Richard Rohr (ur. 1943) jest franciszkaninem, pisarzem, kaznodzieją, komentatorem Pisma Świętego. Do zakonu wstąpił w 1961 roku, zaś święcenia kapłańskie przyjął w 1970. W 1986 roku założył w Albuquerque (stan Nowy Meksyk, USA) i wciąż prowadzi Centrum na rzecz Działania i Kontemplacji. Mieszka w pustelni nieopodal Centrum. Sumiennie wypełnia obowiązki wobec współbraci zakonnych. Podróżuje też po całym świecie jako wykładowca i rekolekcjonista. Wydał ponad 30 książek, które zostały przetłumaczone na kilkanaście języków.
Dlaczego w tytułowym „współ-czuciu” pojawił się dywiz? W potocznym rozumieniu „współczucie” to głównie „litość”, „ubolewanie”, dzielony „żal”. Dywiz zwraca naszą uwagę na „współodczuwanie” – istotny, choć niestety zapoznany element współczucia.
Cisza kontemplacji jest zapoznaną, ale i stopniowo przywracaną kulturze Zachodu tradycją oraz istotnym składnikiem życia duchowego, prowadzącym do nowego i głębszego kontaktu z tym, co istnieje, do pełnego przeżywania każdej chwili, do przemiany naszej świadomości, do sedna modlitwy, do doświadczenia obecności Boga.
Rozważania Richarda Rohra są pochwałą kontemplacyjnej ciszy, otwierającej wnętrze człowieka nie tylko na głębsze wymiary rzeczywistości, ale i pozwalającej w nowej perspektywie spojrzeć na otaczający nas świat, uporządkować nasze wartości i postawy. Taka cisza staje się wręcz podstawą całej rzeczywistości, pozwala objąć i przezwyciężyć istniejące w świecie i w człowieku podziały, dychotomie i dualizmy, prowadzić do dialogu i znalezienia wspólnej płaszczyzny z tym, co odmienne: społecznie, politycznie czy religijnie.
Pomilczmy, aby usłyszeć. Pomilczmy, by wymówić siebie.
FRAGMENTY:
Cisza nie jest tylko przestrzenią pomiędzy słowami, obrazami i wydarzeniami. Ona żyje własnym życiem. Jest zjawiskiem o niemal fizycznej tożsamości. Niezależnym bytem, istotą, z którą możesz nawiązać relację. Filozoficznie rzecz biorąc, byt to fundamentalna cecha, która poprzedza wszystkie pozostałe atrybuty. Kiedy wchodzisz w relację z nagą istotą każdej rzeczy, poznajesz tę rzecz dogłębnie, docierasz do jej istoty. Cisza jest w pewnym sensie samą podstawą całej rzeczywistości. To z niej wszystko przychodzi i do niej wraca.
Cisza, niczym fundament, poprzedza i dźwiga wszystko. Nie możemy postrzegać jej jako czegoś przypadkowego lub niepotrzebnego. Jeśli jednak nie nauczymy się w nią wchodzić, w niej żyć i trwać, wszystkie pozostałe rzeczy – słowa, zdarzenia, relacje, tożsamości – staną się sztuczne, pozbawione głębi i kontekstu. Stracą znaczenie. Wszystko, za czym pędzimy, to życie przepełnione coraz większą ilością zdarzeń i sytuacji, które zawierają w sobie coraz więcej ekscytujących stymulantów i coraz więcej kolorów, by zabarwić nimi naszą z gruntu nudną i znużoną egzystencję. Jak na ironię jednak to właśnie proste, nieskomplikowane rzeczy mają największą siłę, by nas naprawdę uszczęśliwić – pod warunkiem, że uszanujemy je takimi, jakie są. Cisza jest samą esencją prostoty.
Jednym z najważniejszych doświadczeń mojego życia było nauczanie w wielu rozwijających się krajach. Uświadomiłem sobie wówczas, że większość ludzi na świecie nie żyje w taki sposób jak my. Smutniejsze jednak było to, że oni chcą tak żyć!
