Książka, którą oddajemy do rąk Czytelnika jest bestsellerem. Jest rodzajem pamiętnika, w którym Klara M. w sposób poetycki mówi o swoim cierpieniu. Lekkim dotknięciem sprawia, że czytelnik uśmiecha się, zamyśla, zastanawia, płacze, zwraca się ku swemu wnętrzu i szuka odpowiedzi na pytania: dokąd zmierza i w jaki sposób to czyni. Tajemnicą pozostaje, jak Klarze udaje się dotrzeć tak głęboko, przekazać nam ten cały spokój i dać tyle energii, bez wpędzenia w poczucie winy, że w końcu nie ona nas, ale to my potrzebujemy Klary.
Książką tą rozpoczynamy nową serię pod tytułem Są takie miejsca. Proponowana publikacja jest zbiorem 28 opowieści o twórcach literatury i ich siedzibach-pracowniach, w których powstawały ich najwybitniejsze dzieła. Autor przedstawia niezwykłych ludzi i niezwykłe miejsca, które nazwał gniazdami literackimi. W tych miejscach narodziło się wiele utworów na stałe wpisanych do historii literatury polskiej. Obecnie znajdują się tu muzea z pamiątkami po pisarzach. Na kartach książki spotykamy m.in.: Marię Dąbrowską, Jarosława Iwaszkiewicza, Marię Kuncewiczową, Zofię Nałkowską, Henryka Sienkiewicza, Władysława Reymonta i ich ukochane siedliska. Każdy szkic jest bogato ilustrowany fotografiami współczesnymi i archiwalnymi. Interesującym uzupełnieniem jest kalendarium twórczości pisarzy oraz adresy muzeów.
Artur Sandauer (1913-1989), krytyk literacki, eseista, tłumacz, z wykształcenia filolog klasyczny. Podczas wojny w rodzinnym Samborze koło Lwowa; po wkroczeniu wojsk niemieckich uwięziony w getcie, skąd uciekł w 1943 roku. Swoje przeżycia z samborskiego getta opisał w zbiorze opowiadań Śmierć liberała (wyd. "Książka" 1946), w której przedstawił także, w sposób groteskowy, portrety ludzi ze środowiska inteligencji żydowskiej, ich losy i postawę w czasach eksterminacji hitlerowskiej. Myśl przewodnia tej książki jest taka, że w tamtych tragicznych czasach zarówno neutralność, jak i próba układania się z okupantem prowadzą do śmierci bądź hańby; jedyna właściwa droga to droga walki. Z podobnych doświadczeń wyrosła jego druga książka prozatorska, Zapiski z martwego miasta (wyd. Czytelnik 1963), która oryginalnie łączy analityczną autobiografię z imaginacyjną parabiografią. Jest to analiza człowieka niejako zawieszonego między polskością i żydowskością, które czasem są całkowitym swoim przeciwieństwem, ale także występują między nimi podobieństwa.
Książka na siedemdziesiąte urodziny Kardynała Stanisława Dziwisza
Trudno przecenić trwającą kilkadziesiąt lat posługę księdza Dziwisza u boku wielkiego arcybiskupa, a później papieża. Można się tylko zastanawiać, jak wyglądałby długi pontyfikat Jana Pawła II bez sekretarza takiego formatu. 19 marca 1998 roku ksiądz Dziwisz został konsekrowany na biskupa. Jan Paweł II powiedział wówczas: „Od początku mojego pontyfikatu stoisz wiernie u mego boku jako sekretarz, dzieląc trudy i radości, niepokoje i nadzieje związane z posługą Piotrową. Dziś z radością wielbię Ducha Świętego, który przez moje ręce udziela Ci sakry biskupiej”.
(fragment książki)
Kardynał Stanisław Dziwisz - nadzieje i niepokoje. O myśli społecznej Kościoła to wyjątkowa książka urodzinowa. Zawiera ona wybrane homilie Jubilata oraz przygotowany przez księdza Roberta Nęcka rys biograficzny Kardynała, wzbogacony o prezentację Jego myśli teologicznej.
