W tej strefie proponujemy bardzo szeroką ofertę z dziedziny psychologii oraz dziedzin powiązanych: astronomii i astrofizyki, ekologii, filozofii, kultury, podróżnictwa, religii, socjologii, sztuki. Szczególnie polecamy z tej kategorii bestseller pt. Księga Urantii. Księga Urantii podaje jasną i zwięzłą integracją nauki, filozofii i religii. Ci, którzy ją czytali i zgłębiali, wierzą, że Księga Urantii może wnieść bardzo wiele wartości do religijnej i filozoficznej myśli ludzi tego świata.
"Anamene" to zbiór poetyckich, pełnych oniryzmu opowieści Jakuba Lisickiego. Ich autor porusza w nich różne problemy filozoficzne. Sięgając po liczne nawiązania mitologiczne, wykorzystując elementy makabry i turpizmu, splecione niemal z sennymi wizjami i pewnym ezoteryzmem, sprawia, że przenosimy się w inny wymiar rzeczywistości.
Nowa książka Tekielego to dziennik zmagań człowieka z samym sobą i jego relacji z Bogiem. Autor żyje Słowem, a Bóg działa w historii jego życia. Sięga istoty problemów tego świata - deficytu miłości, zranień, egoizmu, zagubienia we współczesnym świecie pozorów i blichtru. Ten głód miłości może wypełnić tylko Chrystus.
Zwykle dziennik kojarzy nam się z egocentrycznymi zapisami, przesadnym eksponowaniu swojej osoby. Tekieli usuwa się jednak w cień. Wskazuje na Ojca, który dał mu nowe życie. „Radykalnie wyrzekłem się uczynków ciemności, Pan przyszedł z łaską, wolnością i zbawieniem” - pisze. Nie są to jednak zapiski skoncentrowane na ciemnej stronie przeszłości autora czy świadectwo uzdrowienia. Jest to raczej dojrzały zapis odpowiadania każdego dnia na Słowo, które kieruje do nas Kościół. Nie są to też komentarze do czytań biblijnych, a raczej echo tego Słowa, które rezonuje w sercu chrześcijanina.
Autor zwraca się często bezpośrednio do czytelnika, pięknym, barwnym, literackim językiem, przez co książkę czyta się szybko i chce się do niej wracać. Zdaje się powtarzać, za św. Janem, że najważniejsza jest Miłość. Świat każdego dnia próbuje nas oszukać, że szczęście da nam kariera, sława, seks, pieniądze czy koneksje. Jeśli w to uwierzymy, pewnego dnia obudzimy się oszukani i zranieni. Chrystus oferuje, to czego nie może dać świat - pełnię Miłości, pokój w sercu i gwarancję życia wiecznego.
Zapiski Tekielego nie są notatkami świętoszka czy moralizatora. To dziennik chrześcijanina, świadomego swojej grzeszności i konieczności nawracania się każdego dnia. Nie ma tu zbędnej teologii czy filozofowania. Jest raczej doświadczenie, człowieka z krwi i kości, którzy wie o czym pisze, bo to przeżył lub zna ludzi, którzy spotykali się z opisywanymi problemami. Nie można oddzielić swojego życia od wiary. Dlatego jest to też świadectwo chrześcijańskiego radykalizmu, wprost, bez owijania w bawełnę. „Jeśli myślisz, że można odkładać nawrócenie, masz bagno powyżej ust i dalej się zapadasz. Igranie z miłosierdziem to głupota” - pisze założyciel legendarnego „BruLionu”.
„Bóg kombinuje w przejrzysty sposób. Zaufaj, nie umrzesz. Podniosę cię z każdego gnoju, w który się wpakowałeś. Bo jesteś dla mnie ukochanym synem, rękę dam sobie za ciebie obciąć. Syna dam za ciebie zabić. Nawet jeśli kochasz śmieci, jeśli kłamiesz, by zaspokoisz swoje chore, zranione pragnienia, wiedz, że tak naprawdę szukasz miłości. Ja jestem Miłością. Do upojenia” - zapewnia.
