Wacuś ściskał dłoń Hansa Franka, gdy przez Tatry ruszali pierwsi kurierzy. Wacuś Krzeptowski chluby nazwisku nie przyniósł i skończył marnie, a jego kuzyn Józef "Ujek" Krzeptowski poświęcał życie, by hańbę z nazwiska zmazać. O pierwszym chętnie by zapomniano i pamiętano tylko o drugim.Witkiewicz, Chałubiński, Zaruski, Przerwa-Tetmajer i inni stworzyli wizję Tatr i Podhala jako pięknego zakątka zamieszkanego przez ludzi szlachetnych, swoiste plemię nieskażone cywilizacją. Niemieccy naukowcy również twierdzili, że podtatrzański lud jest nadzwyczajny, a wręcz że górale to w istocie Germanie rozpuszczeni w słowiańskim żywiole - Goralenvolk.Kenkarty z literą "G" przyjęło około dwudziestu procent ludności Podhala. Ci, którzy tak zrobili, wierzyli w wielkie Niemcy albo obietnicę lepszego traktowania, inni brali, bo brali wszyscy w wiosce. Niektórym góralska kenkarta nie przeszkadzała w działalności konspiracyjnej: ukrywali Żydów i tatrzańskich kurierów, sami nosili bibułę albo chodzili z meldunkami na słowacką stronę.Do dziś na Podhalu trudno o jednoznaczną opinię o ideologach i przywódcach Goralenvolku. Wstyd naznaczył jednak nazwiska wielkich rodów. Jest jak niechciany spadek, który mimo wszystko trzeba przyjąć. A przecież góral honorowy, dumny, wierny ojczyźnie i tatrzański rozbójnik, zdrajca i kolaborant to awers i rewers tej samej monety. Ale krzyżyk niespodziany to jednak nie to samo co hakenkreuz.Pozostaje tylko za Antonim Krohem powtórzyć: "Wszystko to było cholernie nieproste". I o tym jest ta książka."Gdy się tylko nieco uchyli tę wierzchnią warstwę cepeliowskich emblematów i uprzedzeń, ukazuje się świat po szekspirowsku pogmatwanej historii. A przecież skoro nasi poeci już dawno ustalili, że Podhale to matecznik arcypolskości, i to przekonanie krzepnie od ponad wieku, to problemy Podhala chyba też wypada uznać za arcypolskie. W każdym razie zgodzili się z tym Bartłomiej Kuraś i Paweł Smoleński. To znaczy z tym, że wielki charakter górali (a więc Polaków w ogóle) nie wyklucza małości (polskiej, w końcu patrzymy tu jak w lustro), a ta nie unieważnia całkiem mitów, które pielęgnujemy." Łukasz Grzymisławski, "Magazyn Książki"

Kolejna część bestsellerowego cyklu "Opowieści niepoprawne politycznie". Po Żydach, Sowietach i Niemcach przyszedł czas na Aliantów.II wojna światowa przedstawiana jest jak hollywoodzki western, starcie dobrych kowbojów ze złymi Indianami. Prawdziwa historia nie była jednak wcale czarno-biała. Zbrodnie wojenne popełniały nie tylko państwa Osi, ale również alianci zachodni.Straszliwe bombardowania dywanowe Hamburga, Drezna i innych niemieckich miast. Rozstrzeliwanie jeńców wojennych. Gwałty i grabieże. Rasistowskie mordy na ludności cywilnej Japonii, których zwieńczeniem była atomowa zagłada w Hiroszimie i Nagasaki.Piotr Zychowicz pisze o brytyjskich obozach koncentracyjnych dla Burów, ludobójstwie amerykańskich Indian i zachodnich intelektualistach, którzy tuszowali zbrodnie Stalina - Katyń, Gułag i Wielki Głód. A także o tym, jak Anglosasi po wojnie wydali NKWD dwa miliony uciekinierów ze Związku Sowieckiego. Polacy nie byli jedynym narodem zdradzonym przez Churchilla i Roosevelta w Jałcie.

