"Moje miasto Łódź, tam wszystko się zaczęło" - mówi Leon Weintraub w cyklu rozmów z Magdą Jaros. Wychowywał się w czynszowej kamienicy przy ul. Kamiennej, tej samej, którą po latach rozsławiła w swojej piosence Osiecka. W 1939 roku miał pójść do gimnazjum, tymczasem musiał pożegnać się ze światem, jaki znał do tej pory i wraz z matką i siostrami przenieść się na ul. Jakuba w centrum getta. Praca, głód, percepcja ograniczona do znajdywania sposobów na przetrwanie, coraz mniej sił, aż wreszcie wywózka i gehenna obozowa. Czy można nadrobić stracony czas? Czy po takich doznaniach można znaleźć sobie miejsce wśród ludzi? "Wybaczenie, czy też usprawiedliwienie tych przekraczających ludzką wyobraźnię zbrodni nie jest dla mnie możliwe - przyznaje Leon Weintraub. - Pozostaje więc słowo POJEDNANIE. Oznacza ono zaprzestanie wysuwania wzajemnych zarzutów i zakończenie nakręcania spirali wrogości i zła. Tylko ten stan pozwala wspólnie tworzyć przyszłość".
Nowy Bliski Wschód. Po wielkiej wojnie Izraela.
10 października 2025 roku formalnie zakończyła się wojna w Gazie i ustały działania wojenne wobec Syrii, Iranu i Ruchowi Huti. Gwarantami pokoju wynegocjowanego przez Donalda Trumpa stały się Egipt, Turcja, ZEA i Arabia Saudyjska. Podpisy islamskich przywódców zamykały epokę Wielkiej Wojny Izraela. Ucichły wystrzały, strefa Gazy zeszła z czerwonych pasków międzynarodowych mediów.
Teoretycznie Zachód powinien być usatysfakcjonowany: silne ośrodki władzy w Zatoce czy w Egipcie, kontrolują i zwalczają radykalny islam a Donald Trump znalazł na Bliskim Wschodzie kilku liderów, którzy są sprawni w swoim rzemiośle: Recepa Erdoganaa, emira Tamima Al-Thaniego, następcę tronu Arabii Saudyjskiej Mohammeda Bin Salmana i Benjamina Netanjahu. To politycy z krwi i kości, broniący mocno swoich interesów, potrafiący grać twardo.
Czy Nowy Bliski Wschód zaorze Starą Europę? To nieuniknione. Już teraz najczęściej wybieranym imieniem na zachodzie Starego Kontynentu okazał się Muhammad. Do tego Europa nie potrafiła nawet wypracować wspólnego stanowiska wobec operacji w Gazie, ani nie potrafiła politycznie niczego zaoferować obu stronom sporu.
Teoretycznie Izrael wygrał. Oczekiwał zniszczenia Gazy i ukarania jej mieszkańców zgodnie z zasadą "oko za oko". Hamasowi udało się jednak przetrwać a Palestyńczycy z Gazy nigdzie nie wyjadą. Wbrew oczekiwaniom izraelskiego rządu ani Gaza, ani strefa buforowa w południowej Syrii nie stanie się też częścią Izraela.
Czy sprawa palestyńska przegrała? W najbliższych latach palestyńska dyplomacja zadowoli się wersją minimum, aby choć trochę wykorzystać korzystną dla siebie koniunkturę światową.
Możemy być pewni, że nastąpi kolejna runda.