Cisza nie jest tylko brakiem, nieobecnością. Cisza to obecność, otaczająca każde „wiem” pokornym i cierpliwym „nie wiem”. Chroniąca autonomię i godność wydarzeń, ludzi, zwierząt i wszystkich rzeczy.
Musimy znaleźć sposób, by powrócić do tego miejsca, by żyć i trwać w głębokości wewnętrznej ciszy. Bez niej nawet cisza zewnętrzna traci na znaczeniu. Wszystko, co wyłania się z ciszy, wydaje się czystsze i wyraźniejsze. A kiedy mówię wyłania się, mam na myśli rzeczywistość, sedno i znaczenie.
Cisza w tajemniczy sposób nadaje długotrwały sens wszystkim rzeczom, które otacza. Gdy jej nie ma, każda przeżyta sytuacja jest tylko kolejnym elementem sekwencji zdarzeń, którą nazywamy naszym życiem.
Czy podobają się wam Trzej muszkieterowie, Dwadzieścia lat później, Przygody kapitana Alatriste? Jeśli tak, to jest to książka właśnie dla was! W powieści tej burzliwe losy hiszpańskiej wojny Napoleona w zadziwiający sposób splatają się z pełną zagadek historią poszukiwania skarbów templariuszy i namiętnym wątkiem miłosnym. Wszystko to – historia miłosna, zażarte walki, tajemnicze przesłanie z przeszłości i próby rozwikłania intrygującej tajemnicy starego zakonu – rozgrywa się na tle wielkich wydarzeń, ukazanych z rzadko spotykaną wiernością na podstawie źródeł z epoki.
Tej powieści nie powinien przegapić żaden z miłośników historii!
OLEG SOKOŁOW to wybitny historyk i współtwórca ruchu wojskowej rekonstrukcji historycznej w Rosji. Oleg Sokołow jest nie tylko akademickim historykiem: w ramach przygotowań do napisania niniejszej powieści, objechał wszystkie miejsca w niej opisane, i to nie tylko samochodem, ale także konno, odziany w mundur marszałka armii napoleońskiej. Udało mu się dotrzeć do unikalnych źródeł, które pozwalają w inny niż dotąd sposób spojrzeć na tamtą wielką epokę…
Autorka podjęła problem kształtowania się komunikacji, w tym językowej, u dzieci z uszkodzeniami ośrodkowego układu nerwowego (OUN).
Zasadniczym celem było scharakteryzowanie procesu kształtowania się komunikacji, a przede wszystkim systemowych zachowań językowych u dzieci w warunkach, jakie stwarza nieprawidłowe funkcjonowanie mózgu. Autorka starała się, aby zastosowane w badaniu próby eksperymentalne ukazywały – we wzajemnym powiązaniu – funkcjonowanie poszczególnych podsystemów języka. Dlatego też sprawdzała struktury językowe o różnym stopniu organizacji: wypowiedzi, zdania, wyrazy, a także pojedyncze dźwięki mowy – głoski.
Zebrany materiał językowy został szczegółowo pokazany w tabelach (wraz z przykładami wypowiedzi dzieci zapisany fonetycznie za pomocą preferowanej wciąż w logopedii transkrypcji słowiańskiej), następnie przeanalizowany ilościowo i jakościowo. To cenna część omawianej publikacji, uczy niedoświadczonych logopedów, jak można i należy, interpretować różne zjawiska językowe rejestrowane w wypowiedziach badanych osób.
Praca dra Tomasza Piroga to studium problemowe jednego z kluczowych zagadnień demokracji lokalnej — dialogu obywatelskiego. Jego przedmiotem jest możliwość współpracy między organizacjami pozarządowymi a samorządem lokalnym. Autor odnosi to zagadnienie do szerszej problematyki — możliwości realizacji normatywnych założeń praktyk dobrego rządzenia, podejmując bardzo ważny temat partycypacji obywatelskiej w lokalnym zarządzaniu. (…) Swoją pracę ulokował w nurcie socjologii zaangażowanej, w dobrym sensie, gdzie oznacza to podejmowanie tematów ważkich społecznie i nieuciekanie od niewygodnych konkluzji, choćby były sprzeczne z obowiązującymi stereotypami. (…) Mimo zasadniczo krytycznego podejścia, jest to jednak krytyka bez odrzucania — pokazywanie pewnych idealistycznych założeń nie po to, by je przekreślać, ale by uświadomić sobie, gdzie i dlaczego się pojawiają i dlaczego taką formę przyjmują.
