Dwaj wielcy mistrzowie buddyzmu tybetańskiego, Dilgo Khjentse Rinpocze i Patrul Rinpocze, opisują wszystkie etapy duchowej praktyki, począwszy od wzbudzenia podstawowej altruistycznej motywacji, która determinuje wejście na drogę ku oświeceniu, po bezpośrednie, wykraczające poza intelekt doświadczenie absolutnej prawdy będące urzeczywistnieniem metod Wielkiej Pieczęci (mahamudra) i Wielkiej Doskonałości (dzogczen).
Źródłowym tekstem jest poemat Patrula Rinpocze, jednego z najsłynniejszych mistrzów XIX wieku. Patrul Rinpocze żył zgodnie z tym, czego nauczał, wędrując po wschodnim Tybecie, pomieszkując w górskich jaskiniach i u stóp leśnych drzew, wolny od wszelkich przywilejów i bogactw związanych z jego pozycją słynnego duchowego nauczyciela. Słowa Patrula Rinpocze charakteryzuje świeżość i prostota, które w połączeniu z klarownym i praktycznym komentarzem Dilgo Khjentse Rinpocze czynią z tego dzieła jasny i zwięzły wykład na temat całości buddyjskiej drogi.
Jego Świątobliwość Dilgo Khjentse Rinpocze (1910–1991), zwierzchnik szkoły njingma buddyzmu tybetańskiego, był jednym z największych mistrzów buddyjskich naszych czasów, jednym z ostatnich lamów, którzy ukończyli swą edukację w jeszcze wolnym Tybecie. Dilgo Khjentse stał się wzorem nauczyciela, którego duchowa podróż doprowadziła do niezwykle głębokiej wiedzy i rozpoznania ostatecznej natury umysłu. Dla wszystkich, którzy go spotkali był źródłem miłującej dobroci, mądrości, współczucia i wyzwalającej mocy. Był mistrzem wielu współczesnych nauczycieli buddyzmu tybetańskiego, jego uczniami byli m.in.: XIV Dalajlama oraz Dzongsar Khjentse Rinpocze.
Oto poręczny zbiór inspirujących cytatów autorstwa cenionych nauczycieli buddyzmu tybetańskiego należących do wszystkich głównych linii przekazu Dharmy, począwszy od wielkich mistrzów z przeszłości, aż po czasy współczesne. Wypowiedzi mistrzów poruszają takie kwestie, jak: kultywowanie współczucia, wyzwolenie się z egoizmu, uczenie się bycia przytomnym i obecnym w codziennym życiu, rozwijanie czystej percepcji i rozpoznawanie naszej prawdziwej doskonałej natury. Wszystkie cytaty dotyczą fundamentalnej kwestii poruszanej w każdej ze szkół buddyzmu tybetańskiego: w jaki sposób buddyjskie metody i nauki mogą poprowadzić nas od obecnego stanu pomieszania i bezmyślnej beztroski do stanu świadomości, który jest nieograniczony, wolny i oparty na miłości do innych.
Zbiór ten został podzielony na siedem rozdziałów, które odzwierciedlają strukturę nauk buddyzmu tybetańskiego. Pierwszy przybliża nam okoliczności ludzkiej egzystencji naznaczonej cierpieniem, uwarunkowanej przez prawo karmy, a jednak – jeśli ją zrozumiemy w prawidłowy sposób – pełnej możliwości zmian. Rozdział drugi traktuje o duchowej ścieżce, jej naturze, cechach i właściwościach. Trzeci rozdział przedstawia pogląd bogatego przekazu obejmującego praktykę medytacyjną, która jest centralną metodologią buddyzmu tybetańskiego. Nauki o współczuciu, które naturalnie wypływa z praktyki medytacyjnej, zawarte są w rozdziale czwartym. Rozdziały piąty i szósty poruszają kwestie pustości i natury buddy, podczas gdy w ostatnim rozdziale mowa jest o duchowym urzeczywistnieniu. ?
