GEORGES LEMAÎTRE, belgijski duchowny i kosmolog, należy do tych uczonych XX wieku, którzy jako pierwsi postawili sobie za cel stworzenie pełnego modelu ewolucji wszechświata w ramach nowej teorii grawitacji Einsteina. Niniejsza książka przedstawia sylwetkę Lemaître'a zarówno w perspektywie biograficznej, jak i naukowej. Prezentuje też przekłady dwóch jego prac. Pierwsza to słynna Hipoteza Pierwotnego Atomu, próbująca opisać osobliwość początkową, z której wziął swój początek wszechświat, druga zaś to esej zatytułowany Rozszerzający się wszechświat. Esej ten zawiera spójną wizję ewolucji wszechświata od najwcześniejszych stadiów procesu kosmicznego po powstawanie galaktyk oraz gromad galaktyk i pokazuje, że Lemaître w pełni zasłużył na miano ojca kosmologii Wielkiego Wybuchu.
August Strindberg, jedna z najważniejszych postaci europejskiego modernizmu, pisarz, który ? zgodnie z określeniem Jana Błońskiego ? ?podważył fundament dramatu, ale możliwości sceny rozszerzył niemal ad infinitum?, znany jest w Polsce niemal wyłącznie jako twórca teatralny. Dramaturgia to jednak tylko niewielki ułamek dzieła szwedzkiego pisarza. Po roku 1892 Strindberg porzuca na kilka lat działalność literacką i zaczyna zajmować się eksperymentami chemicznymi
i alchemicznymi oraz badaniami z zakresu fizyki, optyki, astronomii, biologii, meteorologii, geologii i lingwistyki. Krystalizuje się wtedy nowy, inspirowany pismami Swedenborga, Linneusza, Goethego i dziewiętnastowiecznych alchemików i okultystów, światopogląd pisarza. ?Metoda? naukowa Strindberga oparta jest na nieustannym poszukiwaniu podobieństw i analogii, odrzuca on przy tym paradygmat pozytywistyczny i wszelki podział na specjalizacje naukowe, próbując opisać całość stworzenia w kategoriach religijnych.
Pielgrzymka do Mekki Abdallaha Hammoudiego to interesująca opowieść marokańskiego antropologa, od wielu lat pracującego i mieszkającego w Stanach Zjednoczonych, o jego hadżdżu, pielgrzymce do świętego miasta islamu. Hadżdż to jeden z filarów islamu, obowiązków, które musi wypełnić każdy wierny muzułmanin. Hammoudi pisze jednak, że już w dzieciństwie odszedł od praktykowania islamu, rygorystycznego przestrzegania jego rytuałów, a wiele lat życia na Zachodzie postawiło przed nim pytanie o tożsamość: czy i na ile jest jeszcze muzułmaninem. Dlaczego zatem zdecydował się na odbycie hadżdżu? Na to pytanie czytelnik znajdzie odpowiedź w książce.
Autor przedstawia poszczególne rytuały i etapy pielgrzymki z perspektywy uczestnika, poznajemy więc wiele szczegółów, których próżno szukać w suchych opisach arabistów. Bardzo często jest krytyczny, denerwuje go bałagan na pielgrzymce, drażni biurokracja, nie godzi się z nastawieniem Saudyjczyków na zysk, odczuwa wielkie zmęczenie z powodu intensywności rytuałów. Jednocześnie pielgrzymka staje się dla niego wielkim przeżyciem duchowym, a sugestywny opis uświadamia czytelnikowi, dlaczego jest ona tak odbierana przez większość muzułmanów.
Uproszczeniem jednakże byłoby traktowanie książki Hammoudiego jedynie jako opisu hadżdżu. To przede wszystkim zapis jego duchowych przeżyć i przemyśleń dotyczących tożsamości człowieka wychowanego w tradycyjnej kulturze muzułmańskiej, który pracuje na zachodnim uniwersytecie i w pewnej mierze stał się „człowiekiem Zachodu”. Opis konfliktu między tradycją, religią, rytuałem z jednej strony a nowoczesnością i wartościami innej kultury – z drugiej. Hammoudi stawia wiele pytań o miejsce człowieka żyjącego między dwiema kulturami i na niektóre z nich próbuje odpowiedzieć. Czy przekonująco?
18 grudnia 2003 roku partyzanci UNITY uprowadzili misjonarzy i pracujące wraz z nimi siostry zakonne z misji w Cacolo w Angoli. Uwolnili ich dopiero 25 kwietnia 2004 roku po negocjacjach prowadzonych przez Watykan i organizacje międzynarodowe. Książka jest skróconą wersją pamiętnika prowadzonego przez o. Krzysztofa Łukoszczyka - werbistę, uczestnika opisywanych wydarzeń.
