Zabiłem moich najbliższych przyjaciół rzekł wolno. Jaki człowiek robi coś takiego?Wysunąłem się zza stołu.Taki, który jest chory odparłem, podchodząc do drzwi. Dlatego jesteś tu,a nie w więzieniu.Kiedy psychiatra Stephen Seager rozpoczął pracę w kalifornijskim szpitalu psychiatrycznym Gorman State, nazywanym powszechnie Gomorą, pracował w niejednej tego typu placówce. Jednak do tego, co zobaczył, przeżył i z kim miał do czynienia w środku,nie mógł przygotować się w żaden sposób.Książka Seagera to szczera, refleksyjna i porywająca relacja doświadczeń z terapii prowadzonych w Gorman State. Psychiatra pozwala nam zajrzeć do przerażającego świata zamieszkanego przez najgorszych psychopatów,do którego tylko nieliczni mają wstęp.Gorman state To miejsce,w którym panuje niewyobrażalna przemoc.
Mój futuryzm to wielogatunkowa opowieść, z której wyłania się nie tyle Roman Jakobson wybitny uczony, ile Roman Jakobson współtowarzysz poetów futurystów (Majakowskiego, Kruczonycha, Chlebnikowa), zaprzyjaźniony z rosyjską elitą humanistyczną (Trubieckim, Tynianowem, Szkłowskim) i całą bodaj rosyjską oraz czeską pierwszą awangardą artystyczną i naukową aktywną w latach przed pierwszą wojną światową i rewolucją październikową i tuż potem, trafnie nazwanych ""epoką udziwnienia"".Wielostronny portret Jakobsona i jego generacji tworzą rozmowy, które przeprowadził z ""teoretykiem pozarozumowym"" w końcu lat siedemdziesiątych szwedzki slawista BengtJangfeldt, szkice samego Jakobsona o futuryzmie i dadaizmie, listy, także miłosne, adresowane do Elsy Triolet, juwenilne wiersze, zarówno serio, jak i seriokomiczne, a także fragmenty prozy, przekłady, dedykacje. Prowadzone w dialogu wspomnienia Jakobsona, którym Jangfeldt nadał ostatecznie formę autobiograficznej gawędy, oraz jego wczesne, różnogatunkowe utwory stanowią także fascynujacy obraz epoki rozpoczynającej humanistykę nowoczesną.
"Notatki z Algierii" to zapis z pobytu autorki w Algierii w latach osiemdziesiątych, w okresie poprzedzającym wojnę domową. Autorka pracowała jako wykładowca w Instytucie Architektury na uniwersytecie w Oranie, a podczas wypraw na Saharę zbierała dokumentację ginącej pustynnej architektury. Opisany okres to lata pełne nadziei zarówno dla niepodległego, rozwijającego się państwa, jak i dla autorki, która wyjechała z Polski stanu wojennego. Algierczycy, aby odciąć się od wpływów francuskich po okresie kolonializmu, zaprosili do współpracy specjalistów z krajów bloku wschodniego. Dla przybyszów z tych krajów, również z Polski, było to nieoczekiwane zetknięcie z nową kulturą i egzotyką. Ten niezwykły okres współpracy i harmonii skończył się niespodziewanie i bezpowrotnie. Autorka opisuje życie środowiska akademickiego, tamtejszej Polonii, a także podróże do miejsc dzisiaj wciąż niedostępnych zarówno dla turystów, jak i dla ogółu mieszkańców Algierii.
Niniejszy tom zawiera tłumaczenie 51 listów św. Paulina z Noli (ok. 353–431) – rzymskiego namiestnika Kampanii z lat 381–382, od 409 r. biskupa. Jego korespondencja, „obok listów Ambrożego, Hieronima i Augustyna, przyczynia się do ukazania znaczenia wczesnochrześcijańskiej epistolografii w ewangelizacji Cesarstwa”. Charakteryzuje ją piękna klasyczna forma literacka, pełna chrześcijańskiego ducha uwidaczniającego się m.in. w licznych odniesieniach biblijnych.