Autorka bardzo zgrabnie i trafnie przeplata analizy materiału empirycznego komentarzami odnoszącymi wyniki przeprowadznych przez siebie badań do literatury przedmiotu. Sama analiza materiału badawczego prowadzona jest bardzo subtelnie i wiele wnosi do naszego zrozumienia tytułowego zagadnienia.
Z recenzji prof. dra hab. Janusza Muchy
Książka stanowi ciekawe, rzetelne i inspirujące studium dotyczące postaci guru, postaci kluczowej dla zrozumienia natury religijno-filozoficznych koncepcji indyjskich.
W literaturze światowej, jak i polskiej, dzieła poświęcone guru nie są liczne, a ich autorzy z reguły zajmują się wybranymi aspektami tego zagadnienia.
Z recenzji prof. dra hab. Łukasza Trzcińskiego
Kiedy po nowatorskim, słynącym z techniki strumienia świadomości Ulissesie wydawało się, że nie sposób już pójść dalej, James Joyce stworzył utwór pod pewnymi względami jeszcze radykalniejszy. W 1939 roku, po siedemnastu latach mozolnego tkania Work in Progress (Dzieła w Toku), zanurzył czytelników w mroczną podświadomość Finnegans Wake.
Jak głosi jedna z wielu prób interpretacji, ostatnia książka Joyce’a to podróż w głąb ludzkiej, boskiej czy kosmicznej, pogrążonej we śnie zbiorowej jaźni, dla której irlandzki pisarz wynalazł specjalną mowę – symfonię skomponowaną z neologizmów i wielojęzycznych kalamburów. Z czasem ten oniryczny, wzniesiony na ruinach wieży Babel wszechświat urósł do rangi prawdziwego mitu, mającego swych zaprzysięgłych zwolenników i równie nieprzejednanych wrogów. Żaden utwór literacki nie wzbudził tylu kontrowersji – po dziś dzień Finnegans Wake uchodzi za najbardziej tajemniczą książkę XX wieku, a być może i całej literatury.
Dzięki brawurowemu przekładowi Krzysztofa Bartnickiego, ukazującemu się pod tytułem Finneganów tren, z tym legendarnym dziełem może wreszcie zapoznać się polski czytelnik. Wydawca dołożył wszelkich starań, aby możliwie wiernie odtworzyć oryginalny kształt książki – jej format, czcionkę, zaprojektowaną zgodnie z sugestiami Joyce’a okładkę, oraz wywiedzioną z matematyczno-geograficznych proporcji liczbę stron, jak wiele wskazuje, zaplanowaną przez autora. W oryginale Finnegans Wake zawsze wydawane było w identycznej, 628-stronicowej objętości i taką objętość ma również polski przekład. Dołącza on do elitarnego klubu niewielu powstałych do tej pory kompletnych tłumaczeń tej jedynej w swoim rodzaju książki.
Stefan Symotiuk (ur. 1943) - emerytowany profesor dr hab. UMCS, autor książek: "Pojmowanie krytyki i krytycyzmu w polskich sporach filozoficznych XX wieku" (Lublin 1987), "Filozofia i Genius Loci" (Warszawa 1997), "Stany ducha" (Kraków 2011). Niniejszy zbiór esejów przedstawia zarys antropologii kulturowej (homo inquietus), filozofii kultury oraz filozoficznej futurologii, mających być inspiracją do myślenia o optymistycznej historiozofii czasów minionych i przyszłych.
Książka stanowi ważną i udaną próbę prezentacji części dorobku polskiej filozofii kultury, która niestety nie funkcjonuje w świadomości wielu badaczy kultury tak, jak na to bez wątpienia zasługuje. [...] Adresowana jest ona zarówno do specjalistów, jak i szerszego grona czytelników.
Prof. dr hab. Stanisław Jedynak ( fragment recenzji)
Było jasne, że nie możemy się ograniczyć do myśli powojennej i do filozofii. Poza wszystkim bowiem dzieliliśmy przekonanie, że myśl i myślenie rodzą się w obszarach znacznie oddalonych od wąsko pojętej refleksji...?
