Zemsta Aleksandra Fredry inspirowana jest autentycznymi wydarzeniami, które miały miejsce na zamku w?Odrzykoniu. W?ostatecznej wersji utworu Fredro osadza czas i?miejsce akcji w świecie szlachty sarmackiej, a bohaterów odziewa w szlacheckie żupany i kontusze. Rejent i Cześnik to przedstawiciele Polaków-Sarmatów, aż do przesady przywiązanych do tradycji, którym obce jest wszelkie nowatorstwo. Na tle ich groteskowej kłótni o mur graniczny rozgrywa się historia pełnego uniesień uczucia Wacława i Klary. Utwór ten to komedia omyłek i niezwykłych intryg, a jego lektura z pewnością zarówno rozbawi, jak i zachęci do refleksji. Aleksander Fredro (1793-1876) – polski komediopisarz, poeta, pamiętnikarz. Artysta pełen sprzeczności wewnętrznych, społecznik, który jednocześnie nieustannie poszukiwał samotności i miał skłonność do popadania w melancholię. Autor wielu komedii obyczajowych, ośmieszających głównie życie i zwyczaje szlachty prowincjonalnej. W komediach osiągnął mistrzostwo w budowaniu postaci bohaterów, kształtowaniu i rozwijaniu akcji, operowaniu dowcipnym, rubasznym językiem. Jego utwory zajmują stałe miejsce w kanonie literatury polskiej i znajdują się w repertuarze wielu teatrów. Najbardziej znane są komedie: Zemsta, Śluby panieńskie, Pan Jowialski, Mąż i żona, Dożywocie, a także wiele bajek, np. Małpa w kąpieli, Paweł i Gaweł, Zupa na gwoździu...
Nowele Bolesława Prusa powstawały głównie na początku lat osiemdziesiątych XIX w. (Katarynka – 1880 r., Kamizelka – 1882 r., Z legend dawnego Egiptu – 1888 r.). Przez wielu badaczy Prus jest uznawany za mistrza tego gatunku. W Katarynce mamy do czynienia ze zderzeniem dwóch światów, wykształconego mecenasa – pana Tomasza i ubogiej, niewidomej dziewczynki. Pan Tomasz pod wpływem niespodziewanych wydarzeń postanawia pomóc małej sąsiadce. W noweli tej Prus zwraca uwagę czytelnika na kwestię filantropii i życia zgodnego z ideą utylitaryzmu. Kamizelka to historia małżonków, którzy dla dobra drugiego uciekli się do małego, niewinnego kłamstwa. To także opowieść o bezwarunkowej miłości, trosce o drugiego człowieka i docenianiu więzi rodzinnych. Z kolei nowela Z legend dawnego Egiptu przestrzega czytelnika, że nie da się uciec przed przeznaczeniem, a żadne z ludzkich planów nie mogą być „pewne” swojej realizacji. Bolesław Prus (1846-1916), właśc. Aleksander Głowacki; pisarz, felietonista, działacz polityczny; szybko stracił rodziców, a jego wychowaniem zajęła się babcia. Jego plany naukowe musiały ustąpić pracy zarobkowej, ale pomimo wielu zajęć, wciąż znajdował czas na samodzielną naukę. Zaczął pisać felietony i artykuły do prasy, a później nowele, opowiadania i powieści. Napisał m.in. nowele i opowiadania: Pałac i rudera (1875 r.), Grzechy dzieciństwa (1883 r.), Na wakacjach (1884 r.), a także powieści: Lalka (1890 r.), Emancypantki (1890 r.), Faraon (1897 r.).
Syzyfowe prace to powieść o dorastaniu i dojrzewaniu do patriotyzmu, o odnajdywaniu w sobie miłości do ojczystego kraju i o walce z tymi, którzy chcą tę miłość zniszczyć. Autor, opisując losy dwóch głównych bohaterów – Marcina Borowicza i Andrzeja Radka, ukazuje warunki, w jakich żyła i uczyła się młodzież polska mieszkająca w zaborze rosyjskim, metody rusyfikacji i próby przeciwstawiania się jej. Ale powieść ta to także książka o pierwszych, niezapomnianych miłościach; o przyjaźniach, które przetrwają najcięższe próby i pokonają nawet nieubłaganie płynący czas. Symboliczna jest przede wszystkim sama wymowa tytułu: „syzyfowe prace” były bowiem – w zamyśle autora – bezskutecznymi zabiegami zaborców mającymi na celu wynarodowienie polskiej młodzieży. Stefan Żeromski (1864-1925) – urodził się 14 października 1864 r. w Strawczynie, pochodził ze zubożałej rodziny szlacheckiej. Znamienity polski prozaik, publicysta, dramaturg zwany „sumieniem polskiej literatury”; autor m.in. Ludzi bezdomnych, Wiatru od morza, Popiołów i Przedwiośnia. Zmarł 20 listopada 1925 r. w Warszawie.