Generał broni Tadeusz Jordan-Rozwadowski to niekwestionowany współtwórca niepodległej Polski. W latach 1918-1921 był jednym z najważniejszych dowódców WP. W tym czasie dwukrotnie stał na czele Sztabu Generalnego WP, pełnił funkcję dowódcy Armii "Wschód" w wojnie polsko-ukraińskiej o Lwów i Galicję Wschodnią, szefa Polskiej Misji Wojskowej w Paryżu. W sierpniu 1920 r. był autorem planów Bitwy Warszawskiej. W wolnej Polsce dzięki niemu została zreformowana i dozbrojona kawaleria polska. Podczas zamachu majowego 1926 r. generał stanął w obronie prezydenta i legalnego rządu RP. Ponad rok spędził w Wojskowym Areszcie Śledczym na Antokolu w Wilnie, a zarzuty mu stawiane nigdy nie zostały dowiedzione. Po wyjściu na wolność w październiku 1928 r. udał się do Warszawy, gdzie nieoczekiwanie stan jego zdrowia się pogorszył i kilka dni później generał nagle zmarł. Zgodnie z ostatnią wolą został pochowany na Cmentarzu Obrońców Lwowa pośród swoich żołnierzy. Mimo wielu zasług dla Polski i Wojska Polskiego postać gen. Rozwadowskiego przez wiele lat była zapomniana. Przyczyniła się do tego cenzura sanacyjna, a po II wojnie światowej - komunistyczna. Dopiero pod koniec lat osiemdziesiątych XX w. pamięć o generale i jego zasługach stopniowo była przywracana na kartach opracowań historycznych, w audycjach radiowych i telewizyjnych.

Niemcy, 1939. Kiedy młodzieńcza miłość Matildy, Hans, jest w niebezpieczeństwie, dziewczyna nie waha się ukryć go na strychu. Przemyca mu jedzenie i rozmawia z nim szeptem. Całymi miesiącami żyją w świetle świec. Tylko jak długo można tak przetrwać? Ameryka, 2018. Gdy Grace otwiera musztardową kopertę, jej cały świat rozpada się na kawałki. Okazuje się, że otrzymała spadek w miasteczku Dachau po babci, o której istnieniu nie miała pojęcia. Grace odwiedza odziedziczoną księgarnię znajdującą się na starej brukowanej uliczce, pełną zagubionych wspomnień. Przegląda wyblakłe fotografie i odręcznie pisane listy, odkrywając historię młodej kobiety, która poświęciła swoje życie na zwracanie pamiątek więźniów Dachau ich rodzinom. Kobiety, która została rozdzielona ze swoją prawdziwą miłością. I która nigdy nie straciła nadziei Grace nawet nie przypuszcza, że gdy złoży w całość bolesną przeszłość swojej rodziny i odkryje pewien głęboko ukryty sekret, odmieni także siebie.

Prawdziwa historia niemieckich misji specjalnych w sercu arktycznego piekła Peter Bausch, młody psycholog rozpoczynający karierę w nazistowskich Niemczech, po wielu nieoczekiwanych wydarzeniach trafia do tajnego arktycznego oddziału Kriegsmarine. Jego życie splata się z losami niemieckich żołnierzy operujących na lodowych pustkowiach północy. Wspierając szkolenia jednostek specjalnych, Peter sam staje się częścią elitarnego zespołu, który podejmuje ryzykowne misje na Spitsbergenie. Polarne wrony to nie tylko pasjonująca opowieść o wojennych operacjach na dalekiej północy, ale również poruszający obraz życia w III Rzeszy widziany oczami młodego intelektualisty. Polarna zima to siła, która wnika w psychikę człowieka, pozostawiając trwały ślad. Nie ma przed nią ucieczki.

II wojna światowa przyniosła koniec ery pancerników, które dotąd zapewniały mocarstwom panowanie na morzach poprzez wygrywanie bitew artyleryjskich i niszczenie wrogich jednostek nawodnych wszystkich klas. W tej książce autor opisuje dramatyczne losy dwóch wielkich kolosów, niemieckiego Tirpitza i japońskiego Yamato. Pod niemal każdym względem przewyższały one wszystkich swoich rywali. Jak się okazało, ich potęga nie była jednak niezniszczalna.

