pewnością można powiedzieć, że żadna inna ukraińska postać historyczna nie stała się bohaterem tylu utworów literatury światowej... O autorze:Mariusz Robert Drozdowski (1971) jest profesorem Uniwersytetu w Białymstoku, gdzie pracuje na Wydziale Stosunków Międzynarodowych. Zainteresowania badawcze autora dotyczą głównie dziejów Kozaczyzny zaporoskiej oraz Kościoła prawosławnego w okresie wczesnonowożytnym. Równocześnie zajmuje się historią Ukrainy w XX i XXI wieku.
Każda generacja emigrantów wytwarza własne formy życia społecznego i kulturalnego. Twórczość literacka, naukowa i publicystyczna w języku ojczystym oczywista dla wychodźców powrześniowych, duchowo oraz ideowo związanych z II Rzeczpospolitą stała się od końca lat 40. ubiegłego wieku przedmiotem ożywionej akcji wydawniczej w krajach położonych na zachód od żelaznej kurtyny. Stanisław Gliwa (1910-1986) grafik, typograf, żołnierz Armii Andersa, a w czasach studenckich uczeń Stanisława Szukalskiego po 1947 roku dołączył do grona emigracji londyńskiej, dla której tworzył i projektował estetyczne druki. Równolegle, jako uznany członek London Chapel of Private Press Printers, rozwijał swoją typofilską pasję. Niniejsza książka jest pierwszą monografią dotyczącą twórczości Stanisława Gliwy, uwzględniającą w szerszym niż dotychczas zakresie kontekst działalności artysty w środowisku wychodźców. Informacje w niej zawarte pochodzą z archiwaliów drukarza zdeponowanych w Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej Książnicy Kopernikańskiej w Toruniu. Publikacja jest tomem VII serii Materiały do dziejów Oficyny Poetów i Malarzy pod redakcją Janusza S. Gruchały Joanna Hałaczkiewicz pracuje na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jej zainteresowania naukowe obejmują historię polskiej książki w XX wieku, literaturę i historię polskiej emigracji niepodległościowej, badania typografii oraz cyfrowe edytorstwo. Jest autorką artykułów naukowych poświęconych tym zagadnieniom.
Seria Pisma Wybrane Władysława Stróżewskiego pod redakcją Sebastiana Kołodziejczyka
Pierwszy tom wydawniczej serii Pisma Wybrane prof. Władysława Stróżewskiego inicjowany przez Wydawnictwo „Universitas”, zatytułowany W stronę metafizyki, pod redakcją prof. Sebastiana Kołodziejczyka, studenta i ucznia Profesora Stróżewskiego, ma gwarancję najwyższej jakości edytorskiej i redaktorskiej, bo merytoryczna jest oczywista. Zostały tu zebrane teksty znane, pochodzące z książki Istnienie i sens, i te mniej znane lub wcale nieznane, pochodzące z niepublikowanych wcześniej manuskryptów. Władysław Stróżewski należy do grona najwybitniejszych polskich uczonych-filozofów, którego pisma i wywiady są uważnie czytane i podziwiane za rzadką umiejętność formułowania fundamentalnych pytań i wyjątkową wnikliwość udzielania na nie odpowiedzi. To jest forma jego etosu bycia człowiekiem i postać jego istnienia. W Ontologii dał temu metafizyczny wyraz: „Doświadczenie istnienia jest jak oddech: nie zastanawiamy się nad nim, póki normalnie oddychamy, tak samo jak nie zastanawiamy się nad naszym byciem, póki nie pomyślimy, że wcale nie jesteśmy z nim w sposób konieczny związani. Jeśli przeniknie nas na chwilę trwoga nieistnienia, zaczynamy nie tyle może rozumieć, ile odczuwać, co znaczy być”.
Z recenzji prof. dr. hab. Leszka Sosnowskiego
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury - państwowego funduszu celowego
Była i jest zjawiskiem poetyckim. Najpopularniejszą polską poetką wszech czasów. Nazywana poetką miłości, polską Safoną lub Safo słowiańską. W jej twórczości miłość ma wiele twarzy.
Jaka była ta poetka, dramatopisarka i malarka pochodząca ze słynnego rodu Kossaków? Jaką zachowali ją w pamięci najbliżsi, znajomi i przyjaciele? Jak zmieniła ją wojna i przymusowa emigracja? Kogo kochała, z kim się przyjaźniła? Odpowiedzi na te pytania znajdą Państwo w tomie wspomnień i listów Lilka zebranych i opracowanych przez Mariolę Pryzwan od lat zafascynowaną biografią i twórczością Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej.
Poetka udręczona wojną, biedą, tęsknotą za bliskimi, a w końcu ciężką chorobą nowotworową zmarła w Manchesterze 9 lipca 1945 roku w wieku 54 lat.
Powyższy opis pochodzi od wydawcy.
