This book is unique and audacious, and fits very well with current tendencies within qualitative research. It introduces new, fresh threads to questions and concerns that are highly significant for contemporary social sciences. The formulated conclusions go beyond directly methodological issues, posing key philosophical questions to the whole project of Western sociology.
Grażyna Woroniecka
From the review of the book
Deep contemplation of the situation could be the epistemological choice for social scientists. It is a fundamentally different approach to the research, where the investigator is researching the object but also the situation of research and her-self/him-self. Contemplating is a dual way of the approaching the truth. It does not mean that the researcher is mentally divided; just the opposite, she/he wants to be complete and achieve the unity of being as a researcher-human being and an element of the situation (psycho-social and historical). Contemplating enables researchers to see how the mind works and creates the images and reports from the field – what is available for the mind and what is silent or repressed because of the dominating rhetoric of description and rhetoric of feeling?... Contemplation is not only analysis, it is also an ethical choice of stopping here and now to see the situation clearly and reporting it with the all reservations that could be the result of the mindfully-observed interaction of mind, self, and situation at one historical moment.
From the Introduction
W niniejszej książce zajmuję się zatem przede wszystkim tym, jak należy rozumieć performatywny punkt widzenia na kulturę i samo pojęcie „performatywności”, a następnie wykorzystać je z pożytkiem w badaniach form artystycznych i kulturowych. Dlatego w pierwszej części omawiam pokrótce historię teorii performatywnych oraz przedstawienia. Następnie, odwołując się do definicji przedstawienia, opisuję podstawowe wymiary performatywności istotne dla badań nad formami artystycznymi i kulturowymi. Właściwości te objaśniam dokładnie w części drugiej, żeby na tej podstawie zarysować performatyczną perspektywę oglądu zjawisk i procesów kulturowych. Z tego punktu widzenia w części trzeciej analizuję zjawiska kulturowe, których nie sposób pojmować ani jako akty mowy, ani jako przedstawienia.
Prezentowana praca jest pierwszą, która dotyczy tylko Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego i obejmuje całe terytorium II RP. […] Autor podjął się opisania dziejów Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w okresie międzywojennym. Dopiero bowiem po odzyskaniu przez Polskę niepodległości Kościół Ewangelicko-Augsburski rozwinął swoją działalność na pozostałą część kraju, przejmując pod swe zwierzchnictwo parafie na Śląsku Cieszyńskim, w Krakowie, na Kresach Wschodnich oraz tworząc nowe placówki w dawnym zaborze pruskim. Ten właśnie okres, tj. 20-lecie międzywojenne leży w sferze zainteresowań autora. Nie jest to temat zbyt wyczerpująco opracowany, jeśli chodzi o dzieje Kościoła. Nie doczekał się on żadnej osobnej monografii w języku polskim. […] Książka wypełnia także ważną lukę w polskiej historiografii, z której często nawet polscy ewangelicy nie do końca zdawali sobie sprawy.
Fragment recenzji prof. Grzegorza Jasińskiego
Czy w Polsce jest dziś za dużo obrazów? Albo czy mnogość obrazów na naszych ekranach i ulicach świadczy o ich potędze? I jak opowiadać o obrazach w języku, który na ten temat mówił dotąd tak niewiele?
"Obrazy wychodzą na ulice" to próba rekonstrukcji dominującego porządku wizualnego dokonana w oparciu o analizę konfliktów o obrazy: usuwania pomników około 1989 roku, ataków na sztukę w galeriach około roku 2000 i sporu o „śmietnik wizualny” w jego najnowszej odsłonie. W momentach sporów o obrazy ujawnia się wielość opinii o nich – na co dzień niewypowiadanych, przeoczanych lub znaturalizowanych.
W najnowszej książce w Serii Wizualnej Fundacji Bęc Zmiana i Instytutu Kultury Polskiej UW Łukasz Zaremba wykorzystuje perspektywę studiów nad kulturą wizualną, by opowiedzieć o nieoczywistych formach zapełniających dziś polskie ulice: o bilbordach przekształcających się w krajobrazy, o świętych obrazkach zamieniających się w dzieła sztuki i ponownie w święte obrazki, o pomnikach zmieniających się w bilboardy, a także o obrazach tych pomników.
dr Łukasz Zaremba – kulturoznawca, tłumacz, asystent w Instytucie Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego, redaktor pisma „Widok. Teorie i Praktyki Kultury Wizualnej”. Interesuje się naukami o obrazach i wizualności. Tłumaczył między innymi książki W.J.T. Mitchella, Nicholasa Mirzoeffa, Jonathana Crary’ego i Hito Steyerl. Laureat stypendium START Fundacji na rzecz Nauki Polskiej i stypendium Ministra Nauki dla wybitnych młodych naukowców. Współredaktor podręcznika akademickiego Antropologia kultury wizualnej(2012). Współautor tomów Kultura wizualna w Polsce. Fragmenty i Spojrzenia(2017). Książka Obrazy wychodzą na ulice ukazuje się w Serii wizualnej Instytutu Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego i Fundacji Bęc Zmiana.