Co młody muzułmanin myśli o Europie? To banda mięczaków, którzy popełniają zbiorowe samobójstwo w pogoni za multi-kulti i prawami mniejszości seksualnych. Kiedy nastał kryzys demograficzny sprowadzają imigrantów aby ich utrzymywali na stare lata.Czy ponad 20 mln muzułmanów w Rosji tworzy właśnie kalifat Putina?Jak działa Państwo Islamskie w Europie?Czym jest Mocro Maffia?We Francji, Niemczech i Wielkiej Brytanii zbudowano łącznie 7 tysięcy meczetów i muzułmańskich miejsc kultu. Sprawdź, ile buduje się w Polsce.Kto odpowiada za wzrost zabójstw z użyciem broni palnej w Szwecji?Czy w ciągu najbliższych 30 lat, kontynent europejski zamieszkiwać będzie 75 mln muzułmanów?Czy Hiszpania nieuchronnie zmienia się w Al-Andalus?Nieubłagana statystyka: za kilkanaście lat muzułmanie będą stanowili ponad 30 proc. szwedzkiej populacji, w Niemczech będzie ich 19 proc., we Francji 18 proc., a w Wielkiej Brytanii ponad 17 proc. mieszkańców?Jakie są szanse, by Achmat Kadyrow został prezydentem Federacji Rosyjskiej?Dlaczego w Wielkiej Brytanii 80 proc. muzułmanów głosuje na Partię Pracy?
Zegar tyka - zostało sześć minut do zimy nuklearnejCzy zbrojna konfrontacja między supermocarstwami jest możliwa? Czy trzecia wojna światowa przestała być abstrakcją? Czy kilkanaście tysięcy głowic nuklearnych ulokowanych w arsenałach wielu krajów oznacza, że stoimy na krawędzi?Za sześć minut zima to wciągająca, wstrząsająca i zarazem niepokojąco aktualna książka, która pokazuje, jak blisko globalnej katastrofy znalazła się ludzkość. Wojna nuklearna mogłaby zniszczyć cywilizację w ciągu godzin i pogrążyć planetę w latach ciemności, głodu i globalnej zimy. Czy możemy jeszcze temu zapobiec?Autor łączy rzetelną analizę geopolityki z historiami konkretnych ludzi, tajnymi raportami i naukowymi prognozami, tworząc obraz świata, w którym jeden błędny ruch może zapoczątkować nasz koniec.To opowieść o broni, której nikt nie powinien użyć, o decyzjach podejmowanych w ułamku sekundy i o nadziei, która może ocalić przyszłość.Czy zdołamy zatrzymać czas?Wstrząsająca, obowiązkowa... Za sześć minut zima to sposób Lynasa na uderzenie w przycisk alarmowy... Autor kończy książkę sceną tak przejmującą moralnie i tak doskonale zamkniętą w poetyckiej symetrii, że aż wycisnęła mi łzy. "Washington Post"Potężne i przenikliwe przypomnienie o ogromnej odpowiedzialności, jaka wiąże się z nowoczesną technologią. Zaczęliśmy już zapominać o broni nuklearnej - niesłusznie. Charles Oppenheimer
Zbiór felietonów Leopolda Tyrmanda o Warszawie. Teksty te nigdy dotąd nie były wydane w formie książkowej. Autor drukował je głównie w „Stolicy”, ale także w „Tygodniku Powszechnym”. Leopold Tyrmand powrócił po wojnie do Polski – głównie z miłości do Warszawy. I właśnie ta miłość, z którą się bynajmniej nie krył, jest osnową wszystkich jego tekstów na temat naszej stolicy, takiej jaką była w latach 1946–1953. Okazuje się jednak, że wiele z jego obserwacji aktualnych jest do dziś. Przywołując słowa Autora: ...wszystko, dziejące się poza Warszawą, było niedobre, nudne, niewłaściwe i pozbawione wdzięku. Tak samo wszystko, dziejące się w Warszawie, jest dobre, interesujące, właściwe i pełne czaru i uroku. Przykład – proszę bardzo: gdy w Łodzi pada deszcz w Wielkanocne święta, jest to tylko i wyłącznie winą Łodzi, bo tylko w takim mieście może w Wielkanoc padać deszcz. Gdy natomiast Warszawa ma nad sobą złą pogodę w każde święta, można, a nawet należy to wybaczyć. Bowiem winna jest pogoda, a nie miasto. Na pewno. A zresztą w Warszawie, na Wielkanoc musi być ładnie... Powyższy opis pochodzi od wydawcy
Wyobraź sobie, że masz siedemnaście lat i musisz wyjść za mąż za siedemdziesięcioletniego mężczyznę, który przed tobą miał już trzy żony. Wszystkie były królowymi, bo twój przyszły mąż to król i nazywa się Władysław Jagiełło. Ten Jagiełło. Młodziutka księżniczka Holszańska, trafia prosto w mizoginiczny świat piętnastowiecznego Wawelu, gdzie zmierzyć się musi z mitem wielkiego małżonka i intrygami wszechpotężnego kardynała Oleśnickiego. Ma jedno zadanie - dać dziedzica starzejącemu się tytanowi. Sonka nie umie czytać ani pisać, ale ma jeden atut, który od zarania dziejów nigdy nie stracił na wartości - urodę… Oto próba wyciągnięcia z cienia historii niedocenianej królowej Zofii, tej która dała początek dynastii Jagiellonów. Powyższy opis pochodzi od wydawcy.
