Szeroki wybór książek, multimediów z zakresu szeroko pojętej kultury: architektura, duchowy wymiar twórczości, szlaki kajakowe, współczesne media, przemoc w mediach, polityka. Odnajdziesz tu również książki i podręczniki idealne dla uczniów oraz studentów. Szeroki wybór beslsellerów i nowości.
Czwarta książka z serii BIBLIOTEKA NARODOWA wydana przez Zakład Narodowy im. Ossolińskich.
Filozofia człowieka to centralny punkt pisarstwa ks. Józefa Tischnera. Chciał on wydobyć z chrześcijaństwa to, co mogłoby stać się atrakcyjną propozycją dla człowieka końca XX w. W jego poszukiwaniu prawdy o człowieku główne miejsce zajmowały pojęcia nadziei i wartości.
Inspirację dla własnych przemyśleń znajdował nie tylko w dziełach filozofów: Platona, Arystotelesa, św. Augustyna, Kartezjusza, czy przede wszystkim Husserla, ale też w tekstach literackich: Szekspira, Dostojewskiego, Tołstoja i Norwida.
Zebrane w prezentowanym tomie teksty pochodzą z następujących dzieł ks. J. Tischnera: "Świat ludzkiej nadziei", "Myślenie według wartości", "Etyka wartości i nadziei", "Filozofia dramatu" oraz najważniejszej i najbardziej oryginalnej pracy: "Spór o istnienie człowieka".
We wstępie prof. Aleksander Bobko przedstawia podstawowe zręby filozofii człowieka ks. prof. J. Tischnera oraz uzasadnia swój wybór tekstów.
Hermeneutykę jako metodę i praktykę literaturoznawczą można w uproszczeniu konceptualizować jako ruch zachodzący między czterema domenami: filologią, retoryką, krytyką literacką oraz badaniami intertekstualności. "Stare" dziedziny: filologia oraz retoryka klasyczna zapewniałyby ciągłość tradycji, krytyka - praktyczny, aplikacyjny, zawodowy aspekt poczynań literaturoznawcy jako badacza i dydaktyka, (…) badania intertekstualności zaś gwarantowałyby zachowanie dystansu wobec potocznych, mało rozwiniętych, niezreflektowanych teoretycznie wyobrażeń o genezie tekstu literackiego, wpływie, inspiracji, aluzji etc. (…) Mediacyjny, pośredni, kompromisowy, pluralistyczny charakter metod hermeneutycznych w naukach humanistycznych stwarza, jak się zdaje, stosunkowo największą szansę na stopniowe przezwyciężanie impasu metodologicznego i - współwystępujący z nim - zagrożeń dla wolności badań oraz wolności słowa.
Dorota Heck
Co byłoby charakterystyczne dla hermeneutycznej teorii kultury? Z pewnością oparcie się na pewnej antropologii filozoficznej, dla której centralnym jest pojęcie rozumienia, jako ludzkiego sposobu istnienia, oraz na budującym wspólnotę i utrzymującą duchowy poziom indywidualnych egzystencji znaczeniu języka, który nigdy nie jest pojmowany wyłącznie jako środek komunikacji. Język to zapis mistycznego doświadczenia narodu, który nim mówi, to bogactwo jego literatury, ale i osad tradycji, która staje się substancją duchową umożliwiającą porozumienie i kooperację.
Andrzej Przyłębski
Widziałem już nieraz łzy kapiące po kryjomu w ciemności kinowej sali. Małe, batystowe chusteczki, wyciągane wstydliwie, służące do ukojenia objawów wzruszenia. Ale zdarzyło mi się tylko raz jeden, że cała sala, sala pełna ludzi – zawyła. W ciemności rozległ się jęk gromadny, jakieś „Uch…” zduszone i chrapliwe, nieopanowane, pod którym czuć było drżenie setek ciał, skurcz wszystkich serc. Jest istotnie rzeczą ciekawą sprawdzić, co jest w stanie wstrząsnąć tak jednolicie i nieodparcie masą ludzi najbardziej różnych.