Syzyfowe prace to powieść o dorastaniu i dojrzewaniu do patriotyzmu, o odnajdywaniu w sobie miłości do ojczystego kraju i o walce z tymi, którzy chcą tę miłość zniszczyć. Autor, opisując losy dwóch głównych bohaterów – Marcina Borowicza i Andrzeja Radka, ukazuje warunki, w jakich żyła i uczyła się młodzież polska mieszkająca w zaborze rosyjskim, metody rusyfikacji i próby przeciwstawiania się jej. Ale powieść ta to także książka o pierwszych, niezapomnianych miłościach; o przyjaźniach, które przetrwają najcięższe próby i pokonają nawet nieubłaganie płynący czas. Symboliczna jest przede wszystkim sama wymowa tytułu: „syzyfowe prace” były bowiem – w zamyśle autora – bezskutecznymi zabiegami zaborców mającymi na celu wynarodowienie polskiej młodzieży. Stefan Żeromski (1864-1925) – urodził się 14 października 1864 r. w Strawczynie, pochodził ze zubożałej rodziny szlacheckiej. Znamienity polski prozaik, publicysta, dramaturg zwany „sumieniem polskiej literatury”; autor m.in. Ludzi bezdomnych, Wiatru od morza, Popiołów i Przedwiośnia. Zmarł 20 listopada 1925 r. w Warszawie.
Zemsta Aleksandra Fredry inspirowana jest autentycznymi wydarzeniami, które miały miejsce na zamku w?Odrzykoniu. W?ostatecznej wersji utworu Fredro osadza czas i?miejsce akcji w świecie szlachty sarmackiej, a bohaterów odziewa w szlacheckie żupany i kontusze. Rejent i Cześnik to przedstawiciele Polaków-Sarmatów, aż do przesady przywiązanych do tradycji, którym obce jest wszelkie nowatorstwo. Na tle ich groteskowej kłótni o mur graniczny rozgrywa się historia pełnego uniesień uczucia Wacława i Klary. Utwór ten to komedia omyłek i niezwykłych intryg, a jego lektura z pewnością zarówno rozbawi, jak i zachęci do refleksji. Aleksander Fredro (1793-1876) – polski komediopisarz, poeta, pamiętnikarz. Artysta pełen sprzeczności wewnętrznych, społecznik, który jednocześnie nieustannie poszukiwał samotności i miał skłonność do popadania w melancholię. Autor wielu komedii obyczajowych, ośmieszających głównie życie i zwyczaje szlachty prowincjonalnej. W komediach osiągnął mistrzostwo w budowaniu postaci bohaterów, kształtowaniu i rozwijaniu akcji, operowaniu dowcipnym, rubasznym językiem. Jego utwory zajmują stałe miejsce w kanonie literatury polskiej i znajdują się w repertuarze wielu teatrów. Najbardziej znane są komedie: Zemsta, Śluby panieńskie, Pan Jowialski, Mąż i żona, Dożywocie, a także wiele bajek, np. Małpa w kąpieli, Paweł i Gaweł, Zupa na gwoździu...