Czy musimy spowiadać się przed księdzem? Co zrobić, gdy spowiednik nas nie zrozumie lub zrani? Jak radzić sobie ze zniechęceniem? W jaki sposób kształtować sumienie? Czym różni się słabość od grzechu? Jaka jest różnica między psychoterapią a spowiedzią? Dariusz Piórkowski SJ odpowiada na wiele trudnych pytań dotyczących spowiedzi. Wyjaśnia, jak ważny wpływ ma ten sakrament na nasze życie, jego jakość i dojrzałość, zwłaszcza gdy przeżywamy kryzys wiary. To propozycja dla wszystkich, którzy zmagają się ze spowiedzią, doświadczają trudności z nią związanych, zniechęcają się lub nie rozumieją tej praktyki w obecnej formie. Nieporozumieniem jest traktowanie spowiedzi jako anulowania wykroczeń czy jedynie uwolnienia serca z ciężaru winy, aby na jakiś czas poczuć się lepiej. Pojednanie to nawrócenie, przestawienie zwrotnic, korekta spojrzenia na życie, powrót do stada, uczenie się wdzięczności, podjęcie odpowiedzialnej gorliwej troski o to, co powoli dojrzewa w moim życiu. Dariusz Piórkowski - jezuita, duszpasterz, doświadczony kierownik duchowy i rekolekcjonista. Autor publikacji poświęconych duchowości, rozwojowi osobistemu i Biblii, .: O duchowości z krwi i kości; Książeczka o miłosierdziu; Spodziewaj się Dobra; (Nie) musisz być doskonały. Chrześcijański sposób na perfekcjonizm i Nie bój się zmiany. O wierze, Kościele i bliskości Boga. Publikuje w „Przewodniku Katolickim”, „Życiu Duchowym”, „W drodze” i na portalu .
Koronawirus zmienił świat pracy, pandemia wywarła istotny wpływ na zdrowie osób, kondycję organizacji. Konsekwencje social distancing, czyli dystansu społecznego, są już teraz rozpoznawalne i zauważalne nie tylko u osób bezpośrednio dotkniętych infekcją. Osoby opiekujące się seniorami, zwłaszcza w sytuacji pandemii, rozwiązują wiele złożonych ludzkich problemów i doświadczają często sytuacji trudnych, powodujących dla nich znaczne obciążenia natury emocjonalnej. Przedstawiona monografia dr Anny Bocheńskiej-Brandt ma charakter teoretyczno-empiryczny. Książka dobrze wpisuje się w oczekiwania społeczne, dotyczące konieczności zapewnienia opieki seniorom w czasie pandemii, i w kierunki poszukiwań badawczych dotyczących tej problematyki. Wypełnia niszę w zakresie opieki nieformalnej nad osobami starszymi. Jest ważnym kompendium wiedzy, która powinna być wzięta pod uwagę podczas planowania polityki senioralnej zarówno w Niemczech, jak i w Polsce. Oba kraje dotyka problem starzenia się demograficznego, przy czym w Niemczech zjawisko to jest bardziej zaawansowane. Innowacyjne rozwiązania stosowane w Niemczech w opiece nieformalnej mogą być ważnym impulsem dla rozwoju usług w Polsce.
Pomysł opracowania książki oceniam jako bardzo trafny, interesujący, o dużych walorach poznawczych i naukowych.
Z recenzji prof. dr hab. Anny Kanios
Zarysowana przez Panią Doktor problematyka, na tle dokonujących się przemian demograficzno-kulturowych, nie tylko w Niemczech, wskazuje na wzrost napięć w środowisku rodzinnym pomiędzy nieformalną opieką geriatryczną nad bliskimi krewnymi a aktywnością zawodową osób opiekujących się starszymi osobami. Traumatyczne animozje narastały zwłaszcza w okresie pandemii Covid-19.
Autorka prowadzi interesującą narrację sprawozdawczą na podstawie przeprowadzonego w trybie eksploracji jakościowej zwiadu badawczego, świadomie zresztą nie wnikając w meandry zawiłości metodologicznych, nota bene bardzo dobrze jej znanych. Całość przedsięwzięcia sygnalizuje determinację Autorki w prezentowaniu polskim Czytelnikom swoistego zwiadu badawczego (badań pilotażowych) prowadzonego w Dolnej Saksonii na terenie Niemiec w wyniku niewątpliwie trafnej konkluzji, iż mechanizmy psychospołeczne przejawianych zachowań są ważkie i względnie trwałe, mniej charakterystyczne dla pewnej zbiorowości z danego terenu, natomiast pozwalają one wstępnie zweryfikować nabytą wiedzę o eksplorowanym środowisku, aczkolwiek na bardzo niewielką skalę. Pozwalają również sformułować zestawy pytań, na które respondenci/badani mają/powinni odpowiedzieć.
Z recenzji prof. zw. dr. hab. Andrzeja Radziewicza-Winnickiego
Dagmara Kaźmierska ogromną popularność zdobyła jako Królowa Życia w programie o tym samym tytule. Nie ukrywała, że zanim trafiła do telewizji, spędziła w więzieniu kilkanaście miesięcy. Widzowie pokochali ją za odwagę, z jaką przyznała się do błędów. „Jest najlepszym przykładem resocjalizacji w polskim show biznesie”, pisano o niej. Teraz zdecydowała się opisać ze szczegółami, jak to się stało, ze trafiła za kraty i jak radziła sobie jako osadzona. O karnej celi, w której wylądowała z morderczynią, o kobietach uzależnionych od prochów, koszmarze więziennej codzienności, ale też o przyjaźni między kobietami i o prawdach i mitach w więziennej hierarchii. Druga część bestsellerowej „Prawdziwej historii Królowej Życia” to porażająco autentyczna opowieść o życiu w więzieniu i o wielkiej miłości – do męża i do syna. A także o niezwykłej przemianie, jaką autorka przeszła od niepokornej – jak sama pisze – „niedobrej” właścicielki nocnego klubu do dojrzałej, świadomej gwiazdy telewizji.
