Księgozbiór Heleny Dąbczańskiej powstał we Lwowie na przełomie XIX i XX wieku. Celem kolekcjonerki była nie tylko realizacja własnej pasji bibliofilskiej, ale także zachowanie zbiorów dla przyszłych pokoleń. Dlatego jeszcze za życia przekazała je Muzeum Narodowemu w Krakowie. Niniejsza monografia przedstawia dzieje biblioteki i analizę jej zawartości na tle zjawisk charakterystycznych dla lwowskiej kultury książki tamtych czasów. Przedmiotem opisu są utwory autorów kresowych, bibliofile, miejsca nabywania książek oraz oprawy lwowskich introligatorów. Publikacja może być interesująca nie tylko dla historyków książki, lecz także dla osób, które chcą poznać losy niezwykłej postaci, jaką była Helena Dąbczańska, i czasy, kiedy życie toczyło się powoli, a „stara książka chodziła w blasku". Irena Gruchała przez wiele lat pracowała w Bibliotece Jagiellońskiej, zajmując się między innymi jej komputeryzacją, a od 2001 roku jest wykładowcą Instytutu Informacji Naukowej i Bibliotekoznawstwa Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Niniejsze opracowanie jest próbą potraktowania kultury popularnej jako składowej nowocześnie rozumianej pedagogiki kultury. Książka składa się z kilku wyodrębnionych części, zachowując zasadę „od ogółu do szczegółu”. Pierwsza zawiera teksty ukazujące teoretyczne i metodologiczne zaplecze badań pedagogicznych nad kulturą popularną (Witold Jakubowski, Zbyszko Melosik, Dariusz Kubinowski i Martyna Pryszmont-Ciesielska). Artykuły wypełniające część drugą skupiają się na przedstawieniu edukacyjnego potencjału i zarazem socjalizacyjnych mechanizmów „działania” kultury popularnej (Agnieszka Gromkowska-Melosik, Joanna Anioł, Oskar Szwabowski, Marta Kondracka-Szala i Marcin Michalak). Część trzecia dotyczy możliwości wykorzystania filmu w działaniach edukacyjnych (Joanna Golonka-Legut, Michał Brol i Agnieszka Skorupa, Alicja Mironiuk-Netreba oraz Ewelina Konieczna). Czwartą część tworzą teksty o sposobach czytania fotografii, będącej ważnym elementem współczesnej kultury obrazu (Wiesław Drobek i Ewa Dawidejt-Drobek, Justyna Pilarska, Emilia Mazurek, Mariusz Makowski). W ostatniej części omówiono wieloaspektowo zjawisko popkulturowych biografii (Agnieszka Ogonowska, Magdalena Karkowska, Anna Ślósarz i Maria Szumera).

Jaka będzie przyszłość człowieka i społeczeństw? Na jakich fundamentach zostanie zbudowana? Wokół tych ogólnych pytań toczy się rozmowa znanej psychoanalityczki z jednym z najważniejszych myślicieli końca XX wieku. Zastanawiają się wspólnie nad: kulturowym dziedzictwem, w tym rewolucyjnym, różnorodnością poglądów i zwyczajów, przestrzenią wolności, a także homorodzicielstwem, prawami zwierząt, antysemityzmem, karą śmierci. Z tego wyjątkowego dialogu dwojga francuskich intelektualistów wyłania się obraz współczesności, która przepracowuje swoje problemy – niegdysiejsze zbrodnie, krzywdy czy lęki przed nieprzewidywalnym jutrem. Jacques Derrida (1930–2004) – francuski filozof, twórca koncepcji dekonstrukcji. Urodził się i wychował w Algierii, studiował w Paryżu, gdzie rozpoczął karierę akademicką. Wykładał na całym świecie, szczególną sławę zdobył w USA. Jego idee miały ogromny wpływ na współczesne nauki humanistyczne i sztukę, a nawet na popkulturę. W Polsce znana jest głównie jego wczesna twórczość, m.in. O gramatologii (1967, wyd. pol. 1999) czy Marginesy wiedzy (1972, wyd. pol. 2002), ale także Widma Marksa (1993, wyd. pol. 2016). Autor kilkudziesięciu książek, w większości nieprzetłumaczonych na język polski. Elisabeth Roudinesco (ur. 1944) – francuska psychoanalityczka i historyczka idei. Uczennica Gilles’a Deleuze’a, Michela de Certeau, Michela Foucaulta. Autorka cenionego na świecie Dictionnaire de la psychanalyse (z Michelem Plonem, 1997) i wielu innych dzieł, spośród których po polsku ukazały się: Jacques Lacan. Jego życie i myśl (1993, wyd. pol. 2005), Nasza mroczna strona. Z dziejów perwersji (2007, wyd. pol. 2009) oraz Po co psychoanaliza? (1999, wyd. pol. 2014).

