Przeciwieństwa stanowią treść naszego życia. Jeśli doznamy radości to wcześniej czy później musimy doświadczyć i smutku, jeśli jesteśmy szczęśliwi z jakiegoś powodu to będziemy nieszczęśliwi z innego, jeśli jest początek to musi też być i koniec, po nocy następuje dzień a po burzy spokój, itd.... Nasze życie jest utkane na kanwie par przeciwieństw, których wszyscy musimy nieustannie doświadczać, czy tego chcemy, czy nie. Któż z nas chciałby wyrzec się uczucia radości, dumy czy szczęścia? Chyba nikt. Jednakże wybierając te doświadczenia musimy także doświadczyć ich przeciwieństw czyli odpowiednio: uczucia smutku, wstydu i nieszczęścia. To cena za nie i nic nie jest w stanie jej znieść. Wydawałoby się, że nie ma wyjścia z tej matni, jednak tak nie jest. Wyjście istnieje, choć jest ukryte przed naszymi oczami. Wyobraź sobie świat, w którym Bóg nie ma przeciwnika w formie szatana, gdzie dobro nie ma przeciwnika w formie zła, gdzie szczęściu nie towarzyszy czyhające w ukryciu nieszczęście a mąż i żona stanowią jedność w mowie, myślach i czynach. Wyobraź sobie, że możesz spełnić każde swoje marzenie, bo nie ma kogoś, kto mógłby ci w tym przeszkodzić, ani też twój umysł nie budzi w tobie żadnych wątpliwości. Myślisz, że to niemożliwe, ale się mylisz. To wszystko istnieje tuż obok ciebie, tylko tego nie widzisz, bo patrzysz na świat poprzez umysł dualny, a umysł dualny widzi tylko dwie opcje w każdej sytuacji, które są w przeciwnym stosunku do siebie. Jeśli chcesz zobaczyć trzecią, niewidoczną opcję i wyjść na światło, przeczytaj tę książkę. Ona wskaże ci drogę wyjścia.
Wiedza o sposobie istnienia i funkcjonowania obrazów we współczesnej kulturze epoki nowych mediów nie doczekała się jeszcze u nas ujęcia monograficznego. Taką lukę wypełni książką Piotra Zawojskiego. Autor daje nowatorski wgląd w pole twórczych zastosować cyfrowych technologii obrazowania. Dostarcza poręcznych narzędzi i strategii opisu owych procesów i zjawisk.
Książka dotyczy zagadnienia audiowizualności w epoce powszechnej digitalizacji procesów kreacji, postprodukcji i dystrybucji obrazu(ów). Autor porusza się zatem w kręgu wyznaczonym przez wiedzę o kulturze, estetykę i wiedzę o sztuce. Dyskurs teoretyczny wpisuje Autor za każdym razem w twórczość artystów wkraczających w określoną domenę cyfrowości jako formę „nowej wizualności”. Książka będzie atrakcyjną lekturą dla szerokiego kręgu odbiorców, zainteresowanych nie tylko kulturą audiowizualną, ale szeroko rozumianą sztuką i kultura współczesną. Służyć też będzie studentom uniwersyteckich kierunków humanistycznych i społecznych, przede wszystkim na wydziałach filmoznawstwa, historii sztuki, estetyki, kulturoznawstwa i socjologii kultury oraz na uczelniach artystycznych i filmowych, gdzie multimedia stają się obecnie najbardziej oblężonymi i coraz częściej uruchamianymi specjalnościami.
Publikacja dostarcza nowego spojrzenia na starożytną sztukę samoleczenia. Zawiera ponad 250 sprawdzonych, prostych, łatwych w przygotowaniu przepisów, stworzonych, by wspomóc zachowanie witalności i energii przez długie lata.jak zdrowo żyć i dobrze się odżywiać
Publikacja dostarcza nowego spojrzenia na starożytną sztukę samoleczenia. Zawiera ponad 250 sprawdzonych, prostych, łatwych w przygotowaniu przepisów, stworzonych, by wspomóc zachowanie witalności i energii przez długie lata. Oferuje szeroki wachlarz zindywidualizowanych receptur, dostosowanych do poszczególnych typów konstytucjonalnych - od orientalnych dań indyjskich aż po europejskie i amerykańskie specjały.