Owszem, istnieje duch państwa, który przewyższa sumę duchów jego obywateli, podobnie jak istnieje esprit de corps czy międzyludzka solidarność. Nie zmienia to jednak faktu, że duch państwowy zwykle pozostaje w tyle za tym, co najlepsze w jednostkach. Wystarczy przypomnieć, że to państwa zesłały Dostojewskiego na Syberię, postawiły Flauberta przed sądem, zamknęły Wildea, wygnały Marksa, a Roberta Mayera uznały za szaleńca. A to tylko przykład ich stosunku do własnych obywateli o wiele gorszy bywa stosunek państw do siebie nawzajem.Zasady moralne, oczywiste w kontaktach między ludźmi by nie kłamać, nie łamać umów, nie pożądać cudzej własności, nie zabijać nie obowiązują w relacjach międzypaństwowych. Tam panuje jedno prawo: własna korzyść, osiągana przemocą, podstępem lub presją gospodarczą. Każde państwo jawi się innym jako naturalny wróg, swoim zaś obywatelom jako ucieleśnienie honoru i moralności. Nic więc dziwnego, że państwa traktują się nawzajem z wrogością i wyniosłością, usztywnione w obronie suwerenności często w sposób, który uchodzi za brak smaku i dobrych obyczajów. Kultura państwa nie wynika po prostu z kultury jego mieszkańców, lecz zależy głównie od struktury społecznej i warunków, jakie państwo tworzy. Nie polega na tym, że państwo samo produkuje wartości duchowe, ale na tym, że tworzy instytucje, które pozwalają ludziom tworzyć kulturę i umożliwiają jej wpływ na społeczeństwo. To właściwie wszystko, co państwo może zrobić w tej dziedzinie nie musi być silnym organizmem, który sam broni bądź wspiera ducha.
Poruszająca opowieść o Basi - kobiecie, która przeszła piekło uzależnienia, osiągnęła dno i straciła prawie wszystko. Mimo to potrafiła odnaleźć w sobie siłę, by się nie poddać. Dzięki miłości, wsparciu i własnej determinacji odnalazła drogę do trzeźwości, pomagała innym i odzyskała sens życia. Poruszająca historia o walce, nadziei i odwadze, która inspiruje, uczy i skłania do refleksji.
Poznaj historię, która uderza mocniej niż niejeden cios. Tadeusz Pietrzykowski, więzień numer 77, drobny mężczyzna o sercu wojownika. Jak to możliwe, że w Auschwitz — miejscu bez nadziei — potrafił zwyciężać, podnosić na duchu innych i z każdym starciem przekraczać granice, których nikt nie miał odwagi naruszyć? Co sprawiło, że stał się legendą, choć każdy dzień mógł być jego ostatnim? Ta zbeletryzowana biografia odsłania kulisy walk, które były czymś więcej niż pojedynkami — były manifestem godności. To opowieść o sile ducha, o odwadze jednego człowieka i o tym, jak w najciemniejszym miejscu można stać się światłem. Odkryj niezwykłe losy człowieka, którego pozostał niezłomny.
Legendarna spadochroniarka.
Porucznik pilot lotnictwa Wojska Polskiego.
Śpiewaczka i pianistka.
TO WSZYSTKO PRAWDA?
A CO, JEŚLI NIE CAŁA?