Dziady to cykl dramatów romantycznych autorstwa Adama Mickiewicza. Ze względu na swoją strukturę nazywane są dramatem amorficznym, który charakteryzuje się brakiem strukturalnej jedności, kolejne wydarzenia nie są ze sobą połączone. II część jest dramatem społecznym, IV – dramatem miłosnym, a III – dramatem narodowo-rewolucyjnym. II i IV część Dziadów oraz wiersz Upiór, ze względu na miejsce powstania, nazywane są Dziadami wileńsko-kowieńskimi, natomiast III część – drezdeńskimi; według badaczy zaś miały one być zadośćuczynieniem dla rodaków, odkupieniem win za to, że poeta nie brał udziału w powstaniu listopadowym. Adam Mickiewicz (1798-1855) – urodził się 24 grudnia 1798 r. w Zaosiu koło Nowogródka. Wybitny poeta, romantyczny wieszcz, zwany często „bardem słowiańskim” lub „poetą przeobrażeń”. Obok Juliusza Słowackiego i Zygmunta Krasińskiego uważany za największego poetę doby polskiego romantyzmu. Znakomity twórca dramatu romantycznego. Autor ballad, powieści poetyckich, dramatu Dziady, a przede wszystkim epopei narodowej Pan Tadeusz. Zmarł 26 listopada1855 r. w Konstantynopolu, a w 1890 r. jego prochy zostały złożone w krypcie na Wawelu.
Antygona – dramat antyczny autorstwa Sofoklesa; został napisany i po raz pierwszy wystawiony w 443 r. p.n.e. w Atenach. Dla Sofoklesa inspiracją do stworzenia tego dramatu, podobnie jak Króla Edypa i Edypa w Kolonie, był mit tebański o losach rodu Labdakidów. Akcja dramatu rozgrywa się wokół konfliktu tytułowej bohaterki z władcą Teb i jej wujem – Kreonem. Antygona wbrew rozkazowi władcy postanawia godnie pogrzebać ciało brata – Polinejkesa. To wzbudza gniew wuja, który srogo ją za to karze. Tragedia podejmuje tematy władzy, jej zakresu, relacji władza – państwo, władza – rodzina, władza – prawa boskie, a także uwikłań międzyludzkich i rodzinnych. Sofokles (496-406 p.n.e.) – jeden z trzech wielkich twórców, obok Ajschylosa i Eurypidesa, tragedii greckiej złotego wieku. Pochodził z bogatej rodziny kupieckiej, młodość spędził w Attyce. Edukację rozpoczął w wieku 7 lat, a w wieku 16 lat podobno przewodził chórowi, który śpiewał pieśń dziękczynną z powodu zwycięstwa Greków nad Persami w bitwie pod Salaminą. Był aktywnym uczestnikiem życia politycznego i społecznego Aten, pełniąc zaszczytne funkcje w służbie publicznej i administracji. W wieku 28 lat po raz pierwszy wygrał zawody dionizyjskie – konkurs poetycki w starożytnej Grecji. Sofokles był wybitnym dramaturgiem, stworzył ok. 120 sztuk, niestety do dzisiaj zachowało się zaledwie 7 jego tragedii: Ajas, Antygona, Król Edyp, Elektra, Edyp w Kolonie, Kobiety z Trachis (Trachinki), Filoktet. Zmarł w 406 r. p.n.e. w wieku 90 lat.
Dwunastoletni Adaś Niezgódka wciąż się wszędzie spóźnia, nie odrabia lekcji i często przypadkowo niszczy różne rzeczy. Rodzice postanawiają więc wysłać go do pewnej wyjątkowej szkoły przy ulicy Czekoladowej. Kieruje nią przedziwny pan Kleks, a uczniami są wyłącznie chłopcy, których imiona rozpoczynają się na literę „a”. Uczą się oni kleksografii, przędzenia liter, leczenia chorych sprzętów, a na geografii grają w piłkę globusem. Nauczyciel potrafi unosić się w powietrzu, kolekcjonuje sny swoich podopiecznych, ulubieńców zaś nagradza piegami. W ogrodzie znajdują się furtki prowadzące do innych bajek, a uczniom towarzyszy szpak Mateusz, który wymawia tylko końcówki wyrazów. Ale to tylko niektóre niezwykłe rzeczy, jakie mają miejsce w Akademii pana Kleksa… Jan Brzechwa (1900-1966), właściwie Jan Wiktor Lesman, z wykształcenia był prawnikiem. W czasie studiów rozpoczął współpracę z warszawskimi kabaretami i zyskał sławę jako satyryk i poeta. Publikował w „Skamandrze” i „Wiadomościach Literackich”. Wydał m.in. tomy wierszy Oblicza zmyślone, Talizmany i Piorun i obłok. Ogromną popularność przyniosły mu utwory pisane dla dzieci, które do dziś są znane wszystkim młodym czytelnikom.