Dla przedstawicieli nauk społeczno-ekonomicznych placówki muzealne są szczególnym rodzajem przedsiębiorstw non-profit. Działalność muzeów, prowadzona w kontekście szerokiej gamy uwarunkowań o charakterze ekonomicznym i pozaekonomicznym, jest wypadkową wielości funkcji i specyficznych celów kolekcjonerskich, konserwatorskich, naukowych, edukacyjnych, integracyjnych, tożsamościowych, wizerunkowych oraz w zakresie przyciągania publiczności i stymulowania ruchu turystycznego, stawianych przed nimi przez muzealników, organizatorów i społeczeństwo. Definiując obszary badawcze ekonomii muzeów, w książce pokazano, iż jest to już dość dobrze ugruntowane pole badań w ramach ekonomii kultury, łączące się ze spojrzeniem na tego typu instytucje w szerszym kontekście rozwoju cywilizacyjnego. Wkład ekonomistów w rozważania na temat muzeów nie dotyczy zatem, wbrew stereotypowym oczekiwaniom, oceny krótkoterminowej efektywności finansowej muzeów, lecz polega przede wszystkim na wskazywaniu potencjalnych uwarunkowań i implikacji podejmowania decyzji oraz wyborów związanych z działalnością muzeów i dążeniem przez nie do osiągnięcia złożonych celów. Opracowanie to jest pierwszą na polskim rynku wydawniczym publikacją łączącą refleksje teoretyczne z zakresu ekonomii muzeów ze szczegółowymi badaniami empirycznymi prowadzonymi na terenie Polski. Zgłębiając jedną z ważnych kwestii dotyczących muzeów, obecną w dyskursie z zakresu ekonomii kultury, posługując się zarówno danymi zastanymi, jak i wynikami autorskich badań studiów przypadku, w opracowaniu omówiono determinanty popytu prywatnego i społecznego na muzea. Szczegółowej analizie poddano problem interesariuszy muzeów oraz wartościowania muzeów przez ich szeroko rozumianą publiczność, w tym kwestie skłonności do wnoszenia opłat na rzecz muzeów w formie biletów za wstęp oraz podatków, a także sprawę wkładu muzeów w budowanie i wzmacnianie kapitału społecznego w kontekście lokalnym i regionalnym.

Joan Rivers, Eleanor Lambert, Suzy Menkes, Marie-Laure de Noailles, Jacqueline de Ribes, Nancy Reagan, Edith Sitwell, Marella Agnelli, Mona von Bismarck, Carolyn Bessette-Kennedy - za każdym z tych nazwisk stoi fascynująca postać, której po prostu nie wypada nie znać. Ich nietuzinkowe życie w zaskakujący sposób połączyło się z modą. Jedna była utalentowanym komikiem, prowadzącym w amerykańskiej telewizji przezabawny uwielbiany show o tym jak ubierają się gwiazdy. Inna genialnym pierwszym PRowcem amerykańskich artystów, a później projektantów, stworzyła też Nowojorski Tydzień Mody. Jeszcze inna to ekscentryczna francuska hrabina słynąca z niespotykanego gustu oraz zamiłowania do dziwactw. Pasjonująca książka dla wszystkich, którzy interesują się historią, modą i chcą czerpać inspiracje z życia tych niezwykłych kobiet. Katarzyna Straszewicz – dziennikarka z pokolenia X. Zainteresowanie modą odziedziczyła po dziadku, który przed wojną prowadził w Warszawie popularny salon mody męskiej. Przeniosła się do Paryża, potem Londynu, by móc spokojnie zwiedzać tamtejsze muzea (każde po kilka razy). Na obejrzenie wystawy potrzebuje przynajmniej trzech godzin, a i tak następnego dnia wraca. Z gazet wybiera wszystko, co chce później przeczytać. Resztę wyrzuca. Fascynują ją kobiety charyzmatyczne, stylowe i fotogeniczne. Zdjęcia bohaterek, które zobaczyła na wystawach i w muzeach przyciągnęły ją tak, że nie mogła przestać o nich myśleć, zaczęła więc własne poszukiwania. Tak powstały notatki, a z nich rozdziały, które złożyły się na tę książkę.

