Św. Jan z Avili, wybitny kaznodzieja, pisarz i reformator Kościoła. Wniósł wielki wkład w odnowę życia religijnego w Hiszpanii, w pierwszej połowie XVI wieku. Moc jego oddziaływania poprzez słowo, czyn i pióro była tak duża, że nazwano go Apostołem Andaluzji. W celu kształcenia duchowieństwa założył uniwersytet w Baeza, dwa kolegia większe oraz 11 kolegiów niższych. Patron hiszpańskich księży diecezjalnych. Podczas Światowych Dni Młodzieży, odbywających się w Madrycie, w sierpniu 2011 roku, papież Benedykt XVI zapowiedział, iż wkrótce ogłosi go 34 doktorem Kościoła Powszechnego.

Jeżeli modlitwa człowieka może poruszyć Boga, to co może zrobić modlitwa ofiarowana za nas przez świętych? Oni są bożymi bohaterami, Jego najbliższymi przyjaciółkami, Jego rodziną. Do Boga nie idziemy sami, ale w towarzystwie świętych, którzy są skutecznymi orędownikami. Do nich należy św. Rita - patronka od spraw trudnych i beznadziejnych. Czyta: Dorota Bochenek, Jacek Wojciechowski.

Recenzowana praca stanowi kontynuację pierwszego tomu dotyczącego zakonów w czasach PRL. Ten drugi tom został poświęcony przede wszystkim polityce władz komunistycznych w Polsce w latach 1945–1989 odnośnie do działalności społecznej i duszpasterskiej zakonów męskich. […] Ks. dr hab. Dominik Zamiatała ujął prezentowaną problematykę fachowo, zgodnie z zasadami nauk historycznych, nie zamykając przy tym pola do dalszych spostrzeżeń i przemyśleń. Jego opracowanie jest dysertacją rzetelną i nowatorską. Autor dał materiał do wielu naukowych przemyśleń i analiz. Dysertacja niniejsza pozwala lepiej ocenić działania władz nie tylko wobec zakonów, ale także znaczenie tych działań podejmowanych w tamtym okresie dla ograniczenia i wyeliminowania Kościoła z przestrzeni społecznej i zamknięcia go w przysłowiowej „kruchcie kościelnej”. Na podstawie przeprowadzonych przez siebie badań autor ustalił, że ta polityka nie była jednolita, ale ewoluowała od polityki wspierania w pierwszych latach powojennych poprzez politykę totalnej dyskryminacji, próbę likwidowania różnorodnej działalności zakonów, szykanowania i ograniczania ich w tym zakresie, po politykę nieprzeszkadzania i wykorzystania do swoich, z góry przyjętych celów. Z recenzji ks. dr. hab. Waldemara Żurka

Historia życia Świętego Floriana zrobiła na Janku ogromne wrażenie. Jego nawrócenie, poświęcenie i odwaga tak zaimponowały młodemu strażakowi, że gotów był naprawić swoje błędy, ale... czy wystarczy mu czasu? To opowieść nie tylko o bohaterskim życiu Świętego Floriana, ale także o młodości, poświęceniu i... miłości.

W 2013 roku minie 790 lat od chwili śmierci bł. Wincentego Kadłubka, Patrona Miasta i Diecezji Sandomierskiej, nazywanego ?ojcem kultury polskiej?. Jakkolwiek postać tego męża Kościoła i uczonego obecna jest bodaj w każdym ze szkolnych podręczników historii i rodzimej literatury, to w rzeczywistości o jego życiu oraz dokonaniach wiemy bardzo niewiele. Ks. bp Krzysztof Nitkiewicz Tej książki nie napisał zawodowy badacz naszych dziejów wczesnośredniowiecznych, a jednak stanowi ujęcie, którego treść nie budzi dezaprobaty profesjonalisty, a zachwycić może każdego, kto ten tekst rozpocznie czytać. Autor jest istotnie utalentowanym popularyzatorem wydarzeń trudnych i skomplikowanych. Jasna konstrukcja całości, nienaganna narracja i umiejętność kojarzenia licznych faktów wydarzeń szczegółowych, sprawiają, że jego ujęcie jest zaskakująco ciekawe (?) Uznaję rzecz o Kadłubku pióra Czesława Ryszki za pozycję niezwykle udaną, spełniającą najbardziej ostre kryteria pracy popularno-naukowej. Prof. zw. dr hab. Feliks Kiryk

