W tej strefie proponujemy bardzo szeroką ofertę z dziedziny psychologii oraz dziedzin powiązanych: astronomii i astrofizyki, ekologii, filozofii, kultury, podróżnictwa, religii, socjologii, sztuki. Szczególnie polecamy z tej kategorii bestseller pt. Księga Urantii. Księga Urantii podaje jasną i zwięzłą integracją nauki, filozofii i religii. Ci, którzy ją czytali i zgłębiali, wierzą, że Księga Urantii może wnieść bardzo wiele wartości do religijnej i filozoficznej myśli ludzi tego świata.
Książka została podzielona na dwie części: dotyczącą pogranicza terytorialnego oraz pogranicza symbolicznego. Nierównowaga ich objętości nie jest przypadkowa, wyraża ona bowiem skalę zainteresowania w naukach społecznych obydwoma ujęciami pogranicza. Pogranicze terytorialne jest obiektem licznych badań, przede wszystkim socjologicznych (prace Andrzeja Sadowskiego, Grzegorza Babińskiego, Zbigniewa Kurcza, Ireny Machaj, Leszka Gołdyki, Andrzeja Saksona, Marii Zielińskiej, Dariusza Wojakowskiego, Jacka Kurzępy – ta lista nazwisk badaczy zajmujących się w Polsce zjawiskami społecznymi związanymi z pograniczem zapewne wciąż nie jest kompletna), które stara się obecnie uzupełniać też psychologia (przykładem może być praca z roku 2016 pod redakcją Jolanty Miluskiej pt. Psychologia społeczno-kulturowego pogranicza. Wstęp do koncepcji i badań). Mniej uwagi poświecono dotąd pograniczu symbolicznemu, jako zjawisku, które choć przekłada się na rzeczywistość życia społecznego, to źródła ma „jedynie” w sferze nadawanych przez ludzi znaczeń lub treści symbolicznych, do których zostali oni zsocjalizowani i które stały się niejako ich „drugą naturą”. Przyczyn tego stanu rzeczy może być kilka: po pierwsze, sytuacje podpadające pod to pojęcie – poprzez mniejszą oczywistość ich związku z granicą i pograniczem – mogą być również inaczej nazwane, sklasyfikowane i poddane refleksji w perspektywie innych kategorii pojęciowych i narzędzi teoretyczno-analitycznych (np. umieszczone w teoretycznych ramach wielokulturowości czy między- lub transkulturowości); po drugie, zjawiska te są trudniej uchwytne i wymagają raczej narzędzi „miękkich” (badań jakościowych) niż „twardych” (badań ilościowych), raczej paradygmatu humanistycznego niż pozytywistycznego; po trzecie, nie przekładają się wprost na zjawiska związane ze strukturami społecznymi, a te były (i są) w socjologii „modernistycznej” głównym obszarem zainteresowania; wreszcie, po czwarte, na ogół obejmują zjawiska dość nowe lub stosunkowo niedawno dostrzeżone. Jednakże, pomimo powyższych trudności i kontrowersji, pogranicza symboliczne warto badać; są one wszechobecne i, jak też pokazuje lektura części rozdziałów tej książki, nakładają się na pogranicza terytorialne, cechujące się często wysoką złożonością relacji wynikających ze skomplikowanej mapy zbiorowości kulturowych.
Z wprowadzenia
Wskazany układ rozprawy pozwala wyodrębnić w niej dwie nadrzędne części. Pierwszą z nich, teoretyczną i ogólną, stanowią rozdziały pierwszy i drugi. Pojęciem kluczowym dla podjętych tu rozważań będzie socjologiczna kategoria struktury społecznej. Pojęcie to omówione zostanie w dwóch, tj. teoretycznym (nawiązującym do teorii socjologicznej) i metodologicznym (badawczym, empirycznym) kontekście. Część druga monografii (rozdział trzeci, czwarty, piąty i szósty) poświęcona zostanie samej problematyce morskiej.
Czytelnika zainteresowanego współczesnymi problemami pracy w zawodzie marynarza winny w szczególności zainteresować dwa ostatnie rozdziały prezentowanej monografii.
