Prezentowany tutaj esej ks. Janusza Stanisława Pasierba pt. Ziemia Święta to piękny obraz przywoływanej w Psalmach Ziemi stworzonej przez Boga i opiewanej w Księdze Rodzaju – Ziemi Obietnicy i Przymierza; Ziemi, którą prorok Izajasz ukazuje jako Boży podnóżek, a Jeremiasz i Amos opisują jako przestrzeń bolesnych wzdychań i tęsknoty za Panem. Nowy Testament czyni z niej miejsce szczególnego błogosławieństwa, które razem z całym niebem i całą przestrzenią ziemi oczekuje ostatecznego odnowienia. Esej jest równocześnie niezwykłym portretem trzech wielkich religii monoteistycznych, nękanej trwogą ustawicznych waśni i krwawych konfliktów. Jego prosty, a przy tym niezwykle barwny, chwilami niemal że poetycki język, wprowadza czytelnika w bolesne zderzenie religijnych tęsknot, zawiłych dziejów narodu wybranego i surowej, a czasami nawet tragicznej rzeczywistości, której jesteśmy świadkami. Ten maleńki skrawek ziemi, zilustrowany w albumie pięknym słowem i ciekawymi fotografiami, jest dla nas, chrześcijan Ziemią Świętą, Ziemią naszego Pana; Tego, który jest nie tylko zapowiadanym przez Izajasza Księciem Pokoju, a samym Pokojem! Jest Ziemią, na której dokonało się zbawienie świata: od wcielenia po śmierć krzyżową i zmartwychwstanie, dzięki któremu wszystko zyskało zupełnie nowy wymiar (…)
Arcybiskup Metropolita Gnieźnieński Prymas Polski Henryk J. Muszyński.
... jeżeli ponad 20 lat po śmierci ludzie wciąż pamiętają i dobrze wspominają księdza, to jest to dobry znak. A gdy spotykają się, żeby wspólnie się za niego modlić i zdobywają na wysiłek napisania o nim wspomnień, to znaczy, że musiały ich łączyć więzy bardzo silne. W przypadku wspominających śp. ks. Bronisława Bozowskiego przewija się nić szczególna – ludzie pamiętają go jako osobę świętą. I chociaż świętość jest obowiązkiem każdego księdza, to jednak warto się zastanowić, dlaczego świętość tego właśnie kapłana jest tak podkreślona.(…)
Kazimierz Nycz Arcybiskup Metropolita Warszawski
„Pada śnieg, pada śnieg, dzwonią dzwonki sań …”.
Chyba powariowali w tym radiu! Ile można tego słuchać? Od miesiąca
w kółko to samo, a do Świąt przecież jeszcze dwa tygodnie. Jakby niewystarczający był widok czekoladowych mikołajków, wystawionych po raz pierwszy ze zniczami
i wiązankami, jako zapowiedź – nie smućcie się już niedługo Święta. Święta, święta, święta – nienawidzę Świąt!!! Dlaczego? Choćby dlatego, że mówienie o nich zajmuje tyle czasu, że jak przychodzi co do czego, to ma się ich serdecznie dosyć. Gdyby nie Andzia, odpuściłbym sobie te wszystkie wymuszone uśmiechy i zgrywanie przykładnego chrześcijanina. Ale nie zrobię tego własnej córce! Nie powiem jej przecież, że Mikołaj nie przyszedł, bo tatuś miał dosyć komercyjnej promocji gwiazdkowego szajsu. Wpasuję się w tradycyjny schemat, przecierpię te kilka godzin i na rok będzie z głowy.
Fragment książki
Biblijne rozważania o Obliczu Pańskim są zapisem rekolekcji wygłoszonych przez znanego i cenionego biblistę abpa Henryka J. Muszyńskiego do sióstr obliczanek. Autor wykładał w WSD w Pelplinie i był profesorem i dziekanem na ATK, w 1985 roku został mianowany sufraganem chełmińskim, a w 1987 roku biskupem diecezjalnym włocławskim. Po wprowadzeniu nowego podziału administracyjnego w 1992 roku został mianowany arcybiskupem i metropolitą gnieźnieńskim, a w 2009 roku Prymasem Polski. Dziś jest seniorem i rezyduje w Gnieźnie.