Eseje o współczesnych ideach politycznych, kulturze i filozofii: Śmierć i polityka… Anty-Kundera… Co nam zostało z antykomunizmu… Koniec świata westernu… Niebezpieczne związki liberałów… Refleksje o kontrkulturze… Stalinizm jako przygoda literacka… Trzy konserwatyzmy… Społeczeństwo jako dom towarowy… Przednowoczesność, post-nowoczesność i ład liberalny… Miłosz i magnetyzm Nowej Wiary.
Najlepsze eseje z książek "Bez gniewu i uprzedzenia" i "Etyka absolutna i społeczeństwo otwarte".
Na pytanie o to, czy istnieje Bóg, prawda, rzeczywistość — jakkolwiek zechcecie nazwać problem, który was dręczy — nie udzielą wam odpowiedzi ani księgi, ani kapłanki, ani filozofowie czy zbawiciele. Oprócz was samych nikt i nic nie odpowie wam na to pytanie, dlatego też musicie poznać siebie. Niedojrzałość polega jedynie na zupełnej nieznajomości siebie. Zrozumienie samego siebie jest początkiem mądrości. Tak więc przystępujemy razem do badania siebie samych, ale nie w ten sposób, że jedna osoba wyjaśnia, a wy w miarę czytania zgadzacie się lub nie zgadzacie z nią; chodzi o to, by podjąć wspólnie podróż, odkrywczą podróż do najtajniejszych zakątków swego umysłu. By podjąć taką podróż, musimy czuć się lekko; nie możemy dźwigać brzemienia opinii, przesądów i wniosków — całego starego wyposażenia, zgromadzonego w ciągu ostatnich dwóch lub wielu tysięcy lat. Zapomnijcie o wszystkim, co wiecie o sobie; zapomnijcie o wszystkim, co kiedykolwiek myśleliście o sobie; startujemy z miejsca, w którym nic o sobie nie wiemy. W nocy padał silny deszcz, a teraz niebo zaczyna się przejaśniać; mamy nowy, świeży dzień. Przeżyjmy ten świeży dzień tak, jakby to był jedyny dzień. Zacznijmy razem swą podróż, pozostawiwszy poza sobą wszelkie wspomnienie dnia wczorajszego — zacznijmy rozumieć siebie po raz pierwszy. Jiddu Krishnamurti Prawda to kraina bez dróg. Żadna organizacja, żadna religia, żaden nauczyciel nie mogą do niej doprowadzić. Ludzie patrzą na świat przez pryzmat swoich myśli i swojej przeszłości. Tym samym jesteśmy niewolnikami myśli i czasu. Myśl jest zawsze ograniczona i nigdy nie odpowiada całkowicie rzeczywistości, prowadzi więc do cierpienia. Świadomość uczy odróżniania tego, co rzeczywiście jest, od tego co na ten temat myślimy i w konsekwencji do prawdziwej wewnętrznej wolności. Wszelkie autorytety, religie, ideologie powodują jedynie budowanie kolejnych fałszywych konstrukcji myślowych. Tylko świadomość i obserwacja pozwalają dostrzec ich iluzję. Wolność od znanego to najdojrzalsze dzieło Krishnamurtiego, najpełniej prezentujące jego poglądy. Jest to książka, która niewątpliwie uznana zostanie za jedną z najważniejszych w XX wieku.