Z wprowadzenia
Autor pisze we wstępie skąd się wzięli Baskowie oraz o zachowaniu baskijskich zwyczajów. W dalszych rozdziałach przedstawia: najstarsze bóstwa, świat bogów, demonów i duchów, olbrzymów, magię i przesądy, kulty i inne osobliwości (jak mowę gwizdaną i mowę krzyczaną). Przedstawia też jak zostało wprowadzone chrześcijaństwo i jaki jest jego lokalny koloryt. Kraj Basków leży naprawdę za górami. Jego mieszkańcy to Euskaldunowie, nazywani Baskami od tak dawna, że chyba już tak pozostanie. Nie są zachwyceni, gdy się mówi, że ich kraj leży w Hiszpanii. Mają przeświadczenie swej odrębności, nie tylko etnicznej i językowej, także narodowej. Są wśród nich i tacy, którzy nie chcą mieć nic wspólnego także z państwem hiszpańskim. Kraj Basków, zielone Euskadi, Vascongadas jakiejkolwiek użyjemy nazwy, znajdziemy się wobec niekończącej się listy pytań, wątpliwości i zagadek. Skąd pochodzą, jakie są korzenie ich języka, dlaczego trwa tam napięcie i czy widać kres terrorystycznych akcji ETA? Takie pytania wskazują, jak mało wiemy o tym kraju i jego ludziach. Jorge Ruiz Lardizabal ofiarowuje nam szansę innego spojrzenia, głębszego wniknięcia w kulturę jego kraju.Spis treści:Euskadi nie tylko zielone (Jan Kieniewicz)Bask jest człowiekiem dobrym... (Xabier Arzalluz Antia)Od AutoraRozdział I. Baskowie-EuskaldunowieRozdział II. Najstarsze bóstwaRozdział III. Świat bogów, demonów i duchówRozdział IV. OlbrzymyRozdział V. Magia i przesądyRozdział VI. KultyRozdział VII. KobietaRozdział VIII. Inne osobliwościRozdział IX. ZwierzętaRozdział X. Chrześcijaństwo
To po raz pierwszy publikowane rozmowy bliskich przyjaciół i znajomych Agnieszki Osieckiej, z których wyłania się niezwykły obraz jej nietuzinkowej osobowości. O jednej z najwybitniejszych polskich artystek opowiadają m.in. Olga Lipińska, Hanna Bakuła, Maryla Rodowicz, Magda Umer, Krystyna Janda, Daniel Passent i Jerzy Satanowski. Każda z tych osób tworzy osobisty portret genialnej przyjaciółki. Z rozmów na temat Osieckiej wyłania się postać pełna sprzeczności: delikatna i okrutna, namiętna i nieczuła, bujająca w obłokach i materialistka, radosna i popadająca w stany depresyjne. Każdy z przyjaciół zapamiętał ją trochę inaczej. Dla każdego miała inną twarz. „Była jak lustro, w którym odbija się świat ze wszystkimi jego barwami i emocjami. Kiedy po jej śmierci to lustro rozpadło się na tysiące kawałeczków, każdy z nas zachował swój kawałek i widzi Agnieszkę w taki sposób, w jaki sam postrzega świat. Każdy z nas opowie inną historię”.
POGÓRZE PRZEMYSKIE rozsiadłe u stóp Bieszczadów, między Sanokiem a Przemyślem nieodkryte, tajemnicze i dotknięte bolesną historią.Ta malownicza, pograniczna i wielokulturowa dolina Sanu ma przebogate dzieje i liczne ich pozostałości, jak choćby szesnastowieczne ruiny obronnego zamku w Dąbrówce Starzeńskiej. Ozdobą tej krainy są wiekowe drewniane cerkwie, a wśród nich te najstarsze w Uluczu i Piątkowej, swoiste perły architektury sakralnej.Pod koniec XIX stulecia rodzące się nacjonalizmy polski i ukraiński uznały San na tym terenie za granicę etniczną. To rozgraniczenie przyniosłotragiczne skutki w latach 19441947. Przywołać tu wystarczy mordy na Ukraińcach w Pawłokomie, Bachowie, Brzusce, Sufczynie, mord na Polakach w Borownicy i Dylągowej, czy słynną trzykrotną obronę Birczy. Te wydarzenia do dziś wywołują kontrowersje, wielu zapomina, że ofiary były po obu stronach, że byli to również cywile, kobiety i dzieci, wciągnięci w machinę przemocy i strachu przez ścierających się trzech silnych przeciwników: partyzantkę poakowską, oddziały UPA oraz tzw. Ludowe Wojsko Polskie, wspierane przez MO i NKWD.