Książka przedstawia tłumaczenia listów i wykładów na temat zen wielkiego nauczyciela Dahui Zonggao (1089-1163). Jego spostrzeżenia zebrane w tym tomie kierowane są głównie do osób stanu świeckiego, stąd nacisk położony jest na sposoby, w jakie ludzie pogrążeni w sprawach tego świata mogą uczyć się zen i osiągnąć wyzwolenie obiecywane przez Buddę. Chociaż od czasów Dahui minęło już ponad osiemset lat, istota jego przekazu nie jest przypisana żadnym szczególnym czasom, miejscom czy też środkom wyrazu.
Książka poświęcona jest snom filozofów - mowa tu o snach, które oni sami zapisali lub opowiedzieli innym. Zapisy tych snów przedstawiono w całości, w Aneksie, niezależnie od dokonanej wcześniej ich analizy. Jako materiał badawczy wykorzystano także te wypowiedzi filozoficzne, którym ich autorzy nadali literacką formę snów.
Szkice Zbigniewa Mikołejki dotyczą spraw różnorodnych, ale zawsze zaskakują świeżością i głębią spojrzenia. Kiedy pisze o sobie, o dojmującym poczuciu przemijania, nie czyni tego, by zamartwiać się nieuchronnością śmierci, ale wprost przeciwnie – by opowiedzieć o początku wszelkiego istnienia. Potrafi dokonać erudycyjnej analizy biblijnych opisów gwałtu, by zaraz potem napisać o tym, co kryje się za sprawą Josefa Fritzla, a także o przemilczanym antysemityzmie Mircei Eliadego.
Czy zatem – trzeba teraz postawić to pytanie – Eliade był antysemitą? W potocznym tego słowa znaczeniu, które bezpośrednio prowadzi do prześladowań i przemocy, oczywiście nie. Myślę nawet, że tego rodzaju antysemityzm napełniał go odrazą. Antysemityzm Eliadego sięgał więc, podobnie jak było to u Juliusa Evoli, Giovanniego Gentilego i innych faszystów włoskich, w sferę idei, w sferę ducha.
Fragment
Niezależnie od tego, czy opisuje obrazy tajemniczego malarza (a właściwie – zdradźmy to – dwóch artystów skrytych pod wspólnym pseudonimem Monsu Desiderio), czy wskazuje antyżydowskie wątki w różnych czasach i miejscach, czy też zabiera nas do maleńkiej, urokliwej Krajenki, zawsze szuka tego, co pozostając wyjątkowym i niepowtarzalnym, okazuje się uniwersalne. Czy uniwersalność ta jest cechą zjawisk i rzeczy, czy też nadaje ją im wiedza i wszechstronność Mikołejki?
Książka Czym jest Sangha? ukazuje się jako trzecia część trylogii Sangharakszity poświęconej fundamentom buddyzmu (wcześniej nakładem Wydawnictwa A opublikowane zostały książki Kim jest Budda? i Czym jest Dharma?). Sangharakszita opisuje w niej nie tylko zasady funkcjonowania tradycyjnej społeczności buddyjskiej, ale przedstawia również sposoby i możliwości przeniesienia zasad buddyzmu do współczesnego życia. Dlatego książka Sangharakszity może być też traktowana jako praktyczny poradnik, nawet dla tych, którzy nie interesują się buddyzmem, ale chcą uczynić swoje życie bardziej szczęśliwym i harmonijnym.
Sangharakszita (właściwie Dennis Lingwood) urodził się w Londynie. Już w młodości interesował się kulturą Wschodu, szczególnie buddyzmem. W czasie drugiej wojny światowej służył w armii angielskiej. Po zakończeniu działań wojennych został w Indiach. Przez wiele lat praktykował buddyzm i pobierał nauki od czołowych przedstawicieli najważniejszych tradycji buddyjskich, w ten sposób zdobył ogromną wiedzę i doświadczenie.