Wywiad rzeka z Lamą Ole Nydahlem, pierwszym Europejczykiem, który otrzymał pełen przekaz nauk buddyzmu tybetańskiego i jako Lama przeniósł je na Zachód. To jednocześnie fascynująca opowieść o naszym umyśle, jego ogromnym potencjale, a w szczególności doskonałych właściwościach: nieustraszonej mądrości, spontanicznej radości i aktywnym współczuciu. Lama Ole mówi o tym, jak nauki buddy pomagają nam zobaczyć nieograniczone możliwości świata i nadać naszemu życiu sens i znaczenie. Jak znaleźć się w punkcie, w którym nie musimy się już niczego obawiać, ponieważ doświadczyliśmy umysłu jako przestrzeni. Ta książka zabierze nas na wycieczkę w rejony gdzie można poczuć prawdziwy sens słów Wyzwolenie i Oświecenie, a jednocześnie jest pasjonującą rozmową o życiu, filozofii, religii, fizyce kwantowej, kulturze, wolności, polityce i wielu innych rzeczach które nas w życiu interesują i pociągają. Lama Ole dzieli się z nami ogromnym życiowym doświadczeniem, które wspiera medytacja i błogosławieństwo oświeconych mistrzów szkoły Karma Kagyu. W pełen humoru sposób opowiada po prostu o tym jak być szczęśliwym i wolnym człowiekiem.,,Diamentowa Droga sprawia jednak, że stajemy się odważni, pogodni i przyjaźni. To sposób życia, dzięki któremu rozpuszczają się po prostu przeszkody, blokujące nasze rozpoznanie prawdziwej natury umysłu. To doświadczenie jest ponadczasowe, nie związane z żadną kulturą i prowadzi do całkowitej wolności"". Lama Ole Nydahl.
Drodzy czytelnicy!
Z wielką radością oddaję w Wasze ręce mój debiutancki, ale zarazem niezwykły tomik literatury filozoficznej. Napisany został z nadzieją i otwartym sercem dla każdego z Was, aby odganiał smutki, rozweselał słońcem oraz dawał poczucie wiary i nadziei we własne możliwości.
Mam ogromną nadzieję, że ta książeczka pozwoli na nowo odkryć to, co w życiu ważne oraz zainspiruje Was do odkrywania siebie na wszystkich płaszczyznach życia.
Evitę poznałam w 2011 roku podczas III Kongresu Kobiet. Podeszła do mnie, emanująca radosnym uśmiechem i pozytywną energią, dojrzała kobieta o wyglądzie młodej dziewczyny. Powiedziała, że chce się dzielić radością swojego życia i swoim doświadczeniem z innymi kobietami na założonym przeze mnie portalu OnaOnaOna.com. Długo rozmawiałyśmy. Była wówczas na bardzo poważnym życiowym zakręcie. Wtedy jeszcze nie wiedziała, jak go pokona. Wiedziała tylko jedno – że w życiu trzeba iść zawsze za głosem serca, z wiarą we własne siły, nawet na przekór losowi. Kiedy zadzwoniła do mnie z wieścią, że wydaje tomik wierszy, pomyślałam sobie – WYGRAŁA. I chociaż jej życie nie wyglądało jak poezja, odważyła się stworzyć poezję o życiu. Gratuluję! Kochana, tak trzymaj! Niech Twoje wiersze niosą Cię ku szczęściu!
Agata Młynarska
Dwie odmienne tradycje -- psychologia Zachodu i filozofia buddyzmu. Dwie wielkie osobowości, reprezentujące jakże różne drogi życiowe, doświadczenia i pasje. Prawdziwe starcie tytanów, z których jeden patrzy na otaczającą go rzeczywistość przez mędrca szkiełko i oko, a drugi stawia na czucie i wiarę z dużą dozą niewyczerpanego optymizmu. Pomimo tych wszystkich różnic odkrywają oni wspólne punkty w spojrzeniu na świat. Obaj chcieliby zmniejszyć ludzkie cierpienie, obu cechuje intensywna dociekliwość i łączy przekonanie, że mogą się nawzajem czegoś nauczyć. Zabierzemy Cię w fascynującą intelektualną podróż, w której Twoimi przewodnikami będą dwa wielkie współczesne umysły. Wsłuchaj się w ich rozmowy na temat związków nauki i duchowości. Zastanów się wraz z nimi nad kulturowymi i ewolucyjnymi źródłami nienawiści oraz współczucia. Dowiedz się, co mówi nauka o korzyściach płynących z buddyjskiej medytacji. A jeśli po tej niezwykłej uczcie umysłu i ducha nadal będziesz odczuwać niedosyt, wczytaj się w nie mniej pasjonujące komentarze, napisane przez naukowców i nauczycieli myśli buddyjskiej. Podzielą się oni z Tobą wynikami badań nad emocjami i zaproponują praktyczne ćwiczenia, pochodzące z mistycznych pism Wschodu.
