Ostatnie lata przyniosły wzmożone zainteresowanie szukaniem odpowiedzi na pytanie o tożsamość człowieka. Wpłynął na to coraz większy udział kobiet w życiu zawodowym i społecznym oraz rozwój ruchów feministycznych walczących o równouprawnienie. Tematem zainteresował się również Tomasz Bajkowski z Uniwersytetu w Białymstoku, który w trzech głównych uczelniach tego miasta ? Politechnice, Uniwersytecie i Akademii Medycznej przeprowadził w 2006 roku badania na ten temat. Na 500 badanych osób dokładnej analizie poddał 312 ankiet (podobna liczba mężczyzn i kobiet). Obraz kobiecości i męskości zaprezentowany przez badanych jest mniej zróżnicowany niż ten prezentowany około 20 lat temu. Najistotniejszym elementem różnicującym go jest płeć biologiczna, zmniejszają się natomiast różnice psychologiczne. Zdaniem badanych na kształtowanie się poczucia własnej płciowości największy wpływ ma dzisiaj grupa rówieśnicza, następnie rodzina oraz media. Marginalizacji zaś ulega wpływ szkoły i Kościoła.

Omówione zagadnienia: istota i wymiary macierzyństwa, od afirmacji do deprecjacji macierzyństwa, uwarunkowania i rodzaje trudnego macierzyństwa, problemy emocjonalne matek dzieci niepełnosprawnych, dewiacje w tworzeniu macierzyństwa, brak opieki macierzyńskiej, skutki niedostatku macierzyństwa, macierzyństwo w wizji przyszłego życia dorastających dziewcząt.

Ostatnie dziesięciolecia XX wieku przyniosły zupełnie nowe spojrzenie na dzieciństwo. Zwłaszcza w psychologii i pedagogice dziecko zaczęto traktować jako indywidualną jednostkę, partnera dokonującego wyboru własnej drogi rozwoju. Próbę nowego spojrzenia na dzieciństwo pierwszych lat XXI wieku opracowała grupa socjologów, którzy pokazują, w jakie nowe obszary życia wkracza dzisiejsze dziecko, obszary do niedawna zarezerwowane wyłącznie dla dorosłych. Wymienić tu można przede wszystkim nieograniczony dostęp do komercyjnego rynku zakupów i ofert, myślenie według schematu klikania na wirtualnej rzeczywistości, rynkowe trendy zajęć dodatkowych, zainteresowanie seksem. Poruszono także temat dziecka i dzieciństwa, przedstawionego w filmach w kinie polskim (1989-2009) oraz w podręcznikach szkolnych.

Autorka pomaga osobom poszukujących możliwości rozpoznania i rozwiązania trudnych problemów rodzinnych. Zawarte w opracowaniu syntezy pozwalają na określenie zakresu zjawisk kryzysowych.

Książkę polecam tym osobom, które opiekują się dziećmi chorymi i uczestniczą w procesie ich rehabilitacji, szczególnie pedagogom specjalnym, pielęgniarkom oraz studentom przygotowującym się do pracy z dziećmi chorymi i niepełnosprawnymi. (...]

Dziecko w instytucjonalnej strukturze społecznej Rozwój społeczny jako oddziaływanie kontekstu zewnętrznego Integracja społeczna dzieci pełnosprawnych i niepełnosprawnych - podstawy teoretyczne Edukacja przedszkolna w wymiarze instytucjonalnym, interpersonalnym, intrapsychicznym

Fale przemocy zdają się narastać. Agresja na stadionach, na kocertach i po koncertach, wśród poborowych i tych, którzy ukończyli chwalebną "służbę ojczyźnie", agresja na pustej, ciemnej ulicy i w tłumie. A równocześnie podobne tłumy na spotkaniach z Papieżem, tłumy w czasie koncertów Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy Jurka Owsiaka - i tam agresji nie ma, lub jest śladowa. Niedoinformowanie to czy prawidłowość? Działanie autorytetu czy spontaniczny wybuch potrzeby opowiedzenia się po stronie dobra, po stronie pomocy słabszemu? Obie postawy i ta, gdzie dominuje przemoc, i ta, gdzie manifestuje się pomoc - to fakty obiektywne. Fragment Wstępu

Możesz zrobić wszystko sam, od miniaturowych balonów na ogrzane powietrze po pinatę, od niewidzialnego atramentu po maski potworów, od pacynek po wybuchające wulkany.