Warto podkreślić, że nie jest to praca pisana zza biurka, ale oparta na starannie przeprowadzonych badaniach jakościowych. Autor osiąga szczęśliwą równowagę między aspektem ogólnym i szczegółowym (teoria i empiria). Z jednej strony, część ogólnokrytyczna nie kończy się na samej krytyce. Z drugiej strony czytelnik, który uzyskuje wiedzę o pewnym stanie rzeczy, dostaje zarazem informacje nie tylko o zjawiskach „tu i teraz”. Są one ukazane na tle fundamentalnych problemów funkcjonowania demokracji. (…) Autor ujmuje te zagadnienia nie jako konfrontację jednych mitów z innymi mitami, ale w pragmatycznej perspektywie problematyki dobrego rządzenia”.
Z recenzji dr. hab. prof. UW Jerzego Bartkowskiego
„Liturgia jest zbawczym misterium Chrystusa i Kościoła, sprawowanym mocą Pana przez Oblubienicę, która przez tę celebrę realizuje swoją jedność z Nim: nuptiae Sponsae et Agni”.
Publikacja jest wynikiem chęci spojrzenia na liturgię sakramentów nie tyle z ogólnego punktu widzenia, co z perspektywy oblubieńczych godów, jakie dokonują się pomiędzy Chrystusem – Oblubieńcem a Kościołem – Oblubienicą w rzeczywistościach sakramentalnych. Praca ta nie jest próbą stworzenia almanachu, traktującego o wszystkich możliwych odcieniach tej relacji, lecz syntetycznym ukazaniem elementów składających się na liturgię sakramentów, które w sposób dobitny przemawiają za oblubieńczą relacją Chrystusa i Kościoła.
Ze Wstępu
„Problematyka książki jest bardzo bogata. Zaprezentowana wielowątkowość poruszanej tematyki i sposób jej usystematyzowania umieszcza niniejszą pozycję pośród bardzo dobrych naukowych książek, po które warto sięgnąć. Poszczególne zagadnienia przedstawione klarownym i zrozumiałym językiem świadczą o posiadanej przez autora wiedzy i sprawności dydaktycznego wyłożenia materiału. Praca jest głęboka i odkrywcza, zredagowana według kanonów studium naukowego. Została napisana w takim stylu, że zarówno rodzinom, jak i duszpasterzom pomoże głębiej zrozumieć wielkość, piękno i wyjątkowość powołania do małżeństwa i rodziny. Książka ta powinna stanowić obowiązkową lekturę dla wszystkich, którzy chcą posługiwać małżonkom i rodzinom”. Z recenzji ks. dra hab. Witolda Janochy, prof. KUL
Prezentując problematykę zabójstw dokonywanych przez kobiety w kontekście procesu wiktymizacji, podejmujemy ryzyko powielenia stereotypu kobiety jako ofiary i sprawczyni jednocześnie lub sprawczyni, którą ukształtowały warunki życiowe. Tymczasem należy pamiętać, że kobiety bywają tak samo okrutne jak mężczyźni, na co wskazywać mogą przykłady seryjnych zabójczyń czy czarnych wdów. Przemoc bowiem nie ma płci. Kobiety nie zawsze zabijają pod wpływem emocji, determinacji czy w samoobronie. Zabijają z chciwości, okrucieństwa, nienawiści. Jedyne, co może różnić je od mężczyzn, to brak (a jeśli już, to niesłychanie rzadkie) zabójstw powiązanych z perwersyjnymi potrzebami seksualnymi. W związku z tym niniejsze opracowanie nie jest próbą wyjaśnienia ogólnego mechanizmu popychającego kobiety do dokonania zbrodni. Jest jedynie wycinkiem tej problematyki odnoszącej się do historii przemocy i jej konsekwencji. Historie życia badanych kobiet mogą przybliżyć obraz zbrodni dokonanej wobec osób najbliższych – partnera, dziecka. Nie wszystkie konteksty zbrodni zostaną jednak odkryte.