XVI Karmapa Rangdziung Rigpe Dordże (1924-1981) był jednym z największych nauczycieli buddyjskich i mistrzów medytacji swoich czasów. Był zwierzchnikiem szkoły karma kagju buddyzmu tybetańskiego oraz osobistością cenioną przez nauczycieli i uczniów ze wszystkich buddyjskich tradycji.
W roku 1959 z powodu sytuacji w Tybecie, okupowanym przez Chiny, Karmapa zdecydował się opuścić swój kraj. Uznał, że dobro buddyjskich nauk zyska najwięcej, kiedy uda mu się uwolnić z coraz mocniejszego uścisku komunistycznego najeźdźcy. Zarówno w swoim nowym domu w Indiach, jak i podczas późniejszych długich wypraw na Zachód, przyczynił się do ogólnoświatowego rozpowszechniania nauk Buddy w skali, jaka do tej pory nie miała miejsca w całej historii buddyzmu.
Dzięki ciepłu serca, duchowej mocy, a także niepohamowanemu humorowi, sprawiał że ludzie wykraczali poza wszelkie kulturowe i społeczne ograniczenia. Karmapa docierał do osób, które były zainteresowane wewnętrznym rozwojem i należały do różnych duchowych i religijnych tradycji, a nawet do tych, którzy byli niechętni religii. Jego promienne współczucie dotknęło wszystkich, którzy mieli szczęście go spotkać.
Album prezentuje efekty pracy Polskiej Grupy Infograficznej jedynej i pierwszej w Polsce firmy zajmującej się tworzeniem wyłącznie infografik jako narzędzia komunikacji wizualnej. Z jej projektów korzystają największe krajowe przedsiębiorstwa oraz instytucje państwowe, a także główni potentaci branży medialnej. To zbiór blisko 120 ilustracji ikonograficznych o tematyce popularnonaukowej, które dzięki zrównoważonej proporcji obrazu i treści, w przejrzysty i treściwy sposób przedstawiają ciekawostki z zakresu nauki, kultury, sportu i rozrywki, czyniąc niniejszy album skarbnicą wiedzy w pigułce.
Istnieje kilka powodów, dla których niniejsza książka ma charakter wyjątkowy i niezmiernie cenny. W pierwszej kolejności jest ona napisana z wielkim obiektywizmem i znawstwem. Autor w sposób obiektywny omawia różnego rodzaju teorie, z którymi nie zawsze się zgadza. Drugą cechą omawianej publikacji jest jej konkretność (...). Spójny układ oraz adekwatny do tematyki kwant wiedzy sprawiają, iż jest to znakomita lektura, dzięki której także zapamiętywanie wiadomości nie przysparza żadnych kłopotów. Co więcej, Autor uniknął zbędnych kontekstów i dygresji, przez co książka jawi się jako wysokiej klasy kompendium.
Kolejną cechą omawianego tekstu jest jego systematyka. Uporządkowanie tak ogromnego materiału (...) jest mistrzowskie. Trzeba pamiętać, iż jasne i czytelne przekazanie tak obfitej wiedzy wymaga konkretnego pomysłu natury metodycznej. Autor poprzez wykorzystanie tabel i rycin sprawił, że jego podręcznik nie tylko jest źródłem wiedzy, ale jednocześnie ją porządkuje. W konsekwencji staje się on interesującym przewodnikiem po trudnym materiale z zakresu teorii wychowania. Należy podkreślić także profesjonalny krytycyzm Autora. Można bowiem w tekście odnaleźć krytyczne refleksje na temat określonych koncepcji czy poglądów. Prof. Andrzej M. de Tchorzewski nie dokonuje ocen, ale poprzez narrację i znakomity język pozwala czytelnikowi na ukształtowanie własnej opinii. (...) Jest to podejście niezwykle nowoczesne i zgodne z obecnie obowiązującymi standardami metodologicznymi.