Każdy rodzic wie, kiedy dziecko powinno zacząć siadać, samodzielnie chodzić, mówić, kiedy można spodziewać się pierwszych zębów i kiedy one wypadną. Jednak niewiele osób docieka przyczyn i prawidłowości rozwoju psychicznego, nierozerwalnie związanego z fizycznym.Rozwój psychiczny dziecka od 0 do 10 lat Spis treści Wstęp 9 Rozdział 1. Wiek a zachowanie dziecka 11 Lepsze i gorsze etapy 13 Sugestie 17 Rozdział 2. Wiek dziecka a etapy rozwoju 19 Cykle zachowań 19 O czym trzeba pamiętać w związku z etapami rozwoju 22 Cztery tygodnie 23 Szesnaście tygodni 24 Dwadzieścia osiem tygodni 25 Czterdzieści tygodni 27 Dwanaście miesięcy 28 Piętnaście miesięcy 29 Osiemnaście miesięcy 30 Dwa lata 32 Dwa i pól roku 34 Trzy lata 35 Trzy i pół roku 36 Cztery lata 38 Cztery i pól roku 40 Pięć lat 42 Pięć i pół - sześć lat 43 Siedem lat 45 Osiem lat 47 Dziewięć lat 48 Dziesięć lat 50 Rozdział 3. Osobowość 52 Osobowość jako funkcja budowy ciała 53 Trzy typy budowy ciała. Spanie. Jedzenie. Emocje. Nadwrażliwość ektomorfika. Hałaśliwy mezomorfik. Funkcjonalne podejście do osobowości 61 Peryferyjne i zogniskowane. Niezdolność do przejścia. Dzieci, których zachowanie w nowych sytuacjach jest zaskakująco dobre, a później się pogarsza. Osobowość a rozwój lewej lub prawej półkuli mózgowej. Dziecko destrukcyjne. Dziecko autystyczne. Cóż więc można zrobić? 70 Rozdział 4. Jedzenie 72 Sekwencje rozwojowe 73 Okres niemowlęcy - nieustające ucztowanie. Osłabiony apetyt. Wybredne - marudne - kapryśne. Spokój. Szybkość i motywacja. Lepszy apetyt. Ciągły ruch. Wilczy apetyt. Apetyt i upodobania 79 Różnice indywidualne 81 Szczególne problemy 81 Kolki niemowlęce. Wymioty. Przywiązanie do butelki. Odmowa przyjmowania stałych pokarmów. Niechęć do samodzielnego jedzenia. Apetyt na potrawy pikantne. Jak sprawić, by dzieci lubiły jeść - zasady ogólne. Rozdział 5. Sny i spanie Kładzenie dziecka do łóżka Wiek niemowlęcy. Zapotrzebowanie na sen u dwulatka. Rytuał zasypiania u dwuipółlatków. Zasypianie - trzy do dziesięciu lat. Problemy ze spaniem Budzenie się i ptacz w nocy. Nocne życie trzylatków. Wchodzenie do łóżka rodziców. Duże łóżko w wieku czterech lat. Złe sny i koszmary senne. Lęki związane ze spaniem. Drzemki Budzenie się Różnice indywidualne Rozdział 6. Wydalanie 105 Kontrolowanie pęcherza 105 Indywidualne różnice w załatwianiu potrzeb fizjologicznych 107 Kontrolowanie wypróżnień 108 „Od kiedy mogę oczekiwać, że moje dziecko będzie suche przez całą noc?" 110 „Czy mam wysadzać go w nocy?" 111 Problemy z załatwianiem się 113 Moczenie nocne. Dzieci moczące się w dzień do trzeciego lub czwartego roku życia. Dziecko, które moczy się podczas zabawy. Moczenie się w szkole. Niezwykle i dziwaczne nawyki higieniczne. Kłopoty z wypróżnianiem. Rozdział 7. Rozładowywanie napięć emocjonalnych 124 Okresy wzmożonego napięcia 129 Napady wściekłości 129 Ssanie kciuka 130 Ssanie kciuka z dodatkowym przedmiotem. Czy ssanie kciuka jest szkodliwe? Co należy robić (i czego robić nie należy) ze ssaniem kciuka. Gryzienie 136 Obgryzanie paznokci 138 Kołysanie 139 Ssanie języka 140 Walenie głową 141 Toczenie głowy 142 Wyrywanie włosów 143 Płaczliwość 143 Apetyt na przedmioty 144 Tiki 145 Jąkanie się 146 Masturbacja 149 Choroby 151 Choroba morska 154 Rozdział 8. Lęki 156 Każdy wiek ma swoje lęki 156 Ucieczka przed źródłem lęku jest naturalną reakcją 159 Paniczny lęk, po którym następuje fascynacja 160 Lęk przed ciemnością 163 Lęk przed psami 164 Lęk przed wodą 164 Lęk przed dentystą 166 Lęk przed szpitalem 167 Rozdział 9. Inteligencja 169 Inteligencja a poziom dojrzałości 169 Stopień dojrzałości 170 „Ale jaki jest iloraz inteligencji mojego dziecka?" 173 Dzieci specjalnej troski 174 Co robić, jeżeli u dziecka stwierdzono WDM, nadpobudliwość, dysleksję, niezdolność do nauki? 176 Rozdział 10. Zachowania i zainteresowania seksualne 179 Jak rozmawiać z dziećmi o seksie? 179 Jak informować o seksie? 180 Kiedy mówić, skąd się biorą dzieci? 182 Zabawy seksualne 183 Różnice indywidualne 185 Zainteresowanie płcią przeciwną 186 Rozdział 11. Stosunki między rodzicami a dziećmi 189 Matka - dziecko 190 Dwa lata. Dwa i pół rok.u Dwa i pół do trzech lat. Trzy lata. Trzy i pół roku. Cztery lata. Pięć do sześciu lat. Siedem lat. Osiem lat. Dziewięć lat. Dziesięć lat. Ojciec - dziecko 201 Trzy do pięciu lat. Sześć lat. Siedem do dziesięciu lat. Rozdział 12. Bracia i siostry 208 Co można zrobić, by poprawić sytuację? 209 Nowe dziecko 213 Przygotowanie dziecka na przybycie rodzeństwa. Co zrobić ze starszym dzieckiem, kiedy matka idzie do szpitala. Co z zazdrością? Rozdział 13. Telewizja Rozdział 14. Sukces w szkole 228 Każde dziecko w odpowiedniej klasie 228 Powtarzanie klasy 230 Inne przyczyny niepowodzeń szkolnych 232 Wzrok 233 Zdrowie a osiągnięcia szkolne 236 Polityka edukacyjna 238 Całodzienne zajęcia szkolne w klasie zerowej. Zasada głównego nurtu. Niezdolność do nauki. Wnioski 241 Rozdział 15. Co mówić o śmierci, Bogu, adopcji i rozwodzie 243 Śmierć 243 Religia 246 Co mówić na temat adopcji? 248 Dziedziczenie czy wychowanie. Rozwód 251 Rozdział 16. Problem dyscypliny 255 Poziom dyscypliny 256 Techniki dostosowane do stopnia rozwoju 257 Pragmatyka życia rodzinnego 260 Dziecko niszczycielskie 262 Wskazówki ogólne 264 Trzymajcie się tego, co raz postanowiliście. Ojciec i matka wspierają się wzajemnie. Bić czy nie bić? 265 Dyscyplina wśród rodzeństwa 266 Dostosowanie dyscypliny do temperamentu 267 Rozdział 17. Zaburzenia kondycji psychicznej 269 Stres i przyczyny złego zachowania 269 Skąd wiemy, że dziecko jest chore? 271 Organizacja myślenia rodziców. Przykład - chłopiec o imieniu Sławek. Nazwy i listy. Rozdział 18. Lista diagnostyczna 281 Rozdział 19. Testy 291 Testy psychologiczne, rozwojowe, sprawdzające wzrok, słuch i mowę 291 Badania fizyczne 292 Elektroencefalogram (EEG) 293 Badania innych rytmów organizmu 294 Promienie Roentgena 295 Cukier we krwi 295 Więcej o chorobach 296 Badanie krwi 297 Morfologia krwi. Żelazo. Skład chemiczny krwi. Badanie tarczycy. Aminokwasy. Testy alergiczne 299 Odstawienie i podanie. Dodatki spożywcze. Wykrywanie alergii przez badanie krwi. Badanie skóry. Wykrywanie trucizn 305 Ołów. Miedź. Rtęć i arszenik. Formaldehyd. Tlenek węgla. Inne trucizny. Testy na wykrycie minerałów 307 Witaminy 308 Światło i powietrze 309 Rozdział 20. Jak stosować listę diagnostyczną i gdzie szukać pomocy 310 Stosowanie listy diagnostycznej 310 Zapobieganie 311 W poszukiwaniu pomocy z zewnątrz 312 Rozdział 21. Leczenie 314 Psychoterapia 315 Terapia indywidualna. Terapia grupowa. Terapia rodzinna. Terapia farmakologiczna 316 Środki pobudzające. Środki uspokajające. Silne środki uspokajające. Środki przeciwdrgawkowe. Lit. Środki antydepresyjne. Środki przeciwbólowe. Terapia żywieniowa 321 Niedobór witamin. Megawitaminy. Leczenie alergii 322 Rozdział 22. Stosowanie 324 Sieć wzajemnych powiązań 324 Podstawowe kategorie 325 Chęci i pragnienia 327 Zapobieganie 328 Bibliografia 329