W pustyni i w puszczy to fascynująca powieść podróżniczo-przygodowa o niezwykłej przyjaźni, poświęceniu, oddaniu i ogromnej odwadze. Dwójka polskich dzieci mieszkających w Port Saidzie zostaje porwana przez Arabów. W tym czasie w Sudanie rozpoczyna się muzułmańskie powstanie. Porywacze zamierzają dołączyć do powstańców. Podczas wędrówki przez pustynię dzieciom udaje się uciec... Czyha na nie wiele niebezpieczeństw, a w ślad za nimi wciąż podążają porywacze. Czy uda im się umknąć i bezpiecznie wrócić do domu? Henryk Sienkiewicz (1846-1916) – urodził się 5 maja 1846 r. w Woli Okrzejskiej na Podlasiu. Po matce odziedziczył zamiłowanie do literatury. Od dzieciństwa interesował się dziełami staropolskich pisarzy i próbował swych sił w pisaniu wierszem i prozą. W latach osiemdziesiątych został redaktorem naczelnym konserwatywnego dziennika „Słowo”. Dużo podróżował. Burzliwe dyskusje wywoływały jego nowo powstałe dzieła, podejmujące problematykę historyczną, przede wszystkim Trylogia. Pierwsza część pt. Ogniem i mieczem ukazała się drukiem na przełomie 1883?i?1884?r. Potop?–?druga?część?Trylogii?–?powstał?w?latach?1884-1886,?a?na?przełomie 1887 i 1888 r. ukazał się Pan Wołodyjowski. Wielki sukcesem w kraju. W 1896 r. ukazało się Quo vadis – powieść, której akcja rozgrywa się w starożytnym Rzymie. W 1905 r. otrzymał literacką Nagrodę Nobla za całokształt twórczości. Próbował swych sił także w powieściach obyczajowych, jak np. Bez dogmatu (1891 r.) i Rodzina Połanieckich (1894 r.). Napisał również m.in. nowele: Sachem, Wspomnienie z Maripozy, Za chlebem, Niewola tatarska, Orso, W krainie złota i powieści historyczne: Krzyżacy (1900), Na polu chwały (1906) czy powieść dla młodzieży: W pustyni i w puszczy (1912).
Dramat Juliusza Słowackiego, opublikowany w 1839 r., to opowieść o żądzy władzy i niepohamowanych ambicjach, które popychają do najokrutniejszych postępków; to historia wielkiej namiętności i?nieoczekiwanej zdrady. Dwie siostry, Alina i Balladyna, rywalizują o miłość księcia Kirkora, jednak właśnie ta miłość doprowadza je do wielkiej tragedii. Balladyna przedstawia tragiczną walkę człowieka z przeznaczeniem, którego nie można zmienić i które wplątuje go w bezskuteczne zmagania z sobą samym i otaczającym światem. Dzieło Słowackiego to również opowieść o początkach państwa polskiego. Autor dokonał rekonstrukcji prehistorycznych dziejów Polski, tworząc baśniowy świat fantastycznych zjaw i postaci. Juliusz Słowacki (1809-1849) – urodził się 4 września 1809 r. w Krzemieńcu (Wołyń). Jeden z?najwybitniejszych twórców polskiego romantyzmu, poeta, dramaturg i?epistolograf. Obok Mickiewicza i?Krasińskiego jest uznawany za jednego z?wieszczów narodowych. W?twórczości swojej podejmował tematy walki narodowo-wyzwoleńczej, egzystencjalne rozterki i refleksje człowieka, uwikłanego w machinę historii. Zmarł 3 kwietnia 1849 r. w Paryżu. W 1927 r. sprowadzono prochy poety do kraju, spoczął w krypcie na Wawelu, obok Adama Mickiewicza.
W życiu czasem bywa pod górkę, ale tym razem życie naprawdę przesadziło…
Jakby nie było dosyć, że Kunegunda Paciorek nie znosi swojego imienia i nazwiska (będziemy ją nazywać tak jak sobie życzy - K. - Kej - krótko i drapieżnie), to sypią się na nią inne nieszczęścia. Nowy stary dom w nieznanej okolicy, nowa szkoła, w której nikogo nie zna a w dodatku jakoś nikt nie może się na niej poznać. To najpewniej sprawa wieku - pechowych 13 lat.
K. nigdy nie daje za wygraną. Wpada na pomysł który ma pójść w pięty jej wrogom. Nakręci z nową przyjaciółką Marysią film, który zdobędzie na Youtube milionową widownię i sprawi że będzie sławna. Czyje wtedy będzie na wierzchu?