Książka, przez swój charakter i treść, wpisuje się w wezwanie Benedykta XVI z Listu apostolskiego Portam fidei zapowiadającego wydarzenie Roku Wiary: „W tym okresie będziemy kierować swój wzrok ku Jezusowi Chrystusowi, który w wierze przewodzi i ją wydoskonala (Hbr 12, 2): w Nim znajduje wypełnienie wszelka udręka i tęsknota ludzkiego serca”. Sięgając do rozważań Rekolekcjonisty, mamy możliwość pogłębienia swojej osobistej więzi z Jezusem Chrystusem żyjącym w Kościele i okazję do kontemplacji Jego Bosko-ludzkiego oblicza.
Wiara jest pierwszym impulsem nadprzyrodzonego życia w duszy ludzkiej. Gdy wierzący świadomie wychyla swój umysł ku Bogu, ze względu na Niego samego, ma miejsce bezpośrednie zetknięcie się z tajemniczym, ale żywym Bogiem. Od tej chwili Boże życie obecne w człowieku jest wprowadzone w ruch.
Ta książka nie jest zaadresowana do ludzi niewierzących. Jest ona skierowana do tych, którzy już wierzą i chcą się swej wierze przyjrzeć, ponieważ wyczuwają, że jest ona ważna. Skoro jest ona cennym darem, nie należy jej ignorować. Skoro jest ona darem żywym, można się prawom rozwoju tego życia przyjrzeć. Skoro może ona wzrastać i może także zamierać, należy zapoznać się z zasadami jej karmienia, aby nie zamierała, lecz rzeczywiście spełniała tę funkcję, jaką Bóg, jej Dawca, jej przydzielił.
W tej książce piszę o złożonej, bosko-ludzkiej naturze Kościoła.
Jej głębię jest w stanie zrozumieć wyłącznie wiara, a przeżyć jedynie osoba święta.
Dlatego utarło się powiedzenie, że święci są światłem Kościoła, czyli jego najlepszą cząstką. Oni wyraźnie pokazują, że od początku Kościołowi zależy wyłącznie na człowieku, że zawsze razem z tym człowiekiem szuka jego najbardziej autentycznego i najtrwalszego dobra.
Bóg jest zawsze blisko ludzi. Nie zawsze jednak łatwo jest tego doświadczyć.
Trudno jest odczuć Jego obecność, kiedy obok nie ma Jego świętych świadków, czyli ludzi dobrych, o sercu wrażliwym na potrzeby innych i na niesprawiedliwość, której oni doznają. Święci są szczególnymi świadkami obecności Boga i Jego działania w historii. Zabiegają oni o światło Boże w świecie, czyli o obecność Boga, która oświeca, dodaje odwagi, podnosi na duchu, oddala lęki, daje siłę.
(fragmenty Wstępu)
Bóg nieskończenie doskonały i szczęśliwy zamysł czystej dobroci, w sposób całkowicie wolny, stworzył człowieka, by uczynić go uczestnikiem swego szczęśliwego życia. Konferencje niniejszego zbioru rozpatrują fenomen istoty chrześcijaństwa oraz ukazują rolę Ojców Kościoła jako twórców świadków Tradycji, (…)traktują o miłości Boga, Jego chwale oraz jego królestwie. Ponadto podejmują też problematykę miłości bliźniego, ze szczególnym uwzględnieniem jej wymiaru teologicznego.