Z recenzji ks. prof. dra hab. Janusza Mastalskiego
This publication is dedicated to the issue of street children but is the first on the Polish market, as far as I know, which has been written in English. It is a valuable source of knowledge about the unique nature of this phenomenon in Central and Eastern Europe. The idiosyncratic dimension of the miserable reality of abandoned children in this part of the world is due to the waves of emigration of parents to Western countries, which is accompanied by them leaving their children with their grandparents or insufficient care of one of their parents. Most of the causes of the phenomenon of “street children” – described in almost every chapter of the volume presented for the review – are, however, universal. This phenomenon is caused mainly by multiple social pathologies in family life (alcoholism, violence, poverty), escaping from the home, care and educational centers, as well as poverty on a macroeconomic level.
Album pt. Olbiński. Ars picturae jest dowodem niebanalnego zestawienia dwóch, wydawałoby się, odrębnych dziedzin sztuki: malarstwa i poezji. Wszystko to za sprawą obrazów polskiego malarza i grafika, Rafała Olbińskiego, którego prace stały się bezpośrednią inspiracją dla wierszy angielskiego poety, Iana Lukinsa. Dzięki temu każdej ilustracji przypisany jest tekst powstały pod jej wpływem, co stwarza dla odbiorcy twórczości Olbińskiego zupełnie nowe możliwości jej interpretacji.
Myśli słynnej mistyczki z LukkiGemma Galgani to niezwykła święta, która doświadczała mistycznej obecności Chrystusa i zjednoczenia z Nim. Jej kult cieszy się coraz większą popularnością. Wyjątkowy zbiór jej myśli, modlitw i rozważań może być przewodnikiem duchowym dla wszystkich, którzy chcą pogłębić wiarę i zbliżyć się do Chrystusa, a sama święta mistyczka może się okazać naszą duchową siostrą.Seria Perły Duchowości zainicjowana przez Wydawnictwo Esprit to zbiór klasycznych tekstów w nowych przystępnych tłumaczeniach.
Nauka od dawna nie jest już prostym rozszerzeniem zdroworozsądkowego obrazu świata. Nagromadzenie materiału empirycznego i poziom abstrakcji, z jakim zmierzyć się musi nie tylko adept czy amator nauk przyrodniczych, lecz nawet przeciętny konsument nauki i jej zdobyczy, sprawiają, że potrzeba filozofii jest dziś paradoksalnie równie silna, jak była przed laty na greckiej agorze. Potrzeba ta dotyczy nie tylko „filozofii w nauce”, którą uznawać można za integralny aspekt twórczej działalności badawczej, lecz także filozofii w jej funkcji podstawowej, tj. jako źródła fundamentalnych pytań o charakter praw przyrody, ontologiczną złożoność świata czy poznawalność niektórych jego elementów.
Nauki biologiczne obfitują niewątpliwie w liczne pytania filozoficzne o daleko idących konsekwencjach światopoglądowych. Czy istnieją specyficznie biologiczne prawa przyrody? Czy gatunki lub geny należą do zbioru bytów realnych? Czy mówienie o celowości w sferze przyrody ożywionej ma jeszcze jakiś nietrywialny sens? Czy zjawiska biologiczne naświetlić mogą przyczyny, ze względu na które historia ludzkości obrała taki, a nie inny tor? Czy oprócz czasu fizycznego oraz zależnego od umysłu trwania istnieje jeszcze jakiś biologiczny aspekt czasowości?
Niniejsza książka nie jest bynajmniej wyczerpującą próbą odpowiedzi na te pytania, lecz raczej skromnym przyczynkiem do szkicu możliwej drogi, którą obrać można, wkraczając do biologii z pewną dozą filozoficznie ugruntowanego entuzjazmu poznawczego.
Marcin Rządeczka - doktor filozofii, adiunkt w Zakładzie Ontologii i Teorii Poznania Instytutu Filozofii UMCS w Lublinie. Jego zainteresowania badawcze koncentrują się wokół filozofii i historii nauki ze szczególnym uwzględnieniem nauk biologicznych oraz dyscyplin pokrewnych, takich jak medycyna ewolucyjna, psychologia i epistemologia ewolucyjna oraz bioinformatyka. Członek Polskiego Towarzystwa Kognitywistycznego. W czasie wolnym zajmuje umysł programowaniem oraz angażuje się w popularyzację filozofii jako sekretarz Lubelskiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Filozoficznego oraz sekretarz Komitetu Okręgowego Olimpiady Filozoficznej w Lublinie.