Zapiski węgierskiej katoliczki, która przez 42 lata trwała w doświadczeniu choroby, przyjęła i nosiła na swoim ciele widoczne znaki męki Chrystusa - stygmaty. Połączenie powolnego fizycznego wyniszczania z głęboką, intymną więzią z Chrystusem i Maryją, przerażający ból i duchowa, szlachetna radość - mogą stanowić rodzaj chrześcijańskiego świadectwa na wskroś szokujący. W tej zdumiewającej książce Erzsebet wyprowadza nas na teren wręcz przeklęty, w obszar ludzkiego cierpienia, gdzie wydaje się, że Bóg zbankrutował, by w samym środku osobistego piekła na ziemi ogłosić nam potęgę Zmartwychwstałego, zaświadczyć o tym, że miłość Boga pełnym blaskiem potrafi zajaśnieć w samym sercu ludzkiej kruchości. W każdym razie czeka czytelnika potężna konfrontacja z treścią tej książki. Nasze poglądy o życiu i jego sensie, nasze lęki i aspiracje, a zwłaszcza gotowe i uporządkowane pojęcia religijne i egzystencjalne zderzą się niewątpliwie z doświadczeniem tej małej Węgierki.
Co Bóg chciał zakomunikować współczesnemu pokoleniu poprzez znak, jakim była historia tej kobiety, żyjącej w trudnych czasach, gdy Węgry zanurzone były najpierw w mroku wojen, a potem w chorej rzeczywistości ateistycznego komunizmu?
Ze wstępu ks. Prof. Roberta Skrzypczaka
„Moje męczarnie miały głębokość morza, ale było w nich również sięgające nieba szczęście” – pisała Erzsebet po 28 latach cierpienia. – „Nie ma na ziemi człowieka, z którym chciałabym się zamienić, nawet dzisiaj, gdy w moim ciele nie ma nic zdrowego. Jest mi bardzo dobrze”.
Oddawała siebie za grzechy innych. Cierpienie zbliżało ją do Chrystusa, a z Nim i Jego Matką łączyła ją niezwykle intymna relacja.
Kiedy już bez przygód dojechała do partyzanckiego obozu, ci nie mogli uwierzyć w jej szczęście. Z podziwem przyglądali się, jakby wróciła zza światów.- Dziewczyno mówili to cud. Gdyby cię zrewidowali i znaleźli broń, już byś nie żyła.Wszyscy zerwali się z krzeseł i stanęli w pozycji na baczność.Spocznij. Panowie przestańcie bawić się już w domysły. Oto jest Zo, kurier Naczelnego Wodza powiedział szef i przepuścił w drzwiach drobną ładną blondynkę.Dlaczego nie krzyczałaś, kiedy cię bito?Zacisnęła tylko zęby, ale kiedy jeszcze raz powtórzył pytanie, wycedziła:- Tak zostałam wychowana.Druga część bestselleru Szymona Nowaka o dziewczynach, dla których wojna nie skończyła się 9 maja 1945. Łączniczki, sanitariuszki, narzeczone siostry i powiernice Żołnierzy Wyklętych. Ciche bohaterki zmagań o wolną Polskę.Zwyczajne polskie dziewczyny, marzące o sukni ślubnej z długim welonem i szczęśliwej rodzinie, które los zmusił do bezkompromisowych wyborów. Kobiecość rzucona w wir krwawej wojny domowej toczonej przez komunistów bez żadnych zasad.Przez całe lata skazane na zapomnienie czy pogardę zawsze broniły honoru leśnego Wojska Polskiego. Dopiero teraz historia zaczyna przyznawać im rację a ich nazwiska powoli przedostają się do podręczników.
