Tutaj znajdziesz bogaty wybór lektury z zakresu chrześcijaństwa: modlitewniki, teologia, historia religii, żywoty świętych, wiara, cuda, katecheza, islam, judaizm, religie dalekiego wschodu oraz świata starożytnego.
Jeśli nasza modlitwa może poruszyć Ojca, który jest w niebie, to tym bardziej może to zrobić modlitwa, którą ofiarowujemy w różnych intencjach przez świętych! Przez życie nie idziemy sami, ale w ich towarzystwie. Czekają na nasze wołanie i zanoszą je Ojcu, który chętnie go wysłuchuje.
Często pojawiają się jednak sytuacje tak trudne, że czujemy się wobec nich bezradni i wydaje się nam, że Bóg nie słyszy naszych błagań. W takich chwilach możemy liczyć na pomoc patronów od spraw trudnych i beznadziejnych, w których gronie znajdują się: św. Juda Tadeusz, św. Rita z Cascii, św. Ekspedyt i św. Peregryn Laziosi.
Mirra jest symbolem goryczy. Wszystkiego, co w naszym życiu trudne i zranione. Zapach pomarańczy jest symbolem dominikańskiej świętości - radości, wolności, nieustannego bycia w drodze. Obie te rzeczywistości są niezbędnymi elementami ludzkiego życia. Obie mówią o Bogu, który niezmordowanie szuka człowieka. Leczy zranienia i zbawia.
Dzięki rekolekcjom MIRRA I POMARAŃCZE odkryjesz, jak cenny jesteś w oczach Boga. Poznasz wiele ciekawych anegdot z życia św. Dominika i zakonu kaznodziejów. Usłyszysz historie opowiedziane z pasją i zaangażowaniem przez dwóch dominikanów. Z różnej perspektywy i na wiele sposobów.
Te rekolekcje mogły powstać dzięki temu, że jesteśmy różni, i dzięki temu, że tak różni przez wiele lat żyliśmy, pracowaliśmy i modliliśmy się wspólnie.
(ze wstępu Tomasza Nowaka OP i Tomasza Gaja OP)
W miarę jak czytałem Twoją książkę Krew Baranka, która uzdrawia wszechświat miałem wrażenie, że przenika mnie ten ogień mocy Bożej, która płynie zarówno w Listach św. Pawła, jak również w Dziejach Apostolskich. (…) W imieniu wszystkich ludzi zranionych grzechem i cierpieniem chcę Ci podziękować za napisanie tej książki. Ci, którzy będą ją czytać, zobaczą lub usłyszą Ciebie, odgadną na twarzy ludzkiej moc Boga, która świeci na twarzy Jezusa i może zajaśnieć jeszcze dzisiaj, jak kiedyś – na twarzy Mojżesza. Sprawdzianem, czy ta książka osiągnęła swój cel, jest to, że czytelnicy po jej zamknięciu będą mieli bardziej ochotę, by modlić się i błagać, niż dyskutować. Jeśli te kartki pozwalają nam dostrzegać moc Bożą, pozwalają nam również zauważać moc płynącą z ufnej, pokornej i wytrwałej modlitwy, dzięki której otrzymujemy od Boga niemożliwe.
Twój brat,
Jean Lafrance
Podtytuł: Inspirujące historie chrześcijan, którzy zetknęli się z islamskimi fundamentalistamiCzy znasz cenę kroczenia drogą Jezusa?Yousef, któremu własna matka groziła śmiercią za posiadanie Biblii, rozprowadza Boże Słowo tak, jak niegdyś jego rodzina rozprowadzała narkotyki.Parveen postanawia pomagać innym młodym chrześcijankom pracującym w domach muzułmanów po tym, jak jej pracodawczyni pobiła ją za chodzenie do kościoła.Abdulmasi zabijał setki chrześcijan w północnej Nigerii, nie czując wyrzutów sumienia aż do dnia, w którym postanawia wybrać nowe życie wiary i poświęca wszystko dla Boga miłości.Jak dać się zainspirować tym pełnym wiary braciom i siostrom w Chrystusie, rozsianym po całym świecie? Jak się o nich modlić? I czego te niesamowite historie uczą nas o Bogu, którego światłość rozświetla wszelki mrok?Jestem N przypomina nam, że i my wszyscy jesteśmy N. W ten sposób muzułmańscy ekstremiści znakują domy wyznawców Jezusa z Nazaretu. Gdziekolwiek żyjemy, musimy łączyć się w poczuciu jedności z tymi, którzy cierpią prześladowania. Poznajcie więc ich rodziny. Przeczytajcie ich historie. I pogłębcie swoją wiarę w Boga, który daje odwagę, aby być światłością w ciemności okrutnego świata.