Przygoda, miłość, intrygi, zemsta i utracone złudzenia w magicznej scenerii szesnastowiecznej Andaluzji.Epicka opowieść o człowieku rozdartym pomiędzy dwie kultury, dwie religie i dwie kobiety.Kolejna bestsellerowa powieść historyczna autora słynnej Katedry w Barcelonie.Hiszpania, druga połowa XVI wieku. Obecni na terenie Półwyspu Iberyjskiego od ponad ośmiu stuleci muzułmanie stali się mniejszością. Katolicka Hiszpania nie zna dla nich miłosierdzia ograniczani pod względem ekonomicznym, poniżani z pobudek religijnych, wyznawcy islamu są zmuszani do wyrzeczenia się swojej wiary i obrzędów Coraz mniej liczni Maurowie mają dość niesprawiedliwości i prześladowań. Raz jeszcze wypowiadają wojnę chrześcijanom i powstają przeciwko Kastylijczykom na wzgórzach Grenady.W powstaniu uczestniczy młodziutki Hernando Ruiz, nieślubny syn muzułmanki zgwałconej przez księdza, z racji pochodzenia odrzucany i przez muzułmanów, i przez chrześcijan. Ratuje życie trzynastoletniej Fatimie i zakochuje się w niej z wzajemnością. Dziewczyna musi jednak poślubić Brahima, ojczyma Hernanda, nienawidzącego go od dnia, kiedy pojął za żonę jego ciężarną matkę.Porwany w niewolę Hernando doświadczy zmiennych kolei losu. Będzie żył w biedzie i dostatku, zmagał się z agresją i niezrozumieniem otoczenia, spotka potężnych wrogów i stanie się obiektem zemsty. Ale nigdy nie zapomni o Fatimie. Jako dojrzały człowiek będzie musiał dokonać wyboru między dwiema kobietami, z których każda jest miłością jego życia

Pod rządami Terroru liczy się każda godzina Wybija północ. Wycieńczony po pięciu latach rewolucji Paryż śpi. Ale jedna osoba nie może zmrużyć oka. W mieszkaniu przy rue Saint-Honor 366 Maximilien Robespierre drży o swoje życie. I słusznie. 9 thermidora roku II - a więc 27 lipca 1794 roku - przeszedł do historii jako moment upadku Robespierre'a. Tylko co tak naprawdę się wtedy wydarzyło? W jaki sposób rewolucja pożarła jedno ze swoich najważniejszych dzieci? Jakim cudem Robespierre, który postulował ""despotyzm wolności nad tyranią"", sam skończył jako tyran? Upadek Robespierre'a to studium przewrotu, który dokonał się w samym sercu rewolucji. Colin Jones korzysta z tysięcy zapisków - w tym ponad 200 mikrorelacji dotyczących tej konkretnej doby pochodzących z oficjalnego śledztwa przeprowadzonego kilka dni później. Z tych fragmentów, zeznań i wspomnień wyłania się - godzina po godzinie, kwadrans po kwadransie - dzień, który wstrząsnął rewolucyjną Francją.      

Poruszający reportaż o wojnie domowej w Jemenie, jednym z najtragiczniejszych i najbardziej przemilczanych współczesnych konfliktów zbrojnych.W 2014 roku w Jemenie wybuchła wojna, która trwa do dziś. W jej wyniku zginęło 150 tysięcy ludzi, głód towarzyszący konfliktowi pochłonął zaś ponad 220 tysięcy ofiar. Rok po wybuchu wojny Buszra al-Maktari postanowiła udokumentować cierpienie cywilów i, zainspirowana reportażami Swietłany Aleksijewicz, przez dwa lata jeździła po kraju z narażeniem życia, by zebrać ponad 400 świadectw. To właśnie owe świadectwa składają się na Co zostawiliśmy za sobą?Al-Maktari przeplata relacje ofiar milicji Husich i koalicji kierowanej przez Arabię Saudyjską. Wyłania się z nich dramatyczny obraz ugrzęźnięcia w kleszczach wojny, za którą nie odpowiadają i na którą nie mają wpływu. Kronika konfliktu w Jemenie przypomina o skali ludzkiej tragedii kryjącej się za nagłówkami gazet i stanowi zarazem oskarżenie społeczności międzynarodowej o współudział od dekady światowe i regionalne mocarstwa nie zrobiły bowiem nic, by ulżyć cierpieniom Jemeńczyków. To rzecz, której nie sposób odłożyć na bok.