Współczesna kultura i cywilizacja, zdominowana przez komputery i telewizję, coraz powszechniej komunikuje swe treści i uzasadnienia merytoryczne za pomocą ujęć i przedstawień wizualnych. Nie pozostaje to bez wpływu na mentalność dzisiejszego człowieka, który na każdym odcinku życia, w tym również w dziedzinie nauki i kultury, oczekuje przedstawień ikonograficznych. Przekaz werbalny, którym posługuje się tradycyjna teologia, zatraca stopniowo swój walor powszechności. W związku z tym, wprowadzenie do teologii przedstawień "graficzno-geometrycznych" wydaje się być palącym postulatem chwili.
Celem publikacji ks. Franciszka Drączkowskiego jest przede wszystkim wykazanie, że teologia posiada swą własną, wewnętrznie spójną strukturę, którą można ukazać i zobrazować w kategoriach geometryczno-matematycznych. Dzięki tym kategoriom teologia uzyskuje urealnienie i ukonkretnienie poszczególnych prawd i twierdzeń, związanych z rzeczywistością duchową – prawd, tak trudno dostrzegalnych przez współczesnego człowieka.
Wykład ten, oparty na przedstawieniach geometrycznych, posiada w pewnym sensie walor ścisłości matematycznej do tego stopnia, że jest on w stanie skorygować szereg błędów i nieścisłości, występujących w świadomości i podświadomości wielu wierzących. Z tej też racji, do poszczególnych rozdziałów niniejszej pracy, zostały wprowadzone specjalne paragrafy omawiające i ukazujące tę ważną i bodaj niezastąpioną rolę metody "geometryczno-matematycznej" w wykładzie teologii.
Praca ta zwiastuje zatem narodziny nowej teologii, ujętej i przedstawionej w kategoriach geometryczno-matematycznych.
Od wydania bestsellerowego Świadectwa tych samych Autorów minęło siedem lat. Można pytać, czy był to czas, kiedy pozwoliliśmy, aby nauczanie Jana Pawła II pokryła warstwa zapomnienia, czy może dystans czasowy sprawia, że wobec fenomenu Papieża-Polaka stajemy z pogłębioną refleksją i zrozumieniem. Czy podejmujemy odpowiedzialność za przekazanie następnym pokoleniom światła, które zostawił nam Święty? Czy słuchamy świadków, byśmy sami mogli być świadkami?
W przedmowie kard. Stanisław Dziwisz pisze: „Żyłem u boku Świętego. I właśnie dlatego, ponieważ miałem to wielkie duchowe szczęście [...], chcę złożyć świadectwo o jego postaci, o dziedzictwie, jakie nam zostawił. Czynię to w wigilię oficjalnego uznania przez Kościół jego świętości”.
Ciężko choremu, umierającemu chłopcu położono przy łóżku obrazek świętego Gerarda Majelli. Odprawiono też Mszę z modlitwą do świętego Alfonsa, prosząc, aby nakazał świętemu Gerardowi, swemu byłemu podwładnemu w zakonie, by ten wybłagał łaskę uzdrowienia dla chorego. Tymczasem w stanie zdrowia umierającego nic się nie zmieniało - przez cały dzień walczył ze śmiercią, w której bliskość nikt nie wątpił. Pod wieczór jednak chory nagle podniósł się, czym wywołał zachwyt rodziców i wybuch wielkiego płaczu, i ucałował obrazek świętego Gerarda. Następnie opowiedział, że święty Gerard objawił mu się w czasie jego najgłębszego snu i powiedział: "Raduj się, otrzymałeś łaskę". I rzeczywiście, chory odzyskał siły w przeciągu kilku chwil.