Stanowczo za mało mamy w naszej tradycji antologii tematycznych, ukazujących wędrówkę i przemiany wątków, motywów w ich zmienności i ciągłości (lub nieciągłości), a już zupełnie brakuje takich antologii opatrzonych komentarzem i przypisami, które by pełniły funkcję edukacyjną. (…) Antologia ta, jak to się mówi, „wypełnia lukę” w naszej kulturze. Nie tylko w ramach historii literatury polskiej, ale także historii sztuki, muzealnictwa, w pewnym sensie – socjologii, a w końcu – historii idei. Mamy przecież do czynienia z faktem ogromnego znaczenia i wpływu muzeum na kolejne pokolenia, przyprowadzane przemocą, a później już dobrowolnie uczęszczające do muzeów. A więc muzea kształtują naszą świadomość. (z recenzji prof. dr. hab. Piotra Mitznera) Spis treści Muzeum w literaturze – obszary znaczeń CZĘŚĆ I NIEFIKCJONALNY DYSKURS O MUZEUM WŁADYSŁAW STANISŁAW REYMONT Z wrażeń włoskich WŁADYSŁAW STANISŁAW REYMONT Z ziemi chełmskiej LUCJAN RYDEL Z dziennika podróży greckiej JERZY ŻUŁAWSKI Dwa listy z podróży JERZY ŻUŁAWSKI Miasta umarłe JERZY ŻUŁAWSKI Po siedmiu latach JERZY ŻUŁAWSKI Veneri et Romae ANTONI SŁONIMSKI Muzea ANTONI SŁONIMSKI Muzeum antyreligijne ANTONI SŁONIMSKI Muzeum Rewolucji HALINA POŚWIATOWSKA Opowieść dla przyjaciela CZĘŚĆ II MUZEUM W LITERACKICH DYSKURSACH HENRYK SIENKIEWICZ Bez dogmatu FRANCISZEK RYCHNOWSKI Co będzie w r. 2913? 1000 lat później. Fantasmagoria Iks-Won-Chyr’a MARIAN GAWALEWICZ Synowie Laokoona GABRIELA ZAPOLSKA Zaszumi las. Powieść TADEUSZ JAROSZYŃSKI Chimera. Powieść z życia artystów STEFAN ŻEROMSKI Dzieje grzechu STEFAN ŻEROMSKI Ludzie bezdomni STEFAN ŻEROMSKI Nawracanie Judasza. Powieść STEFAN ŻEROMSKI Pavoncello STEFAN ŻEROMSKI Uroda życia WŁADYSŁAW STANISŁAW REYMONT Wampir ANDRZEJ STRUG Chimera. Powieść ANDRZEJ STRUG