Jak wpłynęły na nią trudne wydarzenia i relacje w rodzinie Dowbór-Muśnickich?
Czy była zakochana? I w kim?
Przed czym uciekała?
Czy odnalazła spełnienie i szczęście?
***
O Lewandowskiej krąży wiele mitów i legend, które składają się
na uproszczoną i powielaną bezrefleksyjnie wersję Janki: krystaliczną, choć nudnawą, pochodzącą ze świetnego rodu, patriotkę.
Życie Janiny było jednak bardziej skomplikowane i wielokrotnie naznaczone walką... o siebie.
Agata Puścikowska dociera do nieznanych dokumentów i faktów. A to, czego nie da się jednoznacznie potwierdzić, pozostawia w sferze pytań i otwartych zagadek, w nowej dla siebie i jakże ciekawej dla czytelnika formule – beletryzowanej biografii podpartej mocną warstwą faktograficzną.
BO TYLKO PRAWDA JEST CIEKAWA.
"Dawno, dawno temu żyli dwaj bracia Jakub i Wilhelm Grimmowie, a wszyscy znali ich jako twórców baśni. Nie było to jednak ich jedyne zajęcie, mieli bowiem barwne i burzliwe życie. Znajdziesz je w tej fascynującej biografii.
Najbardziej znane dzieło braci Grimm – Baśnie dla dzieci i dla domu opublikowano po raz pierwszy w dwóch tomach w 1812 i 1815 roku. Od tego czasu żadnej innej niemieckiej książki nie przetłumaczono na tak wiele języków, a w 2005 roku wpisano ją na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Choć o Czerwonym Kapturku czy Kopciuszku słyszeli wszyscy, sami autorzy giną w cieniu swoich bohaterów. Jakub i Wilhelm Grimmowie stapiają się w jedną postać – braci Grimm. Świat zna ich jako zbieraczy ludowych opowieści, ale byli także wybitnymi uczonymi, którzy zmienili oblicze niemieckiej filologii i literatury.
To porywająca opowieść o dwóch braciach żyjących w czasach przemian i rewolucji. To także historia o bogatej twórczości, gdzie mroczne baśnie ze szczęśliwym zakończeniem przeplatają się z badaniami nad mitologią, językiem oraz pracą nad Słownikiem niemieckim. Wreszcie, to pierwsze tak pełne spojrzenie na Jakuba i Wilhelma Grimmów, dzięki któremu zupełnie inaczej odczytamy baśnie znane nam z dzieciństwa.
Bracia Grimm. Między prawdą a baśnią
Wcale nie tak dawno temu żyli sobie dwaj uczeni, którzy uratowa¬li baśnie przed zapomnieniem. Choć ukształtowali naszą wyobraźnię, niewiele o nich wiemy. Ann Schmiesing to zmienia — prowadzi nas ścieżkami Jakuba i Wilhelma Grimmów, a te wiodły nie tylko przez skąpane w słońcu polany, ale i ciemny las. Inspirująca opowieść o benedyktyńskiej pracy, która zamieniła się w magię.
Małgorzata Zdanewicz, Zarys Biografii"
Nawet w ciemności można dostrzec światło. Trzeba tylko uwierzyć, że tam jest. Ona nie ma już siły. Opieka nad chorą, tracącą kontakt z rzeczywistością matką oraz próby pogodzenia pracy z życiem osobistym odbierają jej resztki energii. Przez to ma wrażenie, że z każdym dniem coraz bardziej zatraca siebie. Gdy w jej domu pojawia się nowa opiekunka, wydaje się, że los wreszcie się do niej uśmiechnął. Jednak cicha, oddana Barbara okazuje się wręcz zbyt idealna... a to wzbudza niepokój. Pozornie przywróconą równowagę burzy dodatkowo powrót dawnego partnera. Córka schorowanej kobiety nieoczekiwanie zaczyna balansować między potrzebą bliskości a lękiem przed kolejnym zranieniem. Czy zdoła zaufać sobie na tyle, by wyrwać się z kręgu strachu i zacząć żyć dla siebie? Anna Makos w swojej książce snuje poruszającą opowieść o odpowiedzialności, trudnych wyborach i granicach psychicznej wytrzymałości. To historia o kobiecej sile oraz intuicji, która nigdy nie milknie nawet jeśli bardzo staramy się zagłuszyć jej głos.