Czy kiedykolwiek uda nam się odkryć jedną teorię naukową, która będzie w stanie wyjaśnić wszystko co już się wydarzyło i wszystko co dopiero się wydarzy, na każdym poziomie Wszechświata?
Poszukiwania Teorii Wszystkiego - klucza do poznania wszelkich tajemnic Wszechświata stało celem najbardziej ekscytujących projektów badawczych. Jak może wyglądać taka teoria? Co oznaczałoby jej odkrycie? I jak blisko jej znalezienia jesteśmy?
W Nowych teoriach wszystkiego, John D. Barrow opisuje pomysły i kontrowersje dotyczące ostatecznego wyjaśnienia. Prowadzi nas przez najnowsze koncepcje od M-teorii superstrun, multiwersu, czy spekulacji opisujących świat jako program komputerowy, po nowatorskie podejście do obliczeń i złożoności. Pozwala nam spojrzeć na problemy stojące przed naukowcami poszukującymi Teorii Wszystkiego od strony fizyki, astronomii, kosmologii, filozofii, matematyki, logiki, biologii, historii czy religii, dzięki czemu otrzymujemy pełen obraz, dowiadując się dlaczego dotąd nie udało nam się dotrzeć do ostatecznego rozwiązania.
To pasjonująca lektura, która niezmiennie wstrząsa naszym rozumieniem otaczającej rzeczywistości, wykazując powszechnie występujące luki w naszej wiedzy o tym czego częścią sami jesteśmy.
Rewelacyjna lektura. - „The Independent”
Fascynująca podróż... Barrow dociera do fundamentalnych kwestii dotyczących tej kluczowej zagadki współczesnej nauki. - „Kirkus Reviews”
John D. Barrow – kosmolog, matematyk i fizyk teoretyczny na Uniwersytecie Cambridge, Laureat Nagrody Templetona. Autor ponad 400 publikacji naukowych i kilkunastu książek, m.in. Książka o Niczym (CCPress 2015), Początek Wszechświata (CCPress 2016), Stałe natury. O liczbach skrywających najgłębsze tajemnice Wszechświata (2017).
Nowy, oryginalny program przygotowywania dzieci do I Komunii Świętej.Jest to metoda nowa wobec zwyczajów praktykowanych przez dziesiątki lat w Kościele, a zarazem stara, bo sięgająca sposobu głoszenia Ewangelii przez Chrystusa i później przez wiele wieków chrześcijaństwa: katechizacja rodziców i maksymalne włączenie rodziców w katechizację własnych dzieci, tzw. katechezę domową. Obowiązek przygotowania dzieci do Pierwszej Komunii Świętej spoczywa w pierwszej kolejności na rodzicach właśnie tak mówi prawo kościelne. Doświadczenie również pokazuje, że zaangażowanie rodziców w przygotowanie własnego dziecka do przyjęcia przez nie sakramentów owocuje dużym wzrostem ich osobistej wiary.Proponowany tu program został już sprawdzony w praktyce. Wielu duszpasterzy z różnych ośrodków w Polsce pyta o metodę wypracowaną przez proboszcza i katechistów z poznańskiej parafii pw. Maryi Królowej, chce bowiem wprowadzić ją również u siebie. Niniejsza publikacja jest odpowiedzią na tę właśnie potrzebę. Składa się ona z dwóch części: Zeszytu katechisty oraz Zeszytu rodzinnego.Zeszyt rodzinny przeznaczony jest dla dzieci przygotowujących się do Pierwszej Komunii Świętej oraz dla ich rodziców. Zawiera krótkie podsumowanie każdego spotkania, propozycje konkretnych działań, które pomogą rodzicom wprowadzić dziecko w poszczególne zagadnienia i przygotować je do jak najlepszego przyjęcia Sakramentu, a także karty pracy z zadaniami, które dzieci mogą rozwiązać wspólnie z rodzicami.
Wielkie Pytania nigdy nie milkną całkowicie....
Dlaczego w ogóle coś istnieje? Dlaczego to „coś” jest Wszechświatem? Czy da się wyzwolić z niewoli czasu? Czy istnienie zła w historii Wszechświata da się jakoś usprawiedliwić?