Nowy, znacznie poszerzony zbiór opowieści o wszystkich świętych polskich, od świętego Wojciecha po Jana Pawła II. Znany historyk religii i filozof opowiada w niej o świętości jako dramacie ludzkiej duszy i ciała, pełnym szokujących paradoksów i niesłychanych zdarzeń, które angażują pokolenia, wyrażając złożone losy polskiego katolicyzmu i niejeden z dramatów naszych dziejów.
Każdego dnia możemy sięgnąć po tę książkę, by przekonać jak wiele radości przygotował dla nas Bóg. Radość modlitwy, wiary - na każdy miesiąc zaproponowano inny temat rozważań, codzienne rozważania wzbogacono cytatami z J. Sulivana, M. Ovadia i J. Heschela. Skłaniająca do refleksji książka dla każdego, której główną myślą jest radość ujmowana pod różnym kątem, nie wyłączając bolesnego.Radość z posiadania matki, radość z działania na rzez pokoju, radość z odkrywania, że śmiech to poważna rzecz, radość wiary w jednego Boga czy wreszcie radość dawania radości - warto przeczytać!
„Jak żyć głosząc Boga wszystkim, wszędzie i na wszelkie sposoby? Czy można modlić się do Boga o pieniądze? Skąd brać pomysły na głoszenie rekolekcji i jak się do nich przygotowywać? Co to są charyzmaty i dary Ducha Świętego? To jedne z wielu pytań, na które znajdziemy odpowiedzi w tej książce. To rozmowa z człowiekiem, często nazywanym Bożym szaleńcem, który nie boi się nowych wyzwań, stawianych mu przez Boga. Wyjątkowa w swojej prostocie i szczerości. Pokazuje, jak Bóg, kiedy zaczynamy Go słuchać, działa wielkie rzeczy i łamie nasze ograniczenia”.
Krzysztof Ziemiec – dziennikarz TVP
Trudno nam dziś rozumieć dobrze pokorę. Czym jest? Jak nią żyć? Święty Kasper del Bufalo, Założyciel Zgromadzenia Misjonarzy Krwi Chrystusa, w swoim nauczaniu często podkreślał wartość tej cnoty w odkrywaniu prawdy o sobie i Bogu. Pisał: „Kocham ducha pokornego, lecz nie poniżanego; pokornie wdzięcznego za wszystko Bogu, ale jednocześnie wielkodusznego w Nim”.
Dziś jego synowie oddają Czytelnikom 31 zasad „Szkoły pokory”, pochodzącej z ich tradycji duchowej. Napisane do nich nowe rozważania są wynikiem ich doświadczenia i pomocą w wejściu na drogę naśladowania Jezusa, który zachęca nas, abyśmy uczyli się od Niego, co znaczy być pokornym sercem i kochającym.
W Rodzinie Krwi Chrystusa w Polsce Szkołę pokory praktykuje się szczególnie w Adwencie, zaczynając rozważanie kolejnych zasad tej szkoły od 24 listopada i kończąc na Wigilii Bożego Narodzenia 24 grudnia. Nie jest to jedyny okres w ciągu roku, kiedy możemy uczestniczyć w Szkole pokory. Każdy inny czas, jeżeli tylko rodzi się z natchnienia Ducha Świętego, jest dobry, abyśmy wracali do tych zasad i rozważań dla pomnożenia naszej wielkoduszności i wdzięczności Bogu za otrzymane dary.