Romans historyczny, którego akcja dzieje się w Krakowie pod koniec XIX wieku. Rozalia Listewska ma dwadzieścia pięć lat i pragnienie, by żyć po swojemu. Marzy o studiach, karierze literackiej i niezależności - w czasach, gdy kobieta powinna raczej dobrze wyjść za mąż, niż mieć własne ambicje. Wszystko się zmienia, gdy po śmierci ojca zostaje oddana pod opiekę obcemu mężczyźnie - Janowi Konradowi Modrzewskiemu, który nie wierzy, że panna z dobrego domu może samodzielnie zarządzać majątkiem ani własnym życiem. Od pierwszego spotkania łączy ich więcej, niż oboje chcieliby przyznać. On - chłodny racjonalista z bolesną przeszłością. Ona - buntowniczka z sercem na dłoni i piórem w ręku. Między nimi pulsuje napięcie, które przeradza się w uczucie - niebezpieczne, pełne sprzeczności, lecz nieuniknione. Bestia i pani Róża to opowieść o kobiecie, która nie godzi się na rolę tła w cudzym życiu. To także historia mężczyzny, który musi nauczyć się kochać bez posiadania. Czy można ocalić miłość, nie rezygnując z własnych marzeń?

Pod płaszczem przedwojennej elegancji kryją się historie, które wstrząsnęły całym krajem pełne pasji, wybuchów namiętności, intryg i dramatycznych zwrotów akcji. Kamil Janicki zbiera fascynujące relacje z najgłośniejszych procesów kryminalnych okresu międzywojennego, w których na ławie oskarżonych zasiadły kobiety: dzieciobójczynie, malwersantki, szantażystki, morderczynie. Prawdziwe femmes fatales II Rzeczypospolitej, bohaterki pierwszych stron gazet, chociaż wcale nie pozytywne. Korzystając z reportaży prasowych z procesów, obnażając plotki i dopisując dalsze ciągi do najgłośniejszych zbrodni okresu międzywojennego, Kamil Janicki, autor bijących rekordy popularności książek o historii Polski, kreśli przewrotny portret epoki. Epoki, która wcale nie różni się tak bardzo od naszej: będącej w nieustannej pogoni za sensacją, miotającej się między upodobaniem do moralnej paniki a niezaspokojoną fascynacją zbrodnią oraz mrocznymi zakamarkami ludzkiej psychiki. Każda historia opisana w tej książce to nie tylko świadectwo osobistych tragedii uwikłanych w nie osób, ale także zwierciadło dla fascynującego okresu. Kim były upadłe damy II Rzeczpospolitej? Potworami w ludzkiej skórze? A może kozłami ofiarnymi, wdzięcznym obiektem projekcji społecznych fobii, wymogów, tabu i konwenansów?