W swojej najnowszej książce Michał Heller zastanawia się nad wielkimi zagadnieniami, jakie stawia Wszechświat i nasza własna egzystencja, sięgając do szerokiego zaplecza rozmaitych działów nauki, dociekań filozoficznych, analiz teologów i różnych myślicieli. Autor przedstawia własną wizję świata dowodząc, że Wielkie Pytania zawierają w sobie także cień odpowiedzi – na pytanie, kim jest ten, kto pyta.
Są pytania małe, większe i największe. Są pytania prywatne, stawiane w swoim własnym interesie, i pytania ogólnoludzkie – takie, które roztrząsają filozofowie i których pełna jest literatura. Istnieją wszakże pytania o szczególnym ciężarze gatunkowym; często nazywa się je Wielkimi Pytaniami. Typowym przykładem Wielkiego Pytania, i to z najwyższej półki, jest pytanie o sens. Niekoniecznie o sens życia, czy sens Wszechświata, po prostu o sens. Wszystkie inne pytania są tylko rozmienianiem na drobne tego Wielkiego Pytania.
Michał Heller
Michał Heller - uczony, kosmolog, filozof i teolog. Laureat Nagrody Templetona i założyciel Centrum Kopernika Badań Interdyscyplinarnych w Krakowie. Autor m.in. książek Filozofia przypadku (CCPress 2012), Bóg i nauka. Moje dwie drogi do jednego celu (CCPress 2013), Bóg i geometria. Gdy przestrzeń była Bogiem (CCPress 2015), Jak być uczonym (CCPress 2017).
Wznowienie głośnej książki, na podstawie której BBC One nakręciła w tym roku popularny serial sensacyjny pod tym samym tytułem. McMafia to panoramiczna opowieść o rozwijającej się i coraz bardziej globalizującej przestępczości zorganizowanej w Rosji, krajach byłego ZSRR, na Bliskim Wschodzie, w Indiach, Afryce i Kanadzie. Autor skupia się na tym, co łączy gangsterów Wschodu i Zachodu. Pokazuje ich żądzę pieniądza, bezwzględność i cynizm oraz ujawnia niebezpieczne powiązania środowisk mafijnych z polityką.
Kamil Rabiega zebrał informacje o chyba wszystkich (...) znaleziskach, które można powiązać ze Skandynawami żyjącymi w okresie wikińskim, tj. w IX–XI w. Interpretację tych, zachowanych najczęściej fragmentarycznie, ubiorów ułatwiły mu własne doświadczenia z eksperymentalnym odtwarzaniem dawnych technik przędzenia, farbowania, tkania, krojenia, szycia i wyszywania.
Do tego doszedł przegląd źródeł ikonograficznych (...). Przełożenie tych, zazwyczaj mocno wystylizowanych, wizerunków na informacje o konkretnych typach ubiorów wymaga sporej wyobraźni oraz wiedzy podbudowanej historycznie, archeologicznie i etnograficznie. Autor tej książki taką wiedzą dysponuje, co zaowocowało niespodziewanym bogactwem wniosków.
Kamil Rabiega ma rację pisząc we wstępie, że jego książka to jest „elementarz wiedzy na temat ubioru wikińskiego”.
prof. dr hab. Przemysław Urbańczyk
Freud twierdził, że prekursorami psychoanalizy nie byli psycholodzy czy filozofowie, ale pisarze: Sofokles, Szekspir, Dostojewski. Dzięki darowi wnikliwej obserwacji posiedli oni wiedzę o człowieku, do której psychoanalityk dochodzi na żmudnej drodze pracy z pacjentami. Pokrewieństwo psychoanalizy i literatury sprawia, że śledzenie związków między nimi jest dla literaturoznawcy prawdziwym wyzwaniem. Tworzą one trudny do rozwikłania splot wzajemnych powiązań i inspiracji, co jednak sprawia, że próba rozpoznania natury tego splotu jest fascynującym interpretacyjnie przedsięwzięciem.
To wyłamujące się z akademickich schematów podejście cechuje większość artykułów zamieszczonych w tym tomie. Ich tematem jest twórczość wybranych pisarzy okresu modernizmu i międzywojnia: Irzykowskiego, Przybyszewskiego, Gombrowicza, Zegadłowicza, Nałkowskiej, Choromańskiego, Witkacego, Leśmiana, Brzękowskiego, Lechonia, Miłosza… Za myśl przewodnią książki posłużyła wypowiedź Gombrowicza o tym, iż zbieżność nowatorskich zjawisk w prozie międzywojnia z psychoanalizą nie bierze stąd, że ich autorzy starają się aplikować Freudowskie wglądy dotyczące ludzkiej psychiki do swoich powieści, ale stąd, że to raczej „Freud jest z epoki”. Jego geniusz polega właśnie na tym, iż nieomylnie rozpoznał określające ją tendencje i prądy. A to jest zadaniem, przed którym stoi również pisarz.
