Co człowiek powinien zrobić, gdy na zawsze traci pewną dziedzinę swojego życia? Jak się do tego dostosować? Jak nie stracić szacunku do siebie samego i jak się uporać z ponawiającymi się atakami depresji? Co robić, kiedy zdajemy sobie sprawę, że niezależnie od tego, jak bardzo będziemy się starać, jak wiele jest w nas wiary, jak żarliwie się modlimy, to wiadomo, że już nigdy nie będzie tak jak kiedyś? Co robić, gdy okazuje się, że nie mamy wpływu na to, co dzieje się z naszym życiem?
Zbiór tekstów napianych przez chrześcijan różnych wyznań, to znaczy katolików, prawosławnych i protestantów, oraz wyznawców judaizmu i muzułmanina.Poruszają one rozmaite problemy - religijne, teologiczne, historyczne i społeczne, naświetlając z różnych stron wielowarstwową problematykę dialogu chrześcijańsko - żydowskiego.
Najbardziej osobista książka Stanisława LemaAutoportret z okresu dzieciństwa i dorastaniaWysoki Zamek powstał w okresie największych triumfów pisarskich Lema jako autora fantastyki, ale do niej nie należy. Jest autoportretem pisarza z okresu dzieciństwa, dociekliwą, nie oszczędzającą siebie, ale też pełną humoru historią o rodzeniu się i kształtowaniu jego osobowości, inteligencji i wyobraźni. Na tle panoramy międzywojennego Lwowa Lem czyni siebie samego bohaterem opowieści o dojrzewaniu - nie mniej atrakcyjnej i pełnej zaskoczeń niż fantastyczne fabuły. Bo też po co zagląda się w dzieciństwo? Najpierw z przyczyn sentymentalnych i dla rekonstrukcji minionego świata. Potem jednak po to, by siebie - dojrzałego - zrozumieć i w centrum panoramy zbudować Wysoki Zamek sensu, pomnik przymierza między dawnymi a nowymi laty.
The 1970s: that magical era betwixt the swinging ’60s and the decadent ’80s, the epoch of leisure suits and Afros, the age of disco music and platform shoes. As war raged on in Vietnam and the Cold War continued to escalate, Hollywood began to heat up, recovering from its commercial crisis with box-office successes such as Star Wars, Jaws, The Exorcist, and The Godfather. Thanks to directors like Spielberg and Lucas, American cinema gave birth to a new phenomenon: the blockbuster.
Meanwhile, across the Atlantic, while the Nouvelle Vague died out in France, its influence extended to Germany, where the New German Cinema of Fassbinder, Wenders, and Herzog had its heyday. The sexual revolution made its way to the silver screen (cautiously in the U.S., more freely in Europe) most notably in Bertolucci’s steamy, scandalous Last Tango in Paris. Amid all this came a wave of nostalgic films (The Sting, American Graffiti) and Vietnam pictures (Apocalypse Now, The Deer Hunter), the rise of the antihero (Robert De Niro, Al Pacino, Dustin Hoffman), and the prestigious short-lived genre, blaxploitation.
Lucian Freud (1922 2011) was interested in the telling of truth. Always operating outside the main currents of 20th-century art, the esteemed portrait painter observed his subjects with the regimen and precision of a laboratory scientist. He recorded not only the blotches, bruises, and swellings of the living body, but also, beneath the flaws and folds of flesh, the microscopic details of what lies within: the sensation, the emotion, the intelligence, the bloom, and the inevitable, unstoppable decay.
Despite rejecting parallels between him and his renowned grandfather, the correlation between Lucian Freud's sitting process for portraiture and Sigmund Freud's psychotherapy sessions is a fascinating element to this figurative oeuvre. Despite the thickness of the impasto surfaces, Freud's portraits of subjects as varied as the Queen, Kate Moss, and an obese job center supervisor, penetrate the physicality of the body with a direct and often disarming insight. The result is as much a psychological interrogation as it is an uneasy examination of the relationship between artist and model.
This book brings together some of Freud's most outstanding and unapologetic portraits, to introduce an artist widely considered one of the finest masters of the human form.
It was a delicate and complex task that required a fair bit of soul-searching, but we did it: we took a complete list of all movies released in the 1990s around the world and whittled it down to just 144 of our very favorites. These are the movies that define the ’90s—a decade when independent cinema went mainstream while big-budget special effects kept Hollywood strongly in the game.