Na pamiątkę setnej rocznicy urodzin Tadeusza Gajcego Państwowy Instytut Wydawniczy zaplanował wyjątkową publikację, która współczesnemu czytelnikowi przybliży postać tragicznie zmarłego poety z odmiennej strony niż typowe książki w charakterze „wierszy wybranych/zebranych” poprzedzone biograficzno-komentatorskim wstępem.
Pod dwuczłonowym tytułem Widma / Opowieść z innego świata ukrywają się dwie książki o charakterze edukacyjno-artystycznym.
Pierwsza z nich – Widma – jest właściwie reprintem debiutu poetyckiego Gajcego z maja 1943 roku, który ukazał się w podziemnym wydawnictwie podczas niemieckiej okupacji. Poprzez zachowanie oryginalnego (wcale nie tak małego i innego od dzisiejszych, innymi słowy – trudnego do ukrycia) formatu publikacji i próbę oddania jej „cech materialnych” chcemy umożliwić czytelnikowi przynajmniej w pewnym stopniu sensualne doświadczenie tego, co mogli czytelnicy takiej poezji w okupowanej Warszawie.
Druga – nie mniej ważna – część publikacji to swoisty album pt. Opowieść z innego świata (tytuł inspirowany wierszem Gajcego), który przede wszystkim zdjęciami oraz skanami wielu publikacji i rękopisów (udostępnionych nam przez Bibliotekę Narodową – jak egzemplarz Widm) ma opowiadać o życiu poety. W ten sposób za pomocą skanów różnych dokumentów, publikacji prasowych, szkiców wierszy, listów oraz zdjęć poety, jego rodziny, bliskich mu osób, ale również samej Warszawy, powstała biograficzna opowieść o krótkim i burzliwym życiu, od dzieciństwa, przez dojrzewanie, przyjaźnie i miłość po tragiczny czas wojny, która przynosi śmierć. Zamysł ten najlepiej może obrazować przykład zestawienia ostatniego wiersza Gajcego (Święty kucharz od Hipciego) ze zdjęciem zniszczonego niemieckiego transportera, który wybuchł na pl. Krasińskich 13 sierpnia 1944, stając się bezpośrednią inspiracją do tego przejmującego tekstu napisanego na trzy dni przed śmiercią.
W albumie znajdują się również teksty wybitnych specjalistów poświęcone różnym aspektom życia i twórczości Tadeusza Gajcego: dr Rafał Brasse (znany m.in. z książki pt. Metaforyczny realizm. O twórczości Tadeusza Gajcego, Biblioteka Literatury Kwartalnika „Nowy Napis”, Kraków 2020) przygotował wstęp biograficzny oraz analizę twórczości Gajcego w konfrontacji z tradycją i oceną Pokolenia Kolumbów, a prof. dr hab. Karol Samsel analizuje w kontekście światowej literatury teksty dramatyczne Misterium niedzielne na ulicy oraz Homer i Orchidea, które w ostatnich latach zdają się być mniej zauważane przed badaczy twórczości Gajcego.
Oba wydane razem tomy – w eleganckim etui – wyróżniają się płynnym połączeniem walorów edukacyjnych z oryginalnym opracowaniem edytorsko-artystycznym.