Choć moje osobiste #metoo miało miejsce na długie lata przed tym ogólnoświatowym, mam wrażenie, że tak naprawdę wysłuchana i usłyszana zostałam dopiero wtedy, kiedy pojedyncze głosy, takie jak mój, zabrzmiały w przepotężnym chórze niezgody. Jak każda z osób, które wykrzyczały w tym chórze publicznie swój sprzeciw wobec traktowania słabszych od siebie jak seksualne zabawki, zainkasowałam i przyjmuję nadal niewyobrażalną dawkę internetowego hejtu, pogardy, szyderstwa i towarzyskiego ostracyzmu, nie mówiąc o utracie zatrudnienia. Tak się broni konający system. Zapłaciłam słoną cenę - trudno, stać mnie! Jeśli choć jedna zawarta w moich felietonach myśl ułatwi komuś wędrówkę przez ten dziwny, piękny świat, będę to uważała za prawdziwy sukces. Jeżeli choć jedna wykluczona, zraniona, wykorzystana przez silniejszych od siebie osoba poczuje się dzięki niej mniej samotna, to będzie dla mnie najwspanialsza nagroda. I niechże już wreszcie nadejdzie ten „kres lubieżnego dziada”! W jego miejsce chcę widzieć mężczyznę, który kocha, lubi i szanuje każdą z nas. I siebie. Który wie, że patriarchat tak naprawdę krzywdzi wszystkich, oddzielając nas od siebie i odcinając nam drogę powrotu do naszej prawdziwej, kochającej natury. Paulina Młynarska Paulina Młynarska, dla przyjaciół Lola, rocznik 1970. Pisarka, felietonistka, blogerka, autorka scenariuszy, piosenek i wierszy. Działaczka na rzecz praw kobiet, feministka. Dawniej dziennikarka oraz producentka radiowa i telewizyjna związana z rynkiem polskim i francuskim. Jeszcze dawniej - aktorka filmowa, teatralna i kabaretowa, a także modelka. Cztery razy wychodziła za mąż, trzykrotnie emigrowała z Polski. Sama o sobie mówi, że przeżyła już co najmniej sześć życiorysów, a to przecież dopiero początek! Dziś - przede wszystkim - nauczycielka jogi i podróżniczka, oddana pracy na rzecz kobiet i z kobietami. Współorganizuje dla nich warsztaty rozwojowe #miejscemocy. Jej felietony i wpisy w mediach społecznościowych co kilka miesięcy prowokują ogólnopolską awanturę. Bo poruszają tematy łamania praw kobiet i mniejszości, hipokryzji patriarchatu po obu stronach politycznej barykady i okrucieństwa uprzywilejowanych wobec słabszych, Młynarska pisze bez znieczulenia, bez pudru i nie ogląda się przy tym na opinię "salonu" ani na internetowy hejt. Pytana o swój największy sukces, odpowiada: "Niezależność! To, że udaje mi się zachować naprawdę duży margines osobistej wolności". A że ta wolność ma swoją cenę? Trudno. Młynarska twierdzi, że ją stać! Mieszka w maleńkim domku na Krecie. Na jego dachu urządziła własne studio, w którym uczy hatha i yin jogi oraz teorii jogi i technik medytacyjnych. Z kuchni zaś nadaje audycje swojej prywatnej telewizji "Kreta - wolna kobieta!". Można je oglądać na kanale Pauliny na YouToube. Jest matką choreografki i performerki Alki Nauman. Kocha tango argentyńskie i w ogóle życie. Nad życie!
Człowiek w poszukiwaniu sensu Viktora E. Frankla to jedna z najbardziej wpływowych książek w literaturze psychiatrycznej od czasu Freuda. Zaczyna się od długiego, suchego i głęboko poruszającego osobistego eseju o pięcioletnim pobycie Frankla w Auschwitz i innych obozach koncentracyjnych i jego wysiłkach w tym czasie, by znaleźć powody do życia. Druga część książki opisuje metody psychoterapeutyczne, które Frankl opracował jako pierwszy na bazie swoich doświadczeń z obozów. Freud uważał, że życiem człowieka rządzi popęd seksualny i pokusy. Frankl z kolei wierzy, że najgłębszym popędem człowieka jest poszukiwanie sensu i celu. Logoterapia Frankla zatem bardziej przystaje do zachodnich religii niż freudeowskiej psychoterapii.
Historia muzyki to książka dla wszystkich miłośników muzyki. Można tu znaleźć informacje m.in. o Georgu Friedrichu Händlu – niemieckim kompozytorze późnego baroku, geniuszu kompozycji polifonicznych, Karolu Szymanowskim – najsłynniejszym polskim kompozytorze I połowy XX w., czerpiącym inspirację z kultury ludowej, o Piotrze Czajkowskim – słynnym rosyjskim kompozytorze i pianiście, który potrafił w muzyce łączyć klasyczną formę z romantycznymi założeniami programowymi, Stanisławie Moniuszce – najwybitniejszym polskim kompozytorze, dyrygencie i pedagogu, Witoldzie Lutosławskim – wybitnym polskim kompozytorze XX w., który wyniósł polską muzykę do rangi światowej i był współorganizatorem Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień” oraz o wielu innych wybitnych twórcach, którzy zapisali się w historii dzięki swoim niepowtarzalnym dziełom. Piękna szata graficzna, kolorowe zdjęcia i reprodukcje obrazów oraz ciekawe teksty.