Broszura Zbroja Boża na podstawie Listu do Efezjan opisuje każdy element starożytnej, rzymskiej zbroi, wzbogacając opisy o tło historyczne, a także ukazując ich zastosowanie w czasach współczesnych dla duchowej walki, jaką toczymy z siłami ciemności. Paweł Apostoł pokazuje, jak ważne jest pełne zrozumienie funkcji poszczególnych elementów zbroi, w jaką – poprzez Ducha Świętego i swoje Słowo – wyposaża nas Bóg. Pokazuje także ich praktyczne zastosowanie w codziennym życiu z wiary. Broszurka dokładnie opisuje każdy element tej zbroi, czyli: - Hełm zbawienia - Pas prawdy - Pancerz sprawiedliwości - Miecz Ducha - Buty gotowości głoszenia radosnej nowiny o pokoju z Bogiem - Tarcza wiary Poszczególne elementy zbroi opisane są w syntetycznej formie w postaci przejrzystych tablic. Oprócz nich broszurka zawiera także kolorowe ilustracje i powiązane z tematem inne cytaty biblijne.

Prawie sto dwadzieścia lat od ukazania się informacji o odkryciu Kazań świętokrzyskich rozgorzała nad tym tekstem dyskusja, porównywalna chyba tylko z od lat toczącym się od czasu do czasu nabierającym dynamiki sporem o Bogurodzicę. Tematy dyskusji są podobne: pochodzenie tekstu, jego umiejscowienie w czasie i przestrzeni, kulturze, język utworu, wreszcie - treść, próba zrozumienia najtrudniejszych słów i konstrukcji. Odpowiedzi na wiele pytań trzeba poszukiwać w szeroko pojętym literackim i kulturowym kontekście.

Zaczarowana świątynia to zbiór opowieści, które w zwięzłej, błyskotliwej formie przekazują najważniejsze nauki sufizmu - mistycznego nurtu wyrosłego na gruncie islamu, który przekracza jednak wszelkie religijne doktryny i myślowe schematy. Dla sufich życie jest podróżą, podczas której człowiek zdobywa rozproszoną po świecie wiedzę o Bogu, o oderwanej od Stwórcy duszy, o własnej egzystencji. Głównym celem sufizmu jest wyzwolenie człowieka z niewoli ego i doprowadzenie go do pełni. W zbiorze tym Idries Shah zawarł miarodajny, tworzący harmonijną całość przekrój nauki sufickiej. Tradycyjne przypowieści, które suficcy mistrzowie przekazują swoim uczniom z pokolenia na pokolenie zestawił ze swoimi autorskimi opowieściami, odnoszącymi się bezpośrednio do problemów nam współczesnych. Poza wartością historyczną i estetyczną sam autor podkreśla praktyczny wymiar tej literatury.

Kolejne varsaviana w kolekcji naszych reprintów to Kościoły warszawskie rzymskokatolickie opisane pod względem historycznym. Książka Juliana Bartoszewicza zawiera bardzo szczegółowe opisy dwudziestu czterech warszawskich kościołów od momentu ich powstania po czasy współczesne autorowi. Bartoszewicz z wielkim pietyzmem opisywał rozwój budowli, ich przebudowy oraz największych dobrodziejów każdego kościoła, a także ważne osoby w nich pochowane. Jako wykształcony historyk i z zamiłowania varsavianista posiadał wszelką potrzebną ku temu wiedzę i narzędzia. Książkę zdobią niezwykłej urody, bardzo szczegółowe drzeworyty autorstwa Michała Storkmana. Całość tworzy niezwykle ciekawy opis historyczny nie tylko samych kościołów, ale i społeczeństwa stołecznego na przestrzeni wieków. Książka ta z pewnością spodoba się historykom i miłośnikom Warszawy. Uroku dodaje jej oryginalny język, którego nie poddawaliśmy korekcie, aby jeszcze pełniej oddać klimat minionych wieków. Reprint dostępny jest w oprawie luksusowej. Wydrukowany został na szlachetnym, lekko kremowym papierze objętościowym, który jest doskonałą imitacją ówcześnie stosowanych papierów drukarskich. Introligator opatrzył książki we wstążeczki czytelnicze i ozdobne kapitałki. Oprawy posiadają tłoczenia i ręcznie wprawiane, papierowe wklejki. Uroku dodają zadrukowane lustra. Całość została zaprojektowana tak, jakby zrobiono to przeszło wiek temu.