Nie ma nic cenniejszego dla rodziców niż najszczęśliwsze momenty w życiu ich dziecka i związane z nimi wspomnienia. Karty tej książki można wypełnić historiami i zdjęciami, które uwiecznią wczesne lata malucha: jego pierwszy uśmiech, pierwszy spacer czy pierwsze urodziny. Niepowtarzalne ilustracje i unikatowa kompozycja tego albumu, sprawią, że będzie on bezcenną pamiątką na długie lata.

Nie ma nic cenniejszego dla rodziców niż najszczęśliwsze momenty w życiu ich dziecka i związane z nimi wspomnienia. Karty tej książki można wypełnić historiami i zdjęciami, które uwiecznią wczesne lata malucha: jego pierwszy uśmiech, pierwszy spacer czy pierwsze urodziny. Niepowtarzalne ilustracje i unikatowa kompozycja tego albumu, sprawią, że będzie on bezcenną pamiątką na długie lata.

Jak zapanować nad urwisem Każdy świeży rodzic ma przed sobą taki sam problem: jak przekonać dziecko, by przestało płakać. Niekiedy wydaje się to niemożliwe, ale tak naprawdę zadanie to okazuje się znacznie łatwiejsze – i mniej irytujące – niż możesz przypuszczać. Dr Julian Orenstein proponuje 365 sposobów na rozwiązanie całej gamy codziennych problemów dotyczących płaczu niemowlaków: od poważnych medycznych kwestii do zwykłej niewygody, potrzeby miłości oraz wielu, wielu innych. Zadaniem niniejszej książki jest pomoc rodzicom w zrozumieniu potrzeb dziecka i w poznaniu sposobów, jakimi one są wyrażane oraz domyślaniu się, co ten mały człowiek chce powiedzieć przez swój płacz. Fragment wstępu do książki: Co noc jak w zegarku, o godzinie 2:00 i potem znów, tuż po 5:00 nad ranem, płacz mojej jednomiesięcznej córeczki Zoe przeszywał mój mózg, po czym zrywałem się z łóżka jak oparzony. Ponieważ żona jest zwolenniczką karmienia piersią, moje obowiązki są ograniczone jedynie do zmieniania pieluszek i szybkiego powrotu do łóżka. Jednak Zoe, mimo całej mocy jej płaczu, nie dorównywała naszym starszym chłopcom, Alexandrowi i Nathanowi. Oni dopiero potrafili płakać! Nocne wrzaski Zoe były niczym w porównaniu z serenadami Alexandra czy niewyobrażalnie głośnym krzykiem Nathana, gdy miał kolkę. Będąc pediatrą specjalizującym się w nagłych wypadkach u dzieci i zmieniającym pieluszki dziecka u boku żony, byłej pielęgniarki oddziału intensywnej opieki medycznej, nigdy nie przeżyłem tego rodzaju strachu, jaki większość rodziców doświadcza co noc. Mam na myśli strach, że ten nieustający płacz dziecka spowodowany jest jakąś ciężką chorobą albo bólem nie do zniesienia. Ja powtarzam sobie tylko, że jest on niczym więcej jak zdrowym ćwiczeniem siły płuc. Jedyne, co jest „chore” w tym wszystkim, to przemiana – na szczęście tylko chwilowa – słodkiego, ukochanego dziecka w przerażające nocne stworzenie, którego przestraszyłby się sam Drakula. Naszym zadaniem jako rodziców, jest sprawić, żeby dziecko płakało jak najrzadziej. Dlatego też pomysł opracowania 365 sposobów uspokojenia płaczącego dziecka przyszedł naturalnie (pierwsze 250 rad opracowałem niemal bez wysiłku). Jeśli chodzi o umiejętność uspokajania płaczącego dziecka, ja i moja żona mamy już za sobą dni, tygodnie, miesiące i lata doświadczeń (zdobytych czasem w ciągu jednej tylko nocy!). Z kolei w tych dniach, kiedy mnie nie ma w domu, mam dyżur w pogotowiu ratunkowym i często o godzinie 1.00 czy 2.00 w nocy muszę odpowiadać na niecierpliwe pytania zatroskanych rodziców, takie jak: „Czy jest pan pewien, że mojemu dziecku nic nie dolega?”, „Czy inne dzieci też tak płaczą?”, „Czy jest pan PEWNY, że wszystko jest w porządku?”, „A co pan robi, gdy pańskie dziecko płacze?”, „Czy są tu jacyś inni lekarze?” (są, ale ja jestem jedynym pediatrą) i „Czy pan próbuje mi wmówić, że ten płacz jest normalny i mojemu dziecku NIC NIE DOLEGA?”. W takich przypadkach zwykle proponuję młodym rodzicom krótkie i zwięzłe seminarium na temat szerokiego świata kolki (oczywiście, jeśli czas na to pozwala). Tłumaczę im, że płacz jest stresujący, ale tylko dla rodziców i radzę, żeby spróbowali sobie przypomnieć, co robili w przeszłości, aby uspokoić swoje dziecko. Jeżeli raz to pomogło, może zadziałać znowu; jeśli nie, to mam dla nich cały zestaw rad od innych rodziców, którzy również odwiedzili pogotowie w środku nocy. Zazwyczaj po dłuższym czasie dziecko wreszcie ucisza się i rodzice wracają do domu zapewnieni, że (1) ich dziecko jest zdrowe, (2) nie są sami ze swymi problemami, (3) pewnego dnia wkrótce to wszystko minie. Dlaczego 365 sposobów, a nie po prostu kilka? Czy to znaczy, że one nie działają? Oczywiście, że działają. Ale jest kilka ważnych powodów, dla których tych rad powinno być więcej. Po pierwsze, musicie zrozumieć jedną bardzo ważną rzecz: płacz dziecka jest językiem, jakim ono się posługuje. Dziecko musi wyrazić nim wszystkie swoje potrzeby wykorzystując odmiany natężenia i wysokości dźwięku. Polecamy także: W oczekiwaniu na dziecko Pierwszy rok życia dziecka Drugi i trzeci rok życia dziecka