Istnieje powszechne przekonanie, że serce kultury japońskiej i klucz do jej zrozumienia stanowi buddyzm zen. Na poparcie tego twierdzenia przytacza się szereg tzw. sztuk zen, czyli form działalności postrzeganych bardziej jak droga duchowego rozwoju niż twórczość artystyczna, której zwieńczeniem jest ukończone dzieło. Przede wszystkim wymienia się tutaj chado - „drogę herbaty”, poezję haiku, projektowanie ogrodów, malarstwo tuszowe i kaligrafię, ale także sztuki walki (takie jak kendo czy kyudo). Książka przedstawia historię zen w Japonii, wpływ na poszczególne, wybrane sztuki określane mianem „sztuk zen”, poddając jednocześnie krytyce narosłe wokół nich nadinterpretacje, by w ramach podsumowania zaprezentować racjonalną analizę ich koncepcji.
Co jest twoją pasją, jakie masz hobby, co cię kręci? Mateusz jest zakręcony na punkcie Boga i kocha Go cały sercem. Przeczytaj i wnieś w swoje życie nową jakość. Stań w prawdzie, realizuj się i kochaj Boga ponad wszystko ta książka pokazuje, że można! I to jak! Mateusz Banaszkiewicz, Kabaret Młodych PanówOdważ się być prawdziwym Bożym wojownikiem! Jezusa we współczesnej kulturze zwykło się przedstawiać albo jako urocze dzieciątko, albo jako spokojnego i wyrozumiałego nauczyciela. Mateusz Pietrzak w swej kolejnej książce prezentuje inny Jego obraz. Chrystusa przedstawia jako twardego, bezkompromisowego i silnego mężczyznę, który może stać się wzorem zarówno dla młodych chłopaków przygotowujących się do najważniejszych życiowych zadań, jak i ojców pragnących wychować swych synów na dzielnych i odważnych Bożych komandosów. Autor pokazuje wszystkim chcącym odnaleźć w sobie prawdziwą męskość, jak zainspirować się przykładami świętych mężczyzn, a także dzieli się świadectwem tego, jak wymagające hartu ducha wyprawy w góry pomagają mu nabierać sił zarówno duchowych, jak i fizycznych do walki o swoje życie. Podejmij wyzwanie lektury tej pełnej mocy książki i naucz się:zwyciężać swoje słabości,powstawać po każdym, nawet najbardziej bolesnym upadku,naśladować armię świętych i błogosławionych,wchodzić na nowe pola bitwy w internecie i mediach społecznościowych,brać odpowiedzialność za powierzonych sobie ludzi,stanąć do walki z wulgaryzacją męskiej seksualności.
Andrzej Wróblewski to jeden z najwybitniejszych polskich malarzy XX wieku, wielka osobowość, postać tragiczna, człowiek dokonujący fundamentalnych wyborów, świadek dwóch totalitaryzmów. Ale Wróblewski to także (a może przede wszystkim) twórca, który przez ostatnie półwiecze inspirował kolejne pokolenia artystów. Autorzy rozmawiają z artystami reprezentującymi różne style i generacje: Wojciechem Fangorem, Jerzym Lewczyńskim, Mirosławem Bałką, Jarosławem Modzelewskim, Markiem Sobczykiem, Ryszardem Woźniakiem, Wilhelmem Sasnalem, Wojciechem Bąkowskim, Piotrem Bosackim, Różą Litwą i Jakubem Julianem Ziółkowskim. Tom zamyka pierwszy opublikowany wywiad z Martą Wróblewską, córką malarza.