Po dwudziestu latach spędzonych w Indiach powrócił do Anglii, gdzie w 1967 roku założył ruch buddyjski pod nazwą Przyjaciele Zachodniej Wspólnoty Buddyjskiej (Friends of the Western Buddhist Order). Sangharakszita zdobył uznanie na całym świecie jako tłumacz i pośrednik między tradycyjnym światem Wschodu a nowoczesnym światem Zachodu. Jest autorem kilkudziesięciu wysoce cenionych książek na temat buddyzmu.
Tom esejów polskiego filozofa, wykładowcy Collegium Civitas w Warszawie, ucznia ks. Józefa Tischnera. Treścią poszczególnych rozdziałów jest opis najważniejszych doświadczeń, wobec których staje człowiek, chcący przeżywać swoje życie "umiejętnie": losu, wolności, miłości i wdzięczności, samotności i spotkania, nadziei i nudy, a wreszcie - cierpienia i śmierci.
Książka stanowi oryginalną próbę stworzenia podstaw katolickiej teologii narodowości jako niezbywalnego aspektu egzystencji każdego człowieka. Autor wychodząc od współczesnych prac etnologicznych i kulturoznawczych poświęconych pojęciu narodu i narodowości oraz wykorzystując filozofię Dunsa Szkota, przedstawia możliwe fundamenty dla analizy i opisu kategorii narodu i narodowości z perspektywy teologicznej. Praca pokazuje także zespolenie treści religijnych i narodowych w osobie Maryi w takich krajach jak Polska i Meksyk
Seria Myśl teologiczna
Pomiędzy filozofią a resztą kultury rośnie przepaść. Podczas gdy filozofowie są całkowicie przekonani o ważności swojej dziedziny i doniosłości tego, co się w niej robi – jej pytań, jej argumentacji, jej odpowiedzi, jej wynalazków pojęciowych, jej błyskotliwych idei, to niefilozofowie coraz powszechniej ważność tę kwestionują, w doniosłość powątpiewają, argumentacji nie cenią, błyskotliwości nie dostrzegają i w ogóle nie pojmują o co cały ambaras. Wszak filozofia drwa nie narąbie, wirusów z komputera nie usunie, cen w sklepach nie obniży, w rubryce „patenty i wdrożenia” napisze „brak”. Zapytajmy więc: po co naszej kulturze filozofowanie? Nie filozofowie i nie instytuty filozoficznych badań i kształcenia filozoficznego, ale właśnie – filozofowanie. Żeby odpowiedzieć na takie pytanie, potrzeba nie tylko filozofii, ale także dobrych narzędzi z innych dziedzin nauki. Trzeba zapytać, jakiego rodzaju grą kulturową jest filozofowanie? Ilu z nas w nią gra? I co się wtedy dzieje? Czy filozofujemy na co dzień, czy tylko od święta?
Niniejsza książka ani nie popularyzuje, ani nie przybliża tego, co robią filozofowie. Zamiast tego prowadzi Czytelników od rozmów w pociągach do teorii czerpanych z filozofii i socjologii wiedzy, od lektury nagłówków prasowych do teorii kultury, od obrazów epidemii i biografii Spinozy do studiów nad nauką. Stara się przy tym na pytania wyżej postawione jak najogólniej odpowiedzieć, a przepaść zasypać, pokazać przy tym, że filozofia od swego kulturowego otoczenia nie jest i nigdy nie była odizolowana. Przeciwnie, filozofowanie tak bardzo i w tak licznych miejscach w tkankę kultury wrosło, że bez niego tkanka ta porozrywałaby się na strzępy, że dla kultury współczesnej filozofowanie w najrozmaitszych przejawach jest czymś koniecznym, jest warunkiem trwania, życia i rozwoju.
Książka stanowi zbiór żywych, humorystycznych dialogów i anegdot, które składają się na niezwykły, wielowymiarowy obraz mężczyzny we współczesnym społeczeństwie. Osho we właściwy sobie sposób, stylem żartobliwym, lecz pełnym emocji, analizuje różne strony osobowości mężczyzny i wiele pełnionych przez niego ról. Ukazuje wpływ, jaki na społeczeństwo wywierają postawy mężczyzn. Wyjaśnia, w jaki sposób energie, zwykle wyrażane poprzez destrukcję i negatywne zachowania, można twórczo transformować. Przedstawia też techniki medytacyjne, które stanowią praktyczną pomoc w procesie przemiany. Adam ma w sobie Ewę, Ewa zaś Adama. W rzeczywistości nikt nie jest tylko Adamem ani jedynie Ewą. Jest to jedno z najważniejszych odkryć. Osho OSHO – charyzmatyczny mistrz duchowy pochodzący z Indii. Znakomity mówca swobodnie posługujący się zarówno wschodnimi tradycjami mistycznymi, jak i zachodnią psychoterapią. Jego nauki dotyczą nie tylko indywidualnego poszukiwania sensu, lecz także najbardziej palących spraw społecznych i politycznych.