With four to ten pages for each film, this two-volume tribute is an opulent factbook packed full of photos and film stills, as well as cast/crew credits, film summaries, actor and director biographies, and budget and box office vital statistics. Guaranteed to bring you right back to the ’90s, you’ll find a hearty celebration of all the films you saw and plenty of reasons to see the ones you missed.
The editor
Kiedy stało się to po raz pierwszy, opiekunka powiedziała Charlotcie, że to był sen. George przełamał wstyd i poszedł na komisariat, ale nikt mu nie uwierzył. John usłyszał od pielęgniarki, że opowiada brednie i pewnie musiał się zranić. Takich jak oni były setki. Od swoich opiekunów, policji, personelu sierocińca wszyscy usłyszeli to samo. Że mają siedzieć cicho.W lutym 2008 roku pod schodami Haut de la Garenne, największego sierocińca na wyspie, dr Julie Roberts znalazła niewielki przedmiot. Antropolożka uznała po wstępnej analizie, że jest to fragment dziecięcej czaszki. Od miesiąca na terenie dawnego sierocińca poszukiwano dowodów na zbrodnie popełniane na dzieciach. Tego dnia rozpętało się prawdziwe piekło.Nie dało się już dłużej ukrywać faktu, że sierocińce na Jersey były terenem łowów dla pedofilów. Śledczy ze zdumieniem odkrywali siatkę powiązań i przestępstw, które milcząco aprobowała cała wyspa.Dwoje wybitnych reportażystów odkrywa prawdę o przestępstwach w sierocińcach. Ewa Winnicka i Dionisios Sturis próbują odpowiedzieć na pytanie, jak to możliwe, że w XXI wieku nadal istnieją miejsca, w których panuje milczące przyzwolenie na zło. Śledzą wzajemne zależności, układy oraz pokazują bohaterską walkę tych, którzy sprawili, że mechanizm zła zaczął się kruszyć.
Tak jak polski himalaizm nie zaczął się od Wandy Rutkiewicz i Jerzego Kukuczki, tak polskie sporty zimowe nie nastały wraz z Wojciechem Fortuną, Adamem Małyszem czy Justyną Kowalczyk. Jeszcze przed II wojną światową mieliśmy zawodników zaliczanych do światowej elity. To opowieść o trojgu wybitnych przedstawicieli polskiego narciarstwa: Bronku Czechu, Staszku Marusarzu i jego siostrze Helenie. Bronek był pierwszym polskim zawodnikiem światowej klasy, Staszek – niedoszłym mistrzem świata i pierwszym zawodnikiem spoza Skandynawii, który zagroził hegemonii „ojców założycieli” narciarstwa, a talent Heleny był tak wielki, że wróżono jej sukcesy na arenie międzynarodowej. Losy bohaterów diametralnie zmienia wojna. Bronek został aresztowany i wywieziony do Auschwitz, gdzie po czterech latach zmarł. Staszek z Heleną ruszyli na szlak kurierski, ale również zostali zatrzymani. Po trwających rok torturach i przesłuchaniach Helena została rozstrzelana. Staszek kilkakrotnie uciekał. W Krakowie wyskoczył z celi śmierci, a następnie przedostał się na Węgry, gdzie doczekał końca wojny. A w tle Zakopane... Miasto w połowie lat 30. – po wybudowaniu kolejki na Kasprowy Wierch – w niczym nie ustępowało topowym europejskim kurortom. Przed wojną dwukrotnie organizowało mistrzostwa świata w narciarstwie. Dariusz Jaroń – dziennikarz, tłumacz, absolwent ekonomii na Uniwersytecie Jagiellońskim. Z mediami związany od kilkunastu lat, głównie z krakowską redakcją „Gazety Wyborczej” oraz Interią. Autor m.in. reportażu „Wierni skale. Historia ściśle tajna”, uhonorowanego nagrodą Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich im. Kazimierza Wierzyńskiego za publikację o tematyce sportowej, a także wywiadu z Lechem Janerką, nominowanego do Nagrody Dziennikarzy Małopolski. W 2019 roku nakładem Marginesów wydał książkę "Polscy himalaiści". Po godzinach mąż, tata, fanatyk Tatr, hard rocka i włoskiej kuchni.