Ty wskazałeś mi drogę do Ars, a ja ukażę ci drogę do nieba - powiedział kiedyś małemu chłopcu św. Jan Maria Vianney. Jakże obiecujące! Jakże proste! Teraz i Ty Czytelniku, możesz wziąć do ręki tę niewielką książkę i dzień po dniu, wczytując się w najcenniejsze słowa Proboszcza z Ars, wędrować prosto ku Panu.42 rozdziały, a w każdym: cytat z nauczania świętego, rozważanie, postanowienie na dany dzień, fragment z Biblii i krótka modlitwa związana z poruszanym tematem.Gdy pielgrzymujemy z przyjacielem jest nam łatwiej, bo ktoś nas wspiera, gdy pielgrzymujemy z Proboszczem z Ars, podążamy prosto do celu, bo on wskazuje nam właściwy kierunek. Zatem - w drogę!
Wprowadzenie
Katecheza jest drogą prowadzącą ku Chrystusowi, aby uznać w Nim jedynego Pana i Mistrza. Taki cel przyświeca katechezie parafialnej i szkolnej, która stanowi kontynuację wychowania religijnego w domu rodzinnym. Wyznanie wiary, nawet najbardziej autentyczne, musi być jednak stale ponawiane, a Chrystusowa tożsamość pogłębiana. Jeżeli systematycznie powracamy do symbolu wiary i dokonujemy nad nim osobistej refleksji, stajemy się mocniejsi i bardziej czytelni. Jako chrześcijanie mamy być przecież dostrzegalni nawet pośród największych ciemności tego świata. Dlatego Diecezja Sandomierska podjęła przed kilku laty inicjatywę katechezy sakramentalnej prowadzonej przy okazji niedzielnej Mszy Świętej, a także za pośrednictwem Radia Leliwa.
Potwierdzeniem słuszności tej decyzji były katechezy o sakramentach wygłoszone przez Ojca Świętego Franciszka podczas środowych audiencji generalnych w Rzymie, od 8 stycznia do 2 kwietnia 2014 roku. Są one dla nas ważnym wskazaniem oraz inspiracją, tym bardziej, że bezpośredni i charyzmatyczny sposób komunikowania Papieża, ożywił zainteresowanie tematyką religijną nie tylko wśród wiernych regularnie uczestniczących w życiu Kościoła, ale i u osób będących od niego daleko. Doświadczyłem tego osobiście podczas katechez głoszonych w ramach Światowych Dni Młodzieży w Krakowie. Ileż pytań płynących ze zwykłej ciekawości, a zarazem pytań, które zrodziły się w konkretnych okolicznościach, jak na przykład udzielanie sakramentów. A przecież każdy z siedmiu sakramentów, to nie tylko źródło Bożej łaski, bez której trudno człowiekowi i całej wspólnocie przeciwstawić się złu oraz czynić dobro. To widzialny znak, że Bóg nas kocha, „On który nawet własnego Syna nie oszczędził, ale Go za nas wszystkich wydał” (Rz 8, 32).
Niniejsza publikacja poświęcona jest sakramentom: pokuty i pojednania, namaszczenia chorych, kapłaństwa oraz małżeństwa. Stanowi ona kontynuację pierwszego tomu mówiącego o sakramentach inicjacji chrześcijańskiej. Obie książki tworzą całość, podobnie jak życie chrześcijańskie, które bierze swój początek w wodach chrztu, aby potem rozwijać i przynosić owoce na chwałę Bożą.
Wyrażając wdzięczność autorom katechez oraz Wydawnictwu Diecezjalnemu i Drukarni w Sandomierzu za trud włożony w przygotowanie tej cennej publikacji, z serca błogosławię wszystkim czytelnikom.
Biskup Sandomierski??
Ta wyjątkowa książka stanowi zaproszenie do uważnego przeżywania i pogłębionego rozumienia tajemnic liturgii w cyklu roku liturgicznego. Autor przywołuje słowa papieża Piusa XII: „Rok liturgiczny to sam Chrystus” i pokazuje, w jaki sposób wprowadzić tę prawdę w nasze życie. Przypomina, że w liturgii nie celebrujemy martwych wydarzeń z przeszłości, ale żywą obecność Jezusa, w którym te wydarzenia żyją.