Druga płeć to traktat o sytuacji kobiety. Beauvoir swoje opus magnum - poświęca interpretacjom faktów i mitów narosłych wokół "kobiecości". Bada kształtowanie się kobiety w kobiecie, żeńskość i dialogi płci. Dowodzi, iż świat został fałszywie zbudowany na prawach mężczyzn, a męski punkt widzenia funkcjonuje wciąż jako dominujący. Posługując się bogatym materiałem erudycyjnym, demaskuje uprzedzenia, usprawiedliwienia i ostatecznie wiedzie ku wyzwoleniu. Książka jest gruntowną analizą kobiecości, jednym z fundamentów dyskursu feministycznego.
„Krajobrazy” to cykl 6 tomów, w których autor zadaje i stara się dać odpowiedź na fundamentalne psychologiczno-filozoficzne zagadnienia metafizyczne, epistemologiczne i ontologiczne dotyczące człowieka. To sokratejski przewodnik po tym, co ludziom znane i nieznane, czego chcieliby się dowiedzieć o sobie samych, a co często leży na pograniczach i peryferiach ludzkiej świadomości. Co leży w zakresie naszego poznania, a co być może na zawsze pozostanie tajemnicą.
Czego mogę się spodziewać po przekroczeniu trójwymiarowego ekranu śnienia?
Dlaczego są podróże z których niczego nie mogę zapamiętać?
Czym jest Dom Niepamięci?
Kim był Jezus, Budda i im podobni?
Czy istnieje zło osobowe i czym właściwie jest zło dla Świadomości?
Przyglądam się krytycznie nauce, bo zależy mi, by jej praktyki były lepsze. Życzę sobie, naiwnie i utopijnie, by jej wytwory, niezaprzeczalnie obdarzone potencjałem emancypacyjnym, można było wykorzystywać do naprawiania świata, a przynajmniej jego kawałków.
Feminizm rozumiany jako interwencje jest dobrą ilustracją zamiany pierwszoosobowego doświadczenia wykluczenia na działania, które służą poszerzaniu wolności innych, pomnażaniu wspólnego dobra. Jest doskonałym dowodem na to, że teoria filozoficzna może nie tylko usensawniać świat i współtworzyć kulturę, lecz także zmotywować do zmiany życia zbiorowego i panujących w nim praktyk.
Aleksandra Derra
W jaki sposób stajemy się mężczyzną?
Na to pytanie - które dziś wydaje się niezbyt politycznie poprawne - odpowiada antropolog, Franco La Cecla, zabierając nas w podróż po różnych kulturach. We wszystkich różnica płciowa jest podstawą społeczności ludzkiej. Tożsamość mężczyzny, podobnie jak tożsamość kobiety, jest kulturowym konstruktem, tak samo jak języki, którymi się posługujemy, Renesans, czy indyjska muzyka. Tożsamość mężczyzny często jest konstruowana z męskiej zazdrości o kobiecą zdolność dawania życia. Podczas gdy kobiety doskonale wiedzą, do czego są zdolne, mężczyźni muszą to cały czas udowadniać, stąd tożsamość męska jest bardziej płynna, niestała, w stanie kruchej równowagi. To z kolei tłumaczy mechanizmy dominacji, które mężczyźni uruchamiają w wielu społeczeństwach.
Wychodząc od najnowszych ustaleń antropologii, ale też opierając się na myśli Foucaulta, Levinasa i Illicha, La Cecla wyjaśnia, że czysto polityczne bądź czysto moralistyczne podejście do kwestii różnic płciowych nie odsłania całego ich bogactwa. Kobiety odpowiadają na męskie strategie innymi strategiami i w ten sposób dialektyka płci nie ustaje. Nawet "trzecie płcie", queer i homoseksualiści czerpią pełnymi garściami z dorobku różnicy płciowej.