Czy wasze dziecko też nie pozwala wam spać przez pół nocy?Poradnik Co zrobić, by dziecko zasnęło? z serii ""365 porad dla rodziców"" pokaże wam, jak bezboleśnie przetrwać każdą noc!Oto zbiór rozwiązań pozwalających poradzić sobie ze stresującymi nocnymi problemami. Uspokajanie płaczącego noworodka, uczenie dwulatka spania we własnym łóżeczku, łagodzenie nocnych lęków starszych dzieci - to tylko niektóre z ""nocnych koszmarów"" młodych rodziców. Dzięki przyjaznym wskazówkom lekarza pediatry Pauli Elbirt oraz dziennikarce popularnych amerykańskich czasopism skierowanych do rodziców, Lindzie Lee Small, zarówno wy, jak i wasze dziecko będziecie wreszcie mogli się wyspać.Świeżo upieczeni rodzice na całym świecie szukają wskazówek, jak uporać się z wielkim, choć malutkim wyzwaniem, jakie przyniosło im życie: niemowlakiem. Książka Pierwszy rok życia dziecka z serii ""365 porad dla rodziców"" lekarza pediatry Juliana Orensteina zawiera wiele przydatnych porad i wytycznych, które z pewnością odpowiedzą na setki pytań, jakie rodzice zadają sobie w pierwszym roku życia swojego dziecka.Kompleksowość tematyki - od poważnych problemów medycznych po zwykłe niedogodności, przez nudę i niepokój, po karmienie i usypianie - a także przyjazny ton, w jakim napisana została ta książka sprawiają, że jest to niezbędny poradnik dla rodziców niemowląt na całym świecie, pomagający przetrwać ten jakże trudny, ale i ekscytujący pierwszy rok życia dziecka.

Trzy poradniki dla każdej rodziny Bycie rodzicem to najtrudniejsze zadanie na świecie. A bycie „doskonałym” rodzicem wydaje się wręcz niemożliwe! Nie ma żadnej szkoły, która nauczyłaby cię, jak to się robi. To doświadczenie, które nabyć można jedynie w sposób empiryczny. Ale warto przyswoić sobie jak najwięcej informacji dotyczących tego, co może cię spotkać, jak i tego, czego na pewno doświadczysz. Posługując się językiem dnia codziennego, autorzy przekształcili złożone idee w praktyczne wskazówki, które każdy z rodziców może wcielić w życie w procesie wychowawczym. Jest to kompendium wiedzy o tym, jak być wartościowym rodzicem dla swojego dziecka – od momentu poczęcia, aż po osiągnięcie przez nie pełnoletniości i w dorosłym życiu.  

Siedmioletni Reece został oddany pod opiekę rodziny zastępczej jako ostatni z sześciorga rodzeństwa. W domu Cathy zjawił się po miesiącu ciągłych przeprowadzek, ponieważ czworo kolejnych opiekunów nie poradziło sobie z jego agresywnym zachowaniem. Cathy, mająca doświadczenie w prowadzeniu rodziny zastępczej i znana z dobrego podejścia do trudnych dzieci, przyjmuje Reece’a pod swój dach, choć o historii jego rodziny nie wie prawie nic. Powoli Reece przywiązuje się do Cathy i jej dzieci, a także uczy się ufać osobom w swoim nowym otoczeniu. Z uporem odmawia jednak odpowiedzi na pytania dotyczące jego własnej rodziny, co każe przypuszczać, że za jego zachowaniem kryje się coś, o czym pracownicy opieki społecznej jeszcze nie wiedzą. Kiedy Cathy wreszcie otrzymuje dokumentację Reece’a, odkrywa szokującą prawdę, która przekracza jej wszelkie wyobrażenia…

Dzięki opisanym w książeczce zabawom dziecko zdobywa nową wiedzę i rozwija różne umiejętności: poznaje własne ciało, ćwiczy ruch i kształci umiejętności wysławiania się, a także uczy się budować więź emocjonalną z rodzicami i rówieśnikami. Ze ?100 zabawami? dzieci z pewnością nie będą się nudzić: wyszaleją się,wyśmieją, zrelaksują i poeksperymentują. Przedstawione tu propozycje zabaw nie wymagają specjalnych rekwizytów ani warunków - można je wykorzystać o każdej porze roku i niemal w każdym miejscu:w domu, na podwórku, w poczekalni u lekarza, w samochodzie czy w pociągu. Książeczka zawiera 100 ciekawych i jednocześnie łatwych do zrealizowania pomysłów na mądrą,twórczą i wesołą zabawę z 3-letnim dzieckiem.Na każdej stronie zamieszczono opis jednej zabawy, wesoły rysunek,k tóry ją ilustruje, oraz ikonki graficzne informujące,jakie umiejętności ćwiczy i rozwija dziecko dzięki tej zabawie.Wśród propozycji znajdują się gry i zabawy ruchowe, artystyczne,słowne i towarzyskie.

"Twoje Dziecko - Zdrowa Dieta 0-3 lata" to trzeci z kolei poradnik dla rodziców wydany z okacji 60-lecia ukazywania się miesięcznika "Twoje Dziecko". Znajdują się w nim aktualne informacje i praktyczne porady dotyczące karmienia maluchów od urodzenia do 3 lat, opracowane z pomocą eksperta z Instytutu Matki i Dziecka w Warszawie - cenionego ośrodka naukowego zajmującego się ustalaniem schematów żywienia małego dziecka. Ten poradnik powinien znaleźć się w biblioteczce każdego rodzica!