Słyszano straszny ryk z oceanu, po którym niemal natychmiast nadeszło przerażające morzeDziennik pokładowy stacji RDF, podwodne trzęsienie ziemi, wyspa UnimakPoznaj sekrety 97 wysp wulkanicznych!Czy wulkany można zobaczyć z bliska? Czy wchodzenie do czynnego krateru w klapkach to dobry pomysł? Czy dzięki owinięciu się w matę bambusową można przeżyć erupcję wulkanu? Na której z wysp wulkanicznych swoje płyty nagrywali Elton John, The Police czy The Rolling Stones? Jaką wyspę wulkaniczną upodobali sobie Alfred Hitchcock, Brigitte Bardot, Marlon Brando, Charlie Chaplin i Leonardo DiCaprio? Kiedy wulkany "roztopią świat"? Gdzie zacumował na zawsze dwuosobowy japoński okręt podwodny? Przy którym wulkanie odnalazł się zaginiony statek-widmo? Jaki wulkan był ulubionym miejscem samobójców i samobójczyń?Nie boję się śmierci. 23 lata oglądałem mnóstwo erupcji wulkanicznych. Nawet jeśli umrę jutro, nie obchodzi mnie to.Maurice Krafft, słynny francuski wulkanolog w rozmowie z dziennikarzem,dzień przed pochłonięciem go przez lawę. Jego żona, Katia, zginęła tego samego dnia.Skrajna niedostępność pewnych wysp wulkanicznych, ich geograficzna izolacja jest dla mnie czymś absolutnie zachwycającym, pozwalającym na grę wyobraźni. Na pewno są to wyspiarskie wulkany, do których nigdy nie dotrę osobiście, ale o nich marzę i za nimi tęsknię, gdyż znam je z map, rysunków, zdjęć, obrazów satelitarnych. Chciałbym spędzić kiedyś kilka dni w samotności na takiej trudno dostępnej wyspie z aktywnym wulkanem. Tylko ja i on. Być może odkryje przede mną swoje sekrety.Bartłomiej Krawczyk
Winne szlaki w Europie40 doskonałych weekendów w krainie winaKochasz podróże? Lubisz wino? Dobrze trafiłeś! Oprowadzimy cię po najbardziej fascynujących krainach winiarskich w Europie. Poznasz właścicieli lokalnych winnic, ich region, specyfikę,a także tradycje i tajemnice wytwarzania najlepszych win.Ten wyjątkowy przewodnik zabierze cię w ekscytującą podróż wypełnioną degustacją najlepszych win Europy. Znajdziesz tu opinie ekspertów, mapy, praktyczne wskazówki oraz podpowiedzi, gdzie się zatrzymać, co zjeść i - oczywiście - czego się napić.
Będąc w Santo Domingo, nie można pominąć El Sartn, gdzie czuje się klimat namiętnych karaibskich rytmów. Pierwotnie działała tu jadłodajnia, która z czasem przekształciła się w klub taneczny. Zmianę charakteru miejsca "wymusili" jego stali bywalcy, pozostając przed wejściem długo po zamknięciu lokalu i tańcząc na ulicy.Olga Popławska#humpbackwhalePodobno do wybrzeży Dominikany na miłosne igraszki regularnie przypływa przynajmniej tysiąc humbaków. Odpływa, oczywiście, znacznie więcej.#playarinconBiały piasek, turkusowa woda i palmy kokosowe - widok jak z pocztówki. We wschodniej części plaży do oceanu uchodzi szmaragdowa rzeka Cao Fro.#zonacolonialNajstarsza starówka Nowego Świata leży w sercu stolicy. Po zwiedzaniu warto udać się do jadłodajni z dominikańskimi specjałami, a wieczorem zatańczyć bachatę.#islasaonaNależąca do Parque Nacional del Este wyspa słynie z walorów przyrodniczych. W wodzie można natknąć się na pokaźnych rozmiarów rozgwiazdy.W PRZEWODNIKUKALEJDOSKOP: Wszystko, co chcielibyście wiedzieć o Dominikanie, ale baliście się zapytać. Smaki kraju, kultura i sztuka, najlepsze pamiątki, słowniczek. I wiele, wiele więcej.ZWIEDZANIE: Niezwykłe miejsca, które trzeba odwiedzić. Niezapomniane atrakcje, o których będziecie pamiętać latami. Pomocne polecenia i wskazówki lokalnych mieszkańców oraz autorów-podróżników Pascala.WYCIECZKA: Pięć dni w Dominikanie to podróż śladami historii Santo Domingo, panorama Puerto Plata ze wzgórza Isabel de Torres, odpoczynek na rajskich plażach półwyspu Saman, trekking do wodospadu El Limón oraz wizyta w rezerwacie żółwi w wiosce Mano Juan na wyspie Saona.PRZYDATNE: Rozdział ważny przed wyjazdem, ale i w trakcie podróży. Najważniejsze informacje praktyczne (np. dojazd z lotniska do centrum, czas lokalny, pieniądze, dostęp do Internetu, numery alarmowe i kierunkowe, placówki dyplomatyczne). Najistotniejsze z tych informacji znajdziecie także na okładce rozkładanej mapy.