Czy jest grzechem: jazda „na gapę” słuchanie muzyki metalowej zmiana płci granie w Totolotka ściąganie z Internetu wiara w przesądy obchodzenie Halloween przekraczanie przepisów drogowych Czy myślimy o tych sprawach szykując się do spowiedzi? Zdarza się, że nie widzimy zła, które przybrało „nowoczesną szatę”. Książka pomaga rozwiązać te duchowe dylematy. „Na kolejne odcinki małego grzesznika sam czekałem z zainteresowaniem. Nowoczesny świat niesie w sobie tyle zagrożeń, że z ciekawością czytałem, co do powiedzenia na temat «nowych» (choć w istocie często boleśnie starych) grzechów mają do powiedzenia nasi rozmówcy. I plułem sobie w brodę, że wpadną one w czarną otchłań Internetu. Teraz, gdy widzę te same myśli w postaci książki nie mam już wątpliwości, że mogą się one stać świetnym narzędziem do rachunku sumienia”. — Tomasz P. Terlikowski, redaktor naczelny portalu Fronda.pl

Czyta Jerzy Zelnik. Jeden cud dokonany po śmierci bł. Jana Pawła II zdecydował o jego beatyfikacji. Ale były także inne, jeszcze za życia Papieża. Andreas Englisch przez dwadzieścia lat towarzyszył Ojcu Świętemu. Zbierał informacje i przyglądał się uzdrowieniom, jakie wydarzyły się za przyczyną Jana Pawła II. Na życzenie Papieża zachowywał wszystko w tajemnicy. Po raz pierwszy napisał o tym w 2011 roku. Zapis rozmów z osobami, które dzięki modlitwie Ojca Świętego wróciły do zdrowia, dowodzi niezwykłej relacji Jana Pawła II z Bogiem i ludźmi. Przedstawia fakty, których jeszcze nie znamy.

Czy cud Zielonych Świąt to tylko wydarzenie historyczne? Co wniosła Odnowa w Duchu Świętym w życie Kościoła? Co mogę osobiście odkryć w Nowej Pięćdziesiątnicy? Jak przekonuje Autor, Odnowa w Duchu Świętym prowadzi do odrodzenia. Usposabia wewnętrznie do ekumenizmu i nowej ewangelizacji. Poszukuje człowieka, który odszedł od wiary.

Trzeci tom serii ?Kościół na Straży Polskiej Wolności? to przejmująca opowieść o narodzie, który w brutalny sposób został pozbawiony swojej państwowości i przez 123 lata stawiał czoła zamiarom likwidacji polskiej kultury. Wydaje się nam, że znamy tę historię ? przegrane powstania, zdrada (nieostatnia?) sojuszników, surowe represje zaborców. Któż z nas nie pamięta historii wozu Drzymały czy śmierci księcia Józefa Poniatowskiego w nurtach rzeki Elstery? A jednak na kartach tej monumentalnej pracy spotkamy historię inną ? dzieje cichych obrońców polskiej tożsamości, bohaterskich duchownych, rzetelnych nauczycieli, niezłomnych hierarchów. To oni stanowili tarczę dla polskiego narodu. Spotykała ich za to taka sama kara, jaka dotykała powstańców i spiskowców: wywózka na Sybir, więzienie, emigracja, śmierć przed plutonem egzekucyjnym. A jednak zwyciężyli ? nie tylko Polska powróciła na mapę Europy w 1918 r., ale też oni sami zostali wyniesieni na ołtarze: Brat Albert, abp Zygmunt Szczęsny Feliński, o. Rafał Kalinowski, ks. Bronisław Markiewicz, bp. Józef Pelczar, s. Maria Truszkowska i wielu innych.