Każdy ma w sobie coś z dziecka. Ale nie każdy miał takie dzieciństwo.
Szokująca autobiograficzna opowieść syna hitlerowskiego oficera. Główny bohater, nazywany konsekwentnie przez całą książkę Dzieckiem, obraża się na wojnę i próbuje stworzyć swój własny świat. Ważnym elementem tego mikroświata stają się kochający dziadkowie i ? co z pewnością przerazi czytelnika ? rosyjski jeniec, który molestuje Chłopca. Wojna w książce Behra obraca w pył wszelkie wartości, ale nie na tym polega jej nowatorstwo. Najbardziej wstrząsający w tej opowieści jest brak jakichkolwiek więzi między Dzieckiem a rodzicami ? ojciec jest tu jedynie ?mężczyzną w uniformie?, widywanym od czasu do czasu podczas oficjalnych spotkań u wujka Josefa (Goebbelsa), wujka Hermanna (Göringa) i samego Hitlera.
Wstrząsająca lektura o trudnym dzieciństwie w czasach wujka Adolfa.
...Oprócz naturalnej potrzeby odwiedzania przez byłych mieszkańców małych ojcowizn i miejsc z lat dziecinnych, Autor podkreśla również ich nieopisany i nieukojony ból po stracie najbliższych członków rodziny. Modlitwa, pielgrzymowanie i stawianie krzyży są nie tylko dopełnieniem obowiązków żywych wobec zmarłych. Jest to niezwykle ważny akt w naszej kulturze i cywilizacji europejskiej i chrześcijańskiej.
Ojciec Augustyn Kordecki przeszedł do historii jako bohaterski obrońca Jasnej Góry podczas potopu szwedzkiego. Jako przeor klasztoru dowodził obroną i stanął na czele zakonników oraz grupy szlachty. W swoim pamiętniku przedstawił wydarzenia związane z oblężeniem klasztoru. Staropolski język oraz liczne cytaty z oryginalnej korespondencji z generałem wojsk szwedzkich pozwolą słuchaczowi przenieść się w czasy oblężenia Jasnej Góry. Atutem realizacji dźwiękowej jest tło muzyczne skomponowane specjalnie na potrzeby nagrania.
Mając pięćdziesiąt lat Michael Gates Gill miał wszystko: duży dom na przedmieściach, kochającą rodzinę i pracę na kierowniczym stanowisku, która przynosiła mu sześciocyfrowy przychód. Jeszcze przed skończeniem sześćdziesiątki stracił to wszystko, poza wykształceniem na prestiżowym uniwersytecie i poczuciu, że wszystko mu się w życiu należy. Zaczęło się od utraty pracy. Następnie romans przekreślił dwadzieścia-cztery lata małżeństwa. A na koniec zdiagnozowano u niego wolno rosnący guz mózgu. W tym samym czasie ze związku pozamałżeńskiego urodził mu się syn. Gill nie miał pieniędzy, ubezpieczenia zdrowotnego i żadnych perspektyw.
Pewnego dnia znalazł się w kawiarni Starbucksa na Manhattanie. Pijąc kawę latte – ostatni luksus, jaki pozostał mu w życiu – zastanawiał się nad swoim nieszczęściem i rozważał możliwości, które nie były zbyt optymistyczne. I wtedy spotkał dwudziesto-ośmioletnią kierowniczkę kawiarni Starbucksa, Crystal Thompson, która pół-żartem, pół-serio zaproponowała mu pracę. Ponieważ nie miał nic do stracenia, przyjął ją i w ten sposób przeszedł od picia kawy w garniturze Brooks Brothers do serwowania jej w firmowym, zielonym fartuchu. Po raz pierwszy w swoim życiu Gill należał w swoim środowisku do mniejszości – był jedynym starszym i białym facetem, pracującym w zespole młodych Afro-Amerykanów. Musiał pozbyć się wszystkich uprzedzeń, które wpajano w niego od najmłodszych lat życia i przyznać przed samym sobą, że praca, którą teraz wykonywał, była naprawdę ciężka. Praca, z którą młodzi współpracownicy, chociaż mieli o połowę gorsze wykształcanie i dwa razy więcej problemów niż on, świetnie sobie radzili.
Wspomnienia syna Lecha Torlińskiego i ucznia Profesora Adama Wrzoska Romana K. Meissnera. Przesądy i zwyczaje lecznicze Kaszubskich rybaków nadmorskich.
Na Jasną Górę w bieżącym wieku dążyło już trzech przyszłych papieży ? powiedział prymas Polski, kardynał Stefan Wyszyński, 2 maja 1966 roku, w przeddzień uroczystości tysiąclecia Chrztu Polski. Prymas miał na myśli arcybiskupa Achillesa Ratti ? Piusa XI, arcybiskupa Giovanniego Roncalli ? Jana XXIII i księdza Giovanniego Battistę Montiniego ? Pawła VI. Nikt nie domyślał się, że obok Wyszyńskiego stoi czwarty przyszły papież ? arcybiskup krakowski Karol Wojtyła.