Najlepsi z najlepszych. Mistrzowie futbolu to książka, która z pewnością zainteresuje każdego fana piłki nożnej. Autor w felietonowy sposób przybliża sylwetki najpopularniejszych współczesnych piłkarzy. Miłośnicy futbolu znajdą tu m.in. podstawowe informacje dotyczące zawodników, takie jak: imię i nazwisko, data urodzenia, wiek, wzrost, narodowość, a także klub, w którym obecnie grają czy pozycję na boisku. W zaszczytnym gronie Najlepszych z najlepszych znaleźli się m.in. Lionel Messi, Cristiano Ronaldo, Robert Lewandowski, Paul Pogba, Karim Benzema, Jakub Błaszczykowski, Gerard Piqu, Luka Modrić, David Silva, Kevin de Bruyne, Gianluigi Buffon.
Niegdyś przyjęło się określanie kobiet mianem „słabej płci”. Kobiety były uważane za słabsze od mężczyzn, miały mniej praw, a ich obowiązki ograniczały się do wykonywania prostych prac związanych z życiem domowym. Na szczęście w Europie i krajach Zachodu te czasy już dawno minęły, a również w innych stronach świata kobiety coraz częściej walczą o swoje prawa, o godne życie oraz traktowanie ich na równi z mężczyznami. Książka, którą trzymasz w ręku, opisuje historie niezwykłych kobiet, kobiet-bohaterek, które swoim życiem, postawą i działalnością inspirowały i nadal inspirują ludzi na całym świecie. Publikacja jest hołdem dla wszystkich kobiet, które miały wpływ na losy świata, religii, sztuki, sportu i nauki. To one inspirują do odwagi w głoszeniu swoich poglądów, one miały odwagę, by z bronią w ręku walczyć o wolność swojego kraju. Znaczną część książki poświęcono artystkom, które potrafią wyrażać siebie w sztuce i nie boją się poruszania trudnych tematów. Jest to też książka o kobietach, które przełamują tabu, mówią o tym, o czym do tej pory nikt nie odważył się mówić. Na kartach Kobiety inspirują znajdują się historie m.in. Marii Skłodowskiej-Curie, Wandy Rutkiewicz, Ireny Sendlerowej, Matki Teresy z Kalkuty, Agathy Christie, Olgi Tokarczuk, Tamary Łempickiej, Fridy Kahlo, Magdaleny Abakanowicz, Coco Chanel, Indiry Gandhi, Malali Yousafzai, Oriany Fallaci, Oprah Winfrey i wielu innych.
Gdyby Bridget Jones istniała naprawdę i urodziła się nieco później, nazywałaby się Dolly Alderton. "Wszystko, co wiem o miłości" to absolutny bestseller, przetłumaczony już na ponad 20 języków.
Dolly Alderton, dziennikarka i felietonistka "Sunday Timesa" w swoim pamiętniku z niesamowitym humorem i głęboką szczerością pisze o zakochaniu, szukaniu pracy, upijaniu się, rozstaniach oraz uświadomieniu sobie, że Ivan ze sklepu za rogiem może być jedynym porządnym mężczyzną w jej życiu, ale że absolutnie nikt nie może się równać z jej najlepszymi przyjaciółkami. "Wszystko, co wiem o miłości" to opowieść o złych randkach, dobrych przyjaciołach i - przede wszystkim - dojściu do przekonania, że jest się wystarczająco dobrym.
Iskrzący się dowcipem i wnikliwością, serdecznością i humorem, niezapomniany debiut Dolly Alderton łączy osobiste historie, żartobliwe obserwacje, a także przepisy, zestawienia i listy rozmaitych przebojów. Wszystko, co wiem o miłości jest jedną z tych książek, przy których czytaniu wciąż masz ochotę zadzwonić do znajomych, żeby przeczytać im jakiś soczysty fragment.