W Energiach „Reflektora” uzyskujemy nie tylko skrupulatnie zrekonstruowaną historię czasopisma, które wychodziło w Lublinie w latach dwudziestych – wraz z opisem wydającej je grupy, której trzon stanowili Józef Czechowicz, Stanisław Grędziński, Konrad Bielski, Wacław Gralewski oraz Czesław Bobrowski. Poznajemy także zaplecze potrzebne do zrozumienia relacji łączących lubelskich twórców – ze sobą nawzajem i z literackim światem. Przytoczone zostają potrzebne wyimki zarówno z ich biografii, jak i z historii międzywojennej awangardy: wątki ówczesnych debat o literaturze, zwłaszcza poezji awangardowej, ale także o krajowej polityce. Naszkicowany zostaje również pejzaż społeczny Lublina – zwłaszcza tej jego warstwy, której zainteresowania oscylowały wokół kultury. Poznajemy więc przekonania i potrzeby ówczesnych odbiorców literatury, ale także możemy przeczytać o samym, rozrastającym się mieście, prowincjonalnym, dopiero wkraczającym w okres unowocześnienia i powiązanej z nim industrializacji.
[…] Dla Wójtowicza, jak zawsze, istotny pozostaje również element awangardowych kooperatyw między dyscyplinami sztuki – pisząc o literaturze, dotyka elementów spokrewniających awangardową poezję z ówczesnym filmem, sztukami plastycznymi. kabaretowym i teatralnym performensem czy kulturą popularną. Dba również o umiejscowienie w historii „Reflektora” warstwy edytorskiej książek, tak ważnej z punktu widzenia awangardowego eksperymentu. Dzięki temu obraz historyczny epoki staje się wyrazistszy, bardziej materialny i lepiej odpowiada artystycznej rzeczywistości awangardowego dwudziestolecia.
Prof. dr hab. Joanna Orska
„Niewątpliwie książka Mariji Czepil i Ewy Sarzyńskiej-Mazurek – dwóch profesorek z Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej z Lublina – podejmuje ważny problem przyszłości studentów ukraińskich w czasie stanu wojennego. Wśród szybko narastającej literatury z zakresu nauk społecznych, poświęconej problemowi agresji rosyjskiej na Ukrainę i jej skutkom, recenzowana pozycja wyróżnia się perspektywą pedagogiczną. Autorki w centrum swojego wywodu umieściły nadzieje i plany młodych ludzi – studentek i studentów z Ukrainy Zachodniej, z następujących instytucji kształcenia wyższego: Uniwersytetu Narodowego im. Iwana Franki we Lwowie, Przykarpackiego Uniwersytetu Narodowego im. Wasyla Stefanyka w Iwano-Frankiwsku, Tarnopolskiego Narodowego Uniwersytetu Pedagogicznego im. Wołodymyra Hnatiuka w Tarnopolu, Państwowego Uniwersytetu Pedagogicznego im. Iwana Franki w Drohobyczu, Akademii Humanistyczno-Pedagogicznej w Chmielnickim, Narodowego Uniwersytetu Medycznego im. I.J. Horbaczewskiego w Tarnopolu. (…) Należy podkreślić, że współpraca autorek książki reprezentujących dwa obszary kulturowe – polski i ukraiński – w sposób znaczący przyczyniła się do ukazania wielokontekstowego i złożonego obrazu ukraińskiej młodzieży w sytuacji wojny. Można nawet po-wiedzieć, że pozwoliła ona na przedstawienie problemu z perspektywy insidera i outsidera, tworząc unikatowy raport z badań”.
Z recenzji prof. dr hab. Agnieszki Gromkowskiej-Melosi
„Formacja nie przygotowała mnie na to, czym będzie samotność w klasztorze, czym będzie brak bliskości kobiety. Nikt mnie nie uprzedził, że będę tak bardzo sam, że zaglądać będę obcym ludziom w okna. Nie składałem Bogu ślubów po to, żeby w Jego służbie zdechnąć z samotności”.
(Konrad, były ksiądz)
Monika Białkowska – dziennikarka i teolożka – przedstawia prawdziwe historie „połamanego” celibatu. Historie księży, którzy odeszli od kapłaństwa po latach wewnętrznych konfliktów, i tych, którzy doświadczyli ludzkiej miłości, ale z niej zrezygnowali, płacąc za to nieraz ogromną cenę.
Oddaje głos kobietom: ukrytym „nielegalnym” partnerkom, wychowującym księżowskie dzieci, porzuconym „dla uratowania kapłaństwa”, wreszcie szczęśliwym żonom byłych duchownych. Tym wszystkim, których nikt dotąd o zdanie nie pytał.
Opowiada o dramatycznych wyborach, wierności i zdradzie, podwójnym życiu i odwadze zmiany, wielkich nadziejach i rozpaczliwej samotności.
To książka pisana z wnętrza Kościoła, która nie boi się stawiania wprost najtrudniejszych pytań.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?