Ta historia jest jedną z wielu opowieści z niniejszej książki, które pokazują, że święci są przy nas i pobudzeni Bożą miłością nieustannie za nami się wstawiają - szczególnie w chwilach najtrudniejszych, czyli w czasie choroby i niebezpieczeństwa zagrażającego naszemu zdrowiu czy życiu. Dowodem tego są niezwykłe i cudowne interwencje świętych, takich jak wspomniany wyżej św. Gerard Majella, św. Jan Chrzciciel de la Salle, św. Jan Bosko i wielu innych. Autor książki, niezwykle popularny włoski ksiądz Marcello Stanzione przywołuje historie zebrane i zweryfikowane podczas procesów beatyfikacyjnych i kanonizacyjnych świętych. Potwierdzający je autorytet Kościoła daje nam pewność, że są one prawdziwe. Są to często święci obecnie mniej znani lub niemal zapomniani, a przecież będący wciąż niezwykle skutecznymi orędownikami. Za ich wstawiennictwem możemy otrzymać od Boga wielkie łaski; wystarczy, byśmy o nie prosili w modlitwie.
Kościół jest wspólnotą, którą współczesny świat coraz częściej odrzuca. Jakie są tego przyczyny? Czy wynikają one z sekularyzacji społeczeństwa, czy też powodów trzeba szukać raczej w samych wierzących?
Na te pytania w swojej najnowszej książce Znaki stara się odpowiedzieć Jean Vanier – założyciel wspólnoty L’Arche. Vanier mówi o tym, że Kościół od początku był poddawany próbom, które zwykle jednak ostatecznie go wzmacniały. Dziś, jak nigdy wcześniej, potrzebujemy odwagi, aby stawić czoło oskarżeniom, które padają pod adresem wierzących.
Słabości, skłonność do grzechu, brak pokory, wreszcie sprawy tak szokujące, jak problem pedofilii – chociaż obciążają sumienia tylko niektórych, są upokorzeniem dla wszystkich. Jean Vanier przekonuje, że chrześcijanie powinni godnie znosić oszczerstwa i odpowiadać na nie przebaczeniem. Przyznanie się Kościoła do słabości w dłuższej perspektywie stanie się dlań oczyszczające i wyzwalające. Dziś, mówi autor, trzeba pielęgnować sumienia. Są one największą tajemnicą i skarbem człowieka. Zła obrona Kościoła może przynieść tylko przeciwny efekt, rodząc tym większe rozczarowanie i prowadząc
do jego odrzucenia.
Tytułowe znaki, których początek św. Jan widział w cudzie w Kanie Galilejskiej, trwają do dziś – trzeba je dostrzec i umieć na nie odpowiedzieć. Jean Vanier mówi o konieczności podjęcia dialogu i odrzuceniu w Kościele pragnienia władzy. To może przynieść mu powagę autorytetu, którego tak bardzo potrzebuje współczesny, zagubiony człowiek. Chociaż autor pisze o trudnych tematach, jego książka nie jest w żaden sposób przygnębiająca. Wręcz przeciwnie: w swojej ogromnej mądrości Vanier przypomina nam, że nie jesteśmy sami – jesteśmy bowiem dziećmi Boga, który zawsze jest przy nas i obiecuje nam życie wieczne.
O. Matteo La Grua i jego nauczanie o uwolnieniu i uzdrowieniu. O. Matteo La Grua był jednym z najbardziej znanych włoskich egzorcystów. Przyjaciel ojca Gabriela Amortha, mistrz ojca Benignusa, który przejął po nim funkcję egzorcysty diecezjalnego w Palermo. Przez wiele lat swego kapłańskiego życia był związany z Ruchem Odnowy w Duchu Świętym. Miał w sobie wielki charyzmat modlitwy o uwolnienie i uzdrowienie. Swoim doświadczeniem dzielił się na spotkaniach z animatorami grup charyzmatycznych. Siostra Angela Musolesi, mając świadomość, jak wielkim skarbem są jego nauki dotyczące modlitw wstawienniczych, jak też modlitw o uzdrowienie i uwolnienie, zebrała je i opublikowała w postaci książki. Według o. La Grui źródłem wszelkiego cierpienia i chorób jest szatan. Aby uzyskać uzdrowienie ciała, konieczne jest przede wszystkim uwolnienie duszy spod wpływu złego ducha. Dlatego, omawiając problem uwolnienia, o. La Grua wychodzi od kwestii opętania, przekleństwa i innych rodzajów diabelskiego wpływu, jego przyczyn i skutków. Egzorcysta porusza też problem sekt i ruchów związanych z magią i ezoteryką, a także innych przejawów szatana we współczesnym świecie. Znaczna część jego nauki poświęcona jest też walce duchowej i broni, którą mamy w niej do dyspozycji. Bronią tą jest prawda, sprawiedliwość, wiara i modlitwa. Książka zawiera świadectwa osób uzdrowionych dzięki modlitwie wstawienniczej Ojca La Grui.