Jak pomóc dziecku odnaleźć sens życia w świecie bez Boga Dobre życie to życie natchnione miłością i kierowane przez wiedzę. Bertrand Russell Doskonale pamiętam pierwszą osobę niejedzącą mięsa, którą poznałem - moją przyjaciółkę z college'u imieniem Kari. Kari wyrzekła się tego, co uważałem za jedną z największych rozkoszy życia. Do końca życia miała nie skosztować obsmażanej kaczki z pomarańczami, filet mignon w sosie musztardowo-ka-parowym ani kurczaka pieczonego na sposób południowy. Nie potrafiłem tego pojąć. W końcu te potrawy są naprawdę przepyszne. Tłumaczyłem sobie, że może Kari nigdy nie miała okazji zjeść dobrego steku. Cóż, mogło być i tak. Pewnego dnia przerwałem Kari chrupanie lunchu złożonego z marchewki i spytałem, dlaczego jest wegetarianką. Przyznała, że miała niejedną okazję, żeby spróbować dobrego steku. Od dzieciństwa przepadała za kotletem schabowym z kością. Chociaż uwielbiała smak mięsa, gdy zastanowiła się -znacznie poważniej niż ja - nad kwestiami związanymi z jego spożyciem, zdecydowała, że negatywne skutki przeważają nad pozytywnymi. „Jedzenie mięsa jest bardzo niezdrowe - oznajmiła - na dodatek łączy się z zadawaniem niewypowiedzianych cierpień innym stworzeniom". Kiedy ukończyliśmy college, nasz kontakt się urwał, lecz idę o zakład, że jeśli Kari ma dzieci, wychowuje je w oparciu o te same wartości, bo pragnie dla nich tego, co najlepsze. Ponieważ ją znam, wiem również, że będzie chciała, aby dzieci samodzielnie przemyślały sprawę i dokonały wyboru, aby nikt ich do tego nie zmuszał. Jej dzieci wiedziałyby, że mama ma zdecydowane przekonania, i znały uzasadnienie tych przekonań. Ale zdecydowałyby same, czy zgadzają się z mamą, kiedy byłyby wystarczająco dojrzałe. Bardzo cenię ten sposób wychowania. Tak się składa, że wychowuję własne dzieci, próbując przekazać im swoje najlepsze doświadczenia i swoje wartości. Nie jestem wegetarianinem, chociaż od czasu poznania Kari uważam to za wadę. Istnieje jednak inna dziedzina, w której mam zdecydowane przekonania - to dziedzina wiary i praktyk religijnych. Kari zjadła wiele pysznych steków. Ja miałem mnóstwo pozytywnych doświadczeń z ludźmi religijnymi oraz instytucjami kościelnymi. Poznałem wiele wspaniałych osób wierzących, miałem okazję zetknąć się z fascynującymi i niosącymi pocieszenie elementami nauczania religijnego. Zainteresowałem się „wielkimi pytaniami życia" w wieku trzynastu lat, gdy zmarł mój ojciec. Smutek i ból łagodziła ogromna ciekawość śmierci, która stała się źródłem tysięcy wątpliwości. Zacząłem poważnie rozmyślać nad zagadnieniami z dziedziny religii, chodzić do kościołów dziewięciu wyznań, czytać pisma święte religii, w której wyrosłem, zadawać pytania duchownym i kapłanom, teologom i ludziom świeckim oraz uważnie analizować argumenty przemawiające za wiarą i przeciw niej. W końcu doszedłem do przekonania, że religia jest ludzkim wymysłem. Moi religijni przyjaciele są zdumieni. Powiadają, że religia jest „pyszna". Nagroda po śmierci, bezwarunkowa miłość, ostateczny sens życia... Zgoda, same pyszności. Doszedłem jednak do przekonania, że wiara religijna, choć dostarcza pociechy i daje wiele innych korzyści, wyrządza również ogromną szkodę jednostce i zbiorowości. Uznałem, że wady religii znacznie przewyższają jej zalety, dlatego odsunąłem ją na bok. Nie jestem obojętny na kwestie teologiczne, podobnie jak wegetarianka Kari nie jest obojętna na sprawy związane z dietą i sposobem traktowania zwierząt. Pytania dotyczące religii nie przestają mnie fascynować, mam do nich bardzo poważny stosunek. Postawa Kari wyrosła z jej głębokiego zainteresowania pewnym zagadnieniem. Dziewczyna doszła do przekonania, że wegetarianizm stanowi słuszny wybór, uważała nawet, że i ja mogę przejść na tę dietę, chociaż nie zamierzała zmuszać do tego ani mnie, ani nikogo innego. Właśnie dlatego jestem przekonany, że jej dzieci samodzielnie dokonają wyboru. To samo można powiedzieć o moim poglądzie na temat wychowania religijnego. Jestem przekonany, że dokonałem najlepszego moralnego i intelektualnego wyboru, odsuwając na bok religię. Uważam, że negatywne skutki wiary religijnej znacznie przeważają skutki pozytywne, nie chcę jednak zmuszać nikogo do tego, by myślał tak samo. Dotyczy to również moich dzieci. One zasługują na to, aby samodzielnie rozstrzygnąć tę kwestię. Liczy się proces, a nie ostateczny rezultat, do którego ten proces prowadzi. W ten sposób przechodzimy do ostatniej sprawy. Poza wiarą to książka dla kochających i troskliwych rodziców, którzy pragną wychować swoje dzieci bez religii. Nie uważam, że jest to jedyna dobra metoda wychowania. Byłbym głupcem, gdybym twierdził, że nie można wychować inteligentnych, moralnych i kochających dzieci w religijnym domu. Istnieje jednak wiele chrześcijańskich książek poświęconych tematyce wychowania. Ludzie niewierzący nie mają żadnej. Religia ma wiele do zaoferowania rodzicom: stabilną wspólnotę, wyraźnie określony system wartości, terminologię i symbole, obrzędy przejścia i środki pozwalające wzbudzić zadziwienie, pocieszające odpowiedzi na wielkie pytania życia i otuchę pomagającą znieść przeciwności losu oraz bolesne straty. Ludzie niewierzący zwykle uważają, że korzyści te wymagają zapłacenia zbyt wysokiej ceny. Wielu z nich ma poczucie, że musiałoby pójść na kompromis w dziedzinie intelektualnej uczciwości, a pojęcie „wartości" staje się narzędziem walki „my kontra oni". Chociaż religijne odpowiedzi są często uznawane za nieprzekonujące, przedstawia się je jako bezdyskusyjne. Szukając tego, co najlepsze dla naszych dzieci, staramy się wytyczyć ścieżkę omijającą Kościół i często okazuje się, że czynimy to bez żadnego kompasu. Książka Poza wiarą pokazuje, że często można się cieszyć niezaprzeczalnymi korzyściami wynikającymi z religii, a pominąć jej strony ujemne. Wegetarianin musi znaleźć źródła witamin, minerałów i białka pochodzenia roślinnego. Niewierzący rodzice muszą poszukać innych niż religijne sposobów definiowania wartości, obrzędów przejścia, znajdowania pocieszenia w obliczu śmierci i nadawania życiu sensu. Na szczęście wegetarianie mają fasolę, wzbogaconą mąkę, mleko sojowe. A niewierzący rodzice - Poza wiarą. Oto książka o wychowaniu dzieci dla teologicznych wegeta-rian. Ze wstępu do książki Ateistyczna rodzina  Ateistyczna rodzina Spis treści:   Przedmowa Michaela Shermera Wstęp Podziękowania Rozdział l Refleksje osobiste Wprowadzenie Lawirowanie wokół stołu Julia Sweeney Jak dzięki samodzielnemu myśleniu stałem się dorosłym człowiekiem Norm R Allen ]r Właściwe i niewłaściwe powody wiary Richard Dawkins Dorastanie bez Boga: Jak zdołałam przeżyć metody świeckiego wychowania mojej mamusi Emily Rosa Wolę się pobawić na dworze Annę Nicol Gaylor Dom mojego ojca Dań Barker O przekazywaniu frajdy niekolekcjonowania znaczków Penn Jilktte Materiały dodatkowe Rozdział 2 Życie w religijnym świecie Wprowadzenie Wychowywanie dzieci w świeckim i religijnym małżeństwie dr Pete Wernick Jak przeciwdziałać religijnemu analfabetyzmowi Wielebna Roberta Nelson Wybieraj bitwy, które staczasz Stu Tanquist Jak nauczyć dziecko trzymania się zasad nawet gdy bywa to trudne Margaret Downey Świecka szkoła dr Ed Buckner Materiały dodatkowe Rozdział 3 Święta i obchody religijne114 Wprowadzenie114 Święta w humanistycznej rodzinie116 Jane Wynne Willson Jak zrezygnować ze „święta", nie tracąc „dnia"123 Dale McGowan Czy darować życie wielkanocnemu zajączkowi?138 Noell Hyman Materiały dodatkowe141 Rozdział 4 O byciu dobrym i o dobrym postępowaniu145 Wprowadzenie145 Moralność i problem zła148 dr Gareth B Matthews Właściwe postępowanie, czyli o rozwoju moralnym w świeckiej rodzinie154 dr Jean Mercer O przykazaniach i zasadach, czyli o tym, jak być dobrym z dobrych powodów167 dr praw David Koepsell Materiały dodatkowe172 Rozdział 5 Wartości i cnoty, sens i cel174 Wprowadzenie174 Podwójne widzenie: O tym, jak uczymy nasze bliźniaczki dumy i szacunku176 Shannon i Matthew Cherry Siedem świeckich cnót: pokora, empatia, odwaga, uczciwość, otwartość, hojność i wdzięczność183 dr Dale McGowan Wspieranie dzieci w poszukiwaniu sensu życia!195 dr Donald B Ardell O tym, czego twoje dzieci nie dowiedzą się w szkole203 Annie Laurie Gaylor Krótka śpiewana lista wybitnych wolnomyślicieli z przeszłości213 dr Dale McGowan Świeckie wychowanie i sztuka215 James Heniek Materiały dodatkowe,,, 221 Rozdział 6 Śmierć i pocieszenie Wprowadzenie Przedtem i potem „Yip" Harburg Koniec, który wszyscy znamy Noell Hyman Śmierć w świeckiej rodzinie Wielebna doktor Kendyl Gibbons Drobne pocieszenie „Yip" Harburg Materiały dodatkowe Rozdział 7 Zdumienie i pytania Wprowadzenie O tym, jak mała Bessie chciała pomóc Opatrzności Mark Twain Jak wychować ciekawe świata, twórcze i samodzielnie myślące dzieci lek med Robert E Kay Rodzinna podróż, czyli jak odkryłam Ja za własnymi oczami, dr Amy Hilden Czy Bóg istnieje? dr Stephen Law Rozdział 8 Nauka, która wzbudza zachwyt i zadziwienie Wprowadzenie Jak nauczyć dzieci ziewania na widok fałszywych cudów? dr Dale McGowan Naturalne dziwy Amanda Chesworth Pokonaliśmy szmat drogi, koleś „Yip" Harburg Idea, która zmieniła świat Kristan Lawson Materiały dodatkowe Rozdział 9 W poszukiwaniu wspólnoty Wprowadzenie Mozolne budowanie świeckiej wspólnoty dr Pete Wernick Letni obóz wakacyjny bez religii Amanda K Metskas i August E Brunsman IV Zorganizujmy się Bobbie Kirkhart Materiały dodatkowe Słownik terminów Materiały dodatkowe O autorach  