Książka jest pierwszą z planowanych trzech, które obejmą cały rok liturgiczny. W pierwszym tomie znalazły się rozdziały poświęcone:
1) okresowi Adwentu,
2) uroczystości Bożego Narodzenia,
3) uroczystości Świętej Bożej Rodzicielki Maryi,
4) uroczystości Objawienia Pańskiego.
Autor przybliża każde z liturgicznych świąt w czterech etapach:
• najpierw prezentuje historię kształtowania się danego okresu liturgicznego czy uroczystości;
• następnie przedstawia sens i znaczenie celebracji, czyli teologię święta;
• w kolejnej części ukazuje związek liturgii z naszym życiem;
• na koniec zaś umieszcza podsumowanie całego rozdziału w postaci infografiki.
Dzięki przystępnemu językowi, bezpośredniemu i jasnemu sposobowi prezentacji treści oraz doskonale dobranym ilustracjom książka ta jest świetną okazją do głębszego i bardziej świadomego uczestnictwa w Boskich tajemnicach. Autor po mistrzowsku wciąga każdego czytelnika w wir swojej fascynacji i miłości do liturgii.
Anzelm z Canterbury, inaczej Anzelm z Aosty (1033-1109), święty, teolog i filozof, z pochodzenia Włoch, benedyktyn. Był doktorem Kościoła, twórcą zasady "wiara szukająca rozumienia". Uważany jest za ojca scholastyki. Sformułował tzw. dowód ontologiczny na istnienie Boga.
1. Czym się różni piekło od piekieł?2. Dlaczego Bóg jest okrutny w Starym Testamencie?3. Dlaczego potrzeba aż dwóch opisów stworzenia świata? Czy nie wystarczyłby jeden?4. Po co Pan Bóg w siódmym dniu odpoczywał? Przecież Bóg jest wszechpotężny, a więc nie potrzebuje odpoczynku5. Dlaczego cyfra 666 oznacza szatana?6. Dawid miał kilka żon i ok. 600 nałożnic. Dziś nie wolno mieć nawet kochanki, a wtedy wolno było mieć kilka setek nałożnic? Dlaczego Bóg nie piętnuje tej sytuacji u Dawida?7. Dlaczego wśród apostołów nie było żadnej kobiety?8. Dlaczego nie ma św. Dawida, św. Mojżesza, św. Adama i św. Ewy.? Dlaczego wielkich ludzi Starego Testamentu nie możemy w Kościele nazywać świętymi?Tomasz M. Dąbek (ur. 1952); profesor i wykładowca egzegezy Nowego Testamentu oraz Teologii Biblijnej w Uniwersytecie Jana Pawła II w Krakowie. Święcenia kapłańskie przyjął w 1979 roku. Był proboszczem oraz przeorem Ojców Benedyktynów w Tyńcu.
Richard Rohr (ur. 1943) jest franciszkaninem, pisarzem, kaznodzieją, komentatorem Pisma Świętego. Do zakonu wstąpił w 1961 roku, zaś święcenia kapłańskie przyjął w 1970. W 1986 roku założył w Albuquerque (stan Nowy Meksyk, USA) i wciąż prowadzi Centrum na rzecz Działania i Kontemplacji. Mieszka w pustelni nieopodal Centrum. Sumiennie wypełnia obowiązki wobec współbraci zakonnych. Podróżuje też po całym świecie jako wykładowca i rekolekcjonista. Wydał ponad 30 książek, które zostały przetłumaczone na kilkanaście języków.
Dlaczego w tytułowym „współ-czuciu” pojawił się dywiz? W potocznym rozumieniu „współczucie” to głównie „litość”, „ubolewanie”, dzielony „żal”. Dywiz zwraca naszą uwagę na „współodczuwanie” – istotny, choć niestety zapoznany element współczucia.
Cisza kontemplacji jest zapoznaną, ale i stopniowo przywracaną kulturze Zachodu tradycją oraz istotnym składnikiem życia duchowego, prowadzącym do nowego i głębszego kontaktu z tym, co istnieje, do pełnego przeżywania każdej chwili, do przemiany naszej świadomości, do sedna modlitwy, do doświadczenia obecności Boga.