To książka przeznaczona dla uczniów szkół podstawowych. Zawiera ponad 2000 haseł wraz z przykładami odmiany, trudniejszymi przypadkami, około 1000 kolorowych, przezabawnych ilustracji, które ułatwiają zapamiętywanie pisowni wielu wyrazów, i przykłady wielu wyjątków.
Monografia […] wpisuje się w nurt współczesnego, interdyscyplinarnego zainteresowania starością w różnych kontekstach. Rozwój nauk medycznych, społecznych i humanistycznych wzbogaca naszą wiedzę o starości i jej różnych, nie zawsze pozytywnych, obliczach z przesłaniem poszukiwania rozwiązań społeczno-socjalnych dla polepszania jakości życia seniorów w warunkach zmian społecznych. […] Recenzowana monografia Oblicza starości w perspektywie lokalnej. Studium socjopedagogiczne, autorstwa Pani Danuty Krzysztofiak, w mojej ocenie, wzbogaca poznawczo obszary zainteresowań naukowo-badawczych pedagogiki społecznej, gerontologii i innych nauk społecznych. Stanowi ona także swoisty głos w społecznej debacie nad zróżnicowanymi obliczami starości w ponowoczesnym świecie, a ponadto posiada istotne walory praktyczne ze względu na wnioski i propozycje zawarte w zakończeniu, które mogą stanowić podstawę dla przygotowania projektów optymalizujących jakość życia ludzi starszych na badanym obszarze terytorialnym.
Z recenzji wydawniczej prof. dr hab. Ewy Syrek
Ernst Wiechert (1887-1950) to jeden z najbardziej znanych pisarzy niemieckojęzycznych pierwszej potowy XX wieku, uważany za przedstawiciela literackiej emigracji wewnętrznej. Urodził się na Mazurach w miejscowości Piersławek koło Mrągowa. Po studiach w Królewcu podjął tam pracę nauczyciela gimnazjalnego, którą po 1930 r. kontynuował w Berlinie. W czasie l wojny światowej walczył jako żołnierz na frontach wschodnim i zachodnim. Po 1918 r. poświęcił się twórczości literackiej. Za swoje dzieła był wielokrotnie wyróżniany prestiżowymi nagrodami, a jego książki ukazywały się w bardzo wysokich jak na owe czasy nakładach. W okresie narodowego socjalizmu bronił wartości humanistycznych, otwarcie krytykując ówczesną władzę. Za swoją antynazistowską postawę trafił do aresztu i był więziony w obozie koncentracyjnym w Buchenwaldzie (1938). Po II wojnie światowej podróżował z odczytami po wielu krajach. Krytykowany i nierozu-miany w Niemczech, osiadł w Szwajcarii, gdzie spędził ostatnie lata życia. Ernst Wiechert jest autorem 13 powieści oraz ponad 50 nowel i opowiadań.
"Czułem, jak bardzo napięta atmosfera panowała na uniwersytecie, nie tylko dlatego, że, jak mówiono, wśród słuchaczy znajdował się Himmler. Sala audytoryjna była przepełniona. Widziałem ponad tysiąc twarzy patrzących nieruchomo w moją stronę. Przeważnie należały do młodych osób. Kiedy na nie spoglądałem, wiedziałem również, że, przybywając tutaj, postąpiłem słusznie. Teraz nie miałem już najmniejszych wątpliwości. Była to pewność moralna, większa od wszystkich innych pewności tego świata."