Ta polemiczna książka, o której głośno było we Włoszech, Francji, Stanach Zjednoczonych, jest odpowiedzią na wyzwanie rzucone przez Simone de Beauvoir, która ogłosiła swego czasu, że mężczyźni nie są w stanie mówić o męskiej tożsamości.
Franco La Cecla – antropolog, pisarz, reżyser i wykładowca Istituto di Studi Superiori, Universita di Bologna. Wykładał antropologię w Wenecji, Bolonii, Mediolanie, Berkeley, Paryżu, Barcelonie, a obecnie w Istambule (ITU). Ostatnio wydał: "The Culture of Ethics" (razem z Piero Zanini), Chicago University Press 2013; "Ivan Illich e la sua eredita", Medusa , Milano 2013; "Il Punto G dell'uomo", Nottetempo, Roma, 2011; "Indian Kiss", ObarraO , Milano 2012: "Il Malinteso, antropologia dell'incontro", Laterza, Bari 2010. Jego film dokumentalny pt. "In other sea" został nagrodzony na San Francisco Film Festival w 2010r.
DNA pasjonuje nas od czasu jego odkrycia. Przez stulecia nie wiedzieliśmy nawet od jego istnieniu. Od kilkudziesięciu lat staramy się poznać moc informacji zapisanych w tej niezwykłej podwójnej helisie. Dopiero teraz, za sprawą niniejszej książki, nastąpił jednak prawdziwy przełom.
Mieszkając pośród peruwiańskich Indian, antropolog Jeremy Narby zgłębił ich wiedzę dotyczącą roślin i reakcji biochemicznych. Najbardziej zaintrygowało go stwierdzenie, że bogata wiedza pozornie niezaawansowanego ludu nie została zdobyta metodą prób i błędów, lecz była przekazywana bezpośrednio, kiedy Indianie znajdowali się pod wpływem pozyskiwanej z roślin substancji halucynogennej o nazwie ayahuasca. zdobyte w Peru, po uzupełnieniu ich przez najnowsze odkrycia biologii molekularnej, neurologii oraz starożytne przekazy szamańskie i mitologiczne doprowadziły do szokującego świat naukowy wniosku.
Okazało się, że wiedza naszych przodków została nam przekazana w kodzie DNA. Teraz to potężne źródło informacji może być eksplorowane przez każdego z nas. Narby przedstawia niezbite dowody na poparcie przedstawianych w publikacji tez. Okazało się bowiem, że struktura kodu genetycznego i sam kształt zawierającej go podwójnej helisy był znany starożytnym Egipcjanom i rdzennym Aborygenom na stulecia przed odkryciem jej przez współczesną naukę. Co więcej, udowodniono, że zarówno DNA, jak i zapisane w nim życie na każdym poziomie komórkowym posiada świadomość.
Odkoduj przeszłość – poznaj prawdę.
To narracyjny, nieomal „blogowy” sposób przestawania z tekstem św. Augustyna, syntetyzujący znaczące teksty interpretacyjne i egzegetyczne. Przebija z nich biegłość autorki w kwestiach filozoficznych i muzykologicznych. […] Autorka zawarła w swej książce poszerzoną interpretację kategorii: musica mundana, musica humana i musica instrumentalis. Za św. Augustynem przeniosła znaczenie tych pojęć z pitagorejskiego świata liczby, porządku, rytmu i sensu w obszar biblijno-teologicznej tożsamości chrześcijaństwa IV–V wieku. Nie jest to jednak książka z zakresu tylko patrystyki, ale ma charakter refleksji historiozoficznej, estetycznej i kulturoznawczej.