Rozważania Richarda Rohra są pochwałą kontemplacyjnej ciszy, otwierającej wnętrze człowieka nie tylko na głębsze wymiary rzeczywistości, ale i pozwalającej w nowej perspektywie spojrzeć na otaczający nas świat, uporządkować nasze wartości i postawy. Taka cisza staje się wręcz podstawą całej rzeczywistości, pozwala objąć i przezwyciężyć istniejące w świecie i w człowieku podziały, dychotomie i dualizmy, prowadzić do dialogu i znalezienia wspólnej płaszczyzny z tym, co odmienne: społecznie, politycznie czy religijnie.
Pomilczmy, aby usłyszeć. Pomilczmy, by wymówić siebie.
FRAGMENTY:
Cisza nie jest tylko przestrzenią pomiędzy słowami, obrazami i wydarzeniami. Ona żyje własnym życiem. Jest zjawiskiem o niemal fizycznej tożsamości. Niezależnym bytem, istotą, z którą możesz nawiązać relację. Filozoficznie rzecz biorąc, byt to fundamentalna cecha, która poprzedza wszystkie pozostałe atrybuty. Kiedy wchodzisz w relację z nagą istotą każdej rzeczy, poznajesz tę rzecz dogłębnie, docierasz do jej istoty. Cisza jest w pewnym sensie samą podstawą całej rzeczywistości. To z niej wszystko przychodzi i do niej wraca.
Cisza, niczym fundament, poprzedza i dźwiga wszystko. Nie możemy postrzegać jej jako czegoś przypadkowego lub niepotrzebnego. Jeśli jednak nie nauczymy się w nią wchodzić, w niej żyć i trwać, wszystkie pozostałe rzeczy – słowa, zdarzenia, relacje, tożsamości – staną się sztuczne, pozbawione głębi i kontekstu. Stracą znaczenie. Wszystko, za czym pędzimy, to życie przepełnione coraz większą ilością zdarzeń i sytuacji, które zawierają w sobie coraz więcej ekscytujących stymulantów i coraz więcej kolorów, by zabarwić nimi naszą z gruntu nudną i znużoną egzystencję. Jak na ironię jednak to właśnie proste, nieskomplikowane rzeczy mają największą siłę, by nas naprawdę uszczęśliwić – pod warunkiem, że uszanujemy je takimi, jakie są. Cisza jest samą esencją prostoty.
Jednym z najważniejszych doświadczeń mojego życia było nauczanie w wielu rozwijających się krajach. Uświadomiłem sobie wówczas, że większość ludzi na świecie nie żyje w taki sposób jak my. Smutniejsze jednak było to, że oni chcą tak żyć!
Cisza nie jest tylko brakiem, nieobecnością. Cisza to obecność, otaczająca każde „wiem” pokornym i cierpliwym „nie wiem”. Chroniąca autonomię i godność wydarzeń, ludzi, zwierząt i wszystkich rzeczy.
Musimy znaleźć sposób, by powrócić do tego miejsca, by żyć i trwać w głębokości wewnętrznej ciszy. Bez niej nawet cisza zewnętrzna traci na znaczeniu. Wszystko, co wyłania się z ciszy, wydaje się czystsze i wyraźniejsze. A kiedy mówię wyłania się, mam na myśli rzeczywistość, sedno i znaczenie.
Cisza w tajemniczy sposób nadaje długotrwały sens wszystkim rzeczom, które otacza. Gdy jej nie ma, każda przeżyta sytuacja jest tylko kolejnym elementem sekwencji zdarzeń, którą nazywamy naszym życiem.
„Liturgia jest zbawczym misterium Chrystusa i Kościoła, sprawowanym mocą Pana przez Oblubienicę, która przez tę celebrę realizuje swoją jedność z Nim: nuptiae Sponsae et Agni”.
Publikacja jest wynikiem chęci spojrzenia na liturgię sakramentów nie tyle z ogólnego punktu widzenia, co z perspektywy oblubieńczych godów, jakie dokonują się pomiędzy Chrystusem – Oblubieńcem a Kościołem – Oblubienicą w rzeczywistościach sakramentalnych. Praca ta nie jest próbą stworzenia almanachu, traktującego o wszystkich możliwych odcieniach tej relacji, lecz syntetycznym ukazaniem elementów składających się na liturgię sakramentów, które w sposób dobitny przemawiają za oblubieńczą relacją Chrystusa i Kościoła.