Terapia oczami terapeutki i jej terapeuty.
BESTSELLER NEW YORK TIMESA.
Przezabawna, prowokująca do myślenia, zaskakująca książka odsłaniająca kulisy pracy terapeutki, która pomagając pacjentom, jednocześnie szuka odpowiedzi na dręczące ją pytania i wątpliwości.
Lori Gottlieb nagle traci grunt pod nogami i wpada w szpony kryzysu. Jednego dnia przyjmuje pacjentów w swoim eleganckim gabinecie psychoterapeutycznym, następnego - jej świat staje na głowie. Wtedy na scenę wkracza ekscentryczny Wendell, doświadczony psychoterapeuta, u którego na kozetce ląduje Lori. Łysiejący mężczyzna w rozpinanym swetrze i spodniach z khaki wygląda niczym stereotypowy psychoanalityk. Wkrótce jednak udowodni, że pozory mylą. I to bardzo.
Eksplorując wewnętrzne rozterki swoich pacjentów - zapatrzonego w siebie telewizyjnego producenta, śmiertelnie chorej młodej mężatki, emerytki planującej samobójstwo w dzień kolejnych urodzin oraz dwudziestokilkulatki wybierającej niewłaściwych mężczyzn - Gottlieb odkrywa, że ich dylematy niewiele się różnią od tych, z którymi ona sama chodzi do Wendella.
Autorka dzieli się swoimi przeżyciami zarówno w roli psychoterapeutki, jak i pacjentki, z wielką przenikliwością i humorem, prześwietla prawdy i fikcje, które mówimy sobie oraz innym ludziom balansując na linie pomiędzy miłością a pragnieniami, poszukiwaniem sensu a świadomością nieuchronnej śmierci, winą a odkupieniem, strachem a odwagą, nadzieją a zmianą.
"Chcesz o tym porozmawiać?" to książka absolutnie rewolucyjna w swej szczerości. Inspirująca, nieszablonowa i wielce empatyczna, ogromnie osobista, a zarazem uniwersalna. To inteligentny, rozbrajająco zabawny oraz pouczający przewodnik po ludzkich sercach i umysłach.
Książka Gottlieb wyjaśnia w prostych słowach na czym polega proces psychoterapeutyczny, zarazem dając nadzieję sceptykom takim jak ja - powątpiewającym w to, że rozmowa może przynieść trwałe zmiany.
Judith Newman "New York Times"
Któż mógłby się oprzeć pokusie wejrzenia w świat psychoterapeutki borykającej się z tymi samymi problemami, z którymi od lat przychodzą do niej pacjenci?.
"The Washington Post"
Nadzwyczajnie wartościowa i pouczająca lektura dla klientów gabinetów psychoterapeutycznych, ich terapeutów i całej reszty ludzkości.
"New York Journal of Books"
Pełen wdzięku, humoru, mądrości i wyrozumiałości podnoszący na duchu opis dążenia do samopoznania.
Literary Journal
Pełen autentyzmu i naturalności, ujmująco szczery i wciągający pamiętnik psychoterapeutki ukazujący terapię zarówno od strony klinicysty, jak i pacjenta.
"The New York Times Book Review"
Najbardziej poruszająca jest bezbronność Gottlieb w szczerych rozmowach z własnym psychoterapeutą.
"Booklist"
Prawdziwy brylant! Gottlieb przedstawia swoich pacjentów ze zrozumieniem, empatią, humorem i wdziękiem.
"Publisher Weekly"
Terapeuci odgrywają szczególną, niezastąpioną rolę w życiu wielu z nas, ale czy zastanawialiście się kiedykolwiek, dokąd oni chodzą, żeby z kimś porozmawiać? Lori Gottlieb ofiaruje nam szczerą i zaskakująco bliską sercu opowieść o tym, jak to jest być psychoterapeutką, która sama chodzi na terapię, i jaką naukę można z tego wyciągnąć - znakomita książka o powszechności ludzkich rozterek i lęków.
"Thrive Global"
Leslie Jamison, autorka "The Recovering: Intoxication and its Aftermath"
Lori Gottlieb jest cenioną psychoterapeutką i felietonistką magazynu "The Atlantic". Jej teksty ukazują się na łamach "New York Times"”, regularnie pojawia się też w programach radiowych i telewizyjnych. Jej książka "Czy chcesz o tym porozmawiać" okazała się wielkim bestsellerem New York Timesa, a prawa do jej wydania sprzedano do kilkunastu krajów.