Jedzenie źródłem dolegliwości Coraz więcej dzieci cierpi z powodu alergii, biegunek, wysypek i innych schorzeń, które wydają się być czymś powszechnym i nieuniknionym. Choć niewielu rodziców zdaje sobie z tego sprawę, sami są odpowiedzialni za powstawanie tych dolegliwości. Dr Dorfman postanowiła otworzyć oczy ludziom na całym świecie i wskazać, w jaki sposób mogą uczynić swoje dzieci szczęśliwymi i zdrowymi. Co więcej, podpowiedziała, jak to zrobić bez wydania choćby złotówki na leki. W książce Dlaczego Twoje dziecko choruje? autorka ujawnia związki między żywieniem, a chronicznymi dolegliwościami wieku dziecięcego. Jednocześnie proponuje rodzicom proste i skuteczne rozwiązania, których potrzebują, by pomóc pociechom zdrowo się rozwijać. Ukazuje znaczenie cynku w diecie i proponuje sposoby na uniknięcie problemów wynikających z nietolerancji glutenu i kazeiny. Podpowiada, jak leczyć zaburzenia snu melatoniną, nadpobudliwość magnezem, a niepokój olejem rybnym. Będziesz także mógł skorzystać z łatwego w zastosowaniu programu żywieniowego, dzięki któremu zoptymalizujesz dietę swoich pociech. Od teraz unikniesz faszerowania dzieci antybiotykami i innymi niezdrowymi środkami. Dr Kelly Dorfman specjalizuje się w rozwiązywaniu problemów zdrowotnych poprzez odżywianie. Prowadzi wykłady na temat diety oraz jest autorką wielu artykułów na temat zdrowia i rozwoju dzieci. Teraz pragnie pomóc niezliczonym polskim rodzinom. Niech Twoje dziecko je na zdrowie! Dlaczego Twoje dziecko choruje? Rozdział 10. O dziecku, które nie chciało zasypiać Czy tobie lub twojemu dziecku brakuje snu? Czy wiele godzin tygodniowo spędzasz, leżąc obok swojego maleństwa, z na­dzieją, że twoja obecnos'ć ułatwi mu wejście do krainy snu? Czy może pozwalasz dziecku na samodzielne przygotowywanie się do snu, czyli na wykonywanie skoków na łóżku lub conocne wielogo­dzinne wędrówki dookoła pokoju? Oto historia dla każdej z was, przeciwniczki Metody Ferbera (a dobrze wiecie, że nimi jestes'cie.) Nie ma nic gorszego, niż niewysypianie się. Niedostatek snu to ulubiona forma tortur w wielu stuleciach, dlatego że ludzie dosłownie przez to wariują, a ofiary takich tortur zrobią niemal wszystko, by choć na chwilę zmrużyć oko. W poważnych przy­padkach brak snu prowadzi do halucynacji i psychozy. U więk­szości z nas zbyt mała ilość snu zakłóca normalne funkcjonowa­nie psychiczne, czyni nas bardziej podatnymi na choroby, obniża zdolności poznawcze oraz naszą produktywność. Wszyscy rodzice pamiętają „mgłę", w jakiej żyli przez pierwsze kilka miesięcy ży­cia swojego dziecka. Jednak u niektórych ta mglistość może trwać jeszcze długo po okresie niemowlęctwa. Kiedy w domu jest niemowlę, można się spodziewać niewyspa­nia, ale co, jeśli problemy ze snem dziecka w wieku sześciu czy sied­miu, a nawet ośmiu lat wpływają na życie całej rodziny? Oczywiście dzieciaki nie powinny co wieczór być na nogach do samej północy. Jednak dokładnie o tej porze zasypiała sześcioletnia Annabel. BEZSENNE NOCE ANNABEL Osiemnastomiesięczną Annabel adoptowano z Chin. Jej obecni rodzice, Peter i Lucy, pobrali się późno i okazało się, że fizyczne rodzicielstwo jest w ich przypadku niemożliwe. Dowiedzieli się wówczas, że Chiny zbierają wnioski o adopcję od osób starszych i ku swojej wielkiej radości tuż po pięćdziesiątce zostali rodzicami. Nigdy wcześniej nie czuli się szczęśliwsi niż w chwili, gdy odebrali swoją nieśmiałą, maleńką córeczkę z wiejskiego chińskiego siero­cińca. Ich przyjaciele, którzy w większości mieli już starsze lub całkiem dorosłe dzieci, zastanawiali się, jak Peter i Lucy poradzą sobie w ich wieku z wyzwaniami, jakie postawi przed nimi opie­ka nad małym dzieckiem. Ale ponieważ kultura Chin zachęca do wczesnego rozwoju umiejętności samodzielnego dbania o siebie, a Annabel miała już półtora roku, mieli niewiele problemów - to znaczy do chwili, kiedy należałoby kłaść się spać. Annabel nie potrafiła się ułożyć do snu. Nieważne, jak była zmęczona ani co robili rodzice, samodzielnie nie potrafiła zasnąć. Leżała w swoim łóżeczku i nie zasypiała, dopóki jedno z rodziców nie położyło się obok niej i nie nakłoniło jej do snu. Początkowo jej trudności z zasypianiem rodzice zrzucali na karby procesu adaptacji do nowego domu. Utrzymywali kontak­ty z innymi rodzinami, które także udały się do Chin po dzieci w tym samym czasie i większość z nich także opowiadała o pew­nych problemach związanych z przeniesieniem dziecka do nowe­go środowiska. Jako starsi rodzice, wręcz ekstatycznie podchodzili do swojego szczęścia i byli zdeterminowani, by cieszyć się posia­daniem dziecka w sposób, w jaki często nie udaje się to nawet młodszym parom. Ich złote lata na emeryturze miały wiązać się z wychowywaniem dziecka, więc lepiej, by się im to podobało! Poza tym ich wiek dawał im odpowiednią perspektywę, więc byli bardziej odprężeni niż ich o wiele młodsi koledzy-rodzice. Zachwycało ich wszystko, łącznie z wygodą poleżenia z Annabel przed jej zaśnięciem. Kiedy dziewczynka rosła, czytali jej do snu. Mówili sobie: no tak, potrzebuje dużo czasu, by zasnąć; to pew­nie faza raczkującego dziecka, z której wyrośnie. Miała przecież być ich jedynym dzieckiem, więc chcieli zrobić dla niej wszystko. Ale jej wydłużony rytuał wieczorny i jednoczesne późne zasypia­nie zaczęły zbierać swoje żniwo. Nikt się nie wysypiał, a Annabel w ciągu dnia stawała się coraz bardziej rozemocjonowana. Gdy rozwijały się umiejętności werbalne Annabel, dziewczynka zaczęła w różnych momentach mówić o tym, że czuje się przygnębiona i zalękniona. Lucy słuchała cierpliwie; sądziła, że kryje się za tymi słowami jakiś prawdziwy problem związany ze szkołą lub codziennym