W tomie dotyczącym monastycyzmu w I Rzeczypospolitej przedmiot badań stanowią teksty reprezentujące rozmaite gatunki literackie, oba języki (łacinę i polszczyznę), różne środowiska monastyczne. Zostały dobrane tak, by książka miała charakter interdyscyplinarny. Na tom składają się studia o charakterze analityczno-interpretacyjnym. Acz dominuje perspektywa literaturoznawcza, obecne są także rozprawy poświęcone artefaktom, historyczno-kulturowe i muzykologiczna. Dzięki stabilności Reguły św. Benedykta i jej zdolności do adaptowania się do rozmaitych warunków kulturowych, zakony mnisze były zdolne do zmierzenia się również z nowożytnym humanizmem. Hermeneutykę wartości rozumiemy jako wynik interferencji trzech czynników: długiego trwania tradycji monastycyzmu średniowiecznego, renesansowego humanizmu, modyfikującego świat wartości i erudycji benedyktynów, obecnego w kulturze intelektualnej Tyńca od lat siedemdziesiątych XVI w. do co najmniej połowy wieku XVIII, katolicyzmu potrydenckiego, zwłaszcza w wersji jezuickiej.
Dwunastotomowa seria monografii „Kultura Pierwszej Rzeczypospolitej w dialogu z Europą. Hermeneutyka wartości” przedstawia dziedzictwo kulturowe XV-XVIII wieku jako integralną, lecz oryginalną część kultury europejskiej. Celem badawczym jest rozpoznanie dróg i form obustronnej transmisji wartości estetycznych, politycznych i religijnych oraz ukazanie w szerokim, multilateralnym kontekście porównawczym oryginalnej struktury aksjologicznej kultury polskiej epok dawnych. Teksty kultury są badane w perspektywie wewnętrznej jako zapisy aktów ukierunkowanych na rozumienie wartości, a w perspektywie zewnętrznej jako wypowiedzi włączające się w europejskie dyskusje literacko-estetyczne, polityczne, religijne. W intensywnym dialogu kultura Rzeczypospolitej przejawia nie tylko chłonność na nowe idee, lecz także kreatywność i dynamikę działania na obszarze Europy.
Myślenie ciała to najnowsza praca Richarda Shustermana, w której ten amerykański filozof zarówno pogłębia swoją refleksję nad cielesnością, jak i rozszerza ją o nowe zakresy tematyczne. W książce tej spekulatywne eksploracje skonfrontowane zostają z konkretnymi zjawiskami z najrozmaitszych sfer życia społecznego, zaś obok analiz dzieł filozofów takich jak Richard Rorty, Maurice Merleau-Ponty, Ludwig Wittgenstein czy Edmund Burke znaleźć można autobiograficzne narracje czy praktyczne wskazówki dotyczące somatycznej introspekcji. Jest tu buddyzm zen, architektura postkrytyczna oraz performatywność fotografii; są wojny kulturowe, sztuki erotyczne i patologie konsumpcji. A całości patronuje milczące, lecz myślące ciało – czasem niepokojące, nigdy do końca nie zgłębione i zawsze obecne tło naszych wszelkich działań.
W Sadze metafizycznej Stanisław Rainko z jasnością i precyzją kontynuatora szkoły lwowsko-warszawskiej mierzy się z klasycznymi zagadnieniami ontologicznymi i ich rozmaitymi ujęciami – od Kartezjusza i Kanta poprzez Husserla, Heideggera i Sartre’a po Wittgensteina, Poppera i Quine’a. Z rozważań nad relacją między cogito a światem, zbiorami i całościami oraz byciem a bytem wysnuwa wniosek o nieprzezwyciężalnym rozszczepieniu ontologicznym świata. Źródłem tego rozszczepienia jest byt ludzki.