Pisząc o swoim domu, o starych fotografiach, krzyżykach, akwarelach(...), Królikowski proponuje czytelnikowi sposób, w jaki on ma spojrzeć na dom swój własny, na zbiory swoich rodzinnych pamiątek.
Autor "Gawęd o zmierzchu" zaprasza do gry z pamięcią, uczy, jak z każdego przedmiotu wysnuć narrację, jak przypisać przedmiotom ich symboliczną wartość(...). Każdy tekst z tego zbioru może być tematem rozmowy o wielorakich związkach kultury materialnej z duchową...
Prosta literacka formuła gawęd, wysnutych ze spojrzenia na zgromadzone we własnym mieszkaniu pamiątki, zaowocowała różnorodnością tematyczną i bogactwem nastrojów od szeptu zwierzenia po erudycyjny popis, towarzyski żart, nostalgiczne wspomnienie. - Piotr Wojciechowski, ze wstępu do książki
Album wydany w 60. rocznicę ingresu Prymasa Tysiąclecia do katedr gnieźnieńskiej i warszawskiej. Za wstęp posłużył piękny i bardzo ważny artykuł kard. Karola Wojtyły, podkreślający ?głęboką wiarę, bezkompromisowe oddanie sprawom Ewangelii i Kościoła, wielką odwagę? kard. Stefana Wyszyńskiego.
Album zawiera wiele unikatowych zdjęć autorstwa nieżyjącego już dziś Andrzeja Kossobudzkiego-Orłowskiego oraz Ryszarda Rzepeckiego (jest także fotografem obecnego Prymasa kard. Józefa Glempa). Fotografie ukazują wzajemne relacje obu wielkich Polaków na tle wydarzeń doniosłych dla Kościoła, począwszy od lat 60-tych (m.in. obchody Milenium Chrztu Polski), wybór kard. Wojtyły na Następcę św. Piotra oraz homagium kard. Wyszyńskiego aż po uroczystości pogrzebowe Prymasa Tysiąclecia 31 maja 1981 r. Pokazano też zdjęcia z lipca 1981 oraz z czerwca 1999, kiedy to Papież nawiedził grób kard. Wyszyńskiego w archikatedrze warszawskiej.
Listy, pisane w latach 1994-2001, rysują barwny i fascynujący obraz kraju zagubionego w samym centrum kontynentu, Republiki Środkowoafrykańskiej, gdzie od 1985 roku pracują polscy misjonarze z Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów.
Wyjątkowa opowieść o życiu codziennym Jana Pawła II. Ksiądz arcybiskup Mieczysław Mokrzycki - drugi osobisty sekretarz Papieża - w rozmowie z dziennikarką TVN24 Brygidą Grysiak odsłania nieznane fakty z życia Ojca Świętego. Opowiada, jak wyglądał zwykły dzień Jana Pawła II w Watykanie, co go wzruszało, co rozśmieszało, o czym rozmawiał z ważnymi politykami, komu się zwierzał, co czytał, co naprawdę lubił śpiewać, kogo zapraszał na święta, jak spędzał Sylwestra i dlaczego lubił wtorki...
Wiele osób postrzega gotowanie jako przykry obowiązek. Rodzina Godona Ramsaya wprowadza do codziennych zajęć elementy zabawy. Jako kucharz pracuje pod wielką presją czasu, jednak gdy wraca do domu, zwalnia. Gotowanie w domu to dla niego terapia... W domu nie potrafi spędzać czasu, siedząc w fotelu i czytając gazetę, mimo że zaczyna się uczyć, jak tłumić nadaktywność i się wyciszać. Tym, którzy znają go z pracy, wydaje się, że w jego kuchni musi panować napięta atmosfera. Tak jednak nie jest. Jak sam twierdzi, nie wyznacza zadań domownikom, liczy na ich spontaniczne pomysły, jednak stara się, by każdy członek rodziny służył pomocą pozostałym. Wciąż poszukujemy nowych i modnych produktów. Tym samym ryzykujemy, próbując przygotować coraz bardziej skomplikowane i wyszukane potrawy. Gordon Ramsay radzi, by pamiętać, że w domu warto sięgać po sprawdzone przepisy, że na co dzień nie ma obowiązku podawania najdroższych gatunków mięsa i najbardziej wyszukanych dań.