Nikt tak nie opowiada o wczesnej dorosłości w całej jej przerażającej i pełnej nadziei niepewności jak Dolly Alderton. To współczesny "Dziennik Bridget Jones", tyle że absolutnie prawdziwy.
Biografia Roku - National Book Awards 2018
Nominacja do Książki Roku Waterstones 2018
Bridget Jones ery Tindera.
"Financial Times"
Wściekle zabawne relacje z przygód na jedną noc, niedorzecznych nocnych podróży taksówką do innego miasta, a wszystko skąpane w pięknie kobiecej przyjaźni. Dolly Alderton lekko zawiana na wesoło, przemierza radośnie szlak swojego dwudziestoparoletniego życia.
"Metro"
To książka, którą nieustannie chcesz podarować przyjaciółce, bo wiesz, że jest w stanie uleczyć złamane serce. Kolejne strony to jak ciepły uścisk najlepszej przyjaciółki i starszej siostry jednocześnie.
"Evening Standard"
Wrażliwy, bystry i zabawny opis dorastania milenialsów.
"Observer"
Rzeczy, których się boję
– Śmierć
– Śmierć najbliższych
– Że ludzie, których nienawidzę, umrą, i będę miała poczucie winy z powodu tych wszystkich sytuacji, kiedy ich obgadywałam
– Pijani mężczyźni na ulicy mówiący mi, że jestem wysoka
– Pijani mężczyźni na ulicy mówiący mi, że jestem gruba
– Pijani mężczyźni na ulicy mówiący mi, że jestem seksowna
– Pijani mężczyźni na ulicy mówiący mi, że jestem brzydka
– Pijani mężczyźni na ulicy mówiący mi, żebym się rozchmurzyła
– Pijani mężczyźni na ulicy mówiący mi, że chętnie by mnie przelecieli
– Pijani mężczyźni na ulicy mówiący mi, że nigdy by mnie nie przelecieli
– Pijani ludzie, którzy „przymierzają” (kradną) mój kapelusz na imprezach
– Że zgubię biżuterię
– Że wypadnę z okna
– Że przypadkiem zabiję niemowlę
– Gry towarzyskie
– Rozmowy o amerykańskiej polityce
– Rozniecanie ognia
– Niezrozumiałe instrukcje na pralce
– Rak
– Choroby weneryczne
– Przypadkowe ugryzienie drewnianego patyczka od loda
– Katastrofy lotnicze
– Jedzenie w samolocie
– Praca biurowa
– Pytania, czy wierzę w Boga (trochę wierzę)
– Pytania, czy wierzę w horoskopy (trochę wierzę)
– Pytania, dlaczego wierzę w te rzeczy
– Niespodziewany debet na koncie
– Że nigdy nie będę miała psa
(fragment książki)
Dolly Alderton - ur. w 1988 r. Brytyjska dziennikarka i autorka tekstów w "Daily Telegraph", "GQ", "Marie Claire" i dla telewizji. W magazynie "Sunday Timesa" przez kilka lat prowadziła rubrykę poświęconą randkowaniu. Jej bestsellerowy debiut "Wszystko, co wiem o miłości" został uznany za autobiografię roku 2018 i nominowany do literackiej nagrody roku Waterstones. Książkę przetłumaczono na ponad 20 języków. Trwają prace nad jej serialową ekranizacją.
Dolly Alderton mieszka w Londynie, obecnie kończy pisać swoją drugą książkę - "Ghosts".
Publikacja jest III tomem szerszego publikacyjnego zamysłu, jako rezultatu bezpośrednich spotkań z twórcami pomorskimi i gdańskimi na Uniwersytecie Gdańskim.
Aktualny tom pozwala uczestniczyć w rozmowach z:
Władysławem Zawistowskim
Barbarą Piórkowską
Markiem Szalszą
Ryszardem Horodeckim
Wojciechem Borosem
Izabelą Morską (Filipiak)
Andrzejem Mestwinem Facem i Ewą Miłek.