Pełna humoru i ułańskiej fantazji historia burzliwej miłości umiejscowiona w świecie, który za parę lat przejdzie do historii.Janek, Michał i Ignacy w sierpniu 1937 r. rozpoczynają służbę w kawalerii. Młodzi, radośni i pełni życia czują się w pułku doskonale. Są przecież elitą, otaczanymi podziwem ułanami, o których śpiewa się piosenki. Świadomi potęgi mitu i dumni, że stali się częścią tej elitarnej formacji, pośród trudów żołnierskiego życia zacieśniają więzi przyjaźni, która będzie trwała do końca życia.Agata na zabawie ułańskiej podrywa zauroczonego nią młodego porucznika. Brat bezskutecznie próbuje odwieść ją od tej przygody. Dziewczyna nie przejmuje się jego niepokojem i bezsilnością. Zostawia go wstrząśniętego jej postawą i nawiązuje romans z jego dowódcą. Niedługo potem, tuż przed wybuchem II wojny światowej, los ponownie stawia na jej drodze Aleksandra, który niegdyś złamał jej serceWkrótce rwący nurt historii bezpowrotnie zmieni ich szczęśliwy świat.Ekskluzywni i eleganccy, a do tego świadomi swojej wyjątkowości - tacy byli i są ułani. Najważniejsze są dla nich trzy "K": konie - najlepsze, koniak - najdroższy, i kobiety - najpiękniejsze. Ich służba to barwna przygoda. Wszyscy ich podziwiają - ich mundury, postawę, specyficzny sposób poruszania się i mówienia. Są zdyscyplinowani, ale i pełni życia, humoru i swobody.

Jedno z najważniejszych świadectw więźnia łagru i zarazem jeden z najistotniejszych utworów w historii polskiej ? i światowej ? literatury XX wieku. Wstrząsająca wiwisekcja mechanizmów sowieckiego totalitaryzmu i obraz ludzkiej natury wystawionej na najcięższą z prób. Słowem: książka, którą ? jak stwierdził Albert Camus ? ?powinno się wydawać i czytać we wszystkich krajach świata?. ?Są to opowieści o niewyobrażalnym zdziczeniu i upodleniu ludzi, ale też ? o heroicznym poszukiwaniu nadziei i wolności, miłości i przyjaźni, a więc uczuć, które obóz miał całkowicie zniszczyć?. Włodzimierz Bolecki

Powieść inspirowana prawdziwym procesem sądowym z XVII wieku w Edynburgu, w którym Lady Christian Nimmo została oskarżona o zamordowanie Jamesa Forrestera -swojego kochanka i wuja.Nominowana do Women's Prize for Fiction 2024, nagrodzona Scottish Crime Debut of the Year 2023, znalazła się na krótkiej liście CWA New Blood Dagger 2024.Odważna, śmiała i rozkosznie nieprzyzwoita odwrócona interpretacja siedemnastowiecznego procesu sądowego.Czy historia zatoczy koło? A może Lady Christian Nimmo wreszcie zostanie wysłuchana?Edynburg, październik 1679 roku. Lady Christian Nimmo zostaje aresztowana pod zarzutem zamordowania swojego kochanka, lorda Jamesa Forrestera. Wpływowy mężczyzna ginie w tajemniczych okolicznościach, a prasa nie zostawia na Christian suchej nitki: Cudzołożnica. Zbrodniarka. Morderczyni. Jeszcze rok wcześniej cieszyła się szacunkiem i przywilejami. Nie była też jedyną kobietą w życiu Forrestera ani jedyną, która mogła pragnąć jego śmierci. Czy Christian to bezwzględna zabójczyni, czy raczej ofiara świata, w którym mężczyźni dyktują zasady, a kobiety płacą najwyższą cenę?"Ostatecznie nie miało znaczenia, co powiedziałam na rozprawie. Nikt mi nie uwierzył".Stracona to wciągająca reinterpretacja prawdziwego morderstwa z XVII-wiecznej Szkocji, ukazana z perspektywy kobiet, które historia skazała na milczenie. Powieść odsłania kulisy procesu i mrocznych realiów epoki, w której hipokryzja i podwójne standardy decydowały o losie oskarżonych. Doceniona za feministyczne podejście, książka przywraca głos tym, które przez wieki były marginalizowane.Wciągająca... trzyma w napięciu do ostatniej strony. - "The Times"Arcydzieło! - Janice Hallett, autorka bestsellera The AppealWyjątkowa - porywające śledztwo z wyraźnie feministycznym akcentem. - "Daily Mail"