W prezentowanym tekście ks. prof. Józef Umiński przedstawił sylwetki 67 polskich biskupów, 4 nuncjuszy apostolskich i 3 audytorów nuncjatury w Warszawie i jak sam zaznaczył na wstępie „Rzeczy tu zawarte podaję wyłącznie z pamięci, bez jakichkolwiek znajdujących się w tej chwili pod ręką danych pisemnych lub drukowanych, i według tego, jak mi się w umyśle na podstawie zdobytych różnymi drogami dawniej wiadomości (niekiedy nawet zwykłych plotek, bo i to ma swoje znaczenie) w ciągu lat kilku czy kilkudziesięciu zarysowały”. Nie jest to zatem tekst stricte naukowy, bo nie taki był zamysł autora, ale subiektywna charakterystyka członków polskiego episkopatu z pierwszej połowy XX w. Należy podkreślić, że autor osobiście znał wielu opisywanych duchownych.
Przedkładany czytelnikowi tekst to wyjątkowe i niezwykle ciekawe źródło historyczne. Nie jest to wprawdzie zobiektywizowany zapis faktów, ale osobista, więc obarczona dużą dozą subiektywizmu, ocena członków polskiego episkopatu z pierwszej połowy XX w. Na hierarchów kościelnych możemy spojrzeć oczami zasłużonego badacza historii Kościoła katolickiego w Polsce i „wieloletniego wychowawcy kleru”, poznając przy tym jego osobowość i poglądy. Naszym zdaniem należy docenić szczerość świadectwa ks. prof. J. Umińskiego. Jego stosunek do episkopatu nie jest bałwochwalczy, a dostojników kościelnych nie idealizuje, lecz pokazuje ich z zaletami i wadami, które posiadają zarówno duchowni, jak i świeccy.
Ze Wstępu
„Ojczyzna i patriotyzm. Posądzane są o staroświeckość w swym brzmieniu, znaczeniu i zadaniu – pisze ks. abp Henryk Hoser w przedmowie do najnowszej pozycji Wydawnictwa Sióstr Loretanek. – Wystawiane na konfrontację z potężną globalizacją, falą bez granic, z kulturą niedopowiedzeń, płynnych znaczeń, językowych gier i nieokreślonej tożsamości. Nie wydają się synonimem nowoczesności, niezobowiązującego życia. Zakładają wierność, oskarżaną o stawianie tam swobodnym i dowolnym wyborom – nieskrępowanym, kapryśnym i zmiennym. (…) Ojczyzna nie zamyka się w tym, co stworzone i ofiarowane, ale także w tym, co wytworzone i ofiarowane, co jest otwarte na istnienie w czasie i przestrzeni. Istotnym staje się powiązanie kultury i ziemi, z której wyrosła, z jej jedynym i niepowtarzalnym językiem, ekspresją artystyczną, a więc sztuką i niezwykle ważną tożsamościową religią. Ich splot pozostaje do odczytania w ojczystej historii, wspólnych dziejach, kształtujących mentalność, klimat społeczny, świadomość czasowej perspektywy, tak ważnej dla przyszłości. Ojczyzna jest zatem nadzieją trwania i przetrwania, domem zbudowanym na skale dorobku i wiary minionych pokoleń. Dom, matka, rodzina – są jej bliższymi odniesieniami sensu”.
Album „Ojczyzna moją Matką” to ponad 320 stron przepięknych zdjęć polskich krajobrazów, przeplatanych fotografiami z pontyfikatu Jana Pawła II. Jego warstwę tekstową stanowią wypowiedzi Jana Pawła II na temat ojczyzny, patriotyzmu i narodu, w szczególności te, skierowane do Polaków podczas jego wizyt w Ojczyźnie. Warto sięgnąć po ten album i pochylić się nad słowami Papieża Polaka, zwłaszcza dziś, gdy temat ojczyzny i patriotyzmu tak bardzo się dewaluują.
„Czy można wygrać bitwę, modląc się na różańcu? – to pytanie Autorka kieruje do każdego z nas, a szczególnie do najmłodszych. – Przeczytaj tę książkę, a przekonasz się, że wielkie zwycięstwa pod Lepanto, Chocimiem, Lwowem, Wiedniem, pod Warszawą w 1920 roku i inne zostały odniesione dzięki szczególnej interwencji Królowej Różańca Świętego. Zobaczysz, że różaniec jest potężną bronią w walce z każdego rodzaju złem. (…)
Drodzy młodzi Przyjaciele! Chciałabym poprzez te opowiadania zachęcić was, abyście wstąpili do armii Zwycięskiej Królowej. Życzę wam i sobie takiej wiary i ufności, byśmy mogli doświadczać wciąż na nowo, że nie ma problemu, którego nie dałoby się rozwiązać przez różaniec”.