(Fragment recenzji z Psa andaluzyjskiego)
Oddawany do rąk Czytelników zbiór recenzji filmów europejskich z lat 1918–1939 jest próbą odniesienia się do kinematografii obecnej w polskich kinach dwudziestolecia międzywojennego. Lektura tekstów w nim zawartych przynosi nowe i interesujące spostrzeżenia na temat recepcji kina Europy, stanu świadomości filmowej Polaków i poziomu kultury audiowizualnej w Polsce. […]
Wszystkie ważniejsze tytuły prasowe rezerwowały stałe łamy na tematykę kinową, tak więc prawie zawsze można było liczyć na wzmiankę o repertuarze czy recenzję z aktualnie granego filmu. Standardem dzienników centralnych, czasopism społeczno-kulturalnych i literackich stały się działy filmowe, a nawet specjalne dodatki, w którym zamieszczano refleksje teoretyczno-krytyczne i szersze omówienia granych filmów. Przybierały one różną formę, od rozbudowanych anonsów reklamowo-promocyjnych, przez drobiazgowe streszczenia, po pogłębione intelektualnie analizy rozwiązań formalnych i treściowych. W publicystyce dwudziestolecia międzywojennego nie zabrakło ponadto rozważań o filmie jako sztuce europejskiej i jej wpływie na otoczenie człowieka współczesnego.
Celem pracy „Małżeństwo: początek i koniec” jest spojrzenie na małżeństwo – zarówno na jego początek, jak i koniec – z perspektywy demograficznej. Obiektem zainteresowania niniejszego studium jest zatem sprawdzenie, jak w powojennej Polsce zmieniało się podejście do formowania i rozpadu związku małżeńskiego poprzez analizę „twardych” danych liczbowych, mówiących o częstości występowania najważniejszych zdarzeń demograficznych w sferze małżeńskości, takich jak zawieranie związku małżeńskiego, rozwody, separacje, owdowienia. Przeprowadzona w pracy analiza wskazuje na zachodzący proces zmian podejścia tak do formowania, jak i rozpadu małżeństw. Zmniejszająca się atrakcyjność małżeństwa jako instytucji społecznej współwystępuje z coraz częstszym odwoływaniem się do nietradycyjnych form zakończenia związku – rozwodu i separacji. Zmiany te zachodziły w całym, powojennym okresie, aczkolwiek poszczególne podokresy odznaczały się różnym tempem zmian. Największą dynamiką odznaczały się w tym przypadku lata 1960. oraz okres ostatniego ćwierćwiecza. Patrząc z perspektywy ostatnich dwóch dekad, można powiedzieć, iż widoczne wcześniej przemiany podejścia do małżeństwa uległy jedynie przyspieszeniu, choć jednocześnie bez wątpienia pojawiły się na masową skalę niedopuszczalne wcześniej możliwości odwołania się do alternatywnych form życia małżeńskiego-rodzinnego, związane z brakiem formalizowania łączącej dwie dorosłe osoby intymnej więzi.
W książce uderzają ogromna erudycja jej autora, przywołującego setki tekstów, często mało znanych, napisanych w różnych epokach pod różnymi szerokościami geograficznymi, oraz swoboda, z jaką imponująco gospodaruje licznymi polskimi i zagranicznymi opracowaniami oraz źródłami z wielu obszarów humanistyki, korzystając z nich w sposób twórczy. W swoich analizach i interpretacjach podchodzi swobodnie do tekstów antycznych oraz pism Ojców i Świętych Kościoła, a także do tekstów internetowych. Interpretuje mity różnych narodów i kultur, przedstawia mechanizmy amerykańskiego show-businessu i współczesnego rynku medialnego, analizuje filmy i motywy ikonograficzne. W partiach pracy dotyczących kultury współczesnej szczególnie interesujące i oryginalne są uwagi o regułach amerykańskiej kultury popularnej, której autor miał okazję przyjrzeć się osobiście.