Hala była sanitariuszką batalionu "Golski" i wielką miłością "Zośki" Tadeusza Zawadzkiego.Poznajemy jej beztroskie dzieciństwo w zamożnej rodzinie właściciela fabryki środków chemicznych w przedwojennej Warszawie, piękny okres nauki w gimnazjum Królowej Jadwigi i zawarte wtedy przyjaźnie, wspólne zabawy, wyjazdy i harcerstwo. Do grona przyjaciół Hali należeli: Danka Zdanowiczówna, Hala Krauze, Maria Rabińska, Janek Bytnar "Rudy" i jego siostra Duśka, Alek Dawidowski i oczywiście Tadeusz Zawadzki "Zośka". I nagle, ci młodzi ludzie, tuż po maturze lub tuż przed maturą, stanęli wobec grozy wojny. Nie zastanawiając się zbytnio podjęli walkę, wielu z nich zginęło. Hala wraca myślami do tragicznych przeżyć wojennych. Wspomina też lata powojenne, męża Felicjana, dwie córki i sześcioro wnucząt. Zmarła w 2015 roku. Wspomnienia Haliny Sapalskiej z domu Glińskiej zostały spisane przez autorki w ostatnich latach życia bohaterki.Dorota Majewska, a później Aleksandra Prykowska-Malec towarzyszyły Halinie Sapalskiej do końca, gromadząc pokaźny materiał, będący podstawą do zapisu wspomnień. Wciąż mają też kontakt z jej rodziną. Książkę wzbogacają niepublikowane dotąd fotografie oraz dokumenty z prywatnego zbioru.Szczególną wartością książki są opisy wydarzeń historycznych z okresu drugiej wojny światowej oraz postaci związanych z tymi wydarzeniami, obrazy przedwojennej Warszawy a także refleksyjne, nie pozbawione humoru spostrzeżenia kobiety dziewięćdziesięcioletniej.

"Tułacze dzieci" - tak historycy nazwali grupę ponad dwudziestu tysięcy polskich sierot, które podczas II wojny światowej przeżyły deportację z okupowanej Polski w głąb ZSRR i straciły podczas niej swoich bliskich. Po ewakuacji z armią Andersa rozmieszczono je w ośrodkach na całym świecie. Siedemset trzydzieścioro troje znalazło dom w Nowej Zelandii.Do Pahiatua dotarły przez Uzbekistan i Iran. Z sierocińców w Isfahanie, który był krótkim przystankiem w drodze, zabrały skromny dobytek i wpajaną im miłość do polskiej kultury. W Zatoce Perskiej wsiadły na statek amerykańskiej armii - na pokładzie czytały Faraona, grały w karty i bawiły się z marynarzami. W ośrodku w Pahiatua pod każdą poduszką czekał na nie cukierek. Pobyt tam stał się szansą na odzyskanie dzieciństwa: na psoty, grę w rugby czy beztroskie lato nad morzem.Z fragmentów świadectw, rozmów, listów czy urywków dziennika pisanego przez nastolatkę Martyna M. Wojtkowska stworzyła misterny wielogłos. W Nowej Zelandii wschodzi słońce to reportaż, który pokazuje wojnę z dziecięcej perspektywy, choć w podróży w przeszłość autorka towarzyszyła dzisiejszym dziewięćdziesięciolatkom.

Najsłynniejsza polska powieść współczesna o Auschwitz Franz Weimert, zdradzony przez swój Kościół ministrant, po śmierci brata zostaje członkiem SS. Milena Zinger, studentka konserwatorium muzycznego, słowacka Żydówka, zostaje skazana na deportację przez reżim księdza Tiso. Losy tych dwojga przetną się w Auschwitz. Ona śpiewa na jego urodzinach, a on wbrew sobie coraz bardziej interesuje się więźniarką i zaczyna ją chronić Najgłośniejsza książka Dutki, autora bestsellerowych powieści wojennych, nie jest o miłości, ale o jej niemożliwości i nierealności w Auschwitz. To przede wszystkim wiwisekcja sumienia młodego austriackiego katolika, który stał się mordercą i funkcjonariuszem aparatu Zagłady. Powieść stawia też pytania o źródła Holocaustu między innymi w zderzeniu z chrześcijańskim wychowaniem głównego bohatera. Wydana po raz pierwszy w 2013 roku Czerń i purpura stała się bestsellerem, zyskując dziesiątki tysięcy czytelników w Polsce, a także w Czechach i na Słowacji. Jest żywo dyskutowana od momentu wydania aż do dzisiaj. Zasługuje z pewnością na przedstawienie jej czytelnikom po raz pierwszy w pełnym, rozszerzonym wydaniu i nowej, starannej szacie edytorskiej.