Ojciec Pio (1887-1968), włoski kapłan katolicki i kapucyn, święty Kościoła katolickiego. Czasem Bóg pozwala mi zajrzeć do swojego zeszytu. Matka Boża otwiera nie tylko serca, ale i portfele. Modlitwa jest kluczem do przebaczenia, ale nie módlcie się ze smutkiem, nie zanudzajcie naszego Pana, On jest Bogiem radości. Módlcie się z uśmiechem. W życiu za wszystko się płaci, za dobro i za zło. Za wszystko. Zbawić duszę grzesznika, to tak jak uratować usychające drzewo. O Ojcu Pio Ojciec Pio był przede wszystkim ""człowiekiem Bożym"". Od dzieciństwa czuł się powołany przez Boga i odpowiedział Mu ""z całego swego serca, z całej duszy swojej, ze wszystkich swych sił"" (Pwt 6, 5). Dzięki temu miłość Boża mogła zawładnąć tym skromnym człowiekiem i uczynić go wybranym narzędziem w swym planie zbawienia. Niech będzie błogosławiony Bóg, który we wszystkich epokach wybiera ludzi prostych i wielkodusznych, by dokonać wielkich rzecz (por. Łk 1, 48?49)! W Kościele wszystko pochodzi od Boga, a bez Niego nic się nie ostoi. Dzieła Ojca Pio są tego doskonałym przykładem: ""Dom Ulgi w Cierpieniu"" słusznie można nazwać ""cudem"". Któż po ludzku mógłby pomyśleć, że przy małym klasztorze w San Giovanni Rotondo powstanie jeden z największych i najnowocześniejszych szpitali południowych Włoch? Któż, jeśli nie człowiek Boży, który patrzy na rzeczywistość oczami wiary i z wielką nadzieją, ponieważ wie, że dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych?