Wszystko idzie dobrze - jest sprzęt, są pomysły, wydaje się że nawet istnieje scenariusz, czasem jednak zdarza się coś czego nie przewidzieli najwięksi filozofowie…
Leszek Talko – znany felietonista, publicysta i pisarz. Uznanie czytelników przyniosły mu pisane wspólnie z żoną Moniką Piątkowską cykle felietonów ukazujące się w „Gazecie Wyborczej” zebrane następnie w książkach Talki w wielkim mieście oraz Talki z resztą.
Ojciec dwójki dzieci, swoje doświadczenia opisał w książkach Dziecko dla początkujących, Dziecko dla średnio zaawansowanych, Dziecko dla profesjonalistów, Dziecko dla odważnych, serii Pitu i Kudłata oraz książce Nastolatek dla początkujących (Wydawnictwo Zwierciadło). Pod pseudonimem Wiktor Hagen wydał trzy znakomite kryminały.
Długo oczekiwana trzecia część bestsellerowego cyklu Sarah J. MaasFeyra powraca do Dworu Wiosny, zdeterminowana by zdobyć informacje o działaniach Tamlina oraz potężnego, złowrogiego króla Hybernii, który grozi, że rozgromi cały Prythian. Jednak by to osiągnąć, musi najpierw rozegrać śmiercionośną, przewrotną grę Jeden poślizg może zniszczyć nie tylko Feyrę, ale też cały jej świat.W obliczu wojny, która ogarnia wszystkich, Feyra znów musi decydować, komu może ufać i szukać sojuszników w najmniej oczekiwanych miejscach. Niebawem dwie armie zetrą się w krwawej, nierównej walce o władzę.
M. O. W. A, czyli historie Mirandy, Oli, Weroniki i Antka to krótkie opowiadania przedstawiające okres dorastania czworga dzieci, otaczające je smutki i bezkompromisową rzeczywistość. Na horyzoncie widać jednak promyk nadziei, który będzie próbował przebić się przez szare chmury codzienności.
Każda z historii uczy nas czegoś ważnego. Autorka opowiadań przypomina, jak ważnymi są: drugi człowiek i wiara w niego, dobroć, niesienie pomocy, poświęcenie, przyjaźń i miłość, chęć uczenia się oraz samorealizacja. Bez tych wartości życie jest ciężkie, nieznośnie puste.
Bohaterami są Miranda, Ola, Weronika i Antek. Poznajemy ich, gdy mają po kilkanaście lat i chodzą do szkoły, ale też uczą się na przyspieszonym kursie dorosłości. Czworo różnych dzieci, naznaczonych słabymi charakterami swoich rodziców, dzieci, których, wydawałoby się, losy są już wytyczone. Czy uda się im odzyskać równowagę, stanąć na nogi i stworzyć coś swojego, lepszego?
Aby znaleźć odpowiedzi na powyższe pytania, warto sięgnąć po tę lekturę. Warto to zrobić też po to, by kibicować młodym bohaterom i nie tracić w nich wiary.
Zaletą tych 4 opowiadań jest niewątpliwie autentyczność przekazu. Autorka wiernie oddaje nasze realia i sytuacje, z którymi borykają się młodzi ludzie. Jest to wartościowa lektura, która wywarła na mnie duże wrażenie. Samo życie, bez retuszu, ale opisane z nieprzeciętną wnikliwością. Najważniejszym przekazem tej książki jest danie nadziei, do której droga jest bardzo kręta i zwykle wiedzie przez pot, krew i łzy. Najważniejsze jest, żeby dojść do celu. Samo życie…
Ewa Błaszczyk
Mamy zaszczyt zaprosić Państwa na trzy zimowe wesela.
Grudniowa panna młoda Denise Hunter
Kiedy Layla O’Reilly i Seth Murphy publicznie ogłaszają swoje zaręczyny, ona robi to tylko po to, by przekonać ważnego gracza na rynku, że obraca się w odpowiednich kręgach. Seth od lat skrycie podkochuje się w Layli, tyle że ona nigdy nie okazała mu zainteresowania. Dla Layli ta romantyczna iluzja jest szansą na uratowanie kariery. Dla Setha – okazją, by wreszcie zdobyć jej serce.