Hazard w cieniu swastyki. Niezwykła książka o niemieckim kasynie gry w okupowanej Warszawie   Od 20 maja w sprzedaży dostępna jest książka Adriana Sandaka „Spielbank Warschau. Niemieckie kasyno gry w okupowanej Warszawie 1940–1944” – prawdziwa sensacja wydawnicza i historyczna. Autor odsłania jeden z najbardziej zaskakujących, dotąd niemal nieznanych epizodów z czasów II wojny światowej: funkcjonowanie kasyna gry w samym sercu okupowanej stolicy Polski.   Brzmi nieprawdopodobnie, ale to fakt – w 1940 roku Niemcy otworzyli w Warszawie eleganckie kasyno gry. Oficjalnym celem była „rozrywka” dla ludności, lecz rzeczywistą intencją – zarobek. Sam Adolf Hitler był entuzjastą dochodów z kasyn. Spora część wpływów trafiała na konta armii niemieckiej, dlatego Polskie Państwo Podziemne apelowało o bojkot tej instytucji. Bezskutecznie. Kasyno cieszyło się ogromnym zainteresowaniem – warszawiacy tłumnie przychodzili grać aż do 22 lipca 1944 roku, kiedy to kasyno zostało zamknięte.   Lokal mieścił się w eleganckim budynku przy al. Szucha 29 – w sąsiedztwie miejsca, które dla wielu kojarzy się dziś przede wszystkim z siedzibą Gestapo. Grać mógł prawie każdy – wystarczyło mieć pieniądze. Wyjątek stanowili Żydzi, którym wstępu odmawiano, oraz Niemcy, których władze broniły przed zgubnymi skutkami hazardu. Zarządcami „Spielbank Warschau” byli austriaccy arystokraci z tytułami baronów, natomiast personel – liczący około 160 osób – w przeważającej większości stanowili Polacy.   W lokalu bywał cały przekrój społeczeństwa – od robotników, wojennych kombinatorów, prostytutek czy nauczycieli. Wśród bywalców nie brakowało znanych nazwisk – od arystokratów i sportowców po adwokatów o barwnej przeszłości. W kasynie grywał m.in. Zygmunt Hofmokl-Ostrowski, przedwojenny adwokat-skandalista, który wsławił się tym, że... strzelał do świadka na sali sądowej. Bronił też słynnego kasiarza Stanisława Cichockiego „Szpicbródkę”.   Z arystokracji stoły kasynowe przyciągały takich ludzi jak mistrza szachowego Kazimierza Platera, ziemianina Stefana Potockiego czy Adama Ronikiera, prezesa Rady Głównej Opiekuńczej. Wśród odwiedzających znaleźli się także reprezentanci świata sportu – m.in. Zygmunt Heliasz, przedwojenny rekordzista świata w rzucie kulą, oraz gen. Zbigniew Ścibor-Rylski, późniejszy powstaniec warszawski.   Autor oparł swoją książkę na wnikliwych kwerendach w archiwach polskich, niemieckich i austriackich. Udało mu się dotrzeć do nieznanych wcześniej dokumentów i relacji. „Spielbank Warschau” to pierwsza publikacja w polskiej historiografii, która tak kompleksowo opisuje działalność kasyna w okupowanej Warszawie. To nie tylko fascynujący obraz życia pod okupacją, ale także opowieść o ludzkich słabościach, etycznych dylematach i cynicznej polityce niemieckiego okupanta.   „Spielbank Warschau: Niemieckie Kasyno w okupowanej Warszawie 1940-1944” Informacje o książce „Spielbank Warschau”   Książka Adriana Sandaka „Spielbank Warschau. Niemieckie kasyno gry w okupowanej Warszawie 1940-1944” to opracowanie popularnonaukowe, które odkrywa sensacyjny epizod z czasów II wojny światowej. Opierając się na bogatej bazie źródłowej, autor przedstawia historię jedynego kasyna założonego przez Niemców w okupowanej Europie.   Dlaczego warto kupić   Ta książka to nie tylko fascynująca podróż w czasie, ale także źródło wielu ciekawych informacji:   Odkrywa mało znane fakty z historii II wojny światowej. Ilustrowana wieloma zdjęciami i reprodukcjami dokumentów. Oparta na szczegółowych badaniach archiwalnych w Austrii, Niemczech i Polsce. Przybliża nieznane aspekty życia codziennego w okupowanej Warszawie.   Kilka słów o autorze książki   Adrian Sandak to dociekliwy badacz historii, który poświęcił wiele lat na zgłębianie tajemnic II wojny światowej. Jego praca nad książką „Spielbank Warschau” obejmowała szczegółowe badania w archiwach polskich i zagranicznych, co zaowocowało unikalnym spojrzeniem na mało znany epizod historyczny. Dzięki jego pracy, czytelnicy mogą odkryć nieznane dotąd fakty i zrozumieć skomplikowane relacje społeczne w okupowanej Polsce.