Francesco Bamonte, opierając się na autorytecie Biblii oraz nauczania Kościoła, ukazuje, jak ogromną wartość ma autentyczny kult Maryi w walce ze światem demonów. Jego książka to piękny portret Matki i Świętej Opiekunki, która poprzez wspieranie działania Chrystusa prowadzi ludzkość do Boga. Autor przedstawia również swoje osobiste doświadczenia, opowiadając o tym, jak wyraźnie odczuwa obecność i pomoc Maryi podczas swojej kapłańskiej opieki nad osobami opętanymi. Fragment książki Maryja i egzorcyzmy Rola Matki Najświętszej w historii zbawienia Mimo że głównym tematem niniejszego tekstu jest walka między Maryją a Szatanem, która ujawnia się podczas egzorcyzmów, konieczne jest najpierw poznanie, choćby ogólnie, w jaki sposób walka ta jest objawiana przez Boga w zakresie wypełniania zbawczego dzieła Chrystusa. „Pismo Święte przedstawia Dziewicę Maryję jako ściśle zjednoczoną ze swoim Boskim Synem i zawsze z Nim jednomyślną. Matka i Syn jawią się ściśle złączeni w walce przeciw piekielnemu wrogowi, aż do pełnego zwycięstwa nad nim". Matka Boża od pierwszej do ostatniej księgi Pisma św., od Księgi Rodzaju do Apokalipsy, jest zawsze związana — zgodnie z planem Ojca Niebieskiego — z Synem Odkupicielem i z Nim nierozdzielnie zjednoczona w wyzwalaniu ludzi spod władzy Szatana. „Po grzechu pierworodnym Bóg zwraca się do węża, który reprezentuje Szatana, przeklina go i dodaje obietnicę: «Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie i niewiastę, pomiędzy potomstwo twoje a potomstwo jej: ono zmiażdży ci głowę, a ty zmiażdżysz mu piętę (Rdz 3, 15). Jest to zapowiedź odwetu: Szatan u początków stworzenia zdaje się mieć przewagę, lecz przyjdzie syn Niewiasty, który zmiażdży mu głowę. Tak, przez potomstwo Niewiasty, zwycięży sam Bóg. Tą niewiastą jest Dziewica Maryja, z której narodził się Jezus Chrystus, by przez swoją ofiarę raz na zawsze pokonać pradawnego kusiciela. Dlatego wiele obrazów czy posągów Niepokalanej przedstawia Ją w akcie miażdżenia węża swoją stopą"'. Pismo Święte objawia nam, że Chrystus Pan jest jedynym Odkupicielem, jedynym Pośrednikiem u Ojca, jedynym Zbawicielem i Wyzwolicielem ludzkości spod władzy Szatana. On jednak nie prowadzi swojej walki przeciwko Szatanowi sam, lecz z Maryją, z dobrymi aniołami i świętymi. Wśród nich jednak szczególną i specjalną rolę spełnia Ona, Matka, która, właśnie dlatego, że jest Mu Matką, jak żadne inne stworzenie współpracuje z Synem Odkupicielem w tajemnicy Odkupienia ludzkości. Jakkolwiek Maryja jest stworzeniem odkupionym (pierwszą z odkupionych, i to w najwznioślejszy sposób), współdziała z Chrystusem w sposób wyjątkowy i niepowtarzalny. Współpraca chrześcijan urzeczywistnia się po samym akcie Odkupienia, w którego owoców upowszechnianie angażują się oni przez modlitwę i łączenie ofiary z siebie z Chrystusem dla Ojca. Współpraca Maryi natomiast urze- czywistniła się podczas samego wydarzenia Odkupienia, czyli w trakcie ziemskiego życia Syna, i by się ona dokonała, konieczna była jej dobrowolna zgoda. Gdyby nie udzieliła Ona swojej zgody na Wcielenie Syna, nie mógłby On przyjąć od Niej ciała, które złożył w ofierze na Krzyżu. Co więcej, Chrystus nie wszedłby na Kalwarię, by stać się ofiarą za nas, bez wolnej woli Maryi. Ona bowiem zgodziła się na Mękę Syna, i mimo że nie mogła cofnąć swojej zgody, już raz wyrażonej podczas Zwiastowania, potwierdziła ją ponownie u stóp Krzyża. Ta zgoda, „udzielona na złożenie w ofierze Jezusa, nie stanowiła biernej akceptacji, lecz autentyczny akt miłości, przez który złożyła Ona swojego Syna jako ofiarę przebłagalną za grzechy całej ludzkości", by w ten sposób wyrwać ludzi spod władzy Szatana. U stóp Krzyża Maryja „najgłębiej współpracowała ze swym Jednoro-dzonym i z Jego ofiarą złączyła się matczynym duchem, z miłością godząc się na ofiarowanie zrodzonej z Niej Żertwy'\ Przez Mękę i Śmierć Jezusa razem ze Współod-czuwaniem Maryi, w której sercu odbijało się wszystko to, co Jezus wycierpiał na duszy i na ciele, Szatan został pokonany. Władza jego i innych zbuntowanych aniołów, których on jest wodzem i które z nim i pod jego kierownictwem tworzą królestwo (por. Mt 13, 36), została zniszczona. Chociaż jest on ciągle aktywny w świecie - a bywało w dziejach ludzkości, że jego obecność przejawiała się bardzo intensywnie i wyraźnie — nie jest niezwyciężony, ponieważ łaska Odkupienia, która wypływa z najwyższej Ofiary Chrystusa i Maryi na Kalwarii, w mierze, w jakiej zostaje przez nas przyjęta, czyni nas zdolnymi do niszczenia dzieł diabła. Łaska ta jest szczególnie umacniana przez nasze ufne uciekanie się do szczególnego wstawiennictwa Dziewicy Maryi. Przez Niepokalane Poczęcie w swoim istnieniu i działaniu pozostaje Ona bowiem w zdecydowanym i pełnym kontraście z istnieniem i działaniem Szatana i innych zbuntowanych aniołów; nastawiona w sposób totalny, jak żadne inne stworzenie ludzkie czy anielskie, na neutralizowanie ataków demonicznych oraz szerzenie Królestwa Syna, które jest sprawiedliwością, pokojem i radością w Duchu Świętym. Ona „w matczyny sposób uczestniczy w trudnej walce przeciwko mocom ciemności, która toczy się w ciągu całej historii ludzkiej", „usytuowana w samym centrum tej nieprzyjaźni" z „wężem", figurą Szatana i złych duchów, których jest on księciem, a który to zostanie pokonany przez Jezusa Chrystusa właśnie przy wyjątkowej współpracy Jego Matki. W słowach skierowanych do węża: „Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie i niewiastę" (Rdz 3, 15), Bóg objawił, że Niewiasta, której Syn definitywnie zwycięży Złego, razem z Nim będzie przeciwniczką przywódcy demonów i świata szatańskiego. Niewiasta, „która, mimo iż uprzedziła mężczyznę, ulegając pokusie węża, staje się następnie, na mocy Bożego planu, pierwszą sojuszniczką Boga. Ewa była sojuszniczką węża w nakłanianiu człowieka do grzechu. Bóg, odwracając całkowicie tę sytuację, ogłasza, że uczyni z niewiasty nieprzyjaciółkę węża... Kim jest ta niewiasta? Tekst biblijny nie podaje jej imienia, lecz pozwala przewidzieć nową niewiastę, której Bóg zapragnął dla naprawienia upadku Ewy: jest ona bowiem wezwana do odnowienia roli i godności kobiety oraz ma przyczynić się do odmiany przeznaczenia ludzkości; do współpraco-wania, przez swoją macierzyńską misję, w Bożym zwycięstwie nad Szatanem. W świetle Nowego Testamentu i tradycji Kościoła wiemy, że niewiastą