Styczniowa panna młoda Deborah Raney
Powieściopisarka Madeleine Houser urządza sobie tymczasowe biuro w lokalnym pensjonacie, by uciec od rozpraszających prac remontowych we własnym domu. Nigdy nie widziała właściciela willi, jednak odkąd codziennie wymieniają ze sobą liściki, rozkwita między nimi niezwykła przyjaźń. Maddie wkrótce zakochuje się w tajemniczym gospodarzu – choć prawdopodobnie jest mężczyzną wiele lat od niej starszym…
Lutowa panna młoda Betsy St. Amant
Kiedy Allie Andrews ucieka z kościoła w dniu własnego ślubu, ma na sobie suknię, którą przekazują sobie z pokolenia na pokolenie kobiety w jej rodzinie… A każda z nich ma za sobą nieudane małżeństwo. Allie kocha Marcusa, ale boi się, że powtórka błędów popełnionych przez jej rodzinę jest jej przeznaczeniem. Kiedy kilka miesięcy później oboje nieoczekiwanie zostają wkręceni w organizację wesela przyjaciół, Allie i Marcus odkrywają, że ich wspólna historia jeszcze się nie skończyła.
Niniejszy zbiór to wybór najważniejszych fraszek, pieśni i trenów autorstwa wybitnego poety doby renesansu – Jana Kochanowskiego. Kochanowski pisał fraszki przez całe życie, jednak znaczna ich część powstała w okresie dworskim, kiedy pracował jako sekretarz Zygmunta Augusta. Genezą dla wielu utworów były biesiady oraz stosunki, spotkania i kontakty towarzyskie. Fraszki ukazały się drukiem w 1584 r., na krótko przed śmiercią autora, w Drukarni Łazarzowej w Krakowie. Pieśni opublikowano po śmierci artysty w 1586 r. Kochanowski pracował nad nimi przez ponad 20 lat, jednak większość powstała podczas pobytu poety na dworze królewskim oraz dworach magnackich – biskupa Firleja, Myszkowskiego, Padniewskiego. Część pieśni zrodziła się jako efekt żywego zainteresowania sprawami społeczeństwa i państwa, a także jako pokłosie jego spokojnego, dostatniego życia we dworze w Czarnolesie. Cykl Trenów, wydanych po raz pierwszy w 1580 r., wiąże się ściśle z kontekstem autobiograficznym autora. W 1579 albo 1580 r. zmarła jego ukochana córka – Urszulka, a niedługo potem starsza córka – Hanna. Treny są rezultatem ojcowskiego bólu i rozpaczy, efektem wielu smutnych refleksji poety na temat dotychczasowej filozofii życia, wyznawanej wiary i idei. To także rozliczenie autora z dotychczas wyznawaną filozofią; okazało się bowiem, że w obliczu osobistej tragedii człowiek nie znajduje ukojenia ani w stoicyzmie, ani w wierze – zaczyna zadawać proste pytania o sens istnienia, o naturę Boga i świata, o życie pozagrobowe. Jan Kochanowski ?(1530-1584) – urodził się 22 sierpnia 1530 r. w Sycynie. Jego rodzina była średniozamożna, aczkolwiek miał szlacheckie pochodzenie. Jako młodzieniec studiował w Akademii Krakowskiej, już wtedy pisywał pierwsze liryki zarówno w języku łacińskim, jak i polskim. Nauki pobierał również na innych europejskich uniwersytetach, m.in. w Królewcu i Padwie. W 1559 r. na stałe wrócił do Polski, wtedy też rozpoczął prace na dworach magnackich. Następnie, dzięki protekcji biskupa Piotra Myszkowskiego, objął urząd sekretarza na dworze Zygmunta Augusta. W 1574 r. osiedlił się w Czarnolesie, a rok później poślubił Dorotę z Podlodowskich. Zmarł nagle w 1584 r. w Lublinie. Do jego najwybitniejszych dzieł należą: Odprawa posłów greckich, Psałterz Dawidów, Fraszki, Pieśni i Treny.
Powieść z bestsellerowego cyklu Magiczne drzewo
Bohaterowie zdobywają berło, które daje władzę nad ludźmi i przedmiotami. Groźni przestępcy porywają berło, a z nim Idalię i Alika. Tworzą straszliwego robota, który ma pozbawić świat elektryczności. Wszędzie gasną światła i przestają działać urządzenia. Kuki, Gabi, Blubek i mówiący pies wyruszają walczyć z pożeraczem prądu. Jednak trudno go odnaleźć, bo robot potrafi zmieniać się w chłopca...