Ze Wstępu
„Problematyka książki jest bardzo bogata. Zaprezentowana wielowątkowość poruszanej tematyki i sposób jej usystematyzowania umieszcza niniejszą pozycję pośród bardzo dobrych naukowych książek, po które warto sięgnąć. Poszczególne zagadnienia przedstawione klarownym i zrozumiałym językiem świadczą o posiadanej przez autora wiedzy i sprawności dydaktycznego wyłożenia materiału. Praca jest głęboka i odkrywcza, zredagowana według kanonów studium naukowego. Została napisana w takim stylu, że zarówno rodzinom, jak i duszpasterzom pomoże głębiej zrozumieć wielkość, piękno i wyjątkowość powołania do małżeństwa i rodziny. Książka ta powinna stanowić obowiązkową lekturę dla wszystkich, którzy chcą posługiwać małżonkom i rodzinom”. Z recenzji ks. dra hab. Witolda Janochy, prof. KUL
W tomie dotyczącym monastycyzmu w I Rzeczypospolitej przedmiot badań stanowią teksty reprezentujące rozmaite gatunki literackie, oba języki (łacinę i polszczyznę), różne środowiska monastyczne. Zostały dobrane tak, by książka miała charakter interdyscyplinarny. Na tom składają się studia o charakterze analityczno-interpretacyjnym. Acz dominuje perspektywa literaturoznawcza, obecne są także rozprawy poświęcone artefaktom, historyczno-kulturowe i muzykologiczna. Dzięki stabilności Reguły św. Benedykta i jej zdolności do adaptowania się do rozmaitych warunków kulturowych, zakony mnisze były zdolne do zmierzenia się również z nowożytnym humanizmem. Hermeneutykę wartości rozumiemy jako wynik interferencji trzech czynników: długiego trwania tradycji monastycyzmu średniowiecznego, renesansowego humanizmu, modyfikującego świat wartości i erudycji benedyktynów, obecnego w kulturze intelektualnej Tyńca od lat siedemdziesiątych XVI w. do co najmniej połowy wieku XVIII, katolicyzmu potrydenckiego, zwłaszcza w wersji jezuickiej.
Dwunastotomowa seria monografii „Kultura Pierwszej Rzeczypospolitej w dialogu z Europą. Hermeneutyka wartości” przedstawia dziedzictwo kulturowe XV-XVIII wieku jako integralną, lecz oryginalną część kultury europejskiej. Celem badawczym jest rozpoznanie dróg i form obustronnej transmisji wartości estetycznych, politycznych i religijnych oraz ukazanie w szerokim, multilateralnym kontekście porównawczym oryginalnej struktury aksjologicznej kultury polskiej epok dawnych. Teksty kultury są badane w perspektywie wewnętrznej jako zapisy aktów ukierunkowanych na rozumienie wartości, a w perspektywie zewnętrznej jako wypowiedzi włączające się w europejskie dyskusje literacko-estetyczne, polityczne, religijne. W intensywnym dialogu kultura Rzeczypospolitej przejawia nie tylko chłonność na nowe idee, lecz także kreatywność i dynamikę działania na obszarze Europy.
W prezentowanym tekście ks. prof. Józef Umiński przedstawił sylwetki 67 polskich biskupów, 4 nuncjuszy apostolskich i 3 audytorów nuncjatury w Warszawie i jak sam zaznaczył na wstępie „Rzeczy tu zawarte podaję wyłącznie z pamięci, bez jakichkolwiek znajdujących się w tej chwili pod ręką danych pisemnych lub drukowanych, i według tego, jak mi się w umyśle na podstawie zdobytych różnymi drogami dawniej wiadomości (niekiedy nawet zwykłych plotek, bo i to ma swoje znaczenie) w ciągu lat kilku czy kilkudziesięciu zarysowały”. Nie jest to zatem tekst stricte naukowy, bo nie taki był zamysł autora, ale subiektywna charakterystyka członków polskiego episkopatu z pierwszej połowy XX w. Należy podkreślić, że autor osobiście znał wielu opisywanych duchownych.