Pieniądz. Powieść z obcego życia ANDRZEJ STRUG Portret. Powieść ANDRZEJ STRUG Żółty krzyż, t. II: Bogowie Germanii WACŁAW BERENT Ozimina WACŁAW BERENT Próchno TADEUSZ BOY-ŻELEŃSKI Jeszcze jedna „Filia” Muzeum Narodowego TADEUSZ BOY-ŻELEŃSKI Pieśń o „Rafaelu” nowo utworzonego lwowskiego muzeum TADEUSZ BOY-ŻELEŃSKI „Zielony Balonik” – Muzeum Narodowemu NEMO [HENRYK ZBIERZCHOWSKI] A kiedy umrę… HENRYK ZBIERZCHOWSKI W paryskim wirze. Powieść MARIA JEHANNE-WIELOPOLSKA Cheny. (Dialogi śmieszne, mówione serio) FERDYNAND GOETEL „Nie warto być małym”. Powieść JAROSŁAW IWASZKIEWICZ Fama JAROSŁAW IWASZKIEWICZ Na biust rzymski w muzeum w Spirze JULIAN TUWIM Dziesięciolecie JULIAN TUWIM Kwiaty polskie ANDRZEJ KUŚNIEWICZ Stan nieważkości LEOPOLD BUCZKOWSKI Pierwsza świetność KONSTANTY ILDEFONS GAŁCZYŃSKI Niobe ANNA ŚWIRSZCZYŃSKA Muzeum arcydzieł ELŻBIETA PIOTROWSKA Nad gablotą z czerwonym sztandarem JAN ROSTWOROWSKI Koncert na stacji Victoria TADEUSZ RÓŻEWICZ Wycieczka do muzeum WISŁAWA SZYMBORSKA Muzeum SŁAWOMIR MROŻEK Do dyrekcji muzeum w lówr, zagranicą SŁAWOMIR MROŻEK Muzeum SŁAWOMIR MROŻEK Strażnik chińskiej wazy WITOLD DĄBROWSKI Muzealia JERZY HARASYMOWICZ Praskie medytacje HALINA POŚWIATOWSKA Metropolitan Museum of Art HALINA POŚWIATOWSKA *** [w Metropolitan Museum] JONASZ KOFTA Grande Valse Frottée JACEK KACZMARSKI Szturm CZĘŚĆ III PRYWATNA KOLEKCJA W LITERACKIM DYSKURSIE O MUZEUM HENRYK SIENKIEWICZ Bez dogmatu ANDRZEJ STRUG Pieniądz. Powieść z obcego życia ANDRZEJ STRUG Żywot Lorda Camelford KAROL IRZYKOWSKI Pałuba. Sny Marii Dunin HENRYK ZBIERZCHOWSKI Człowiek o dwu twarzach. Powieść HENRYK ZBIERZCHOWSKI Odwiedziny STEFAN GRABIŃSKI Muzeum Dusz Czyśćcowych FERDYNAND GOETEL „Nie warto być małym”. Powieść Nota edytorska Bibliografia Indeks nazwisk