18 maja 1920 - 2 kwietnia 2005, pomiędzy nimi 16 października 1978: kto nie zapamięta tych dat? Dat życia największego Polaka, dat pontyfikatu jednego z najświętszych w długim szeregu następców św. Piotra. Kim był dla współczesnego świata przekonujemy się.
Większość chrześcijan jest świadomych faktu, że to, co przeżywamy z Bogiem w swoim wnętrzu jest o wiele ważniejsze od tego, co na zewnątrz. Przesłanie "Piękna z popiołów" pochodzi od osoby, która przemoc seksualną, fizyczną i psychiczną zna z autopsji. Joyce mówi o sobie, że jest absolwentką "szkoły życia", a za swój dyplom uważa słowa proroka Izajasza 61.1-3.
Spektakularna przemiana Szawła z Tarsu w Apostoła Pawła to najszerzej opisana w Biblii historia nawrócenia.
Dlatego też dostąpiłem miłosierdzia, żeby we mnie pierwszym Chrystus Jezus okazał całą wielkoduszność, jako przykład dla tych, którzy w przyszłości z Jego powodu uwierzą w życie wieczne (1 Tm 1,16).
Na przestrzeni historii Kościoła niezliczone rzesze wrogów chrześcijaństwa poszły za przykładem Szawła z Tarsu, oddając swoje życie Chrystusowi.
Znaleźli się wśród nich opisani w tej książce:
Malezyjski islamista
Hinduistyczny bojówkarz
Algierski ekstremista
Oficer komunistycznej bezpieki
Kolumbijski rebeliant
Dwaj nigeryjscy terroryści
Przesiąknięci od młodości radykalnymi ideologiami religijnymi lub ateistycznymi mieli jedną cechę wspólną – nienawiść do chrześcijan.
Jednak, podobnie jak w przypadku Szawła z Tarsu, Chrystus spotkał się z nimi na ich „drodze do Damaszku” i całkowicie zmienił ich życie.
Wyrwani z otchłani zła stali się żywym świadectwem zbawczego dzieła Boga.
JEZUS JEST_____.
JAK DOKOŃCZYĆ TO ZDANIE?
Podmiot już jest, orzeczenie też, ale co dalej?
Twoja odpowiedź może ukazać w nowym świetle drogę zmierzającą do zrozumienia tego, kim tak naprawdę jesteś.
Judah Smith wielokrotnie uzupełnia to zdanie na różne sposoby, za każdym razem odkrywając coraz to inne aspekty osobowości Jezusa. Pisze, jakby pisał do przyjaciela, ilustrując znaczenie przesłania Chrystusa tak, by stało się zrozumiałe dla współczesnych kobiet i mężczyzn. Ta książka jest dla tych, którzy dopiero uwierzyli, dla wieloletnich wyznawców Jezusa, a także dla tych, którzy są po prostu ciekawi.
Judah Smith pokazuje nam Jezusa, którego ponure obrazy i hymny nie są w stanie uchwycić. Z pasją, humorem i przekonaniem tłumaczy, że Jezus jest życiem. Jezus jest łaską. Jezus jest twoim przyjacielem. Jezus jest nową i lepszą drogą człowieczeństwa.
Judah Smith i jego żona, Chelsea, prowadzą kościół City Church w Seattle, w stanie Waszyngton. Judah jest rozchwytywanym mówcą zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i za granicą. Mają trójkę dzieci: Ziona, Eliotta i Grace.