To historie prawdziwe, choć anonimowe. Ich autorzy zmierzyli się z własnym życiem. Opisali swoje lęki, radość, gniew, wdzięczność, tęsknotę, nienawiść, miłość.
Warto przeczytać tę książkę, niezależnie od tego, czy kochasz swojego ojca, czy nienawidzisz.
Książka pod różnym kątem przedstawia obraz życia pustelników. W pierwszej części oddaje głos ludziom, którzy wybrali tę formę życia duchowego, ukazuje motywy, które doprowadziły do decyzji podjęcia takiego życia oraz ich codzienność. Część druga ukazuje rozwój tej formy życia duchowego na przestrzeni wieków oraz interpretację tekstu na temat pustelników z Katechizmu Kościoła Katolickiego.
1. Pokazanie życia eremitów tak, jak wygląda ono w praktyce
2. Rys historyczny tej formy duchowości
Czytelnik zainteresowany duchowością, historią eremityzmu i życiem codziennym pustelników.
Znów miałam tylko siebie, pusty pokój i moją wierną psiapsiułę anoreksję. Ona zawsze pojawiała się, gdy nie było już nikogo. Razem organizowałyśmy sobie czas. Przygotowanie misternych tabel kalorycznych czy sprawdzanie wartości odżywczych na nowych produktach pochłaniało nas bez reszty. Razem z anoreksją wybierałam się na długie spacery, by wspólnie stracić to, co wpakowano we mnie przez te kilka tygodni w szpitalu. Czemu na nowo to robiłam? Miałam poczucie, że im jestem chudsza, tym ONA bardziej mnie lubi. Chciałam czuć, że ktoś mnie lubi. Byłam anoreksji wdzięczna. Ona jedna mnie nie zawiodła. Poświęcała mi przecież tyle swego czasu. Musiałam się jej jakoś odwdzięczyć. Pragnęłam szybko stracić na wadze. Dla niej. By była ze mnie dumna. By mnie nie opuściła.
fragment książki
Wstrząsająca, autentyczna historia dziewczyny, która od dziesięciu lat walczy z anoreksją. Jako dwudziestolatka po sześciu hospitalizacjach i kilku próbach samobójczych postanowiła opowiedzieć o koszmarze choroby. Punktem zwrotnym okazała się śmierć bliskiej jej osoby, także chorującej na zaburzenia jedzenia. Aby ostrzec innych, Karolina Otwinowska wyciągnęła na światło dzienne najintymniejsze szczegóły swego życia z chorobą i opisała z okrutną dokładnością kodeks wyniszczającej ciało i duszę anoreksji.
Książka poświęcona jest doświadczeniu Zagłady widzianej z perspektywy żydowskiego dziecka. Wyjątkowość dziecięcego punktu widzenia polega na tym, że Holokaust nie burzy żadnej poprzedzającej go wizji świata, staje się natomiast obszarem pierwszych rozpoznań. Prowadzone tu analizy ukazują, w jaki sposób owe rozpoznania są dokonywane, gdzie w wypowiedziach dziecka przebiega granica wyrażalności, o której tak często mówimy w odniesieniu do kategorii traumy. W pierwszej części zatytułowanej „Okupacyjne »tu i teraz«” przedmiotem rozważań są dzienniki i wypracowania napisane po polsku przez dzieci żydowskie podczas drugiej wojny światowej. Część druga „Literackie powroty do dzieciństwa czasu Zagłady” poświęcona jest polskiej literaturze wspomnieniowej, której autorzy wracają pamięcią do lat dziecinnych naznaczonych doświadczeniem Holokaustu.