W dawnej cukrowni Beau Plan mieści się jedno z najlepszych muzeów na Mauritiusie, które przybliża dzieje cukru. Swego czasu tak pożądany jak złoto i tak poszukiwany jak indyjskie przyprawy produkt odcisnął głębokie piętno na historii i kulturze wyspy.Przemysław Palczyński#trouxauxbichesDwukilometrowa plaża na północy Mauritiusa stanowi idealne miejsce na odpoczynek. Rafa koralowa w chronionej lagunie zapewnia wspaniałe warunki do nurkowania.#chamarelPośrodku gęstego maurytyjskiego lasu natura stworzyła spektakularny kolaż barw. Po drodze do geologicznego cudu mija się 100-metrowy wodospad.#blackrivergorgesnationalparkNajwiększy chroniony obszar leśny na Mauritiusie zamieszkują rzadkie gatunki ptaków, w tym słynna synogarlica rdzawosterna, która jeszcze do niedawna była bliska wymarcia.#curieuseNa wyspie występuje aż sześć z siedmiu gatunków namorzynów porastających Seszele. Atrakcją są ponadto żółwie aldabra, wraz z wylęgarnią przywracającą je naturze.W PRZEWODNIKUKALEJDOSKOP: Wszystko, co chcielibyście wiedzieć o Mauritiusie i Seszelach, ale baliście się zapytać. Smaki kraju, kultura i sztuka, najlepsze pamiątki, słowniczek. I wiele, wiele więcej.ZWIEDZANIE: Niezwykłe miejsca, które trzeba odwiedzić. Niezapomniane atrakcje, o których będziecie pamiętać latami. Pomocne polecenia i wskazówki lokalnych mieszkańców oraz autorów-podróżników Pascala.WYCIECZKA: Siedem dni na Mauritiusie to spotkanie z olbrzymimi żółwiami aldabra, degustacja rumu w lokalnej destylarni, spacer po Ziemi Siedmiu Kolorów i relaks na rajskiej plaży. To także rejs na okoliczne wyspy, zakupy w Port Louis i sporty wodne w Pointe d'Esny.PRZYDATNE: Rozdział ważny przed wyjazdem, ale i w trakcie podróży. Najważniejsze informacje praktyczne (np. dojazd z lotniska do centrum, czas lokalny, pieniądze, dostęp do Internetu, numery alarmowe i kierunkowe, placówki dyplomatyczne). Najistotniejsze z tych informacji znajdziecie także na okładce rozkładanej mapy.
Przyprawy, zapachy i różnorodność smaków, których nie sposób znaleźć nigdzie indziej, stragany na świeżym powietrzu serwujące tanie i pyszne posiłki. Przy misce gorącego makaronu siedzą obok siebie dziecko, pracownik biurowy i prezes banku. Uliczne jedzenie w Tajlandii jest fundamentem tutejszej kultury i nie sposób się w nim nie zakochać.Daria Musiał#mayabayW zatoce Maya na Ko Phi Phi Don z trzech stron osłoniętej 100-metrowymi klifami kręcono Niebiańską plażę z Leonardo DiCaprio w roli głównej. Za ten "raj na ziemi" niektórzy gotowi byli nawet zginąć#kohhongU wrót zatoki Phang Nga rozłożył się archipelag Hong. Słynące z delikatnego piasku, rafy koralowej i różnorodności tropikalnych ryb wyspy to perły prowincji Krabi.#khaosokDziewiczy las deszczowy skrywa rośliny giganty. Średnica ich kwiatów sięga jednego metra, a waga dochodzi do 10 kilogramów!#elephantnatureparkchiangmaiLiczebność słoni spada w zastraszającym tempie. Osłabione zwierzęta znajdują schronienie w specjalnych ośrodkach, których celem jest uratowanie gatunku przed wyginięciem.W PRZEWODNIKUKALEJDOSKOP: Wszystko, co chcielibyście wiedzieć o Tajlandii, ale baliście się zapytać. Smaki kraju, kultura i sztuka, najlepsze pamiątki, słowniczek. I wiele, wiele więcej.ZWIEDZANIE: Niezwykłe miejsca, które trzeba odwiedzić. Niezapomniane atrakcje, o których będziecie pamiętać latami. Pomocne polecenia i wskazówki lokalnych mieszkańców oraz autorów-podróżników Pascala.WYCIECZKA: Na Ko Samui zachowały się małe ukryte zatoczki, tradycyjne wioski, zachwycające lasy palmowe, prawdziwa dżungla i imponujące wodospady. Warto przeznaczyć co najmniej jeden dzień, aby poznać najważniejsze miejsca wyspy.PRZYDATNE: Rozdział ważny przed wyjazdem, ale i w trakcie podróży. Najważniejsze informacje praktyczne (np. dojazd z lotniska do centrum, czas lokalny, pieniądze, dostęp do Internetu, numery alarmowe i kierunkowe, placówki dyplomatyczne). Najistotniejsze z tych informacji znajdziecie także na okładce rozkładanej mapy.