Tao zdrowia to wszechstronny poradnik harmonijnego i pozytywnego stylu życia, będący jednocześnie dobrym wstępem do samego taoizmu. Autor w przystępny sposób przedstawia system reguł dotyczących zdrowego życia rozwijany od ponad pięciu tysięcy lat. W Tao zdrowia można znaleźć wskazówki na temat doboru produktów żywnościowych, ich odpowiedniego łączenia, odtruwania organizmu oraz szczegółowe opisy ćwiczeń oddechowych i chińskich technik gimnastycznych służących harmonii umysłu i ciała. Daniel Reid urodził się w 1948 r. w San Francisco, dzieciństwo spędził w Afryce. W Berkeley studiował kulturę Dalekiego Wschodu, a przez 16 lat pobierał na Tajwanie nauki u mistrzów tao. W 1999 r. osiadł z żoną w Australii, często bywa w Chinach. Napisał ponad trzydzieści książek o medycynie taoistycznej i przewodników po Azji Wschodniej. Autor wydanych przez REBIS poradników Tao zdrowia, Tao seksu i długowieczności oraz Na straży Trzech Skarbów.
Idź ze mną - Filozofia Jana Pawła II!
Prezentowany wybór tekstów stanowi filozoficzne Vademecum Karola Wojtyły – Jana Pawła II. Zebrane w publikacji wypisy z Jego dzieł reprezentują wszystkie dziedziny filozoficznych zainteresowań Autora.
Rozważania koncentrują się wokół następujących zagadnień: Droga do Boga, Droga do człowieka, Antropologia, Obraz współczesności. Cztery główne rozdziały wskazują na zasadnicze orientacje przedmiotowe, jakie dają się w nich wyodrębnić, a ich układ odpowiada także ich rzeczywistej chronologii. Najpierw bowiem Karol Wojtyła rozmyślał nad Bogiem, z biegiem czasu podejmując w swej refleksji kwestię człowieka, zarówno w aspekcie bardzo konkretnej strony jego życia (dzieło „Miłość i odpowiedzialność”), jak i podstawowego wymiaru, prowadzącego do stworzenia syntezy dotychczasowych przemyśleń („Osoba i czyn”).
W momencie wyboru na Stolicę Piotrową, Jego, - z konieczności już nie akademicka myśl filozoficzna - zaczęła dotykać problemów kultury, współczesnego świata, jego perspektyw.
W ostatniej części publikacji poszczególne fragmenty pism Jana Pawła II zostały poprzedzone wyjątkami z innych filozofów, do których Papież się odnosił lub do których, także na zasadzie opozycji, Jego myśl można by odnieść.
Niewątpliwym walorem książki jest wnikliwy, interesujący wstęp profesora Władysława Stróżewskiego. Jak twierdzi profesor ”bogactwo myśli teologicznej pozwala uznać Ojca świętego Jana Pawła II za najwybitniejszego wśród papieży filozofa”.
Czwarta książka z serii BIBLIOTEKA NARODOWA wydana przez Zakład Narodowy im. Ossolińskich.
Filozofia człowieka to centralny punkt pisarstwa ks. Józefa Tischnera. Chciał on wydobyć z chrześcijaństwa to, co mogłoby stać się atrakcyjną propozycją dla człowieka końca XX w. W jego poszukiwaniu prawdy o człowieku główne miejsce zajmowały pojęcia nadziei i wartości.
Inspirację dla własnych przemyśleń znajdował nie tylko w dziełach filozofów: Platona, Arystotelesa, św. Augustyna, Kartezjusza, czy przede wszystkim Husserla, ale też w tekstach literackich: Szekspira, Dostojewskiego, Tołstoja i Norwida.