Z recenzji prof. dr hab. Joanny Pyszny
Śledząc doniesienia medialne na temat bezdzietności, można odnieść wrażenie, że istnieją tylko dwa niezależne od siebie i wzajemnie się wykluczające sposoby jej doświadczania. Jeden z nich polega na bezdzietności z wyboru, utożsamianej z postawą wykluczającą posiadanie dzieci, traktowanych jako zbędny balast i przeszkoda w korzystaniu z przyjemności życia. Drugi - na desperackiej walce o dziecko, którego mimo usiłowań nie można mieć. Tym samym bezdzietność jest utożsamiana albo ze strategią życiową DINK (double income no kids), albo ze stosowaniem procedury pozaustrojowej po tym, jak inne metody leczenia okazały się nieskuteczne. Jednakże obie te sytuacje ilustrują skrajności w doświadczaniu braku potomstwa – stanowią dwa krańce kontinuum bezdzietności. Książka dr Barbary Dolińskiej pt. „Bezdzietność. Perspektywa społeczno-kulturowa” jest pracą wyjątkową. Przedstawia ona bowiem problem bezdzietności nie tylko w sposób całościowy, rzetelny, ale również, o co wcale nie jest łatwo, bardzo interesujący. Prof. Alicja Kuczyńska Barbara Dolińska jest adiunktem w Zakładzie Psychologii Klinicznej i Zdrowia na Uniwersytecie Wrocławskim. Jest doktorem nauk medycznych z dziedziny medycyny i psychologii klinicznej. Jej zainteresowania naukowe obejmują psychopatologię, konsekwencje przeżywania kataklizmów i katastrof w wymiarze społecznym i personalnym, pozafarmakologiczne wyznaczniki skuteczności leczenia oraz psychologię prokreacji, ze szczególnym uwzględnieniem bezdzietności i jej percepcji społecznej. Autorka książki „Placebo. Dlaczego działa coś, co nie działa?” (2011).
Meijer, tak jak wielki historiozof Fernand Braudel, postrzega Morze Śródziemne jako element łączący starożytne kultury.
Korzystając z ogromnej wiedzy socjoekonomicznej, bada i rekonstruuje starożytne szlaki handlu winem, oliwą, sosem rybnym, przedmiotami sztuki czy dzikimi zwierzętami na potrzeby cyrków, omawia kierunki i zjawisko migracji w czasach antyku, a także ówczesną turystykę, wyjaśnia przyczyny rozwoju potęgi Aten i Rzymu, a następnie ich upadku.
W najnowszym 70. numerze Frondy postanowiliśmy złapać szalejącego dżendera. Kim jest Samiec alfa Romeo, jaki powinien być mudnur konserwatysty na uniwerystecie, jak się nosi lewica, co ma ze sobą wspólnego miasto, dziewictwo, eschatologia i gender? Na te i inne pytania odpowie Wam Nowa Wspaniała Fronda siedemdziesiąta.
W numerze zaglądamy po raz kolejny za naszą południową granicę, tym razem skupiając się wyłącznie na problematyce szeroko rozumianej literatury nowomedialnej, czerpiącej inspirację z historycznych dokonań europejskiej awangardy i bez kompleksów eksperymentującej z najnowszymi technologiami.
Piszemy m.in. o:
kondycji czeskiej awangardy;
czeskim i słowackim liternecie (fora, serwisy, czasopisma);
filmie interaktywnym (Kinoautomat);
remediacji słowackiej literatury barokowej;
instalacjach poetyckich Michala Kindernaya;
sztuce generatywnej Jonašá Gruski.
Tytuł – dyskretnie parafrazujący, a może (zgodnie z rozpoznawanymi w całej książce dominantami "kultury śmiechu" jako swego rodzaju strategii obronnej intelektualistów) pastiszujący słynną formułę Michela Foucault "słowa i rzeczy", od razu wciąga czytelnika w intertekstualną grę. Wszyscy pamiętamy bowiem, że książka Francuza ma podtytuł "Archeologia nauk humanistycznych", od razu więc ciekawiśmy, jaką to poprawkę do owej archeologii – ze szczególnym skupieniem na genezie nowoczesnego literturoznawstwa – wprowadzi autorka "Słów i ludzi". W pewnym sensie odpowiedź zawiera się już w podtytule tej książki, który mówi o "antropologii filologicznej". Bowiem książka Ulickiej na archeologii wcale nie zamierza poprzestać: dotyka najważniejszych kwestii dzisiejszej humanistyki, stale nawiązuje dialogi z głównymi jej nurtami, aby ukazać, jak w poszukiwaniu tożsamości robiły gębę protoplastom, aby się od tak spreparowanego podłoża oddzielić grubą kreską. Tymczasem... (z recenzji Profesora Krzysztofa Kłosińskiego)
Mamy do czynienia z bogato utkaną i ze swadą rozwijaną narracją o "ludziach, słowach, książkach i instytucjach". Połączenie nowatorskiej perspektywy teoretycznej z detektywistycznym wręcz zacięciem w odtwarzaniu losów ludzi i słów zaowocowało książką dalece wykraczającą poza standarty praktykowane w rodzimej humanistyce. (z recenzji Profesor Anny Zeidler-Janiszewskiej)
"Antropologia filologiczna", do której zarysowania pretendują poszczególne szkice, nie konkuruje ani z antropologią filozoficzną, ani kulturową, ani z antropologią słowa. Jeśli wchodzi z nimi w zatarg, to tylko ze względu na odwrócenie perspektywy. Stawką w niej jest słowo konkretne, nieanonimowe, przynajmniej w punkcie wyjścia – czyjeś, które można komuś przypisać, nawet jeśli w kulturze nie jest Adamowym słowem pierwszym. Taka antropologia nie stosuje "skali globalnej", lecz widzi "człowieka poszczególnego". (ze wstępu "Zapomniane w biografii")
To książka, w której znaleźć można informacje na temat tego, co kojarzy się z Polską. Polskie symbole narodowe to nie tylko flaga i godło, ale także polskie miasta, krajobrazy, pomniki i budowle upamiętniające wybitnych Polaków, a także tradycja, która przejawia się w kultywowanych świętach.