Myśl filozoficzna, etyczna i pedagogiczna Witolda Rubczyńskiego to nie tylko myśl w znacznej mierze o charakterze religijnym, ale także o charakterze narodowym i przesłaniu ogólnoludzkim.
Publikacja zawiera zbiór esejów o literaturze, sztuce, filozofii, w których myśl ojca psychoanalizy i jego francuskiego kontynuatora stanowi główną inspirację. Psychoanaliza powraca dziś jako jeden z najciekawszych języków przydatnych w interpretacji rozmaitych zjawisk kultury, choć wciąż chyba niedostatecznie reprezentowana jest na wydziałach filologicznych, filozoficznych czy katedrach historii sztuki. Stąd też pomysł na książkę, która – sto lat po ukazaniu się słynnego Freudowskiego eseju Pisarz i fantazjowanie – zbiera szkice czerpiące z dziedzictwa Freuda i Lacana bez uprzedzeń, za to dzięki świeżemu spojrzeniu odkrywa w nierzadko klasycznych już tekstach literackich (Joyce, Witkacy, Leśmian, Schulz, Miłosz), dziełach sztuki (Duchamp, Hopper) nowe znaczenia. Autorzy zawartych w tomie szkiców wchodzą w dialog z dziełem samego Freuda – opisem przypadku prezydenta Schrebera, interpretacją Gradivy Jensena – i Lacana, by skonfrontować je z koncepcjami innych znaczących myślicieli XX wieku (Hannah Arendt, Michela Foucault, Jacques’a Derridy, Gillesa Deleuze’a, Harolda Blooma, Julii Kristevej), feministyczną krytyką literacką i teorią queer. Nie unikają także jednego z najtrudniejszych tematów współczesności – pytania o kulturę po Zagładzie, o egzystowanie wspólnoty naznaczonej traumą.
Z języka greckiego przełożył, wstępem i komentarzem opatrzył Marian Szarmach.
Listy miłosne Filostratosa są korespondencją fikcyjną. Tego rodzaju forma literacka była znana w Drugiej Sofistyce. Polski czytelnik dysponuje Listami heter Alkifrona z II wieku, które przenoszą nas w wyrafinowaną atmosferę Aten IV wieku przed Ch., Listami wieśniaków Klaudiusza Eliana nasyconymi aluzjami literackimi głównie do komedii Menandra oraz epistolograficzną nowelą, jaką jest korespondencja Pseudo-Hippokratesa O śmiechu Demokryta. Starożytność nie przekazała nam zbyt wielu wskazań dotyczących retoryki listu. Żyjący prawdopodobnie w I wieku przed Ch. Demetrios w traktacie de elocutione podkreśla, że list jest wizerunkiem duszy nadawcy i niejako posłanym przez niego prezentem. Nie zaleca pisania listów zbyt rozwlekłych i pompatycznych, lecz przedstawianie prostej sprawy w prosty sposób. Przysłowia i aluzje literackie podnoszą jego piękno i są w nim ?jedyną dopuszczalną formą filozofii?.
Jak wyglądają listy Filostratosa? Autor adresuje je do młodych chłopców, dziewcząt i dojrzałych pań. Nie mają tradycyjnego początku i zakończenia, a jeśli można by się czasami takowego dopatrzeć, jest to zabawa. Niektóre z nich są przekorną rozmową, inne pochwałą adresatki czy adresata, wreszcie jeszcze inne jakimś opisem, czy dowcipną sprzeczką. Tematami ich są piękne, szybko więdnące i uczące korzystania z ulotnej chwili róże, uroda ukochanej czy ukochanego, ich fryzury, oczy, gniew, buty oszpecające nogi, sprzedajność uczuć. Autor będący ofiarą Erosa bawi się tą tematyką, sięgając po cytaty literackie, aluzje do różnych dzieł nie tylko pióra, ale i sztuki oraz do mitologii. Przypomina to popisy literackie Owidiusza w Amores, gdzie poeta prezentuje jakiś temat w różnych wersjach. Listy te są więc inkrustowane cytatami lub kryptocytatami z literatury greckiej, przede wszystkim zaś z Homera, do którego Filostratos nawiązuje w prawie każdej sytuacji jako do Arcypoety, a potem z Eurypidesa, Platona, Teokryta i epigramatów z Antologii Palatyńskiej. Często wydaje się, że na wzór jej poetów pisze popisowe etiudy prozą, w których prowadzi intelektualną, wyrafinowaną grę z odbiorcami.