Wydanie Utopistyki jest być może, symptomem rozchwiania, utraty stabilności, hegemonii kulturowej, definiowanej przez pojęcia: neoliberalizm, teoria modernizacji, "wolny rynek". Późna twórczość Wallersteina, a do niej należy prezentowana książka, to próba wskazania wagi myślenia teoretycznego. Wallerstein nie popada przy tym w akademickie złudzenia i pychę. Nie jest postacią spod znaku "kanapowych rewolucjonistów" gdzie myślenie akademickie uzurpuje sobie rolę rewolucyjnego podmiotu. Jego propozycje mają charakter reform strukturalnych, podparte są drobiazgową analizą historyczną i stanowią konkretną propozycję zmiany.
Ze Wstępu Andrzeja W. Nowaka
Książka ta wpisuje się w obchody Roku Jackowego i stanowi cenne uzupełnienie pozycji znajdujących się już na rynku. Świety Jacek - jak pisał kard. Karol Wojtyła - uczył naszych przodków surowej, ale autentycznej i zdrowej, życiodajnej prawdy ewangelicznej.
Święty Jacek Odrowąż żył i działał w latach ok. 1183–1257. Jest on czołową postacią pierwszych polskich dominikanów, którzy po przybyciu do Krakowa jesienią 1221 r. już w kilka lat później założyli – oprócz Krakowa – klasztory w Pradze, Wrocławiu, Kamieniu, Gdańsku, Płocku, Sandomierzu. Ten wybitny kaznodzieja i gorliwy misjonarz swą działalnością apostolską i misyjną objął ludność Karyntii, Moraw, Czech, Polski, Rusi i Prus. Zasięg jego apostolstwa rozciąga się od Adriatyku po Bałtyk, od Odry po Dniestr. Zasłużył w pełni na miano apostoła Słowian i to nie tylko przez swą pracę apostolsko-misyjną, ale przede wszystkim przez zapoczątkowanie na tych terenach przyszłych prowincji dominikańskich.
Już za życia cieszył się sławą wielkiego cudotwórcy, a po śmierci kult ten dalej się szerzył, w wyniku którego został uznany świętym w 1594 r.
"Jako mężczyzna w sposób naturalny bardziej lgnę do kobiet. Ale z mężczyznami też mam niezły kontakt" - mówi o. Leon Knabit. Po sukcesie książki "Kogo kochają kobiety?" znany tyniecki mnich pisze książkę o mężczyznach. Ponownie dzieli się swoją wiedzą i doświadczeniem wyniesionym z rozmów z ludźmi. Zmierza się z każdym tematem, nie unika odpowiedzi na trudne pytania. Udowadnia, że nie da się mówić o mężczyznach, zapominając o kobietach.
Książka dzieli się na trzy części: pierwsza zajmuje się życiem Buxtehudego, jego młodością w Danii i życiem w Lubece; druga - prezentuje jego dzieła muzyczne: wokalno-instrumentalne, na instrumenty klawiszowe oraz sonaty na instrumenty smyczkowe. Część trzecia poświęcona jest źródłom, możliwym datom powstania poszczególnych utworów oraz praktyce wykonawczej.
Jak odwiedzić dziesiątki tropikalnych wysepek, zamieszkiwać na ostatnich już bezludnych wyspach, docierać do niemalże każdego miejsca globu, o jakim się zamarzyło, przyzwyczaić się do towarzystwa rekinów podczas kąpieli i wielorybów w czasie popołudniowej herbatki we dwoje, a delfiny traktować jak najlepszych towarzyszy podróży?
Jak znaleźć przyjaciół, którzy nie opuszczą Cię w biedzie, choć pochodzą z różnych kontynentów, odrębnych kultur, a czasem nawet z innych epok historycznych? Jak korzystać z uroków najatrakcyjniejszych miejsc na świecie, na których odwiedzanie stać tylko najbogatszych i spędzić długie wakacje w pięknych, nietkniętych cywilizacją zakątkach, do których nawet im trudno jest dotrzeć? I jak to wszystko osiągnąć, nie będąc milionerem? Ba, jak żyjąc w ten sposób całymi latami, wydawać śmiesznie małe pieniądze, które w normalnych warunkach wystarczają na zaspokojenie wyłącznie najbardziej podstawowych potrzeb? Odpowiedź jest prosta: trzeba żyć na huśtawce!