Opublikowana w 1957 r. Mała anatomia obrazu to niezwykłe świadectwo ciągłego poszukiwania artystycznej głębi. Stanowi ona nie tylko zapis z próby odnalezienia fundamentalnych połączeń pomiędzy różnymi obszarami sztuki i wiedzy, ale także przykład twórczej introspekcji, która rzuca most między pożądaniem, ekspresją i wiedzą. Tutaj każde poruszenie ciała, każdy szept umysłu i puls pragnienia stają się tropem, za którym Bellmer podąża bez śladu wysiłku. Jest to dzieło literackie, które staje się rzeźbą, rzeźba, która jest pożądaniem i pożądanie, które jest wiecznie trwającym spektaklem ciała i gestu, choreografią. Bellmer w swoich poszukiwaniach śmiało sięga do rozwiązań naukowych, inżynieryjnych oraz artystycznych. Każda dziedzina wnosi tutaj coś do procesu twórczego i poznawczego. W próbie uchwycenia samej zasady zmienności i multiplikacji wszystkie perspektywy mogą prowadzić do twórczych rozwiązań. Takie podejście ma w sobie coś z demiurgicznej kreacji, która niesie w sobie dziecięcą lekkość gry oraz światotwórczą powagę bóstwa.
Żyjemy w matriksie, liczni budzący się w naszych czasach ludzie już to zauważają. Wiedzą, że nasze ciała tu, na planecie Ziemi, są zmanipulowane, podobnie jak nasze uczucia, myśli, psychika. Ci, którzy się budzą, stopniowo od tej manipulacji się uwalniają - od zniewolenia matriksem, a ubierają się w bezinteresowną boską miłość. Matriks sięga również do astrala, czyli tzw. czyśćca, gdzie dusze po śmierci ciał są zniewalane, sądzone i zmuszane do powrotu do materii (tzw. reinkarnacja). Tylko te, które mają wysoką świadomość duchową i prawdziwe pragnienie zjednoczenia ze źródłem, stwórcą, są zdolne siebie i inne od matriksa ratować; wprowadzać w stan prawdziwego nieba, Ducha Świętego, pełni miłości i światłości, gdzie nie ma już cierpienia, ciemności, niedoskonałości, za to jest wolność, jedność, zbawienie, życie wieczne. Ufajcie swemu prawdziwemu boskiemu ja, a nie ślepym przewodnikom. Nie dajcie się wpędzić w poczucie winy, bo jeśli sobie na to pozwolicie, będziecie straceni za życia i po śmierci. Ufajcie źródłu, stwórcy, bo z nim mamy się wszyscy zjednoczyć. Niech czyste pragnienie nas prowadzi oraz bezinteresowna miłość w uczuciu, myśli, słowie i czynie. Oto my, istoty boskie, pełnia miłości. Życzę nam prawdziwej odwagi! A materia - czy uwolni się od śmierci ciał i matriksowych zniewoleń? Być może, jest na to nadzieja.
Książka zawiera wywiady z kobietami, które zostały nagrodzone statuetkami Nadzwyczajnych Kobiet Charyzmatycznych i liderami, czasami parami liderów uhonorowanych statuetkami Liderów XXI wieku. Wśród rozmówców są takie osoby jak Józef Skrzek, prekursor wielu rozwiązań muzycznych, nagrodzony Złotym Fryderykiem i uznany na świecie kompozytor, wokalista i instrumentalista czy Beata Drzazga – przedsiębiorczyni na skalę międzynarodową w branży medycznej, ale i elektronicznej oraz modowej.