życiem, którym należy się zająć. Jednak nie udawało się jej namierzyć żadnej konkretnej kwestii. Z czasem Lucy do­szła do wniosku, że nastrojowość Annabel wynika z przemęczenia. A może, zasugerował ktoś inny, u Annabel rozwijają się jakieś za­burzenia lękowe. Rodzice dziewczynki sami byli już tak zmęczeni, że cała ta kwestia zaczęła dla nich stanowić jedno wielkie pomie­szanie z poplątaniem. Miesiące przeszły w lata, a Annabel nadal żałośnie płakała, jeśli żadne z nich nie mogło spędzić z nią co najmniej godziny w ocze­kiwaniu, aż zaśnie. Na tym etapie ich zachwyt nową sytuacją zdecydowanie już minął. Kiedy czytali jej do snu, często zasypiali w połowie czytanego zdania, ponieważ dziewczynka potrzebowa­ła aż tak dużo czasu, by się uspokoić. Próbowali już wszystkiego: przekąsek przed snem, a nie po kolacji. Pozwalali jej spacerować po domu, a gdy i to nie pomagało, ograniczyli jej przechadzki do obszaru jej pokoju. Próbowali też ścisłej ferberyzacji, spędza­li więcej czasu na zabawie z dzieckiem w ciągu dnia, upraszczali jej plan dnia, przesuwali godzinę pójścia do łóżka oraz zwiększali czas poświęcony na ćwiczenia fizyczne. Wyglądało na to, że żadna z tych metod nie przyniosła skutku. Raz Peter stracił panowanie nad sobą: nawrzeszczał na Annabel i kazał jej po prostu spać. Tej nocy jednak, kiedy dziewczynka zasnęła z płaczem, czuł się okrop­nie, choć miał nadzieję, że może tym razem przełamał się pewien wzorzec. Znów próbowali ferberyzacji, ale zamiast nauczyć się sa­modzielnie uspokoić przed snem, Annabel stała się jeszcze bardziej pobudzona i zaczęła miewać napady złości i histerii, gdy rodzice nie siadali przy niej, by pomóc jej zasnąć. Czasami w ciągu dnia była tak zmęczona, że wręcz pękała i kipiała z gniewu.[...] Dlaczego Twoje dziecko choruje? Spis treści:   Podziękowania Przedmowa Wstęp Część pierwsza Praktyczne odkrywanie prawdy o odżywianiu Rozdział 1. Jak ważne jest odżywianie? Na ratunek przychodzi odżywianie Skąd jestem? Co nauka mówi o żywieniu W idealnym świecie... Rozdział 2. Jak zostać detektywem diety Myśl jak detektyw O czym przeciętny lekarz wiedzieć powinien? Wykluczanie podejrzanych Siedem obowiązkowych pytań detektywa diety Najciemniej jest pod latarnią Otyłość: problem żywieniowy czy kulturowy?' Jak się dzielić informacjami z lekarzem Rozdział 3. Tajemnica grymasów Tomek na huśtawce... nastrojów Czy grymaszenie wpływa na IQ? W poszukiwaniu wskazówek Co znaczą te wskazówki Przejmij kontrolę Rozdział 4. Czym jest i jak działa program E. A.I? Program E.A.T. Co zrobić, aby E.A.T. zadziałał - kilka wskazówek Suplementy - wsparcie dla grymaśnika CZĘŚĆ DRUGA Kiedy ciało jest niegrzeczne Rozdział 5.0 maluchu, który ciągle wymiotował Dlaczego refluks jest tak powszechny? Lekarstwo Molly Alergia czy raczej nietolerancja? Czy refluks twojego dziecka jest spowodowany podrażniającym pokarmem? Rozdział 6.0 dziewczynce, którą zawsze bolał brzuch Shane i jej bolący brzuch Kłopot w chlebaku Dieta bezglutenowa Czym wias'ciwie jest gluten i dlaczego tak trudno go uniknąć? Dylemat Charlotty „Zmyłka" Rozdział 7.0 chłopcu, który nie chciał rosnąć Liam: gdy rozmiar ma znaczenie Bioindywidualizm Wszystko o badaniach hormonalnych Pracując z Liamem Dlaczego cynk jest ważny? Czy powinnaś się martwić wzrostem twojego dziecka? Rozdział 8.0 małej okrężnicy, która nie mogła Częsta sprawa: zaparcie Sara - historia zbyt dobrze znana Kiedy z błonnikiem jest cos' nie tak Czy zaparcia u twojego dziecka wynikają z reakcji na mleko? Rozdział 9. Przypadek gęsiej skórki Tajemnicza wysypka Roberta Chemiczna budowa tłuszczów Poznaj pozostałe tłuszcze Wyrównywanie braków kwasów tłuszczowych u Roberta Szukaj, dopóki nie znajdziesz Część Trzecia Dzieciaki i ich niezliczone nastroje Rozdział 10.0 dziecku, które nie chciało zasypiać Bezsenne noce Annabel Coraz gorzej Pomagając mózgowi zasnąć Co to jest melatonina i jak działa? Czy jest jakiś minus? Czy melatonina uzależnia? Nocne lęki Rozdziału. Nadpobudliwy i Nieznośny: czyli Tyler i Oskar Tyler tasmański Związek pomiędzy cukrem a nadpobudliwością Tyler przechodzi na dietę Co to, do licha, jest DMAE? Poskromienie Tylera Oskar - wielbiciel Oreo Rozdział 12. Dziecko z zaburzeniami dwubiegunowymi Chaotyczne zachowanie Jessiki Ostatnia deska ratunku Jak stwierdzić czy to celiakia? Zwariowany świat testów wykazujących nietolerancję glutenu Pojawia się prawdziwa Jessica Rozdział 13. Wiecznie zatroskana Zatroskana Evie Nerwowe dorastanie Aminokwasy i leki Nieznane aminokwasy Badania tłuszczów omega-3 Co zrobiłyśmy z Evie? CZĘŚĆ CZWARTA Uczenie się oraz zachowanie dzieci Rozdział 14. Dwa przypadki chronicznej infekcji ucha Bolące uszy Emilii Rozwój słuchu Kulisy ADHD Daniela Czy częste infekcje uszu są wczesnym czynnikiem ryzyka dla późniejszego ADHD? Rozdział 15. Opowieści o Chucku i Dale Chuck i jego truskawki Trucizna na naszych roślinach Dale: fabuła się komplikuje Sztuczne barwniki Rozdział 16.0 dziecku, które nie potrafiło mówić pełnymi zdaniami Słowa bez mowy Kiedy rozwój mowy jest opóźniony Czy moje dziecko jest zwyczajnie niezdarne, czy też cierpi na dyspraksję? Jaka chemia sprzyja uczeniu się? Najlepszy Program Leczenia Dyspraksji na Świecie Kiedy olej rybny nie działa Rozdział 17.0 nadwrażliwym dziecku Wrażliwy Isaac Odmitologizowane przetwarzanie sensoryczne SPD - zaburzenia semantyczno-pragmaryczne a dieta Powolne, ale stałe postępy Jak zostać zaklinaczem żywności u dziecka z SPD Ograniczenia żywieniowe Rozdział 18. Często zadawane pytania Uwielbiam swojego lekarza, ale... Witaminy, minerały, suplementy, o rany... Co przeszkadza w zmianie diety? Ekstremalni grymaśnicy Myślenie perspektywiczne Posłowie Bibliografia  