Tadeusz Kantor miał powiedzieć, że "w Polsce nie było surrealizmu, bo był katolicyzm". W obszernym wprowadzeniu omawiającym postawy surrealistyczne w sztuce polskiej XX wieku pogląd ten kwestionuje Agnieszka Taborska, konstruując tym samym ramę dla rozważań o surrealizmie XXI wieku.
„Ta niewielka objętością książeczka, wydana drukiem w 1892 r. w Poznaniu, przez długi czas była jedynym dostępem polskojęzycznemu czytelnikowi kompendium wiedzy o Kaszubach. (…) Autor, podpisujący się jako „Dr Nadmorski”. to Józef Łęgowski (1852-1930), Pomorzanin z urodzenia i Polak z przekonań. (…) Gdyby nie Łęgowski, któżby dziś pamiętał, że na Kaszubach „w Wielki Piątek przed wschodem słońca zamiatają niewiasty chałupę i zdjąwszy z siebie zupełnie ubranie wynoszą śmieci na miedzę sąsiada”, zaś w Wielką Sobotę mieszkańcy Helu gotują na wielkanocny posiłek miejscowy specjał, upolowane przez dzieci wrony? Kto by wiedział, że kaszubskie czarownice troszczą się o zdrowy chów gospodarskiego drobiu, przepuszczając młode gęsi przez nogawki chłopskich gaci? Tego rodzaju informacje sprawiają, że pochłaniamy tę lekturę kartka za kartką, pewnie nawet nie zauważając, jak wiele – przy okazji – zdobywamy „poważnej” wiedzy o Kaszubach i Kociewiu sprzed wieku”. Fragment wstępu Jacka Borkowicza
To nie jest kolejny poradnik w stylu „Przyspieszony kurs wychowania dzieci”. Ta książka nie jest przeznaczona dla rodziców, którzy pragną za wszelką cenę „zapanować” nad swoimi niesfornymi latoroślami. To książka dla rodziców, którzy chcą naprawdę zrozumieć swoje dzieci, poznać ich troski, nauczyć się z nimi rozmawiać, a także przekazać im prawdę o Chrystusie.
Młodzież w dzisiejszych czasach często ma zniekształcone poglądy na temat Boga, chrześcijaństwa i Pisma Świętego, co niestety znajduje odbicie w ich postępowaniu. Biblia jest postrzegana przez współczesne młode pokolenie jako zbiór nakazów i zakazów moralnych. Młodzi ludzie nie widzą prawdziwego przesłania Pisma Świętego.
Autorzy w Słowie, które łączy pokazują sposób, jak dotrzeć do serca zbuntowanego nastolatka i udzielają rodzicom praktycznych rad, jak kierować młodych ludzi ku Bogu, tak by mogli dostrzec Jego bezwarunkową miłość i pragnienie nawiązania z nimi bliskich relacji. To obowiązkowa lektura dla rodziców, którym zależy na znalezieniu wspólnego języka ze swoimi dziećmi.
Biblia jest wyjątkowa pod względem swej zdolności wytrzymywania krytyki. Żadne inne dzieło literackie nie może się z nią pod tym względem równać. Dla osoby uczciwie poszukującej prawdy z pewnością będzie miało znaczenie, w jaki sposób testy bibliograficzne, testy dowodów wewnętrznych i zewnętrznych oraz badania archeologiczne potwierdzają historyczną wiarygodność tej niezwykłej księgi.
Archeologia na przykład - dziedzina stosunkowo młoda w gronie nauk przyrodniczych - dostarcza fascynującego potwierdzenia ścisłości informacji podawanych przez Biblię. Grube tomy nie pomieściłyby opisu wszystkich znalezisk archeologicznych potwierdzających historyczną wiarygodność Pisma Świętego.
