The first monograph in English on a major Polish painter.
Józef Halas (1927-2015) is one of the major Polish painters of his generation. Active in Wroclaw from 1949 until his death, first as a student and then as an artist and teacher, he left a unique body of work that, like many of those built largely during the Cold War, remained long unrecognized in Western Europe and North America. The Mountain series, which occupied most of his activity during the 1960s, marks both a strong connection with nature and a distance from the landscape painting tradition. The following series, Oppositions, Partitions, Verticals, Obliques, Levels and Interiors, constitute the pinnacle of his production and testify to a poetics of contradiction which is embodied in multiple and successful ways. The Pocket Gouaches, begun in the late 1970s, reveal an artist who has always remained open to experimentation. For a decade, the history of art has fortunately opened its field of investigation, modernity has become plural and its actors have become more numerous. There is no doubt that Józef Halas must now be counted as one of the important players in this global history. This monograph, with texts by Michel Gauthier, curator at the Centre Pompidou, Magdalena Howorus-Czajka, professor at the University of Gdansk, and Marjolaine Lévy, art critic, aims to contribute to the knowledge of Halas’s work beyond Poland and by placing it in an international context.
Wspomnienia Marii Rydlowej - prawdziwa skarbnica wiedzy o międzywojennych Bronowicach i młodopolskiej przeszłości KrakowaOsobista opowieść autorki, pochodzącej z bronowickiej chłopskiej rodziny - o dzieciństwie i młodości w Bronowicach Małych, o Krakowie w czasie okupacji i latach powojennych, naznaczonych terrorem stalinowskim, o edukacji, przyjaźniach i życiu codziennym.Bardzo ciekawe są rozdziały o bronowickich Żydach, o życiu w czasie wojny i po wojnie w sławnej Rydlówce, o służbie w Armii Krajowej. W książce przewija się mnóstwo znanych postaci, w tym postaci kobiet - Anny Rydlówny (pielęgniarki i pedagoga, siostry poety Lucjana Rydla), Teresy Kulczyńskiej (krakowianki, córki profesora UJ, pielęgniarki i społecznicy, autorki podręczników) i Pepy Singer (córki bronowickiego karczmarza, będącej pierwowzorem Racheli z Wesela Wyspiańskiego). Te trzy sylwetki kobiet z różnych środowisk społecznych dobrze ukazują zarówno bronowicką, jak i krakowską przeszłość, autorka zaś, pochodząca z ciekawie opisanej chłopskiej rodziny, jak gdyby jednoczy swoją opowieścią te trzy sfery, dzisiaj już słabo rozpoznawalne.Książka barwna, pełna ciekawych anegdot o ludziach zamieszkujących przedwojenne Bronowice, wieś obrosłą literacką legendą, bogato ilustrowana fotografiami z prywatnego archiwum autorki.Posłowie Jana Rydla.
StreszczenieKronika umierania. Zamarzanie oparta jest na przeżyciach autora w związku z zamarznięciem Gertrudy, której pamięci dedykuje swoje wspomnienia.Opisy hipotermii wzorowane są na opisach wysokogórskich wypraw i nawiązują do scen z filmu Everest. Kolejne odsłony tragicznej śmierci bohaterki niosą ładunek realizmu magicznego. Jesteśmy świadkami spotkania Gerdy z widmem śmierci i stadem saren.Równoległym wątkiem są cztery części Sali Tronów: obrazy inspirowane symboliką biblijną stanowią własne spojrzenie autora na Sąd Ostateczny i są współczesną wersją przekazu wyobrażeń religijnych ludzkości i nadludzkości postaci. W dalszej części wspomnień narrator przekazuje głos autorowi w rozmowach grupy przyjaciół, a dialogi bohaterów, którzy mają realny pierwowzór wśród rodziny i znajomych autora, stanowią o jakości i stylu książki. Wśród poruszanych tematów pojawia się możliwość obecności nieobecnego w świecie Boga, nazwanego za Romanem Ingardenem ,,diamentem pojęciowym"", oskarżenie i usprawiedliwienie Boga przez dwudziestowiecznych myślicieli, jak Martin Heidegger, Edyta Stein czy Emmanuel Levinas. Odnosimy wrażenie, że to oni są nieobecnymi bohaterami tekstu. Autor parafrazuje i czyni przekaz zrozumiałym i przystępnym, dlatego ilość cytowań ograniczył do niezbędnych. Część filozoficzna Kroniki umierania. Zamarzanie jest osobistym przeszukiwaniem świata w poszukiwaniu Boga, sensu życia, cierpienia i śmierci. Autor stawia pytanie o możliwość pogodzenia się z poczuciem winy za śmierć bohaterki i obciąża tym na koniec również ofiarę. W książce znajdziemy wiele dygresji, anegdot, retrospekcji, celowych powtórzeń i naprawdę udanych pętli czasu.Ostatni rozdział opowiada o wyprawie autora w Tatry, będącej wspomnieniem i rozliczeniem się z niełatwego uczucia do Gerdy, o której życiu i jego poczuciu winy dopiero tutaj dowiadujemy się najwięcej.Przesłanie epilogu pozostawia czytelnika z poczuciem, wypowiedzianego z dystansem do świata, przekonania, że wbrew rozpaczy istnienie nie jest przegrane, skoro w ogóle można było narodzić się do życia na ziemi i cieszyć się pięknem zachodu słońca nad Jeziorem Orawskim z widokiem na ukochane przez bohatera Tatry i Beskidy.