zapowiadaną przez Protoewangelię jest Maryja, a w Jej potomstwie (Rdz 3, 15) rozpoznajemy Syna, Jezusa, w misterium Paschy triumfującego nad władzą Szatana. Zauważamy również, że zaprowadzona przez Boga nieprzyjaźri między wężem a niewiastą urzeczywistnia się w Maryi w dwojaki sposób. Jako doskonała sojuszniczka Boga i nieprzyjaciółka diabła, została Ona w pełni wyzwolona spod jego władzy przez Niepokalane Poczęcie, gdy została ukształtowana w łasce przez Ducha Świętego i uchroniona od wszelkiej zmazy grzechu. Ponadto Maryja, włączona w zbawcze dzieło Syna, została w pełni zaangażowana w walkę przeciwko złemu duchowi. W ten sposób tytuły Niepokalanego Poczęcia i Współpracownicy Odkupiciela, przyznawane Maryi przez wiarę Kościoła dla głoszenia Jej duchowego piękna i głębokiego uczestnictwa we wspaniałym dziele Odkupienia, wyrażają nieprzezwyciężoną opozycję między wężem a nową Ewą". Stara łacińska wersja Protoewangelii, która mówi: „Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie i niewiastę, pomiędzy potomstwo twoje a potomstwo jej. Ona zmiaż- dżyci głowę" (Rdz 3, 15)', „stanowiła inspirację dla wielu przedstawień Niepokalanej, która miażdży głowę węża swoimi stopami. W tekście hebrajskim to nie niewiasta, lecz jej ród, jej potomek podepcze głowę węża. Tekst ten zatem nie przypisuje zwycięstwa nad Szatanem Maryi, lecz Jej Synowi. Jednakże, ponieważ koncepcja biblijna uwydatnia głęboką solidarność między rodzicem a jego potomstwem, oryginalny sens wersetu pozwala przedstawiać Niepokalaną miażdżącą węża nie dzięki własnej mocy, lecz za sprawą łaski Syna. W tym samym tekście biblijnym ogłoszona zostaje również nieprzyjaźń między niewiastą i jej potomstwem z jednej strony, a wężem i jego potomstwem z drugiej. Chodzi o wrogość wyraźnie ustanowiona przez Boga, która przyjmuje szczególne znaczenie, jeśli weźmiemy pod uwagę kwestię osobistej świętości Dziewicy Maryi. Aby stać się nieprzejednaną nieprzyjaciółką węża i jego rodu, Maryja musiała być absolutnie wolna od panowania grzechu. I to od pierwszej chwili swojego istnienia. Argumentację tej tezy znajdujemy w Encyklice Fulgens corona, ogłoszonej przez papieża Piusa XII w 1953 r. dla uczczenia setnej rocznicy ustanowienia dogmatu o Niepokalanym Poczęciu: «jeśli w którymś momencie Błogosławiona Dziewica Maryja zostałaby pozbawiona Bożej łaski, jako splamiona w swoim poczęciu przez dziedziczną zmazę grzechu, między Nią a wężem nie byłoby już — przynajmniej w tym okresie czasu, jakkolwiek byłby krótki — tej odwiecznej nieprzyjaźni, o której mówi się od zarania tradycji aż do uroczystej definicji Niepokalanego Poczęcia, lecz raczej pewna zależność* (AAS 45 ^953] 579)- Absolutnej wrogości, ustanowionej przez Boga między niewiastą a demonem, musi odpowiadać zatem Niepokalane Poczęcie Maryi, czyli całkowity brak grzechu od samego początku Jej życia. Syn Maryi odniósł ostateczne zwycięstwo nad Szatanem i z wyprzedzeniem pozwolił Jej korzystać z jego owoców, zachowując Ją od grzechu. Następnie udzielił Jej mocy stawiania oporu demonowi, realizując w ten sposób w Niepokalanym Poczęciu najbardziej znaczący owoc swojego dzieła odkupienia. W historii zbawienia są zatem trzej główni bohaterowie: Chrystus Odkupiciel, Maryja Współpracownica Chrystusa i Szatan, ich przeciwnik. Ten ostatni w Piśmie św. — jak już wielokrotnie zostało wskazane - przedstawiany jest pod postacią węża, lecz na przestrzeni dziejów dla podkreślenia jego niezmierzonej wściekłości i okrucieństwa, z powodu ogromu swej szkodliwej działalności wśród ludzi bywał również przedstawiany jako czerwony i krwawy smok, skonfrontowany ze znakiem, który ukazuje się na niebie: „Niewiasty obleczonej w słońce" z dwunastego rozdziału Apokalipsy, symbolizującym również Dziewicę Maryję. Nie zapominajmy, że w Piśmie Świętym jedna figura często może przyjmować różne znaczenia. Egzegeci w tej niewieście dostrzegają przedstawienie zarówno narodu żydowskiego, Kościoła, jak i Maryi. Lecz właśnie to ostatnie znaczenie jest przeważające od chwili, gdy Synem tej niewiasty jest Jezus. „I porodziła [Niewiasta] Syna - Mężczyznę [Jezusa Chrystusa], który wszystkie narody będzie pasł rózgą żelazną. I zostało porwane jej Dziecię do Boga i do Jego tronu" (Ap 13, 5). A Jego Matka, „Niewiasta" z Apokalipsy, objawia się w walce przeciwko Szatanowi, jak zostało to już oznajmione przez Boga w Księdze Rodzaju. „Przedstawiona jako matka, niewiasta «jest brzemienna i woła, cierpiąc bóle i męki rodzenia» (Ap 13, 2). Słowa te nawiązują do Matki Jezusa stojącej pod Krzyżem (por. J 19, 25), gdzie z duszą, którą przenika miecz (por. Łk 2, 35), uczestniczy Ona w bólach rodzenia się wspólnoty uczniów [czyli Kościoła]. Pomimo swoich cierpień, jest «obleczona w słońce», czyli nosi w sobie odblask Bożej chwały i jawi się jako wielki znak oblubieńczej relacji Boga ze swoim ludem. Obrazy te, chociaż nie wskazują bezpośrednio na przywilej Niepokalanego Poczęcia, mogą być interpretowane jako wyraz miłości i troski Ojca, który otacza Maryję łaską Chrystusa i blaskiem Ducha. Apokalipsa zaprasza wreszcie w sposób szczególny do uznania eklezjalnego wymiaru osobowości Maryi: niewiasta obleczona w słońce przedstawia świętość Kościoła, która urzeczywistnia się w pełni w Najświętszej Dziewicy, na mocy szczególnej łaski". W świetle tego, z czym zapoznaliśmy się do tej pory, zrozumiałe jest, że ewangelizatorzy, kaznodzieje, katecheci nie mogą milczeć na temat „węża" i „smoka": „Przywołanie walki przeciwko Szatanowi musi stać się częścią dynamiki różnych rodzajów służby Słowu, należy zatem unikać przemilczania jej, może ze względu na pragnienie mówienia tylko o Niewieście: wykluczanie poza nawias postaci smoka prowadziłoby do zubożenia postaci i misji Niewiasty".  Maryja i egzorcyzmy Spis treści:   Przedmowa Wstęp Rola Matki Najświętszej w historii zbawienia Opętanie diabelskie Moc wezwania imienia Maryi Demon — ku swojej hańbie — zmuszony do wyznania całkowitej bezsilności wobec Dziewicy Maryi Moje doświadczenie maryjne podczas egzorcyzmów oraz w innych momentach konfrontacji z demonami Wybrane przykłady wstawiennictwa Dziewicy Maryi w momencie uwolnienia Doświadczenie maryjne innych egzorcystów Dodatek 1 | Rola Matki Najświętszej w walce przeciwko Szatanowi, od objawień przy Rue du Bac do dnia dzisiejszego Dodatek 2 | Odniesienia maryjne w tekście rytuału egzorcyzmów  