?Habemus papam? to kontynuacja beletryzowanej biografii Jana Pawła II (?Lolek. Młode lata papieża?, ?Wujek Karol. Kapłańskie lata papieża?). Książka opowiada o latach jego biskupiej pracy, która poprzedziła przyjęcie godności Biskupa Rzymu oraz o samym wyborze. Autor wykorzystał w niej materiał zebrany w czasie rozmów z kapelanami prymasa Stefana Wyszyńskiego i kardynała Bolesława Kominka oraz liczne teksty źródłowe.
Kult świętych w prawosławiu przejawia się w swej formie zewnętrznej w ikonach, relikwiach, cerkwiach wznoszonych ku ich czci oraz w modlitwach prywatnych i zanoszonych przez Kościół. W przeciwieństwie do Kościoła rzymskokatolickiego w prawosławiu nie ma ustalonej zasady procesu kanonizacyjnego. Oficjalny akt lokalnej władzy kościelnej jedynie potwierdza i uprawomocnia kult lokalny lub powszechny. Warunkami kanonizacji są: lokalny lub powszechny kult, cuda dokonane za życia lub po śmierci, świętość życia, męczeństwo za wiarę lub nietknięte szczątki. Prezentowany słownik obejmuje panoramiczny przekrój najbardziej znanych i szczególnie czczonych w prawosławiu świętych, tych, którzy pozostawili po sobie konkretny, trwały, niezniszczalny ślad w znaczeniu duchowym i materialnym.
Książka nie jest zwykłym zapisem wrażeń z ponad dwudziestu lat pielgrzymowania autora do serca prawosławia-na górę Athos-i spotkań z mnichami.Ukazując dzień powszedni tysiącletnich klasztorów,odwiedzając eremitów i wioski mnichów,zaglądając do ich bibliotek,ogrodów,na cmentarze,austriacki dziennikarz,publicysta radiowy,znana postać ze świata polityki i mediów,wprowadza czytelnika w duchowość Świętej Góry.Jego refleksje,ilustrowane autorskimi fotografiami,pomogą każdemu odkryć w sobie potrzebę harmonii i prostoty,której doskonałym zaspokojeniem jest duchowość monastyczna.Książka okazała się sukcesem wydawniczym w Austrii.Przez 25 tygodni zajmowała czołowe miejsca na listach bestselerów w austriackich mediach.W wielu klasztorach-także na samym Athos-jest lekturą mnichów przy posiłkach.W marcu 2008 roku księgarze austriaccy przyznali książce tytuł "Złotej Księgi".
Zazwyczaj śmierć jest tematem, którym nie mamy ochoty się zajmować. Wolimy go unikać, żeby nie rzucał cienia na nasze życie. W książce "Po drugiej stronie lustra" Nouwen pokazuje jednak, że świadomość naszej śmiertelności może w rzeczywistości wzbogacić nasze życie. Sam fakt krótkości życia przypomina o tym, jak ważna jest każda chwila.
Winnica w Toskanii to opowieść o marzycielach, którzy postanowili przemienić opuszczoną ruinę w dom z bajki, a na zaniedbanej ziemi stworzyć najbardziej romantyczną winnicę zdolna oczarować cały świat.
Opowiadania, szkice, myśli i refleksje spisane w wolnych chwilach na misjach w Tanzanii, w Afryce Wschodniej. To, co spotykałem na co dzień, co przynosił czas (.) przelewałem na papier. Z dnia na dzień, z roku na rok wszystko ""ich"" stawało się ""moim"". Nauczyłem się być zadowolony z tego, co mam, a miałem niewiele. Przyzwyczajałem się do codziennego, afrykańskiego życia. Poznawałem zwyczaje, uczyłem się mądrości starców, poddawałem się praworządności ludu, przyswajałem ich mentalność, wrastałem w ich kulturę. Jadałem ręką ze wspólnej misy ugotowane sorgo, piłem wodę z rzek, zażywałem wywarów z ziół, gdy powaliła mnie malaria, słuchałem uważnie czarownika, który ostrzegał mnie przed złym człowiekiem, asystowałem przy obrzezaniu chłopców w czasie rytuału inicjacji, ogłaszałem śmierć najbliższych dziesiątkowanych przez cholerę, godziłem powaśnione strony, płakałem nad śmiercią dzieci umierających z głodu, stawałem bezradny wobec ukąszonych przez węża, żegnałem odchodzących na zawsze do buszu, którzy zostali pożarci przez lwy. Powoli stawałem się jednym z nich jako ""Biały Murzyn""
Jak zatem doszło do tego, że Grotowski został tu powtórzony?