Zebrane w prezentowanym tomie teksty pochodzą z następujących dzieł ks. J. Tischnera: "Świat ludzkiej nadziei", "Myślenie według wartości", "Etyka wartości i nadziei", "Filozofia dramatu" oraz najważniejszej i najbardziej oryginalnej pracy: "Spór o istnienie człowieka".
We wstępie prof. Aleksander Bobko przedstawia podstawowe zręby filozofii człowieka ks. prof. J. Tischnera oraz uzasadnia swój wybór tekstów.
Hermeneutykę jako metodę i praktykę literaturoznawczą można w uproszczeniu konceptualizować jako ruch zachodzący między czterema domenami: filologią, retoryką, krytyką literacką oraz badaniami intertekstualności. "Stare" dziedziny: filologia oraz retoryka klasyczna zapewniałyby ciągłość tradycji, krytyka - praktyczny, aplikacyjny, zawodowy aspekt poczynań literaturoznawcy jako badacza i dydaktyka, (…) badania intertekstualności zaś gwarantowałyby zachowanie dystansu wobec potocznych, mało rozwiniętych, niezreflektowanych teoretycznie wyobrażeń o genezie tekstu literackiego, wpływie, inspiracji, aluzji etc. (…) Mediacyjny, pośredni, kompromisowy, pluralistyczny charakter metod hermeneutycznych w naukach humanistycznych stwarza, jak się zdaje, stosunkowo największą szansę na stopniowe przezwyciężanie impasu metodologicznego i - współwystępujący z nim - zagrożeń dla wolności badań oraz wolności słowa.
Dorota Heck
Co byłoby charakterystyczne dla hermeneutycznej teorii kultury? Z pewnością oparcie się na pewnej antropologii filozoficznej, dla której centralnym jest pojęcie rozumienia, jako ludzkiego sposobu istnienia, oraz na budującym wspólnotę i utrzymującą duchowy poziom indywidualnych egzystencji znaczeniu języka, który nigdy nie jest pojmowany wyłącznie jako środek komunikacji. Język to zapis mistycznego doświadczenia narodu, który nim mówi, to bogactwo jego literatury, ale i osad tradycji, która staje się substancją duchową umożliwiającą porozumienie i kooperację.
Andrzej Przyłębski
"Jest tajemnica, która szczególnie natrętnie powraca do nas w czas rozterek: tajemnica zła. Kręcimy się wokół niej jak przestraszone ptaki…. Nie wiemy, co sądzić o złu." Józef Tischner Zło jest i jesteśmy w nie uwikłani. Czujemy je zwłaszcza, kiedy nas dotyka, dlatego nie sposób przejść obok niego obojętnie. Czy jednak można rozwikłać tajemnicę zła? Izabela Marszałek zanim wprowadzi nas w filozoficzną koncepcję zła dialogicznego Tischnera przedstawia patrzenie na zło filozofów, z których czerpał ksiądz profesor, m.in.: św. Augustyna, św. Tomasza z Akwinu, I. Kanta, czy H. Arendt. Kwintesencję badanego fenomenu stanowi dla Autorki niecodzienne spojrzenie Józefa Tischnera. Krakowski filozof nie szukał przyczyn zła w naturze ludzkiej, raczej w przestrzeni międzyludzkich relacji. Wyróżniał rozmaite formy i logikę jego działania na podstawie analizy zachowań i postaw wobec drugiego człowieka. Tischnerowi chodziło jednak, nie tyle o rozwiązanie samej jego tajemnicy, ile o możliwość jego głębszego poznania, a przede wszystkim o obronę przed absurdem i rozpaczą.
Bóg w Hollywood – dlaczego taki temat? Ano dlatego, że Hollywood stało się ikoną grzechu, rozpusty i totalnego odwrócenia wartości, które zbudowały USA. Jednocześnie to samo Hollywood nie idzie na wojnę z chrześcijaństwem – jak kino europejskie (...). Amerykanie wciąż mają zakodowane w świadomości na jakiej skale został zbudowany ich kraj. I choć na pierwszy rzut oka moja teza może wydawać się odważna, to i tak zamierzam jej bronić. Hollywood jest przepojone odniesieniami do chrześcijaństwa. I widać to w filmach, których, Drodzy Czytelnicy, o to byście nie podejrzewali.