Z recenzji prof. dra hab. Karola Klauzy
To książka o charakterze interdyscyplinarnym: łączy zagadnienia filozoficzne, teologiczne i patrystyczne. Jej związek z historią filozofii oraz historią literatury wczesnochrześcijańskiej wynika z przyjętej bazy źródłowej. Stanowi bowiem analizę dialogów filozoficznych św. Augustyna, a więc pism, które autor ten stworzył w pierwszym okresie swej twórczości, gdy fascynował się filozofią i spuścizną antyczną. […] Uważam, że książka będzie pożyteczna dla wszystkich, którzy interesują się filozofią starożytną i wczesnochrześcijańską, myślą św. Augustyna i koncepcją muzyki jako takiej.
Z recenzji ks. prof. dra hab. Józefa Naumowicza
Autorka trafnie i kompetentnie rekonstruuje „muzykologię”, jaką Augustyn na początku swojej drogi twórczej proponuje współczesnej sobie, jak to dzisiaj byśmy nazwali, inteligencji. Używam cudzysłowu, bo w starożytnej muzykologii już od czasów Pitagorasa więcej było arytmetyki, metafizyki, astronomii i antropologii niż muzykologii w dzisiejszym tego słowa znaczeniu. Jej początkiem była fascynacja ładem i porządkiem, jakie panują w widzialnym wszechświecie.
Ze Słowa wstępnego prof. dra hab. Jacka Salija OP
Pracowałem nad tym zbiorem przypowieści ponad dziesięć lat, towarzyszył mi wiernie, wracałem do niego niemal codziennie, wraz z upływem czasu powoli się rozrastał. Czy ułożę trzeci? Nie sądzę, bym miał jeszcze czas. Ale inni z pewnością pójdą dalej. Jest jeszcze wiele drogi do przebycia. Właściwie posuwamy się tu drogą bez końca i bez granic. Czasem trudno odróżnić prawdę od zmyślenia. Rzeczywistość i wyobraźnia od dawna zabawiają się w tej sposób, że to się łączą, to uwodzą się wzajem, to się boczą na siebie, to przed sobą uciekają. Ale „wyobraźnia jest królową prawdy”, jak powiedział (zdaje się) Baudelaire. A również trafne jest zdanie przeciwne. To, co prawdziwe, rodzi to, co wyobrażone. A więc prawdziwe jest wszystko.
Książka Jana Galarowicza chce służyć pomocą w rozumieniu tej koncepcji osoby i życia moralnego, dając w ten sposób czytelnikowi pism Karola Wojtyły / Jana Pawła II coś w rodzaju klucza do nich.
Teologia już niejednokrotnie składała współczesnej myśli filozoficznej obietnicę poszerzenia horyzontów czy też otwarcia jej na transcendencję. Jednak obietnica ta nie spotkała się – jak dotąd – z przychylnym przyjęciem, gdyż teologia sama nie zdołała przekonać filozofii o swojej racjonalności . Filozofia przestała być bowiem, z jednej strony, wrażliwa na argumentację natury metafizycznej, z drugiej zaś, teologia jest skłonna poddawać się metodologiom nauk szczegółowych, rezygnując przy tym z własnej odrębności.
Zarysowana tu hermeneutyka teologii jest w pierwszym rzędzie badaniem teologii jako nauki, próbą uprawomocnienia jej na gruncie jednego z najważniejszych kierunków filozofii współczesnej, mianowicie hermeneutyki filozoficznej. Teologia zostaje tu ujęta w aspekcie immanencji, choć bynajmniej nie zamyka się w jej horyzoncie. Dziejący się świat teologii rozpada się na „kawałki” – miejsca teologiczne – które jednak wchodząc ze sobą w interakcje, uczestniczą w grze teologicznej. Jako pole owej gry zostaje wskazana liturgia, miejsce metodologicznie wyróżnione ze względu na naoczność dokonujących się konsekwencji gry teologicznej. Analiza czerpie z takich źródeł jak teoria miejsc teologicznych Melchiora Cano OP, koncepcja kręgu hermeneutycznego Martina Heideggera oraz projekt hermeneutyki filozoficznej Hansa-Georga Gadamera, ze szczególnym uwzględnieniem roli prze(d)sądów, utożsamianych tutaj z miejscami teologicznymi.
Nowość spojrzenia na tradycję katolicką kontekście myśli hermeneutycznej sprawia, że prezentowana książka może trafić nie tylko do teologów i filozofów, ale także do badaczy szeroko rozumianej kultury.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