To zaskakujące, jak często w badaniach wiarygodności literatury świeckiej spotyka się ostatnio próby podmieniania stosowanych testów na inne, gdy aktualnie używane wskazują na Biblię jako najbardziej wiarygodną księgę świata. Uczciwie jednak jest stosować te same testy, bez względu na to, czy badana literatura jest religijna czy świecka. Uczyniwszy to, będziemy mogli wziąć Pismo Święte do ręki i powiedzieć: Biblia jest wiarygodna i historycznie absolutnie rzetelna. Ta książka traktuje właśnie o tym.
Ta książka jest fragmentem tematycznym Przewodnika apologetycznego.
Otrzymaliśmy bardzo potrzebną monografię o Rohingya – jednej z najbardziej prześladowanych i umęczonych społeczności na świecie, milionie ludzi bez domów i ziemi, których żaden kraj nie chce przyjąć. Jest to równocześnie uniwersalna opowieść o dwóch „izmach” – kolonializmie i nacjonalizmie – które doprowadziły do obecnej tragedii. Powstawanie granic i narodziny narodów są niezwykle fascynujące, ale bywają też bolesne, pełne nienawiści i przemocy. I świadomość tego jest nam dziś bardzo potrzebna. Nie tylko w Azji.
Agnieszka Lichnerowicz
W 2017 roku armia birmańska doprowadziła do ucieczki z Birmy ponad 700 tys. muzułmanów Rohingya. W jednej z największych katastrof humanitarnych ostatnich lat doszło do czystki etnicznej, zbrodni przeciw ludzkości, a może nawet do ludobójstwa. Kim są Rohingya, dlaczego wzbudzają taką nienawiść i czemu stali się kolektywnym kozłem ofiarnym? W prezentowanej książce znajdziemy odpowiedzi – pozornie proste, a w istocie niesamowicie złożone – na te i wiele innych zasadniczych pytań związanych z Rohingya. Członkowie tej społeczności są muzułmanami i są prześladowani – to właściwie jedyne dwa fakty niepodlegające dyskusji. Reszta jest przedmiotem zażartych sporów, a ich wynik decyduje o losie ponadmilionowej wspólnoty.
Książkę wzbogacają poruszające zdjęcia autorstwa Marcina Zaborowskiego. Ukazują one ludzki wymiar tragedii Rohingya i są ważnym świadectwem dopełniającym chłodną analizę naukową przedstawioną w wywodzie pracy.
Dr Michał Lubina – adiunkt w Instytucie Bliskiego i Dalekiego Wschodu na Wydziale Studiów Międzynarodowych i Politycznych Uniwersytetu Jagiellońskiego. Autor kilku książek dotyczących Birmy, w tym m.in. Birma (Warszawa 2014), Pani Birmy Aung San Suu Kyi. Biografia polityczna (Warszawa 2015), a także The Moral Democracy. The Political Thought of Aung San Suu Kyi (Warszawa 2019).
One hundred and fifty years ago, on 20 March 1870, a 40-year-old Polish priest set foot on Australian soil in Melbourne, marking the end of the period of his dynamic life devoted to pastoral care in continental Europe and the beginning of a new period in pioneering conditions of the still impenetrable Southern Land, a period filled with hope, unpredictable challenges, and unexpected difficulties. He came to the remotest – from a central European perspective – corner of the globe not because of a mid-life crisis, nor in search of exciting adventures among exotic landscapes and animals, nor even because of the curiosity of a researcher exploring new territories on the edges of the known world. He came to Australia perfectly aware that he would never leave, with a clearly defined purpose: to provide pastoral care to Australian migrants who spoke Polish and prayed in Polish. Fortunately, some of the letters he wrote to his religious superiors and relatives in Poland survived. This correspondence gives us a unique opportunity to glimpse the beginnings of pastoral care offered to Australian migrants through the eyes of its pioneer, initiator and executor.
From Introduction to the book
Fr. Leon Rogalski, S.J. He was born on 8 April 1830 in the district of Ternopil (Poland), became ordained in 1855, and joined the Jesuit Order in 1861. In 1869 he was sent on a mission to South Australia to provide pastoral care to the Poles who settled there. After his arrival, he offered his pastoral services not only to Polish but also German and Irish settlers living in the Clare Valley and the surrounding areas. He passed away on 3 June 1906 and was buried in the crypt at St. Aloysius' Church in Sevenhill.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