Wspomnienia, które dają nadzieję i niezwykłą siłę. Tę książkę powinien przeczytać każdy z nas.
Wyobraź sobie, że pracując na pełnych obrotach, pewnego dnia dowiadujesz się, że masz chorobę Alzheimera… Czy można zapomnieć, jak się wykonuje manewr skrętu, dojeżdżając do skrzyżowania? Albo dobijać się do cudzego domu, uważając, że to własny? Czy naprawdę trzeba barykadować się w kuchni krzesłami, żeby z niej nie wyjść w trakcie gotowania? Czy da się zapomnieć o urodzinach własnego dziecka?
Wendy Mitchell też nie mieściło się to w głowie. Należała do ludzi, „którzy niczego nie zapominają. Imię raz spotkanej osoby pamiętała po upływie miesięcy, a nawet lat. W pracy podziwiano, jak potrafiła wszystko odtworzyć z pamięci”. Z czasem nawet proste czynności zaczęły jej sprawiać kłopoty. Ale choć przeszkody piętrzyły się jedna nad drugą, nigdy nie było tak beznadziejnie, żeby trzeba się było poddać.
I właśnie o tym jest ta książka – o życiu z demencją, ogromnym lęku przed utratą siebie i ciągłym wynajdowaniu sposobów, żeby przechytrzyć chorobę, która każdego dnia usuwa z pamięci część cennych informacji. Wendy Mitchell dowodzi na swoim przykładzie, że choć demencji nie da się pokonać, to można zrobić wiele, żeby z nią żyć, da się nawet napisać książkę, choć czasem trudno skończyć zdanie, bo ucieka główna myśl.
Prowadzę bloga już od dwóch lat. To dwa lata dzielenia się przemyśleniami i zapisywania zdarzeń w pamięci zewnętrznej. Przed demencją nawet nie czytałam żadnego bloga, a co dopiero mówić o prowadzeniu, lecz nigdy nie jest za późno na nauczenie się czegoś nowego, nawet w przypadku choroby mózgu.
Książka przybliża młodym czytelnikom postać świętego Jana Pawła II, fakty z jego życia, cechy charakteru i osobowości, które sprawiły, że stał się on autorytetem dla rzeszy ludzi na całym świecie. Autorzy, odwołując się do biografii papieża Polaka, wskazują drogę do właściwego postępowania, dokonywania dobrych życiowych wyborów, dążenia do bycia mądrym człowiekiem i dobrym chrześcijaninem. Czytelnik znajdzie w środku odpowiedzi na ciekawe pytania dzieci, . „Czy papież może chodzić na siłownię?”, „Czy papież może żartować, tańczyć, grać w gry komputerowe?”, „Czy papież może odwiedzać rodzinę?”, „Kto może zwracać się do papieża po imieniu?”, wiele zdjęć i dużych ilustracji.
Piękne, inteligentne i zabójczo skuteczne. Halina Szwarc dostarcza aliantom informacje prosto ze sztabu generalnego Wehrmachtu. Elżbieta Zawacka jest jedyną kobietą wśród cichociemnych. Krystyna Skarbek, wykazując się brawurą, odbija pojmanych agentów i zyskuje miano ulubionej agentki Churchilla. Władysława Macieszyna udaremnia niemiecki plan zniszczenia Londynu. Walczyły nie tylko z bronią w ręku, ale poprzez zdobywanie i przekazywanie informacji, od których zależały losy wojny i życie milionów niewinnych ludzi. Agentki, Polki od urodzenia i kobiety, dla których Polska stała się nową ojczyzną. Arystokratki, żony dyplomatów, feministki i troskliwe panie domu. Femmes fatales i niewinne nastolatki. Kobiety kochające ojczyznę albo zakochane w walczących za nią mężczyznach. Szpiegowały, aby uratować to, co dla nich najważniejsze. Ojczyznę, ukochanego albo własne rodziny. Nie wahały się, nie chciały być bezczynne. Swoją działalność niejednokrotnie przypłaciły życiem. A jeśli przetrwały – historia skazała je na zapomnienie. Powyższy opis pochodzi od wydawcy.