Niejednokrotnie słyszałem, że podniecanie się życiem libertynów i jawnych grzeszników, którzy w „zadziwiający” sposób przeżyli nawrócenie (czytaj: robią to dla rozgłosu) jest nieroztropne i płytkie. Mówiono mi, że lepiej się skupić na otwarcie religijnych ludziach ze świata filmu, którzy w latach 50-tych realizowali takie produkcje jak 10 przykazań czy Ben Hur. Czy jednak byłoby to ciekawe dla czytelnika? „Powiadam wam: Większa będzie radość w niebie z jednego grzesznika, który się opamięta, niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych, którzy nie potrzebują opamiętania” – nauczał Jezus Chrystus. Przepraszam z góry za patos, ale to książka z Bogiem w tytule. Trudno tego uniknąć.
Fragment Wstępu
To nie jest książka o kinie stricte religijnym. Zestawienie opisanych w niej osób i filmów dla tych, którzy spodziewali się znaleźć tu Ben Hura i Pasje, może być zaskakujące, a nawet kontrowersyjne. Przeczytamy tu o świecie reżysera ćpuna, który szuka Jezusa na „ulicach nędzy”, raperze rymującym o Bogu w rytmie karabinu AK47 i księżach z Hollywood, walczących z czystym złem. Spotkamy wielkie gwiazdy kina, które dostrzegają inny, najgłębszy wymiar życia i nie boja się wyznać swojej wiary: Denzela Washingtona, Marka Wahlberga, Whitney Houston, Steve’a McQuinna, Stephena Baldwina, Martina Sheena, Samuela L. Jacksona, Andy’ego Garcie, DMX-a. Spotkamy twórców, którzy zmagają się ze swoja wiara, potrafiąc dać temu wyraz w absolutnie niezwykły i niepowtarzalny sposób na srebrnym ekranie: Alfreda Hitchcocka, Andy Warhola, Martina Scorsese, Abla Ferrare, Terrence’a Malicka, Toma Shadyaca, Kevina Smitha. Poznamy hollywoodzki obraz walki z demonicznym złem, obraz katolickiego kapłana, a także pastora walczącego z karabinem maszynowym w dłoni o życie sudańskich dzieci. Zobaczymy, jak Hollywood mierzy się z czarnymi mitami Opus Dei i papieża Piusa XII.
Do książki dołączono w prezencie płytę DVD z filmem fabularnym Droga życia reż.: Emilio Estevez, w rolach głównych: Martin Sheen, Deborah Kara Unger, James Nesbitt, Tchéky Kario, rok produkcji: 2010, czas trwania: 115 min.
Czy szczęście jest w nas czy jednak poza nami? Czy je wytwarzamy, czy jednak jest ono zdeponowane w jakichś miejscach, do których dostęp jest bardziej lub mniej utrudniony? Czy możliwe jest dotarcie i wejście do tych miejsc, aby posiąść choćby fragmenty szczęścia, które jednak nie będą jego sybstytutami? Czy o istnieniu szczęścia jako pewnej własności, którą można nabyć, czy lepiej – zdobyć, decydują czynniki zewnętrzne, czy jednak jest to efekt endogennie kształtujących się i wyłaniających na zewnątrz determinant, wynikających z naszej kreatywności i wciąż uświadamianego sprawstwa? Czy faktycznie musimy mieć najpierw coś, co sprawi, że staniemy się ostatecznie depozytariuszami szczęścia? Czy nie należałoby się zgodzić z autorem traktatu o szczęściu, Władysławem Tatarkiewiczem, że szczęście ma jednak podwójną naturę i że w związku z tym jest stanem wewnętrznym, ale wymaga pomocy z zewnątrz, co miałoby oznaczać, iż „mamy je w nas, ale nie tylko przez nas”? Fragment Wprowadzenia
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