Krzeszowska Droga Krzyżowa, opisana na polecenie Bernarda Rosy, z pieśniami Angeusa Silesiusa (Anioła Ślązaka), melodiami Georga Josepha i rysunkami Michaela Willmanna, wydana w Kłodzku w 1682 roku, teraz na język polski przełożona.
Pośród licznych europejskich modlitewników i przewodników, dialogów misteryjnych i historii apokryficznych, związanych z obrzędami Wielkiego Tygodnia, Krzeszowska Księga Pasyjna wyróżnia się bogactwem środków, kunsztem i artyzmem wykonania. Zachowała się w unikatowym egzemplarzu, będącym własnością Biblioteki Uniwersyteckiej we Wrocławiu, i od niedawna budzi zainteresowanie badaczy polskich i niemieckich jako świadectwo religijności barokowej, jedyne dzieło tego rodzaju, które we współpracy wybitnych artystów łączy różne dziedziny sztuki i zarówno swoim charakterem jak rangą wykracza poza obszar Śląska, na którym powstało.
Kiedy opat konwentu cystersów w Krzeszowie Bernard Rosa (1624–1696) ustanawiał Drogę Krzyżową i pracował nad przygotowaniem odpowiedniego modlitewnika, częstym jego gościem był Johannes Scheffler (1624–1677), Anioł Ślązak, który swojemu gospodarzowi zawdzięczał wsparcie moralne i zachętę do pisania. Było więc naturalne, że zainspirował go do ułożenia pieśni towarzyszących stacjom Drogi Krzyżowej i że mimo słabnącego zdrowia Scheffler podjął się tego zadania. Nie było w otoczeniu nikogo innego, kto mógłby stworzyć pieśni o tak bogatej duchowości i tak wprawnym kształcie artystycznym.
Granica między odtworzeniem – na podstawie ewangelii, apokryfów i objawień – trzydziestu dwóch stacji Drogi Krzyżowej a jej mistycznym ponowieniem zostaje w tej księdze zatarta, wyobrażenie przechodzi w rzeczywistość doznania i przeżycia.
Publikacja ukazała się przy wsparciu Miasta Wrocławia.
Najnowszy papieski dokument i zarazem pierwsza adhortacja Papieża Franciszka Evangelii gaudium ,,O głoszeniu Ewangelii w dzisiejszym świecie” – to tekst wyjątkowy, o charakterze bardzo osobistym, a jednocześnie natchniony głęboką wiarą.
Zawiera programowe założenia pontyfikatu Papieża Franciszka – jego wizję Kościoła i współczesnego świata, a także zwraca uwagę na najważniejsze wyzwania, przed którymi stoi Kościół.
Ojciec Święty zaprasza każdego chrześcijanina – niezależnie od miejsca i sytuacji, w której się znajduje - do nowego etapu ewangelizacji u podstaw którego znajduje odnowienie osobistej relacji z Chrystusem.
W 69 numerze Frondy przyglądamy się temu, co mówią o swojej wierze więźniowie. Sprawdzamy, czy życie chrześcijańskie nie opiera się przypadkiem na tej samej świadomości, jaka powinna towarzyszyć każdej resocjalizacji: "Tak. Jestem przestepcą, grzesznikiem, jestem więźniem".
Radosne głoszenie Ewangelii – to misja życia zmarłego w 2011 roku Biskupa Albina Małysiaka – długoletniego biskupa pomocniczego archidiecezji krakowskiej. Niniejsza książka jest zbiorem anegdot i ciekawych sytuacji z życia tego absolutnie nietuzinkowego duchownego. Przedstawia Jego zaskakujące reakcje na sytuacje życiowe, oryginale pomysły i humorystyczne gafy. Biskup Małysiak burzy stereotyp hierarchy katolickiego i daje dowód, że nawet sprawując tak dostojną posługę można mieć dystans do samego siebie.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