Korpus składa się z 73 przeważnie krótkich listów, z których 64 to listy miłosne. Może dlatego idąc za Księgą Suda tak tytułuje się zazwyczaj cały ten zbiór. Pozostałe dotyczą innych, bliżej nieznanych
wydarzeń, jak chociażby aplauzu towarzyszącego popisom jakiegoś retora, którego Filostratos nie darzy sympatią. List ostatni skierowany jest do cesarzowej Julii Domny, w której intelektualnym kręgu Filostratos pozostawał. Nie obeszło się jednak bez tego, żeby filologowie nie zaczęli kwestionować autentyczności przynajmniej niektórych listów, z czym rozprawił się ostatecznie L. De Lannoy, podkreślając, że cechuje je ten sam styl, co Żywot Apolloniosa z Tyany, który bizantyński uczony Focjusz (IX wiek) określił jako ?jasny, ujmujący, ścisły i pełen słodyczy".
Nie przypadkiem w tytule tej książki znalazła się data jej powstania. Stało się tak przede wszystkim dlatego, że ""Dziennik 1954"" jest kroniką określonego czasu, i to czasu jak na dziennik wyjątkowo krótkiego: nie jednego roku nawet, lecz zaledwie jednego kwartału, okresu od 1 stycznia do 2 kwietnia 1954. Stało się tak też dlatego, że w postaci książki dziennik Tyrmanda ukazał się po raz pierwszy po ćwierćwieczu od napisania, w roku 1980 i autor pragnął zaznaczyć ten dystans. Stało się tak wreszcie chyba dlatego, że rok 1954 był w biografii i twórczości Tyrmanda rokiem przełomowym. Kim był Leopold Tyrmand przed rokiem 1954? Mimo młodego wieku wiele miał już za sobą. Urodzony 16 maja 1920 w Warszawie w zasymilowanej rodzinie żydowskiej, po maturze wyjechał do Paryża, by w tamtejszej Akademii Sztuk Pięknych studiować architekturę (1938-39). Z początkiem wojny znalazł się w Wilnie. Aresztowany w kwietniu 1941, został skazany na dwadzieścia pięć lat więzienia za ""konspirację antylitewską"". Z wybuchem wojny niemiecko-radzieckiej mógł więzienie zamienić na roboty przymusowe. Imał się różnych prac: był robotnikiem i kelnerem, kreślarzem i palaczem, wreszcie marynarzem. W tej ostatniej roli spróbował ucieczki; schwytany w Norwegii, trafił do obozu koncentracyjnego. Pobyt w Norwegii przyniósł Tyrmandowi znajomość języka norweskiego i materiał do pierwszej książki - Hotel Ansgar (Poznań, 1947). Po powrocie do kraju (1946) Tyrmand pracował najpierw jako dziennikarz w ""Expresie Wieczornym"" i ""Słowie Powszechnym"". W latach 1947-49 był członkiem redakcji ""Przekroju"", w roku następnym rozpoczął stałą współpracę z ""Tygodnikiem Powszechnym"". Praca ta skończyła się z chwilą odebrania pisma prawowitym redaktorom i przejęcia go przez Jana Dobraczyńskiego (1953).
Judasz Iskariota - kim był, co o nim wiemy, jak przedstawiają go teksty kanoniczne, a co donoszą o nim apokryfy... Legenda - Najsłynniejszy zdrajca w historii ludzkości czy największy... niewinnie oskarżony, Boża ekonomia zbawienia czy sensacyjne domysły, którymi ludzkość karmi się od wieków... Prawda- Ewangelie, teologia, badania historyczno-literackie, wiedza i autorytet Kościoła...
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