Najważniejszy postulat dla chrześcijańskiego postępowania brzmi: kochaj! To krótkie, proste i pozornie czytelne przesłanie wymaga wielu dopowiedzeń. Jak realizować tę ideę w życiu codziennym? Autor podjął próbę odpowiedzi na to pytanie w poniższych refleksjach. Zdolność kochania jest najwyraźniejszym znakiem naszego podobieństwa do Stwórcy. Jednym z Jego imion jest Miłość. Bóg kocha i ten potencjał przekazał człowiekowi.

Podlasie i Suwalszczyzna. Obok siebie żyli tu Polacy i Białorusini, Litwini, Rosjanie i Ukraińcy, Tatarzy i Żydzi. Katolicy, prawosławni i unici ścierali się w walce o rząd dusz. Przedstawiciele kościołów protestanckich i wyznawcy judaizmu każdego dnia mijali starowierców i muzułmanów, rodziły się i umierały chłopskie ruchy religijne. Wiejskie tradycje mieszały się ze światem zaściankowej szlachty spod znaku Bohatyrowiczów, żyjącej w cieniu rezydencji Branickich i Radziwiłłów. Polskie i niemieckie mieszczaństwo konkurowało z żydowskim o dominację w podlaskich miasteczkach. Co dzisiaj pozostało z tej fascynującej mozaiki narodów, wyznań i stanów? Czy garstka Starowierców zdoła zachować wiarę i tradycję, za które umierali ich przodkowie? Kim są Podlaszucy? Czy ich świat i kultura przeminą wraz z pustoszejącymi wsiami? Reporterska podróż ich śladami zaczyna się na siedemnastowiecznym prawosławnym soborze na Kremlu i na protestanckim synodzie zorganizowanym w małym podlaskim miasteczku. Po trzech wiekach nad suwalskimi jeziorami odnajduje potomków dawnych osadników, wsłuchuje się w gorące spory o białoruskie tablice i staroobrzędowe świątynie zamienione w katolickie kościoły, zagląda za mury otaczające starowierską wspólnotę, i próbuje rozstrzygnąć, kto tak naprawdę zamieszkuje podlaskie wsie.