Andrzej Maleszka, reżyser filmowy, autor powieści i scenariuszy. Jest zdobywcą wielu nagród na międzynarodowych festiwalach. Jego filmy i powieści są pełne fantastycznych przygód. A jednocześnie opowiadają o ważnych sprawach.
Quo vadis przedstawia szeroką panoramę starożytnego Rzymu i początków chrześcijaństwa, uzupełnioną wątkiem miłości Winicjusza i Ligii. Należą oni do dwóch odrębnych światów: rzymski patrycjusz i chrześcijańska zakładniczka z plemienia Ligów. Wątek miłosny obfituje w liczne zwroty akcji: ucieczkę Ligii, jej poszukiwania przez Winicjusza, próbę porwania, przemianę Winicjusza i przyjęcie przez niego chrztu, wreszcie uwięzienie i cudowne ocalenie na arenie. W powieści ważnym elementem jest wątek historyczny, który skupia się na osobie rzymskiego cesarza Nerona, a także prześladowaniach chrześcijan i szerzeniu się wiary chrześcijańskiej. Duchowym przywódcą chrześcijan w tym czasie był apostoł Piotr, który zostaje pojmany i ukrzyżowany. Punktem kulminacyjnym powieści jest walka Ursusa z turem. Czy lud rzymski otworzy się w końcu na naukę chrześcijańską? Czy miłość Ligii i Winicjusza pozwoli im przetrwać prześladowania? Henryk Sienkiewicz (1846-1916) – urodził się 5 maja 1846 r. w Woli Okrzejskiej na Podlasiu. Po matce odziedziczył zamiłowanie do literatury. Od dzieciństwa interesował się dziełami staropolskich pisarzy i próbował swych sił w pisaniu wierszem i prozą. W latach osiemdziesiątych został redaktorem naczelnym konserwatywnego dziennika „Słowo”. Dużo podróżował. Burzliwe dyskusje wywoływały jego nowo powstałe dzieła, podejmujące problematykę historyczną, przede wszystkim Trylogia. Pierwsza część pt. Ogniem i mieczem ukazała się drukiem na przełomie 1883 i 1884 r. Potop – druga część Trylogii – powstał w latach 1884-1886, a na przełomie 1887 i 1888 r. ukazał się Pan Wołodyjowski. Wielki sukces dzieła przyczynił się do tego, że Sienkiewicz stał się najsławniejszym powieściopisarzem w kraju. W 1896 r. ukazało się Quo vadis – powieść, której akcja rozgrywa się w starożytnym Rzymie. W 1905 r. otrzymał literacką Nagrodę Nobla za całokształt twórczości. Próbował swych sił także w powieściach obyczajowych.
Pan Tadeusz to jedno z wielkich i nieprzemijających arcydzieł, które na stałe wpisało się do literackiego kanonu. Mickiewicz stworzył epos, którego głównym i najważniejszym bohaterem jest szlachata polska, a który poprzez swoją niezwykłą i niepowtarzalną atmosferę do dziś stanowi swoiste „centrum i źródło polskości”. Słowo w poemacie ma moc wskrzeszającą i kreującą zarazem: przywraca byt narodowy kraju ciemiężonego przez zaborcę i daje jego zniewolonym mieszkańcom?nadzieję?na rychłe odzyskanie upragnionej wolności. Dzieło pełniło wówczas funkcję dwoistą: było dla emigrantów widomym?znakiem odległej Polski, natomiast dla tych, którzy pozostali w kraju, wspomnieniem czasów minionych i namiastką utraconej przeszłości. Mickiewicz po raz kolejny zaskakuje nas tutaj bogactwem tematów i rozległością podejmowanej problematyki. Oprócz tak silnie wybrzmiewającego patriotyzmu i miłości ojczyzny, snuje refleksje na temat sielskiego, szlacheckiego bytowania, romantycznego uczucia, tradycji i polskiejobyczajowości. A wszystko rozgrywa się w soplicowskim dworku, który na ten czas staje się ostoją niczym?niezmąconej,?prawdziwej?polskości. Epos?jest?wart?docenienia?także?ze?względu?na?swoje?nowatorstwo. Mickiewicz bowiem rezygnuje tutaj z romantycznego indywidualizmu na rzecz szeroko pojmowanej zbiorowości.?Wieszcz roztacza przed naszymi oczyma piękno dawnej Polski i przenosi jej obraz w nasze „teraz”, bo przecież „jest u mnie kraj, ojczyzna myśli mojej, / I liczne mam serca mego rodzeństwo; / Piękniejszy kraj, niż ten co w oczach stoi (...)” [z wiersza Gdy tu mój trup Adama Mickiewicza] Adam Mickiewicz (1798-1855) – poeta polski, romantyczny wieszcz, zwany często „bardem słowiańskim” lub „poetą przeobrażeń”. Obok Juliusza Słowackiego i Zygmunta Krasińskiego uważany za największego poetę doby polskiego romantyzmu. Wybitny twórca dramatu romantycznego. Autor ballad, powieści poetyckich, dramatu Dziady, a przede wszystkim epopei narodowej Pan Tadeusz.