Święta Bożego Narodzenia tylko z Siostrą Anastazją! Siostra Anastazja do dziś pamięta smaki wigilijnej wieczerzy z rodzinnego domu na Kresach. Od lat przygotowuje świąteczne przysmaki dla krakowskich jezuitów - wszystko według sprawdzonych, tradycyjnych receptur z różnych regionów Polski. Barszcz z uszkami, karp w galarecie, pierogi z kapustą i grzybami, kukutki makowe, śledzie, makowiec, kompot z suszonych owoców - kto potrafiłby przygotować nasze zwyczajowe polskie potrawy lepiej od Siostry Anastazji? Zaufaj Siostrze Anastazji ze Zgromadzenia Córek Bożej Miłości. Ponad 3 000 000 sprzedanych książek!

Książka jest pierwszą w literaturze polskiej i kanadyjskiej rekonstrukcją owianej legendą historii migracji zbiorów wawelskich, znanych pod nazwą „skarbów”, z Londynu do Kanady w lipcu 1940 r. i piętnastoletniego wyczekiwania na ich powrót do kraju (1946-1961). Autor przedstawia przyczyny i szczególne okoliczności, które spowodowały, że po zakończeniu II wojny światowej aż do 1961 r. zbiory nie zostały sprowadzone z Kanady do Polski. Pracując nad tą monografią, wykorzystał całą literaturę przedmiotu, liczne źródła drukowane i znajdujące się w archiwach w Ottawie, w Ministerstwie Spraw Zagranicznych w Warszawie oraz w Instytucie Polskim i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie. Losy tych zbiorów poza krajem pokazał z trzech perspektyw: rządu i dyplomacji Polski Ludowej, kanadyjskich władz federalnych i prowincjonalnych oraz rządu na uchodźstwie w Londynie i środowisk emigracyjnych. O pracy profesor Włodzimierz Borodziej napisał, że: „Wyłania się z tego gęsty, znakomicie odzwierciedlający marginalny z punktu widzenia historii powszechnej, całkiem ważny dla dziejów PRL – obraz strukturalnych konfliktów, możliwości oddziaływania jednostek i roli instytucji pozarządowych, negocjacji dyplomatycznych w punkcie szczytowym zimnej wojny”. Narracja autora udanie prowadzi czytelnika przez fascynujące losy skarbów, dlatego książkę czyta się znakomicie. W styczniu 2016 r. upłynęło 55 lat od powrotu arrasów na Wawel.

Dziesięciolecie 1815–1825 przyniosło w literaturze polskiej wiele zmian. Pojawiły się zwiastuny „poezji nowej epoki” i wszystko, co nowe, złożyło się na całość, którą później nazwano romantyzmem. Wszystko zaś, co stare, utożsamiono z oświeceniem. Literatura przełamała się na dwoje – i przełom ten określono jako oświeceniowo-romantyczny. Żeby wyraźnie odgrodzić obie części, mówiono o „walce klasyków z romantykami”. Czy jednak ta rewolucja była rzeczywistym przewrotem w literaturze? Może okazać się, że doszło nie tyle do rewolucji w literaturze, ile do rewolucji literackiej: powstała opowieść o „walce”, przekazywana przez krytykę kolejnym pokoleniom. Tymczasem kiedy czyta się czasopisma kulturalne ukazujące się w Warszawie w latach 1815–1825, trudno natrafić na jakiekolwiek odgłosy wrzawy wojennej. Nie ma w tej prasie walki ani kłótni. Są zjawiska dużo ciekawsze. Oświecenie nie zakończyło się przecież sporem, a romantyzm nie zaczął się od sporu. Na pograniczu wielkich formacji w historii kultury polskiej toczyły się poważne dyskusje o poezji, a prądy literackie wzajemnie przenikały się i wzbogacały. Ta książka – wbrew tradycji mówienia o tej dekadzie jako okresie walki i konfrontacji – chce odsłonić kilka ważnych idei i zjawisk łączących pisarzy z różnych, by użyć dawnej i niezbyt fortunnej terminologii, obozów. Już ówcześni twórcy i publicyści zdawali sobie sprawę, że „nowe” (romantyczne) w literaturze wcale nie jest takie nowe; jest równie stare co „stare” (klasyczne), a może nawet jeszcze starsze. Co więcej, teksty klasyczne mogły być zarazem romantyczne, a romantyczne – klasyczne. A i można by zaryzykować tezę, że każdy poeta nadążający za swoją epoką – przynajmniej do 1825 roku – był jednocześnie klasykiem i romantykiem. Albo też nie był ani jednym, ani drugim.

Archeolodzy, historycy, antropolodzy badają artefakty, czyli zabytki będące wytworami rąk człowieka. O jednych można wiele powiedzieć, inne skrywają frapujące tajemnice. Są też znaleziska zdecydowanie nie pasujące do ustalonego przez naukę obrazu dziejów. Wydają się albo znacznie wyprzedzać epokę, w której je wykonano, albo też cel ich powstania jest zagadką. Bywa, że łączy je coś z pradawnymi mitami i legendami. Stanowią intelektualne wyzwanie – prowokują tak uczonych, jak miłośników tajemnic świata do formułowania zaskakujących hipotez. Tadeusz Oszubski opisuje niezwykłe odkrycia archeologiczne i antropologiczne ostatnich lat. Przedstawia związane z nimi teorie naukowe, często sprzeczne, lecz z dziennikarskim obiektywizmem nie opowiada się po żadnej ze stron. Stawia jednak pytania, na które odpowiedzi mogą mieć kluczowe znaczenie dla zrozumienia historii ludzkości.