Polityki oporu to przenikliwa w rozpoznaniach, przejmująca w wymowie, świetnie napisana książka o relacjach ciała i władzy, o mikrofizyce emancypacji i niszach wyzwolenia, widzianych w perspektywie przeplotu somaestetyki i myśli politycznej. Leszek Koczanowicz kładzie akcent na somatyczny wymiar ludzkiej egzystencji, wydobywa cielesność polityczności, bierze na warsztat strategie oporu, kwestie wyzwolenia i emancypacji w ich różnych ujęciach i realizacjach, politykę życia codziennego ogląda przez pryzmat koncepcji samowładzy, a zarazem konsekwentnie i z finezją wyrafinowane ujęcia teoretyczne sprowadza do konkretu doświadczenia. Również ten splot – trzeźwego namysłu i uważnego wglądu, filozoficznej konceptualizacji i życiowego „sprawdzam” – decyduje o sile Polityk oporu.Paweł Próchniak
Pod wiatr. O czerpaniu siły z przeciwności losuNISZCZONY, ALE NIEPOKONANYJedną jeśli nie jedyną pewną stałą w życiu Reinholda Messnera pozostaje przeciwny wiatr: podczas potężnych zamieci śnieżnych w trakcie wędrówek z bratem Hubertem czy przez lądolód Grenlandii albo samotnych wspinaczek na najbardziej strome skalne ściany. Jednak przede wszystkim po powrotach do cywilizacji, gdzie jego dokonania od zawsze budziły kontrowersje. Już jako ceniący sobie wolność uczeń doświadczał dyskredytowania. Raz po raz spotykał się z przejawami wrogości jako alpinista wizjoner i twórca muzeów, jako autor książkowych bestsellerów i indywidualista. Z perspektywy przeżytych ośmiu dekad snuje refleksje o przyjaźniach i intrygach, swoich największych sukcesach i porażkach. Dobitnie, z rozbrajającą szczerością i niezwykle obrazowo opowiada o tym, jak przeciwny wiatr dodaje skrzydeł. I jak również w podeszłym wieku spełniać marzenia.Dokonania Reinholda Messnera od zawsze fascynowały, ale też wywoływały krytykę. W młodości, gdy chętniej się wspinał, niż chodził do szkoły, nauczyciele poznali się na jego wielkim talencie do poruszania się w pionowym świecie i karali skłonność nastolatka do buntu. Kiedy zaczął zdobywać uznanie jako publicysta, rzucano mu kłody pod nogi. Nieustannie mierzył się z zarzutem poświęcenia brata w imię własnych ambicji. Jako młody gniewny, odrzucający nacjonalistyczne górskie bohaterstwo, jako twórca muzeów i nieprzejednany w swoich poglądach Południowy Tyrolczyk obok słów podziwu natrafiał na opór. Dotyczyło to w równym stopniu wyczynów na ośmiotysięcznikach, jak powyprawowych wypowiedzi na nizinach.O owej pewnej stałej w jego życiu jak go ukształtowała i ubogaciła pisze z samokrytycyzmem, jasno i bez upiększeń. Ponadto opowiada o medialnym rozgłosie i próbach zamknięcia mu ust; o tych, którzy próbowali ostudzić jego zapędy, i tych, którzy go wspierali, zachęcali do działania i dodawali mu otuchy.