Mowa symbolu staje się dzisiaj coraz mniej czytelna i szybko traci na znaczeniu. Niestety także przesłanie, które niesie symbolika chrześcijańska, staje się zapomnianym językiem. Bez niego nie sposób jednak wniknąć w głębię religii, nie można odkryć jej wartości i piękna. Jeśli człowiek nie pojmuje przesłania symboli, to nie potrafi w rzeczach widzialnych dostrzec tego, co niewidzialne, a religia staje się dla niego tylko systemem etycznym, filozoficznym ? najzwyczajniej zanika. Zamieszczone w tej książce teksty mają być ?okularami?, które otworzą oczy i wyostrzą wzrok na bogactwo religijnych symboli. Pomogą zrozumieć m.in. znaczenie ołtarza, chrzcielnicy, zasłoniętego krzyża czy dzwonów. Dzięki nim stanie się też jasne, dlaczego w świątyniach można spotkać wizerunki orła, pelikana, koguta, węża i ryby. Aby nie ograniczać swojej religijności tylko do tego, co widoczne dla oczu, koniecznie trzeba wyruszyć w tę podróż po świecie chrześcijańskiej symboliki.

Słowo "Singiel" nabiera dziś szczególnego znaczenia. Oznacza osobę żyjącą samotnie; ale nabiera takiego znaczenia w naszych czasach bynajmniej nie dlatego, że kiedyś osoby samotne nie istniały i pojawiły się nagle, lecz dlatego, że słowo to oznacza życie w pojedynkę. Istnieje dyskretna różnica pomiędzy życiem samotnym a życiem w pojedynkę, choć na pozór wydaje się, że różnicy nie ma. W świadomości współczesnego człowieka "singiel" oznacza osobę żyjącą samotnie, ale też osobę wyzwoloną, żyjącą "na luzie", czasem bez trosk i problemów; podczas gdy "osoba samotna" kojarzy się z całkowitą samotnością połączoną z refleksją o życiu, cierpieniem, wyrzeczeniem, jakąś "głębią życia". Bez względu na słownikowe ujęcie czy powszechnie panujące przekonanie książka jest niezwykła. Jest piękną duchową refleksją nad życiem "singla"

W sytuacjach kryzysowych potrzebujemy wsparcia i nowych sił, które przynosi spotkanie z Bogiem. Modlitewnik dla strapionych zawiera starannie wybrane modlitwy, przydatne właśnie w trudnych i przełomowych momentach naszego życia. Ta wyjątkowa książka stanowi nieocenioną pomoc duchową w doświadczeniu: utraty, rozstania, samotności, smutku, depresji i grzechu. Znajdują się w niej między innymi modlitwy: Gdy czuję się niezrozumiany przez innych; W trudnej sytuacji materialnej; Gdy życie staje się udręką; Gdy życie traci sens; Gdy nic się nie udaje i wysiłki idą na marne; Gdy wszystko mnie męczy; Gdy nie mam w nikim wsparcia; Gdy nad niebem życia kłębią się chmury; Gdy czuję złość; Gdy ma się wszystkiego dość; Gdy trudno się zgodzić z zaistniałą sytuacją; Gdy Bóg milczy.