Przedkładany czytelnikowi tekst to wyjątkowe i niezwykle ciekawe źródło historyczne. Nie jest to wprawdzie zobiektywizowany zapis faktów, ale osobista, więc obarczona dużą dozą subiektywizmu, ocena członków polskiego episkopatu z pierwszej połowy XX w. Na hierarchów kościelnych możemy spojrzeć oczami zasłużonego badacza historii Kościoła katolickiego w Polsce i „wieloletniego wychowawcy kleru”, poznając przy tym jego osobowość i poglądy. Naszym zdaniem należy docenić szczerość świadectwa ks. prof. J. Umińskiego. Jego stosunek do episkopatu nie jest bałwochwalczy, a dostojników kościelnych nie idealizuje, lecz pokazuje ich z zaletami i wadami, które posiadają zarówno duchowni, jak i świeccy.
Ze Wstępu
„Ojczyzna i patriotyzm. Posądzane są o staroświeckość w swym brzmieniu, znaczeniu i zadaniu – pisze ks. abp Henryk Hoser w przedmowie do najnowszej pozycji Wydawnictwa Sióstr Loretanek. – Wystawiane na konfrontację z potężną globalizacją, falą bez granic, z kulturą niedopowiedzeń, płynnych znaczeń, językowych gier i nieokreślonej tożsamości. Nie wydają się synonimem nowoczesności, niezobowiązującego życia. Zakładają wierność, oskarżaną o stawianie tam swobodnym i dowolnym wyborom – nieskrępowanym, kapryśnym i zmiennym. (…) Ojczyzna nie zamyka się w tym, co stworzone i ofiarowane, ale także w tym, co wytworzone i ofiarowane, co jest otwarte na istnienie w czasie i przestrzeni. Istotnym staje się powiązanie kultury i ziemi, z której wyrosła, z jej jedynym i niepowtarzalnym językiem, ekspresją artystyczną, a więc sztuką i niezwykle ważną tożsamościową religią. Ich splot pozostaje do odczytania w ojczystej historii, wspólnych dziejach, kształtujących mentalność, klimat społeczny, świadomość czasowej perspektywy, tak ważnej dla przyszłości. Ojczyzna jest zatem nadzieją trwania i przetrwania, domem zbudowanym na skale dorobku i wiary minionych pokoleń. Dom, matka, rodzina – są jej bliższymi odniesieniami sensu”.
Album „Ojczyzna moją Matką” to ponad 320 stron przepięknych zdjęć polskich krajobrazów, przeplatanych fotografiami z pontyfikatu Jana Pawła II. Jego warstwę tekstową stanowią wypowiedzi Jana Pawła II na temat ojczyzny, patriotyzmu i narodu, w szczególności te, skierowane do Polaków podczas jego wizyt w Ojczyźnie. Warto sięgnąć po ten album i pochylić się nad słowami Papieża Polaka, zwłaszcza dziś, gdy temat ojczyzny i patriotyzmu tak bardzo się dewaluują.
„Czy można wygrać bitwę, modląc się na różańcu? – to pytanie Autorka kieruje do każdego z nas, a szczególnie do najmłodszych. – Przeczytaj tę książkę, a przekonasz się, że wielkie zwycięstwa pod Lepanto, Chocimiem, Lwowem, Wiedniem, pod Warszawą w 1920 roku i inne zostały odniesione dzięki szczególnej interwencji Królowej Różańca Świętego. Zobaczysz, że różaniec jest potężną bronią w walce z każdego rodzaju złem. (…)
Drodzy młodzi Przyjaciele! Chciałabym poprzez te opowiadania zachęcić was, abyście wstąpili do armii Zwycięskiej Królowej. Życzę wam i sobie takiej wiary i ufności, byśmy mogli doświadczać wciąż na nowo, że nie ma problemu, którego nie dałoby się rozwiązać przez różaniec”.
Publikację wzbogacają ilustracje Jana Molgi i Tadeusza Molgi.
Do książki dołączona jest płyta CD (audiobook mp3). Czyta Maciej Rayzacher.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