1000 lat temu, prawdopodobnie w Wielkanoc 18 kwietnia 1025 roku w Gnieźnie lub w Poznaniu, Bolesław Chrobry założył na skronie koronę królewską. Ten niezwykle energiczny, ambitny, srogi wobec wrogów zewnętrznych i wewnętrznych, a zarazem bardzo inteligentny władca wyniósł państwo piastowskie do rangi królestwa. Wprawdzie wkrótce zmarł, ale sięgniecie po koronę miało duże znaczenie prestiżowe dla dynastii Piastów i trwale zapisało się w polskiej tradycji narodowej. Robert F. Barkowski, pisarz tworzący powieści historyczne oraz popularyzator specjalizujący się w dziejach średniowiecza, stworzył popularną biografię pierwszego króla Polski. Dowiemy się z niej: - jak Bolesław sięgnął po władzę, pozbywając się konkurentów z drugiego małżeństwa ojca, Mieszka I; - jak sprzymierzył się z najpotężniejszym człowiekiem ówczesnej Europy, cesarzem Otonem III; - jak dzielnie i z powodzeniem walczył z jego następcą Henrykiem II oraz innymi sąsiadami, m.in. zdobywając w 1018 roku ruski Kijów ? według legendy to tam wyszczerbił swój miecz (nazwany potem Szczerbcem) o Złotą Bramę. Poznamy go też jako polityka rządzącego państwem twardą ręką, budującego grody i kościoły, bijącego monety oraz od strony prywatnej ? nie wszyscy wiedzą, że miał aż cztery żony i zapewne niejedną nałożnicę…

10 lat po sukcesie "Katedry w Barcelonie" Falcones wraca do świata, który tak dobrze zna.   Barcelona, XIV wiek. Llor Hugo, osierocony dwunastolatek, którego Arnau Estanyol zdecydował się wziąć pod swoje skrzydła, jest zadowolonym z siebie pracownikiem stoczni. Chłopak otrzymał od losu drugą szansę i marzy o tym, by stać się słynnym wytwórcą statków. Szybko jednak brutalna rzeczywistość uświadomi mu, że droga do sukcesu jest długa i niezwykle żmudna. Na przeszkodzie stanie nastolatkowi zaciekły wróg jego opiekuna. Hugo będzie rozdarty między lojalnością wobec Arnaua a pragnieniem przetrwania w mieście pełnym biedaków. Zmuszony opuścić dom nawiąże znajomość z pewnym Żydem. Wśród hiszpańskich winnic Hugo odnajdzie nową pasję.