Jak wyglądała prawdziwa kuchnia staropolska? Czy na obiadach czwartkowych u króla Stasia można się było najeść? I jak – znana z drakońskich diet – Sisi uwiodła Franciszka Józefa swoim apetytem?
Poznaj wielką historię od kuchni!
Królowa Jadwiga lubiła napić się piwa ze swoimi dwórkami. Jagiełło z kolei nienawidził alkoholu i… jabłek. Musiał natomiast ukrywać swoją miłość do gruszek, które ze względu na kształt uchodziły za przysmak kobiecy. Zwycięzcy spod Grunwaldu nie wypadało się nimi zajadać.
Jan III Sobieski często widywany był ze swoim kajecikiem, w którym zapisywał receptury ulubionych dań. Zawdzięczamy mu nie tylko wiktorię wiedeńską, lecz także sprowadzenie do Polski ziemniaków. Obiady najchętniej jadał w gronie rodziny, a śniadania – z ukochaną żoną… w wannie.
Na talerzu Elżbiety II wszystkie warzywa musiały być tej samej wielkości, a jeśli miała ochotę na jajka, to tylko te w brązowych skorupkach. Aby uniknąć nieprzystojnych skojarzeń, banana jadła nożem i widelcem. By nie urazić gospodarzy, byłaby w stanie zjeść… szczura.
Wika Filipowicz ze swadą opowiada o tym, co gościło na królewskich stołach. Przedstawia kulinarne obyczaje władców. Kuchenne ewolucje i rewolucje. Od królewskiego przepychu do „cienkiego jadania”. Od korzennego zawrotu głowy do wyrafinowanego podkreślania smaku dań.
Od średniowiecza po dziś dzień.
Przecenia Pani z pewnością wpływ moich książek na Panią, jego siłę i znaczenie; żadna książka, tak samo jak żadne słowne wsparcie, nie może zdziałać nic decydującego, jeżeli ten, do kogo ona trafia, nie jest gotowy na głębokie przyjęcie i poczęcie, jeśli godzina jego powrotu nie nadeszła. Do tego, żeby ją sobie uświadomić, wystarcza nieraz drobna rzecz: czasem książka albo dzieło sztuki, czasem widok jakiegoś dziecka, głos człowieka lub ptaka, tak, w pewnej sytuacji szum wiatru, trzask pod stopami albo – kiedy jeszcze siadywało się przy kominku (co robiłem w życiu od czasu do czasu) – spojrzenie w głąb zmiennego płomienia. Wszystko to, a nawet rzeczy jeszcze mniejsze, pozornie przypadkowe, może pomóc człowiekowi się odnaleźć lub odnaleźć na nowo (jak dzieje się to właśnie u Pani!) i umocnić go w tym odnalezieniu; poeci, tak, również oni mogą być czasem jednym z tych powodów…
Rainer Maria Rilke do Ilse Blumenthal-Weiss,
Château de Muzot, 28 XII 1921
Rilke mieszkał w samotności; jego listy wypowiadane są z głębi samotności, jakby z wnętrza ciemności. Ale ta ciemność – jak osławiona camera obscura – miała swoje oko, swój obiektyw, swoje światło.
Adam Zagajewski
Książka oparta na faktach. Powstała, aby pokazać, że nic nie jest czarno-białe. Stawia pytania, skąd bierze się agresja i czy jest bariera między nami i bohaterkami nakreślonych portretów.Pomysł napisania Polskich morderczyń zrodził się kilka lat temu, gdy jej autorka, Katarzyna Bonda, pracowała jako sprawozdawca sądowy w jednym z ogólnopolskich dzienników. Przed warszawskim sądem toczyło się właśnie kilka procesów kobiet oskarżonych o zabójstwo.Media wykreowały ich wizerunek złych, zdegenerowanych, bezlitosnych bestii w ludzkiej, często pięknej, skórze. Pochodzą z różnych domów, zabiły z różnych motywów, mają odmienne osobowości, wiek i wygląd.Autorka, szukając odpowiedzi na nurtujące ją pytania Jak to możliwe, że te kobiety wzięły udział w tak brutalnych zbrodniach, same zabiły albo wszystko ze szczegółami zaplanowały, a do wykonania morderstwa posłużyły się rękami mężczyzn? Jakie są? Dlaczego? Skąd wzięła się ich agresja? przeprowadziła w ciągu dwóch lat wiele kilkugodzinnych wywiadów z każdą z bohaterek książki.Zbrodnia podzieliła ich życie na dwie części. I tak też autorka starała się pokazać morderczynie. Nie chce ich usprawiedliwiać, wybielać, udowadniać, że nie ma w nich zła. Postanowiła dać prawo wypowiedzi każdej z nich. Wiele z tych kobiet po raz pierwszy udzieliło wywiadu, którego odmawiały dziennikarzom latami. Mówią o różnych aspektach życia kobiety: miłości, macierzyństwie, pieniądzach, marzeniach, śmierci... Ich zbrodnie zaś poznajemy z rozdziałów sporządzonych na podstawie akt sądowych, które autorka przeczytała i posiłkując się nimi wszystkie historie starała się opisać rzetelnie i bez emocji.