Goszczący na Uniwersytecie twórcy trzeciej serii są przedmiotem literaturoznawczej uwagi, ale przynoszą wraz z sobą również świat (światy) spoza typowej akademickiej wspólnoty, uświadamiając rozmiary i specyfikę otaczającej nas rzeczywistości „pośród nas”. Wszystkich bohaterów spotkań charakteryzuje silna tendencja do przełamywania dualizmu życia i literatury, działalności artystycznej i pozaartystycznej, twórczości typowo rozumianej i „twórczości”, jako kreacyjnej pasji, mającej różne formy, odgałęzienia, rodzaje (urzędnicze, wydawnicze, instytucjonalne, naukowe, społeczne, dydaktyczne, itd.). Wszyscy są wyjątkowo silnie zanurzeni w materię życia, w związane z nią problemy, pasje, fascynacje; w działania performerskie o różnym charakterze i wymiarze. Wszyscy, przełamując dystans między tym, co formalnie porozdzielane (jak np. nauki humanistyczne i przyrodnicze), tworzą wielopoziomową i skomplikowaną konstrukcję świata nam najbliższego. Nie zamykają się przy tym w ściśle ograniczonych (problemowo, tematycznie, dyskursywnie) granicach, ale budują różnego rodzaju nici porozumienia z uniwersalnym wymiarem ludzkiej egzystencji. Przekonują, że idea rozumienia i porozumienia nie jest tylko utopią i marzeniem naiwnych, ale naszą fundamentalną potrzebą.
GEORGES LEMATRE, belgijski duchowny i kosmolog, należy do tych uczonych XX wieku, którzy jako pierwsi postawili sobie za cel stworzenie pełnego modelu ewolucji wszechświata w ramach nowej teorii grawitacji Einsteina. Niniejsza książka przedstawia sylwetkę Lematre'a zarówno w perspektywie biograficznej, jak i naukowej. Prezentuje też przekłady dwóch jego prac. Pierwsza to słynna Hipoteza Pierwotnego Atomu, próbująca opisać osobliwość początkową, z której wziął swój początek wszechświat, druga zaś to esej zatytułowany Rozszerzający się wszechświat. Esej ten zawiera spójną wizję ewolucji wszechświata od najwcześniejszych stadiów procesu kosmicznego po powstawanie galaktyk oraz gromad galaktyk i pokazuje, że Lematre w pełni zasłużył na miano ojca kosmologii Wielkiego Wybuchu.
Naprawić świat tak, by ten przetrwał. Żeby człowiek nie niszczył przyrody, lecz ją ratował. Żeby nie przyczyniał się do ocieplenia klimatu i nie szykował sobie tym samym ponurej przyszłości. Żeby zwierzęta niepotrzebnie nie cierpiały. To wszystko są marzenia wielu młodych ludzi, a także tych, którzy są już nieco starsi, ale nadal młodzi duchem. (ze Wstępu)W obronie klimatu to książka o tym, w jaki sposób ludzie mogą wpływać na poprawę warunków klimatycznych na świecie. W publikacji poruszono ważne w dzisiejszym świecie kwestie zagrożeń dla naszej planety, np. globalne ocieplenie, spalanie paliw kopalnych, wymieranie gatunków, zanieczyszczenie i przeławianie mórz, transport lotniczy i samochodowy czy zagrożenie nuklearne. W niniejszej książce opisano nie tylko problemy związane z ekologią i ochroną klimatu, znaczną część poświęcono osobom, które walczą o ochronę planety i swoimi działaniami starają się uświadomić innym, jak ważne są to kwestie. Wśród aktywistów nie brakuje ludzi młodych, dzieci i nastolatków, np. Szwedka Greta Thunberg czy Polka Inga Zasowska, w sprawy ochrony klimatu angażują się też uczeni, ludzie kultury czy znane osobistości telewizyjne, np. prof. Mieczysław Górny, prof. Andrzej Elżanowski, Olga Tokarczuk, Dorota Sumińska, Sting czy Brigitte Bardot.
W czasach panowania Konrada II (1024-1039) idea Rzeszy święciła największe triumfy, a „wspaniałość niemieckiego cesarstwa” osiągnęła punkt szczytowy. Konrad dołączył do Rzeszy Burgundię, zostając w ten sposób pierwszym cesarzem trzech królestw. Jednocześnie rozszerzył wewnętrzne podstawy władzy cesarza, a polityką wobec Kościoła umocnił swoją pozycję w stosunku do papieża, duchowieństwa i opatów. Takiej zadziwiającej politycznej siły przebicia nie posiadał żaden z cesarzy późnego średniowiecza.