Rzecz tak się miała: 20 marca 1981 roku Jerzy Grotowski przyjechał do Gdańska i spotkał się z grupą osób współtworzących „Transgresje”. Najpierw odczytywał, komentując, fragmenty z Fałszywych proroków Martina Bubera, później odpowiadał na zadawane mu pytania. Magnetofon nie rejestrował tego, co wówczas mówiono. Prosił o to przed rozmową Grotowski.
Nie wszystkie ważne słowa ze spotkania z Grotowskim zostały tu powtórzone „z pamięci”. Inne – te, o których pamięć nie pamiętała – pochodzą z notatek robionych pospiesznie przez niektórych
uczestników rozmowy. Tak oto dwie zbieżne formy przetrwania – pamięć i pismo – przedłużyły czas istnienia wypowiedzianych niegdyś słów. A przedłużając – przemieniły.
2. Fragmenty
O umiejętności bycia samym
Istnieją takie chwile, kiedy ludzie, nawet będąc razem, nawet
będąc w grupie, są samotni, są osobno. I istnieją takie, kiedy
nawet zamknięci pojedynczo w swoim pokoju są ludźmi zbiorowymi.
Chwile, w których człowiek indywidualny jest człowiekiem
zbiorowym, są chwilami zakrętów historii. A właśnie wtedy, kiedy
historia ma zakręty, bardzo jest ważne, żeby człowiek umiał
być sam: żeby umiał nie być zbiorowy i żeby umiał być samym
sobą. Być samym: nie iść ślepo za falą.
Pontyfikat Jana Pawła II przejdzie do historii Kościoła i zapisze się w dziejach ludzkości, jako przełomowy. Nie tylko z powodu wprowadzenia nas w trzecie tysiąclecie, nie tylko z powodu przełomu wieków. Stanie się zapewne przełomem moralnym dla wszystkich ludzi, dla rządzących i rządzonych, dla nauczycieli i uczniów, robotników, rolników, inteligencji; dla młodych i starych, intelektualistów i ludzi prostych; dla elit i dla mas.
Biografię Petera Heppa czyta się z dużym zainteresowaniem. Książka w sposób przejmujący opowiada o losach wiejskiego chłopca, który urodził się głuchy. Gdy wreszcie udaje mu się odnaleźć w życiu i odkryć swoją drogę, prawie całkowicie traci wzrok. Jest zrozpaczony; odsuwa się od świata w swój własny świat ciemności i ciszy, zamyka się w poczuciu bezsilności i krzywdy. Jest rozgoryczony a przejawy życzliwości bierze za współczucie i litość.
Miłość do Maity, pomocy przyjaciół oraz wiara w Boga, sprawia, że na nowo odkrywa sens życia.
O świecie głuchoniewidomych nie wiemy prawie nic. Wielu ludzi w ogóle nie zdaje sobie sprawy z istnienia tak złożonej niepełnosprawności. Książka Petera Heppa ma bardzo osobisty charakter i przybliża nam ten problem. Jej walorem nie jest wyłącznie pokazanie wspaniałego człowieka, ale także konkretne i rzeczowe przedstawienie problemów osób z dysfunkcją wzroku i słuchu. Pokazuje, że akceptacja nie jest synonimem bierności i rezygnacji. Zaakceptować, to powiedzieć „tak”, przekroczyć swoje rozżalenie, bunt i gniew, przyjmując rzeczywistość taką, jaką jest. Tylko wtedy nienawiść udaje się przemienić w miłość, a bezradność w pomoc innym, którzy jeszcze bardziej jej potrzebują.
Intymna korespondencja Balthusa, jednego z najwybitniejszych malarzy XX wieku, otoczonego nimbem tajemnicy, przez całe życie świadomie odwróconego plecami do teraźniejszości, w której czuł się obco, tworzącego w epoce, do której w głębi duszy nigdy nie należał. Książka ta ?czytana będzie z pewnością jako autoportret młodego, zakochanego Balthusa, czyli istotny i niezmiernie oryginalny dokument na temat początków jednego z ważniejszych dzieł XX wieku, dzieła stworzonego przez wielką, wyjątkową i tajemniczą postać, która niedawno odeszła z tego świata. Dla mego brata i dla mnie chodzi tu wszakże o dwoje bardzo sympatycznych młodych ludzi, którzy mieli stać się naszymi rodzicami. (...) W czasie gdy rozpoczyna się ta korespondencja,
Balthus ma lat dwadzieścia i maluje swe pierwsze arcydzieła?. Tak oto do lektury niniejszej korespondencji zachęcają dwaj synowie malarza ? Stanislas i Thadée Klossowscy de Rola.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