„Trybuna Ludów”, „The Friend” czy „Phöbus” to tylko niektóre z tytułów prasowych powołanych do istnienia przez pisarzy doby romantyzmu. Niniejsza książka ukazuje niedocenione dotychczas przez historyków prasy i literatury związki europejskich twórców z niezwykle dynamicznie rozwijającą się wówczas prasą. Autorka odpowiada na pytanie, dlaczego tak wielu ówczesnych pisarzy, na przykład Mickiewicz, Norwid, Coleridge, Balzak, Heine, wiązało się z redakcjami czasopism. Opisuje narodziny pierwszej generacji prasy masowej w epoce „czucia i wiary”. „Książkę Wieszczowie i gazeciarze. Europejska publicystyka epoki romantyzmu czyta się z dużym zainteresowaniem. Podjęty temat dobrze wpisuje się w lukę w badaniach nad historią mediów i genologią dziennikarską. Walorem samym w sobie jest interdyscyplinarność pracy, która powinna być doceniona zarówno przez medioznawców, jak i literaturoznawców oraz kulturoznawców. Imponuje rozległość tematu, wielość różnojęzycznych źródeł. Widać też – rzadkie w takim stopniu u młodego naukowca – wyczucie stylu naukowego i erudycję łączone z wartkością wywodu”. Z recenzji dr. hab. Andrzeja Kaliszewskiego

Gwiazda TVN tym razem zabierze nas w bajkowy klimat świąt Bożego Narodzenia. I swoim zwyczajem zarekomenduje triki, które pozwolą nam stworzyć niezwykłą świąteczną atmosferę w domu bez rujnowania domowego budżetu. Kreatywnie, pięknie, tanio – tak urządzi nas Dorota na Gwiazdkę.

Tom poświęcono udostępnieniu treści wybranych wytworów XVI-wiecznych kancelarii miast Świdnicy, Strzegomia i Wrocławia. W przypadku edycji materiałów, których niemal pięćset lat temu pozbyto się ze świdnickiej kancelarii, o edycji zadecydowała nie treść każdej z osobna zapiski, listu, kwitu czy dokumentu, ale absolutna unikatowość znaleziska makulatury jako całości. Dzięki niemu zyskujemy wgląd w kulisy warsztatu pracy miejskiego urzędnika. Z kolei dwa zamieszczone spisy podatkowo-czynszowe stanowią przez niepowtarzalność swej zawartości nieocenione źródło wiedzy na temat mieszkańców Strzegomia i Wrocławia oraz stosunków panujących na terenach podmiejskich. Wytwory miejskich kancelistów łączy ze sobą silny związek z tradycją, przywiązanie do form i treści wypracowanych jeszcze w średniowieczu.

Książka publikowana jest w 25. rocznicę inicjacji w 1991 roku edycji "Guliwera", jedynego w Polsce specjalistycznego czasopisma poświęconego w całości literaturze dla dzieci i młodzieży. Periodyk adresowany jest do środowisk zawodowo zainteresowanych książką dla dziecka: nauczycieli, bibliotekarzy, pedagogów, księgarzy, wydawców i rodziców.

Wspomnienia ze spotkań młodego pisarza z twórcami paryskiej „Kultury”. Ta garstka niezłomnych mieszkańców Maisons-Laffitte skupionych wokół Redaktora, to znaczy Maria i Józef Czapscy, Zofia i Zygmunt Hertzowie oraz brat Jerzego Giedroycia - Henryk wydawali mi się heroiczni i tragiczni zarazem. Prawdziwi błędni rycerze. Tymczasem czas pokazał, że to oni pierwsi nie błądzili i wytyczyli nam drogę. Warto w życiu wierzyć w swoją misję i iść z uporem do wymarzonego celu.