W jego biografii Herwig Wolfram prezentuje przyczyny sukcesów pierwszego władcy z dynastii salickiej.
Ten renomowany mediewista uważa Konrada za niemal nowoczesnego polityka, który posiadał talent do wykorzystywania istniejących państwowych i społecznych struktur do realizowania swoich celów i marginalizowania opozycji. Konrad i jego żona Gizela, którą Wolfram przedstawia jako najbliższą i najbardziej wpływową doradczynię cesarza, nabierają w niniejszej pracy nowych, a jednocześnie poufnych rysów. W oparciu o doskonałą znajomość źródeł i umiejętność przekazania ich zawartości autor opowiada historię cesarza i jego wspaniałej epoki.
Herwig Wolfram jest emerytowanym profesorem historii średniowiecza, dawniej był natomiast dyrektorem Instytutu Badań Historii Austrii na Uniwersytecie Wiedeńskim. Jest autorem licznych książek i artykułów, m.in. wydanych w Polsce prac Germanie i Historia Gotów.
"Jestem tancerką klasyczną, więc mam to we krwi, że nigdy nie patrzę pod nogi, ale przed siebie. Ot, taka postawa. Również wobec życia".
Nina Novak - najwybitniejsza polska primabalerina, która podbiła Amerykę. W Polsce znana tylko nielicznym miłośnikom baletu, zrobiła na świecie oszałamiającą karierę. Tańczyła na Broadwayu obok najlepszych tancerzy Hollywood. Zmieniła myślenie Amerykanów o balecie. Obecnie ma 97 lat i nadal kilka godzin dziennie poświęca ćwiczeniom, które pozwalają jej utrzymać formę i uczyć młode baletnice w swojej szkole w Wenezueli. Ta rozmowa to przenikliwy portret Polki, o której najgłośniej, po latach milczenia, powinno być w Polsce.
Jako sześciolatka odkryła swoją pasję do baletu. W wieku ośmiu lat zdała do szkoły baletowej i postanowiła poświęcić wszystko dla baletu. Została wybrana przez Bronisławę Niżyńską, żeby odbyć tournée po Londynie i Paryżu. W trakcie II wojny światowej trafiła do obozu pracy, gdzie czekała ją śmierć z wycieńczenia. Z obozu pomogła jej wyjść Loda Halama, która - urzeczona jej przedwojennymi występami - postanowiła ocalić genialne dziecko baletu. Ale Nina zostawiła tam najbliższych i mentalnie nigdy obozu nie opuściła. Dopiero od kilku lat próbuje o tym doświadczeniu opowiedzieć.
Jak wygląda życie najwybitniejszej polskiej baletnicy? Ile poświęciła, żeby odnieść taki sukces? Co balet zmienił w jej życiu? Dlaczego przez lata nie potrafiła opowiadać o czasie wojny? I skąd bierze w sobie upór?
Opowieść o niezwykłej kobiecie, jej pasji i miłości, która daje siłę.
Wiktor Krajewski - dziennikarz. W 2015 roku debiutował bestsellerową książką "Łączniczki. Wspomnienia z Powstania Warszawskiego" napisaną wraz z Marią Fredro-Boniecką. W 2017 roku opublikował książkę "Pocztówki z powstania", a w 2019 roku rozmowę z Aliną Dąbrowską "Wiem, jak wygląda piekło".
Nina Novak - urodzona w Warszawie w 1923 roku. Uczennica warszawskiej szkoły baletowej przy Teatrze Wielkim. W latach 1937-1939 była solistką Polskiego Baletu Reprezentacyjnego. W 1946 roku wyjechała do Stanów Zjednoczonych, gdzie jako jedyna Polka w historii została primabaleriną, baletmistrzynią oraz pedagogiem Ballet Russe de Monte Carlo. W Polsce gościnnie wystąpiła dwa razy: w 1961 i 1978 roku. Po zakończeniu kariery otworzyła własną szkołę baletową w Wenezueli. Honorowa obywatelka pięciu miast w USA. Odznaczona Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