Tematyka tekstów zawartych w tomie jest różnorodna, a wszystkie łączy tytułowy problem badawczy przestrzeni komunikacyjnej współczesnych bibliotek. Przedstawione artykuły omawiają zarówno aspekty teoretyczne komunikacji, jak i praktyczne przykłady studia przypadku działalności komunikacyjnej placówek bibliotecznych. Książka będzie interesująca dla badaczy-bibliotekoznawców zajmujących się współczesnym bibliotekarstwem oraz bibliotekarzy, dla których może być inspiracją do nowych działań w zakresie nawiązywania i rozwijania pozytywnych, opartych na porozumieniu i partnerstwie, relacji z użytkownikami. [z recenzji dra Bartłomieja Włodarczyka, Uniwersytet Warszawski] Multifunkcyjność współczesnej przestrzeni bibliotecznej (zarówno tej realnej, jak i wirtualnej), wynikająca w dużej mierze z koncentracji na potrzebach czytelnika/użytkownika, inspiruje do podejmowania branżowych dyskusji. W ich konsekwencji niejednokrotnie redefiniowane są znane koncepcje dotyczące optymalnej organizacji, aranżacji placówek bibliotecznych i zarządzania nimi. Jednocześnie czas pandemii koronawirusa to okres pełen wyzwań i dynamicznego dostosowywania się bibliotek do funkcjonowania w nowych warunkach. [] Kwestie te stały się kluczowymi dla Autorów niniejszego tomu, którzy stawiają szereg pytań, odnoszących się do nowych sytuacji komunikacyjnych w środowisku wewnętrznym wspólnego miejsca, jakim stała się obecnie biblioteka, a także sposobów komunikacji z jej otoczeniem społecznym, [] w tym m.in.: w jaki sposób projektować i organizować funkcjonalną przestrzeń komunikacyjną w nowoczesnej bibliotece? jak nią skutecznie zarządzać w warunkach dynamicznych zmian społecznych, gospodarczych i technologicznych? jak kreować dobrą przestrzeń komunikacji wewnętrznej i zewnętrznej w bibliotece (w zespole pracowniczym, w sieci bibliotecznej, w otoczeniu społecznym etc.)? w jakim zakresie w tych działaniach uwzględniane są potrzeby komunikacyjne zróżnicowanych grup użytkowników, w tym użytkowników o specjalnych potrzebach? jakie znaczenie w skutecznym porozumiewaniu się z użytkownikiem mają kompetencje komunikacyjne bibliotekarzy i innych pracowników placówek bibliotecznych? czy dostrzegana jest potrzeba zdobywania nowej wiedzy i umiejętności komunikacyjnych ważnych m.in. w kształtowaniu adekwatnej oferty bibliotecznej, budowaniu wspólnego języka i więzi ze zbiorowością, podnoszeniu prestiżu instytucji? czy w dobie pandemii biblioteki bardziej otworzyły się na użytkownika i jaką rolę w tym procesie odgrywają technologie?Poszukując odpowiedzi na te (i inne) pytania, uczyniono nadrzędną nie tyle perspektywę bibliotekarza/pracownika, co optykę czytelnika/użytkownika, mieszkańca, a także instytucjonalnego partnera. [z Wprowadzenia dr hab. Anity Has-Tokarz, prof. UMCS]
Olga Smalej podejmuje w Kulturze bezdzietności tematykę niskiego poziomu wskaźników urodzeń w większości państw Europy, a także powiązaną z tym tematykę zmian praktyk prokreacyjnych Europejczyków. Szczególną uwagę Autorki przykuwa skrajny model zachowań polegający na celowym zaniechaniu prokreacji (tj. bezdzietności intencjonalnej). W opracowaniu przedstawiono względnie kompleksowy obraz przemian dzietności z perspektywy społeczno-ekonomicznej. Badaczka łączy podejścia kilku dyscyplin naukowych oraz kilka poziomów analizy.W pierwszym rozdziale opisany został proces obniżania poziomu dzietności, jego determinanty oraz możliwe konsekwencje. Drugi rozdział poświęcono opisowi bezdzietności z wyboru. W trzecim rozdziale, na podstawie badań przeprowadzonych przez Autorkę, zaprezentowano opinię społeczną na temat zjawiska bezdzietności dobrowolnej. Rozważania mają charakter teoretyczno-empiryczny. Bazują na zastanych danych statystycznych, między innymi pochodzących z Banku Światowego, OECD, Eurostatu i GUSu, jak też na danych pierwotnych, które przyjęły formę badania ilościowego (n=1097). Zainteresują nie tylko specjalistów z wielu dyscyplin nauk społecznych oraz decydentów, którzy chcieliby wpływać na zmianę istniejących trendów demograficznych, ale i szeroki krąg czytelników pragnących zrozumieć swe czasy i los Europy, w tym Polski.
Ogromną wartością leksykonu jest oparcie haseł na badaniach archiwalnych i kwerendzie źródeł publikowanych – przede wszystkim lokalnych gazet i czasopism, ale także katalogów i druków ulotnych. […] Profesor Żywicki […] zrezygnował z bezrefleksyjnego zestawiania zebranych przez poprzedników informacji na rzecz żmudnej pracy badawczej opartej na źródłach, dzięki czemu opracowany przez niego leksykon stanowi istotną wartość dodaną dla polskiej historii sztuki. […]
Opracowany przez prof. Żywickiego leksykon to pozycja ważna nie tylko dla ogólnopolskiej wiedzy o architekturze, ale i dla badań regionalistycznych. […] Dla Lublina i Lubelszczyzny będzie stanowić punkt wyjścia dla nowych badań nad środowiskiem budowniczych, a przede wszystkim nad zabytkami z tego okresu. Stanie się „lekturą obowiązkową” w urzędach konserwatorskich, miejskich i gminnych, a także w szkołach i na uczelniach.