W książce można znaleźć informacje na temat powstania państwa polskiego, symboli narodowych, a także władz państwowych. Zaprezentowano różne regiony Polski i miasta oraz ojczystą przyrodę. Ponadto poruszono w niej temat wiary, tradycji i obrzędów, a także roli Polski jako partnera Europy i świata.
Książka Andrzeja Sieradzkiego składa się z wielu ciekawostek, których próżno szukać w encyklopediach czy słownikach. Znaleźć tu można odpowiedzi na tak nietypowe pytanie, jak na przykład: dlaczego mydło się pieni, dlaczego Brytyjczyków obowiązuje ruch lewostronny, jaka jest prawdziwa historia pluszowego misia, skąd się wzięła nazwa "Scotland Yard", dlaczego w reklamach zegary wskazują godzinę 10.10 i wiele, wiele innych.
Poszczególne zagadnienia uszeregowane zostały w trzynaście grup tematycznych, między innymi z zakresu historii, kultury, mody, obyczajów, zdrowia i żywności. Wyjaśniono też pochodzenie niektórych przesądów i powiedzeń.
Miasto na żądanie przedstawia spojrzenie na fenomeny miasta i miejskości z rozmaitych punktów widzenia: socjologów, antropologów, kulturoznawców, urbanistów i przedstawicieli innych, pokrewnych dyscyplin akademickich, a także działaczy, społeczników i urzędników. Próby sformułowania teorii, diagnoz i uogólnień, niewolne od charakterystycznych dla miejskiej sfery publicznej zażartych sporów, pozostają tu w dialogu z praktyką aktywistów, działaniami instytucji tworzących miejską politykę, codziennym doświadczeniem mieszkańców. Te trzy kategorie ¦ aktywizmu, polityk miejskich i doświadczenia ¦ pozwalają dostrzec, czym jest miejskość na początku XXI wieku. Tytułowe "żądanie" nie oznacza przymusu obrania jednej perspektywy badawczej, a raczej stanowi zaproszenie do niespiesznej miejskiej przejażdżki urozmaiconej licznymi przystankami.
Solny świat głęboko ukryty pod ziemią to IX poziomów chodników i sztolni, 245 km korytarzy oraz 2391 komór, kaplice, w tym podziemne Sanktuarium - Kaplica św. Kingi, jeziora oraz wykute w soli rzeźby. W ciągu ponad 700 lat eksploatacji wielickiego złoża wydrążono ok. 7,5 mln metrów sześciennych pustek – powstał niezwykły labirynt pełen osobliwości, cudów natury, śladów górniczej pracy sprzed wieków. Kopalnia jest jedynym w Europie i na świecie podziemnym szlakiem turystycznym prowadzącym przez jej najpiękniejsze i najcenniejsze rejony. Podziemny świat od pokoleń fascynował niezliczone rzesze turystów. W żadnym innym miejscu (na świecie) nie odnajdziemy niczego choćby w małym stopniu porównywalnego z wielickim labiryntem. Wybierając Trasę turystyczną przechodząc przez kolejne chodniki i komory zostajemy wplątani w niezwykłą opowieść o ludziach oraz potędze natury, która przed milionami lat stworzyła wielickie złoże soli. Wędrówka podziemnym szlakiem pozwala prześledzić dzieje solnego górnictwa od średniowiecza aż po współczesność, sięgnąć do prehistorii, kiedy to na terenach Wieliczki ludy kultury lendzielskiej uzyskiwały sól warzoną z powierzchniowych solanek. Wybierając Trasę Górniczą śmiałkowie otrzymują górniczy ekwipunek, na który składają się: ochronny kombinezon, kask, pochłaniacz i lampa. Tak wyposażeni wyruszają XIV-wiecznym szybem Regis w głąb ziemi, gdzie czekają na nich "węgierskie psy", jedyne w swoim rodzaju kalafiory, kaszty. Przed nimi około 3 godziny pasjonującej wędrówki... Kopalnia soli "Wieliczka" to niezwykły, niepowtarzalny zabytek