Autor podważa mity na temat ojcostwa: ? ojcowie wcale nie są tacy ważni ? ojcowie nigdy nie uczestniczą w życiu szkolnym dzieci ? ojcowie nie potrafią zajmować się dziećmi ? ojcowie są agresywni i niebezpieczni dla dzieci. ?Być ojcem obecnym w życiu dzieci oznacza stawać się coraz bardziej świadomym znaczenia swojej osoby i jej niezastąpionej roli w rodzinie. Wciąż bowiem zbyt wielu jest mężczyzn, którzy ? umniejszając swoje znaczenie ? uważają ojcostwo za coś zbytecznego, przydatnego jedynie wtedy, gdy przynosi się do domu wypłatę albo gdy potrzebna jest dodatkowa para rąk do pracy. OJCOSTWO STANOWI INWESTYCJĘ MĘŻCZYZNY W DOBRO RODZINY I GWARANCJĘ RADOSNEGO WZRASTANIA DZIECI?. ANTONELLO VANNI, bioetyk, wychowawca młodzieży, wykładowca literatury. Autor publikacji na temat ochrony życia ludzkiego (Ojciec i rodzące się życie) oraz uzależnień wśród nastolatków (Młodzież ? między uzależnieniem a wolnością). Znany ze swoich wykładów ?Młodzież, media i narkotyki?, które prowadził między innymi na Wydziale Bioetyki Papieskiego Uniwersytetu Regina Apostolorum w Rzymie.