Z recenzji prof. dr hab. Małgorzaty Omilanowskiej-Kiljańczyk
Leksykon ten jest próbą spojrzenia na przeszłość poprzez biografie przedstawicieli wybranych grup zawodowych – architektów i budowniczych. Są w nim prezentowane sylwetki 804 osób, które w różny sposób przyczyniły się do kształtowania architektury i budownictwa Lublina oraz województwa lubelskiego w latach II Rzeczypospolitej. W leksykonie znajdują się nie tylko dyplomowani architekci oraz inżynierowie budownictwa, ale też technicy i majstrzy budowlani, a nawet postacie, które choć swoim wykształceniem lub pracą nie były związane z branżami architektonicznymi, to w pewien sposób zaznaczyły się także na tym polu. Ponadto są wśród nich zarówno ci, którzy z województwem lubelskim związali całą swoją zawodową działalność, jak i ci, którzy tylko otarli się o jego teren, projektując jakąś budowlę, uczestnicząc w konkursie architektonicznym lub zajmując przez pewien czas posadę w jednym z urzędów budowlanych.
Ze Wstępu
Dwujęzyczny album Rafała Olbińskiego.Publikacja zawiera 20 prac artysty oraz tyleż opowiadań powstałych z odwrócenia normalnej kolejności w pracy ilustratora. Najpierw bowiem stworzył on obraz.Opowiadania te są próbą jego osobistej, niekoniecznie jedynej interpretacji obrazów, które na ogół powstawały o wiele wcześniej. W trakcie ich malowania artysta nie myślał o jakichkolwiek późniejszych literackich adaptacjach.Jego zamiarem nie był wierny przekład plastycznej wizji na słowa. Obraz traktował tylko jako pretekst do opowiedzenia interesującej historii. Opisać to, co się widzi, jest łatwo; trudniej z tego opisu stworzyć dramat, zamknąć go w nawiasach początku i końca, obudzić intelekt i serce. A to artyście doskonale się udało. Materiał ilustracyjny pochodzi z prywatnego archiwum malarza, ale także z zagranicznych galerii i muzeów.
Mamy w sobie coś z Jakuba i Jana, synów gromu.Pozwólmy Jezusowi wyciszyć nasze serca i kształtowaćje ewangeliczną miłością.Potrzebujemy razem z Jakubem i Janem przeżyć nawrócenie, aby intronizować we własnym sercu Jezusa Króla, który na przemoc odpowiada miłością. Potrzebujemy spokojnego rozeznawania w świetle słowa Bożego, by nie dać się zwieść pozorom i nie budować królestwa Bożego na ziemi według kryteriów, które podpowiada świat. Jezus także dzisiaj, podobnie jak kiedyś w pretorium, zwraca się do Piłatów tego świata i do synów gromu: Moje królestwo nie jest stąd.
O życiu twórcy, psie Reksiu i polskiej animacji filmowej w latach 60., 70. i 80. XX wieku. Niezwykła biografia Lechosława Marszałka - opowiedziana przez jego żonę. Fakty i anegdoty, niepublikowane dotąd szkice i rysunki. Unikatowe treści nie tylko dla wielbicieli polskich klasycznych kreskówek.
Żywot Briana to szansa, żeby poznać prawdę. To nie byłem ja, nie zrobiłem tego, a co więcej, nigdy tego nie powtórzę! Te słowa Briana Johnsona, legendarnego wokalisty AC/DC, to tylko przedsmak autobiografii jednej z najbardziej uwielbianych gwiazd rock’n’rolla na świecie. Syn brytyjskiego żołnierza i Włoszki dorastał w cieniu II wojny światowej. Od kiedy postanowił, że będzie śpiewał, przez dekadę próbował swoich sił w licznych zespołach, jednak sukces zdawał się poza zasięgiem. Aż do momentu, w którym został zaproszony na przesłuchanie do jednego z największych przedsięwzięć muzycznych w historii. Zespół AC/DC przechodził kryzys spowodowany tragiczną śmiercią swojego frontmana, Bona Scotta, ale to właśnie z Brianem Johnsonem na pokładzie nagrał swoje arcydzieło: Back in Black. Płytę, która stała się najlepiej sprzedającym się rockowym albumem w historii. Trasy koncertowe AC/DC były legendarne i wypełniały stadiony, a fani szybko pokochali Johnsona i docenili jego wkład w zespół. Niestety, w 2016 roku Brian musiał opuścić grupę po tym, jak zdiagnozowano u niego postępującą utratę słuchu. I kiedy już się wydawało, że przyszłość zespołu jest przesądzona, ten powrócił w pełnym składzie, wypuszczając w 2020 roku hitowy album Power Up! Ciepły, żywy, sugestywny, afirmujący życie, często zabawny i dający do