kultury polskiej o ogromnej wartości historycznej i przyrodniczej, jeden z nielicznych rezerwatów i skansenów górniczych na całej kuli ziemskiej - od 1978 roku na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO. Na kartach tego albumu znakomity fotograf Paweł Zechenter zawarł swoją własną podróż do serca wielickiej Kopalni. Strona po stronie prowadzi nas przez Trasę turystyczną i Trasę górniczą, odkrywając ich niepowtarzalne piękno, na które złożyły się setki lat ludzkiej pracy oraz miliony lat twórczej działalności natury. Wersja szwedzka
Tom "Humor w kulturze i edukacji" ma charakter interdyscyplinarny, a przyjęte przez Autorów perspektywy, kulturowe i edukacyjne, stały się nierzadko pretekstem do ważnych uogólnień i diagnoz o charakterze uniwersalnym. Rozpiętość tematów i zagadnień pozwala na pogłębioną i wieloaspektową refleksję, której przedmiotem jest humor. Zaprezentowane w kolejnych artykułach rozważania mogą stać się inspiracją do własnych poszukiwań i przemyśleń na temat źródeł i sensów związanych z sygnalizowaną w tytule problematyką.
Dlaczego negocjacje między ludźmi pochodzącymi z różnych środowisk kulturowych często kończą się katastrofą? Dlaczego przedstawiciele krajów pozornie bardzo do siebie zbliżonych obyczajowo nie potrafią znaleźć wspólnego języka? Jak odnieść sukces w środowisku, którego odmienność narzuca własne wzorce każdemu, kto próbuje się w nim poruszać?
Barry Tomalin i Mike Nicks postanowili odpowiedzieć nie tylko na te, pytania.
Ubarwiona ciekawymi anegdotami książka ich autorstwa, zawiera mądre rady dotyczące spotkań i negocjacji, jak również podejmowania decyzji, wręczania podarunków i pisania e-maili. Zapewnia ramy pozwalające poznać każdą kulturę na świecie, ale obejmującą także rozdziały poświęcone czternastu konkretnym gospodarkom.
Badania dowodzą, że zabawa nie tylko sprzyja nauce, ale jest wręcz niezbędna, by skutecznie przyswoić sobie wiedzę. Zabawa rozwija, upiększa i ulepsza życie. Przynosi radość, odprężenie i twórcze pomysły. O najbardziej nietypowych rozrywkach można przeczytać prawie w każdym numerze miesięcznika „Focus” – w tym tomiku znajdziecie najlepsze teksty na ten temat. Z tej książki dowiecie się m.in.: - Jak stać się niewidzialnym? - Czego boimy się w horrorach? - Dlaczego szkoły powinny być fajne? - Czy nadal buduje się piramidy? - Co mówią o nas ulubione piosenki?
Jest nas już ponad siedem miliardów, ale każdy jest inny. Żyjemy w różnych warunkach i społecznościach, mamy rozmaite poglądy i nastawienie do życia, obowiązują nas odmienne prawa. Ta książka zawiera najlepsze artykuły miesięcznika „Focus”, opisujące różne aspekty bycia człowiekiem. Czegokolwiek byśmy się nie nauczyli, nawet o całym społeczeństwie i tak nie zrozumiemy całej ludzkości. Ale warto próbować. Z tej książki dowiecie się m.in.: - Dlaczego niektórzy mają ciągle pecha? - Jak wygląda subkultura więzienna? - Czy warto się mścić? - Czyje testamenty narobiły zamieszania? - Kogo opętały liczby?
Książka jest pozycją pełną zalet. Widać, że autor posiada wiedzę literaturoznawczą, kulturologiczną, a na dodatek ma doświadczenie w pracy z młodzieżą i posiada pewną wrażliwość moralną, sądzę, że niezbędną, kiedy mamy badać zjawisko tak istotne dla młodego pokolenia, a równocześnie budzące niepokój.
Z recenzji prof. dr hab. Wojciech Kajtocha
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