Stary, zgorzkniały, skąpy i nienawidzący ludzi kupiec, poruszony śmiercią swego wspólnika, odbywa niezwykłą duchową podróż. Wraz ze zjawą – duchem zmarłego wspólnika – przeżywa ponownie, w tej fantastycznej wędrówce, dawno minione chwile, wracając aż do swego dzieciństwa. Powrót do przeszłości w towarzystwie ducha, którego można uznać za jedyny zdrowy fragment duszy bohatera, pomaga mu odnaleźć nowy sens dawnych przeżyć i stać się zupełnie innym człowiekiem... Charles Dickens (1812-1870) – pisarz angielski; w swoich utworach łączył humor i sentymentalizm z ogromnym wyczuleniem na ludzką krzywdę i przenikliwą analizą psychologiczną postaci. Najbardziej znane utwory to: Klub Pickwicka, Oliver Twist, Dawid Copperfield.
Pan Tadeusz to jedno z wielkich i nieprzemijających arcydzieł, które na stałe wpisało się do literackiego kanonu. Mickiewicz stworzył epos, którego głównym i najważniejszym bohaterem jest szlachata polska, a który poprzez swoją niezwykłą i niepowtarzalną atmosferę do dziś stanowi swoiste „centrum i źródło polskości”. Słowo w poemacie ma moc wskrzeszającą i kreującą zarazem: przywraca byt narodowy kraju ciemiężonego przez zaborcę i daje jego zniewolonym mieszkańcom?nadzieję?na rychłe odzyskanie upragnionej wolności. Dzieło pełniło wówczas funkcję dwoistą: było dla emigrantów widomym?znakiem odległej Polski, natomiast dla tych, którzy pozostali w kraju, wspomnieniem czasów minionych i namiastką utraconej przeszłości. Mickiewicz po raz kolejny zaskakuje nas tutaj bogactwem tematów i rozległością podejmowanej problematyki. Oprócz tak silnie wybrzmiewającego patriotyzmu i miłości ojczyzny, snuje refleksje na temat sielskiego, szlacheckiego bytowania, romantycznego uczucia, tradycji i polskiejobyczajowości. A wszystko rozgrywa się w soplicowskim dworku, który na ten czas staje się ostoją niczym?niezmąconej,?prawdziwej?polskości. Epos?jest?wart?docenienia?także?ze?względu?na?swoje?nowatorstwo. Mickiewicz bowiem rezygnuje tutaj z romantycznego indywidualizmu na rzecz szeroko pojmowanej zbiorowości.?Wieszcz roztacza przed naszymi oczyma piękno dawnej Polski i przenosi jej obraz w nasze „teraz”, bo przecież „jest u mnie kraj, ojczyzna myśli mojej, / I liczne mam serca mego rodzeństwo; / Piękniejszy kraj, niż ten co w oczach stoi (...)” [z wiersza Gdy tu mój trup Adama Mickiewicza] Adam Mickiewicz (1798-1855) – poeta polski, romantyczny wieszcz, zwany często „bardem słowiańskim” lub „poetą przeobrażeń”. Obok Juliusza Słowackiego i Zygmunta Krasińskiego uważany za największego poetę doby polskiego romantyzmu. Wybitny twórca dramatu romantycznego. Autor ballad, powieści poetyckich, dramatu Dziady, a przede wszystkim epopei narodowej Pan Tadeusz.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