Książka ta to duży krok naprzód w rozwoju psychoanalitycznych odczytań literatury polskiej. Nie ograniczono się w niej do referowania klasyków tego stylu myślenia, ale podjęto śmiałe i udane próby własnych interpretacji. Książka ma ponadto duże walory historycznoliterackie oraz zachęca do dyskusji nad psychoanalitycznym sposobem interpretowania literatury, jak i nad interpretacją w ogóle.
dr hab. Andrzej Zawadzki, prof. UJ
Obecna praca dotyczy dziejów liturgii – a szerzej: religijności w średniowiecznej Polsce. W zasadzie tytuł starannie dobrany oraz podtytuł miał adekwatnie odpowiedzieć tematowi, wymaga jednak dodatkowych objaśnień i komentarzy. Ujęcie go ułatwi przykład z dziedziny sztuki. Zauważono, że w wielkich stylach jakiejś epoki uczestniczy zarówno architektura, jak i rzeczy zupełnie drobne. Odręczne pismo potrafi nadążać za rozwojem sztuki tak dalece, że ma udział w jej ewolucji. Toteż inaczej wygląda pismo dojrzałego gotyku, niż gotyku płomienistego. W analogiczny sposób przyczynek już należy do większej całości, włącza się w nią, a także jej służy.
Przedmiotem badań historyka jest człowiek lub proces dokonujących się zmian w czasie i przestrzeni. Religia tu wchodzi w rachubę jako jeden ze składników fenomenu ludzkiego i – co za tym idzie – procesu historycznego. Średniowiecze świadczy o tym w sposób najbardziej wyrazisty. Pewne okoliczności zaakcentowały wówczas ten rys, usuwając w cień jakże laickie przejawy życia. Znajomość pisma, a zatem możność tworzenia podstawowych źródeł historycznych stała się w dużej mierze monopolem duchowieństwa. Wywarło to wpływ niezatarty i nadal kształtuje wyobrażenia o religijności całej epoki.
Początki monastycyzmu na Zachodzie owiane są nimbem nieprzenikliwym. Brak wystarczająco wczesnych źródeł, które pozwalałyby przeniknąć poza tę zasłonę, jest dotkliwy dla kogoś, kto chciałby się zapoznać z początkami tej formy życia, która poczynając od Egiptu rozprzestrzeniła się w całym Kościele. O ile dla Wschodu znajdujemy znacznie więcej danych – wśród nich nieocenionym źródłem jest Żywot św. Antoniego autorstwa św. Atanazego – to więcej światła na rozwój tego sposobu życia na obszarze kultury łacińskiej rzucają dopiero działalność Jana Kasjana i Kasjodora, Reguła Mistrza czy Reguła św. Benedykta. Dają one obraz świata, w którym pojawiają się coraz liczniejsze ośrodki skupiające żyjących wspólnie mnichów (choć czasem spotykamy także świadectwa o pustelnikach). Pojawianie się cenobiów zapoczątkowało proces, który stał się szczególnie dynamiczny wraz z pontyfikatem wyjątkowego promotora życia monastycznego, jakim był papież Grzegorz Wielki. Nie będzie przesadą stwierdzenie, że od jego pontyfikatu aż po czas reformacji niezwykle istotna rola w życiu społecznym, w szczególności w duchowym wymiarze, przypadała klasztorom. Fenomen ich rozwoju stanowił przedmiot zainteresowania wielu uczonych, które zaowocowało licznymi rozprawami poświęconymi rozmaitym aspektom życia monastycznego w starożytności i w średniowieczu. Zarówno liczne opracowania syntetyczne, monografie, jak i artykuły poświęcone konkretnym aspektom tego rodzaju życia, pojedyncze tomy czy serie wydawnicze i czasopisma – wszystko to składa się na ogromny dorobek naukowy poświęcony życiu monastycznemu.
kalendarz w układzie roku szkolnego
noty o świętych i błogosławionych
modlitwy wiernych na niedziele i święta
medytacje i błogosławieństwa
myśli i aforyzmy
rozważania i wiersze nawiązujące do wydarzeń roku liturgicznego
miejsce na listy uczniów i oceny
cenne informacje z zakresu teologii, biblistyki, liturgii i historii Kościoła
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?