W Polsce po drugiej wojnie światowej jest milion siedemset tysięcy sierot. W Bartoszycach, niewielkim poniemieckim miasteczku w dawnych Prusach Wschodnich, powstaje projekt, jakiego wcześniej nigdy nie było – Centralny Ośrodek Wychowawczo-Szkoleniowy im. Janusza Korczaka. Ma to być eksperyment, którego celem jest stworzenie nowego człowieka. W jego ramach na początku 1947 roku rozpoczyna działalność największy w Polsce dom dziecka, który docelowo ma przyjąć trzy tysiące podopiecznych. Trafią tu autochtoni, młodzi powstańcy warszawscy, wychowankowie z Monetnej na Uralu. Pracownicy to repatrianci z Wilna i zza Buga, nauczyciele oddelegowani do pracy z centrum, ale i reemigranci z Francji. Wyludniona i zniszczona miejscowość stanie się miastem dzieci. Gigantyczny Ośrodek powstaje w dawnych koszarach Ludendorffa, które zadziwiają bielą ścian, rozmachem zabudowy, bliskością lasu i rzeki Łyny. To przestrzeń niemalże sielankowa, oddzielona od reszty miejscowości torami, a z dwóch pozostałych stron wodą. Dzisiaj mało kto o tym niezwykłym projekcie pamięta. Najwyższy czas to zmienić.
Jestem maniaczką szczegółów. Dotykają samej istoty reportażu jako gatunku. W przeciwieństwie do publicystyki, która zajmuje się tematami ogólnymi, reportaż kieruje się w stronę jednostki i jej intymności, jest tekstem o indywidualnym przeżyciu. A to najlepiej opowiedzieć szczegółem, bo on zaświadcza.
Małgorzata Szejnert
Szczegół. Okaże się stałym punktem odniesienia przez kilkadziesiąt lat pracy reporterskiej i redakcyjnej. To dzięki niemu możliwe staje się wyeksponowanie tego, co ważne lub co prowadzi do spraw istotnych. Szczegół pozwala na znalezienie właściwej perspektywy. Jest rodzajem kompasu, z którego reporterka korzysta w swojej twórczości świadomie, z dużą precyzją w kontekście komponowania tekstu, konsekwentnie, osiągając zarazem artystyczny efekt.
Ze Wstępu
Autorka, kreśląc pierwszą syntezę twórczości jednej z najważniejszych polskich reporterek XX i XXI wieku, zaprasza w podróż śladami drogi twórczej Małgorzaty Szejnert – nie tylko jej kolejnych publikacji, ale też społecznych zadań, takich jak bycie mistrzynią i mentorką kolejnych pokoleń polskich reporterów. Podczas lektury czytelnik zapozna się m.in. z rozważaniami na temat specyfiki małego realizmu, etosu reporterskiego bohaterki – redaktorki działu reportażu w „Gazecie Wyborczej” oraz autorki monumentalnych książkowych opowieści – a także z refleksjami na temat roli fotografii i ich relacji ze słowem. Nakreślony z pasją portret sylwetki twórczej Małgorzaty Szejnert zachęca do osobistych czytelniczych spotkań z publikacjami mistrzyni szczegółu.
Kobiety na tropie zbrodni – policjantki, profilerki, antropolożki sądowe, koronerki, dziennikarki, detektywki, nieletnie poszukiwaczki przygód, specjalistki i amatorki. Prawie dwieście omówionych powieści kryminalnych!
Prezentowany tom esejów Bernedetty Darskiej to znakomite kompendium wiedzy na temat postaci kobiet we współczesnej literaturze kryminalnej, napisane ze znajomością tematu i pasją.
„Bernadetta Darska stworzyła obszerne Who is she poświęcone bohaterkom powieści kryminalnych i sensacyjnych ostatnich lat. Jest tu mma Ramotswe z upalnej Botswany i Rebeka Martinsson prowadząca śledztwa za kołem polarnym. Jest jedenastoletnia Flawia de Luce, ale co uderzające, nie ma żadnych wścibskich staruszek pokroju panny Marple. Detektywki z kryminałów przełomu XX i XXI wieku bez wyjątku są co najwyżej dojrzałe i wszystkie biorą swój los we własne ręce. Jednakże nie mamy tu do czynienia z wyborem tendencyjnym, zaś autorka wcale nie udowadnia, że baby rulez, tylko że śledztwo ma płeć. Tworzą ją nie tylko takie miękkie umiejętności, jak ponadprzeciętna empatia Darii Wasiljewej czy kokieteria w służbie dochodzenia major Kamieńskiej. Kobiecość detektywek to również bagaż problemów społecznych, rodzinnych, emocjonalnych i erotycznych, z którymi niekiedy trudniej się zmierzyć niż z przestępcą”.
Marcin Wroński
Bernadetta Darska (ur. 1978 r.) – krytyczka literacka. Doktor literaturoznawstwa. Adiunkt w Instytucie Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej UWM. Wykładowczyni Gender Studies przy ISNS Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 2002–2009 redaktor naczelna pisma literacko-kulturalnego „Portret”. Autorka sześciu książek: Ucieczki i powroty. Obrazy rzeczywistości w prozie najnowszej (2006), Czas Fem. Przewodnik po prasie feministycznej i tematach kobiecych w czasopismach kulturalnych po 1989 roku (2008), Głosy kobiet. Prasa feministyczna po roku 1989 wobec tożsamości i dyskursu (2009) oraz To nas pociąga! (2012). Prowadzi blog krytycznoliteracki: „A to książka właśnie!”.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