Zwyczaje i obrzędy dawniej spontanicznie podejmowane w dniu świętego Andrzeja, przechodzą obecnie renesans za sprawą mediów, zwłaszcza radia i telewizji, które odgrywają niepoślednią rolę w upowszechnianiu odświeżonych tradycji regionalnych. Andrzejki to obecnie powszechne spotkania towarzyskie, nawet z tańcami, organizowane przez młodzież w domach prywatnych. Coraz częściej również urządzane są zabawy w szkołach, świetlicach, domach kultury, klubach, restauracjach, gospodach. Wróżby są ich dodatkową atrakcją. Te spotkania mają obecnie wyłącznie rozrywkowy charakter. Nikt nie przypisuje im takiego znaczenia, jak dawniej: “ ‘Andrzejki’ są obecnie po prostu wesołym spotkaniem młodzieży i to najczęściej razem - dziewcząt i chłopców, przy kawie, herbacie i ciasteczkach. Są beztroską zabawą, ale zabawą osobliwą, podczas której - tak jak dawniej - syczy wylewany do wody wosk, lecą z łoskotem rzucane przez ramię dziewczęce pantofelki, a wśród śmiechów i żartów losuje się różne przedmioty schowane pod talerzykami i karteczki z imionami wrzucone do kapelusza” (Ogrodowska, Święta polskie, str.333). Autorzy Barbara i Adam Podgórscy są miłośnikami i zbieraczami obyczajów i tradycji polskich. W ich zbiorze znajduje się wiele odmian i wariantów wróżb andrzejkowych, o których wcześniej nie słyszeliśmy.

Boże Narodzenie to wyjątkowe i magiczne Święta! Poznaj świąteczne tradycje w Polsce i na świecie. Dowiedz się, dlaczego ubieramy choinkę i co oznaczają jej ozdoby. Przeczytaj o pierwszym Bożym Narodzeniu, opowieść o Trzech Królach i Świętym Mikołaju oraz historię elfa Bazylego. Wypróbuj proste przepisy wigilijne i zrób swoją świąteczną kartkę. Zaśpiewaj najpiękniejsze polskie kolędy.

Reformy państwa habsburskiego, dokonane przez Józefa II w latach 1780–1790, były nie tylko kontynuacją, lecz także rozwinięciem zmian, jakie poczyniła jego matka Maria Teresa. W literaturze przedmiotu reformy te nazywane są terezjańsko-józefińskimi. Jednak to reformy Józefa II zmieniły i wzmocniły monarchię naddunajską. Zmiany w funkcjonowaniu administracji, armii, gospodarki, reforma kościelna, wszystko to było obserwowane i komentowane przez prasę europejską i elity polityczne. Także polskie gazety wydawane w tym okresie przedstawiały i komentowały działania cesarza – reformatora. W książce, którą dostaje do rąk Czytelnik, autor dokonuje analizy sposobu, w jaki prasa okresu stanisławowskiego przedstawiała wydarzenia w monarchii naddunajskiej. Ponadto, dla porównania, ukazane zostało, w jaki sposób działania Józefa II opisywały gazety wydawane w Wiedniu. Ta podwójna optyka pozwoli na uzyskanie pełniejszego obrazu działań cesarza w prasie zarówno polskiej jak i austriackiej tego okresu. Książka powstała dzięki kwerendzie dokonanej w polskich i austriackich bibliotekach oraz archiwach.

Dior, Worth, Poiret czy Givenchy to tylko niektórzy bohaterowie tej opowieści. Opowieść o zjawisku w modzie europejskiej, o haute couture, czyli wielkim krawiectwie. Autor wprowadza czytelnika w świat barw, form i tkanin, które przez przeszło sto lat wyznaczały trendy w świecie mody. Interesujące historie i piękna szata graficzna stanowią najmocniejsze strony tej wyjątkowej publikacji.

Niniejsza książka to próba opisania w prostej formie bogactwa świata komiksu.W pierwszej części zaprezentowano bohaterów i superbohaterów, twórców i tendencje, a także perypetie komiksu. Ukazano narodziny undergroundu i nowych kierunków poszukiwań, które zaowocowały dziełami skoncentrowanymi na trudnych zagadnieniach, m.in. Holokauście, wojnie i chorobach.Część druga poświęcona jest polskiemu komiksowi od początków sięgających XIX wieku po czasy nam współczesne, zmieniające się dynamicznie i wypełnione głosami wielu młodych, utalentowanych twórców.