Książka jest synoptycznym przeglądem rudych włosów i zjawiska rudości: pod względem naukowym, historycznym, kulturowym i artystycznym.
Przytacza przykłady ze sztuki, literatury i, gdy dotyczy czasów współczesnych, również filmów oraz reklamy. Omawia rude włosy nie tylko jako fenomen fizjologiczny, ale również kulturowy, w przeszłości i w czasach obecnych. Lecz książka ta jest też podróżą przez naukę o rudości, jej historię i pojawienie się dziedzictwa genetycznego, które jest coraz lepiej rozumiane przez współczesną medycynę. Autor pochyla się nad wieloma sprzecznymi podejściami do rudowłosych, mężczyzn i kobiet, dobrych i złych, z zachodu i wschodu.
To jest studium odmienności, i jak zawsze, to co mówimy o „innych” jest daleko mniej interesujące od tego, co mówi się o nas.
Lecz jeśli zamierzamy zapytać co, kto, jak i dlaczego, należy rozpocząć od gdzie i kiedy.
Pamiętamy Arkadego Fiedlera jako pisarza i podróżnika, który sprzedał na całym świecie ponad 10 milionów swoich książek i który jak żaden inny autor potrafił opisać Polakom uroki Amazonii, Kanady i Madagaskaru. Jednak był nie tylko przedwojennym celebrytą i bohaterem plotek, był też postacią skomplikowaną, niejednoznaczną i kontrowersyjną.
Jaki naprawdę był Arkady Fiedler, jeden z najsłynniejszych polskich globtroterów XX wieku? Co takiego miał w sobie, że tam, gdzie się pojawiał, ojcowie chcieli mu oddawać na noc swoje córki? Jak z pisarza niemal wyklętego i aresztowanego przez komunistów Fiedler stał się przyjacielem władzy?
Piotr Bojarski, historyk i pisarz, kreśli pierwszy tak szeroki portret Fiedlera i czasów, w których żył. Sięga po nieznane materiały archiwalne, bada prywatne archiwa pisarza i szuka ludzi, którzy go jeszcze pamiętają. Idzie tropem autentycznych historii, ale także anegdot i skandali – zarówno prawdziwych, jak i tych zmyślonych. Jego książka pokazuje Arkadego Fiedlera w całej złożoności: nie tylko jako nieustraszonego podróżnika, ale również jako człowieka pełnego wahań i słabości.
The story of the phenomenon that is Kraftwerk, and how they revolutionised our cultural landscape 'We are not artists nor musicians. We are workers.' Ignoring nearly all rock traditions, experimenting in near-total secrecy in their Düsseldorf studio, Kraftwerk fused sound and technology, graphic design and performance, modernist Bauhaus aesthetics and Rhineland industrialisation - even human and machine - to change the course of modern music. This is the story of Kraftwerk as a cultural phenomenon, who turned electronic music into avant-garde concept art and created the soundtrack to our digital age.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
![Okładka książki Prezydent. Aleksander Kwaśniewski w rozmowie z Aleksandrem Kaczorowskim [wydanie 2025]](https://dobreksiazki.pl/Photos/7/SMALL/000080/prezydent-aleksander-kwasniewski-w-rozmowie-z-aleksandrem-kaczorowskim-wydanie-2025.jpg "Prezydent. Aleksander Kwaśniewski w rozmowie z Aleksandrem Kaczorowskim [wydanie 2025]. Autor: Aleksander Kwaśniewski, Kaczorowski Aleksander. Dobreksiazki.pl")