Publikację wzbogacają ilustracje Jana Molgi i Tadeusza Molgi.
Do książki dołączona jest płyta CD (audiobook mp3). Czyta Maciej Rayzacher.
Jako dzieci najbardziej kochaliśmy Świętego Mikołaja. Cały rok czekaliśmy na niego. Pisywaliśmy do niego długie listy z życzeniami prezentów. Wydawało się nam, że mamy z nim dobry kontakt. Nie odpowiadał listownie, ale prezenty były jego odpowiedzią. W noc Świętego Mikołaja staraliśmy się nie spać, aby go przyłapać na dobrym uczynku. Aby go wreszcie spotkać. Sen był zawsze mocniejszy. I ten sen trwa do dziś w klasztorze. Kiedy szafarz powiesi nam na klamce torebkę cukierków i kilka ciastek. Wracają wspomnienia. Święty Mikołaj żyje, a dobro zwycięża i ma ostatnie słowo. Książeczka Piotra Kordyasza przynosi nam opowieść o prawdziwym Świętym Mikołaju. O człowieku pełnym Boga i ukazującym jego dobroć.
Przeczytałem ją jednym tchem.
Jan W. Góra OP
"Sprowadziliśmy wszystkie cnoty - pisze Peter Kreeft - do jednej: do bycia miłym i oceniamy Jezusa według naszych standardów, zamiast oceniać nasze standardy według Niego:. Autor przypomina, że etyka bez cnoty jest iluzją. Nie waha się powiedzieć prawdy, że w epoce broni atomowej ludzkość bez cnót nie ocaleje. Ale chociaż zsuwamy się ku przepaści, na śliskim zboczu są punkty oparcia, dzięki którym możemy zawrócić: są to cztery cnoty kardynalne, trzy teologiczne oraz osiem błogosławieństw. Możemy okazać skruchę, a Bóg, jak ojciec marnotrawnego syna, zawsze przyjmuje nas z powrotem. Kreeft oferuje nam sprawdzoną pomoc w trudnym procesie odróżniania dobra od zła pośród bardzo wątpliwych wzorców XXI wieku. Otrzymujemy przewodnik - mapę cnót, plan naszej ziemskiej pielgrzymki opracowany na podstawie mądrości zgromadzonej przez pokolenia chrześcijan od św. Pawła i Ojców Kościoła aż po Clive S.Lewisa.
Doskonały prezent dla młodych i pamiątka Światowych Dni Młodzieży – Kraków 2016
„Pociągnij mnie za sobą! Pobiegnijmy!” to książka ze słowami św. Jana Pawła II do młodych.
Jego głos... Roześmiany ze spotkań na Franciszkańskiej w Krakowie. Poważny, gdy mówił o stawianiu sobie wymagań. Ciepły, gdy wspominał swoją drogę z kajaków na Stolicę św. Piotra. Drżący – wtedy, gdy w ostatnich niemal słowach mówił do młodych czuwających, gdy odchodził do domu Ojca: „Szukałem was, a wy przyszliście do mnie...”. Pobiegnijmy! Święty Papież wskazuje drogę...
Do albumu dołączona jest płyta z homiliami i rozmowami Jana Pawła II z młodzieżą (prawie cztery godziny niezapomnianych nagrań).
Tryptyk rozważań chce pomóc młodym ludziom w przeżyciu danego im czasu. Jest on zbiorem różnych myśli, tak różnych jak wielość charakterów i osobowości. Pierwsza część ukazuje, jak kształtować swoją osobowość, druga - jak uniknąć niekorzystnych dla rozwoju ducha wpływów, a trzecia - wskazuje na Jezusa, jako jedynego Przyjaciela, który zawsze jest przy człowieku i zawsze mu pomaga.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?