Wszystko jest OK- historia kobiety, która przeżyła poronienie, dwa porody i aborcjęMIĘDZY NADZIEJĄ A STRATĄO poronieniu i aborcji już było. O żałobie, traumie i przemocy położniczej też. Ale nigdy tak osobiście. Nigdy kobieta, która doświadczyła każdego z tych przeżyć, nie zdecydowała się opowiedzieć o nich z własnej perspektywy obejmującej tak trudne momenty w ciele jednej osoby. Magdalena Matraszek przeżyła poronienie, dwa porody i aborcję. I potrzebowała lat, by otrząsnąć się z szoku i traumy szpitalnego odczłowieczenia. Dziś jest w pełni pogodzona z tym, że nie na wszystkie wydarzenia w naszym życiu mamy wpływ. "Ale mamy wpływ na to, jak na nie zareagujemy, co z nimi zrobimy i co im pozwolimy zrobić ze sobą" - pisze. Bo nie zawsze wszystko jest OK.Nie mieści mi się w głowie, że w ogóle dotyczy mnie ten temat. Jak to? Ja, kobieta po poronieniu, tak zaciekle walcząca o donoszenie dwóch ciąż, tak bardzo pragnąca zostać matką i taka szczęśliwa, że ma dwoje zdrowych dzieci, myślę o aborcji? Już samo to słowo wywołuje we mnie negatywne konotacje. Wymawiam je ciszej, jakby było zakazane. Czuję skurcz w żołądku, strach i wstyd, gdy tylko pomyślę o aborcji. - fragment książkiWłaśnie takie książki mogą być częścią zmiany, której potrzebuje polskie społeczeństwo. - Natalia Broniarczyk - aktywistka, współzałożycielka Aborcyjnego Dream TeamuMagdalena Matraszek(1981) - z wykształcenia romanistka, z zawodu koordynatorka projektów marketingowych w branży wydawniczej. Prywatnie mama dwóch nastolatków. Kocha Francję, jej kulturę i kuchnię. I oczywiście książki.
Muzeum oprawców i bohaterów– GDY HISTORIA ZMUSZA DO ODDANIA ŻYCIA W RĘCE OBCYCH LUDZI, MOGĄ OKAZAĆ SIĘ ONI ZARÓWNO BOHATERAMI, JAK I OPRAWCAMI Każdy rozdział tej powieści jest niczym muzealna sala pełna przedmiotów, fotografii i wspomnień, które składają się na historię tak zaskakującą, że aż trudną do wyobrażenia. Simon Stranger opisuje tragiczne losy Rakel i Jacoba Feldmannów, zamordowanych w 1942 roku przez ludzi, którzy mieli ich uratować przed Zagładą. Równocześnie opowiada o krewnych swojej żony, którym dzięki pomocy nieznajomych udało się uciec z kraju i przetrwać, ale za cenę utraty dobytku i marzeń. Podczas pracy nad książką autor odkrywał kolejne nieznane mu wcześniej fakty z życia własnej rodziny. Rzucają one nowe światło na najmroczniejsze karty historii XX wieku i uświadamiają, że czasami nasz los zależy od dobrej woli obcych ludzi. A także, że niekiedy najbardziej obcy jesteśmy sami dla siebie. Czujemy niepokój bohaterów. Stranger umiejętnie buduje napięcie i splata nastroje. – LEIF GJERSTAD, BOK365, NAJLEPSZE KSIĄŻKI 2023 ROKU Simon Stranger(1976) – norweski pisarz, autor licznych książek przełożonych na kilkadziesiąt języków. Jego powieśćDe som ikke finnes(Ci, których nie ma) została nominowana w 2014 roku do Nagrody Literackiej Rady Nordyckiej, aLeksykon światła i mrokuotrzymał w 2018 roku norweską Nagrodę Księgarzy.Muzeum oprawców i bohaterów, które podejmuje wątki poruszone w tej ostatniej powieści, zostało uznane przez renomowany dziennik „Adresseavisen” za jedną z 10 najlepszych książek 2023 roku.
Twórczość Paula Celana jest efektem potężnej traumy oraz próbą osadzenia się w systemie jej destrukcyjnego działania. Stąd bierze się również myślenie o charakterze wpływu, jaki Celan wywarł na tych, którzy przyszli po nim. Oddziaływanie poety na późniejszych twórców związane jest z traumatyzującą siłą przekazu jego wierszy. Jest w pisarstwie autora Maku i pamięci coś hipnotyzującego i zagarniającego, jakiś krystaliczny odłamek, który tkwi głęboko w podskórnym doświadczeniu literatury drugiego (i trzeciego) pokolenia, a działanie owego odłamka jest symptomatyczne i odczuwalne []. Można powiedzieć: Celan to ciało obce literatury po Zagładzie, które wniknęło głęboko w tkankę tekstową i pozornie się z nią zrosło. Wystarczy jednak naruszyć to miejsce i okaże się, że w istocie chodzi o obszar wciąż bolesny i niezasklepiony. []
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