myślenia! Taki jest Brian Johnson! Żywot Briana opowiada historię jednego z najbardziej wielbionych i podziwianych wokalistów na świecie. *** Miałem 12 lat, kiedy zobaczyłem w MTV teledysk do Big Gun, a w nim Schwarzeneggera i zespół AC/DC, o którego istnieniu nie miałem wtedy pojęcia. Zakochałem się. Nie w Angusie, tylko w gościu, który miał tak naciągnięty na czoło kaszkiet, że cudem nie spadł ze sceny. Takie były początki. Od Schwarzeneggera aż do tej biografii. Historia skromnego faceta z wielkim głosem, który udźwignął ciężar bycia „tym drugim”. Bierzcie i jedzcie z tego wszyscy… Na ucztę zaprasza gość, który zaśpiewał You Shook Me All Night Long. Ten kawałek (według badań) służy przede wszystkim do rozbierania się. Najczęściej grana piosenka w klubach go-go. Miliony striptizerek nie mogą się mylić. Piotr Kędzierski, dziennikarz Odkąd jako dziewięciolatek usłyszałem go po raz pierwszy na chorzowskim stadionie, kocham tego skrzekliwego, głuchnącego dziadygę, który najchętniej spędzałby czas na scenie, w samochodzie bądź kobiecie. Historia tego typa to nieustanne back in black, więc jeśli szukasz sensu życia, daruj sobie pierdololo coachów i wbijaj na ten piorunowy rollercoaster! Jakub Ćwiek, pisarz, komik, buzzmaker Tę książkę czyta się jak historię chłopaka z sąsiedztwa, który z miłości do muzyki, ale też przede wszystkim dzięki ciężkiej pracy i determinacji stał się częścią jednego z najważniejszych rockandrollowych zespołów na świecie. AC/DC jest ikoną. Brian Johnson jest ikoną. I jeśli zastanawiacie się, jak się rodzą i skąd pochodzą gwiazdy rock’n’rolla i czy tzw. normalsi mają szansę stać się ikonami popkultury, to koniecznie musicie przeczytać autobiografię BJ. Robert Gajewski, audycja Darkside/Carnal BIOGRAM Brian Johnson – wokalista AC/DC. Kiedy nie występuje, prowadzi programy telewizyjne: Life on the Road (wywiady z innymi wykonawcami) i Cars That Rock. Mieszka na Florydzie wraz z żoną.
Wiek XIX dopada schizofreniczne rozdwojenie. Obok adoracji trupa Bliskiego i prób zatrzymania go w rozmaitych artefaktach pojawiają się działania prowadzące do urzeczowienia zwłok ludzkich, jeżeli jest to trup Obcego. Ten odarty ze sfery sacrum staje się przedmiotem bez tożsamości i ludzkiej godności. Od odrazy, poprzez seksualną czy naukowo-medyczną ciekawość, aż po uświęcenie – ten ambiwalentny stosunek do trupa mierzony określonymi praktykami staje się świadectwem przemian horyzontów myślenia i odczuwania człowieka, jego wiedzy, emocji i wrażliwości, jego potrzeb, również estetycznych i ekonomicznych. W tradycji polskiego romantyzmu szczególne miejsce zajęły trupy emigrantów. Reprezentatywnych przykładów dostarczają dzieje zwłok Joachima Lelewela, Fryderyka Chopina i Antoniego Ostrowskiego. Z działań podejmowanych przez „Rozproszeństwo Nocy Listopada” wokół tych – i innych – umarłych można zrekonstruować pewien styl myślenia: o Wielkiej Emigracji jako o rodzinie, a także o trupie polskiego uchodźcy jako o trupie Polski, którego odpowiednie zabezpieczenie stawało się szansą na zmartwychwstanie Ojczyzny. Przetrwanie polskiego trupa to przetrwanie Polski
Ekshumacje stanowią przedmiot publicznych debat we wszystkich rejonach świata i opisywane są przez naukowców reprezentujących różne dyscypliny. Perspektywa społeczna i wydźwięk polityczny ekshumacji stał się jednym z głównych tematów dyskusji prowadzonych we współczesnej humanistyce i naukach społecznych, zwłaszcza na fali zainteresowań pamięcią, polityką historyczną i kryminalistyką, ale nadal odczuwa się niedostatek istniejących definicji i brak usystematyzowania wiedzy na ten temat, zwłaszcza w perspektywie globalnej. Na tę potrzebę odpowiada niniejsza antologia, która zawiera artykuły zarówno znanych i uznanych polskich i zagranicznych naukowców, jak i badaczy młodszego pokolenia. Podejmują oni próby zdefiniowania politycznych zależności wywoływanych przez ukryte pod ziemią ciała i szczątki, podejmowane wobec nich działania oraz związane z nimi reakcje.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