Książka Silvii Bruni jest lekturą znacznie przekraczającą skromne ramy zakreślone przez jej tytuł. Bardzo szeroka, rzetelna baza źródłowa tego opracowania daje nam po raz pierwszy wgląd w szczególny charakter włoskiego życia muzycznego od czasów Chopina po okres współczesny. Autorka pozwala nam śledzić fascynujący proces powolnego, ale stałego, wzrostu rangi muzyki Fryderyka Chopina w oczach krytyków i słuchaczy Italii. Przyswojenie i pogłębione zrozumienie twórczości polskiego kompozytora prowadzi włoskich artystów i krytyków kultury w realia często odlegle od naszych doświadczeń. Tym większe staje się zaskoczenie, gdy konkluzje protagonistów polskiego i włoskiego życia artystycznego stają się sobie bliskie.
Odkrywanie cech osobowości Chopina, jego związku z tradycją narodową, stosunku do świata, wreszcie sposobu wyrażenia splotu tych okoliczności w muzyce – wszystko to znajdziemy w pracy Silvii Bruni ujęte w specyficznej dla Włoch formie i stylu. W tym świetle fascynujące stają się wytrwałe, trwające od dwustu lat, poszukiwania związków sztuki Chopina z podstawowymi wartościami włoskiej tradycji artystycznej. Wydaje się, że powinniśmy je dobrze znać, a tymczasem…
Grzegorz Michalski
Autorka opisuje swoją działalność oświatową. Tekst ma charakter sprawozdawczy – Świacka przedstawia fakty, nie dzieli się jednak żadnymi osobistymi wspomnieniami. Była córką Edwarda Donimirskiego (powstańca 1863 r., ziemianina z zaboru pruskiego) i Heleny z Wolańskich. W domu autorki od dzieciństwa panował duch patriotyczny, a ona sama już w młodości brała udział w tajnej pracy oświatowej (prowadziła tajne komplety nauki religii, języka polskiego i historii, brała udział w organizacji polskich przedstawień). Wyszła za mąż i przeniosła się do majątku Bielica (pow. siennieński, ziemia mohylewska, Białoruś), gdzie zajęła się oświatą ludu polskiego we dworze i zaściankach. Założyła Sieńskie Towarzystwo Oświaty i Dobroczynności, wraz z którym organizowała spektakle w Siennie, Orszy i Witebsku. Jednym ze sposobów pozyskiwania funduszy przez Towarzystwo było sprzedawanie papeterii z nadrukiem „Światło niosę mojemu ludowi”. Autorka pisze o karaniu zsyłką lub więzieniem za prowadzenie szkółek dla polskich dzieci. Wspomina jedną z nauczycielek, Aleksandrę Januszkiewicz, która po uwięzieniu w Orszy chciała odebrać sobie życie.
Dalej Świacka opisuje sierociniec dla trzydzieściorga dzieci, który założyła w Bielicy w 1905 r. Pobieżnie przedstawia zajęcia dzieci, ich plac zabaw i wspomina: „Wyszło z tej nauki kilkadziesiąt młodych chłopców i dziewcząt, zawodowo przygotowanych i utrwalonych w polskości, a parę prawosławnych sierot przeszło na katolicyzm”.
(fragment recenzji z Archiwum Kobiet)
Mały Józek Elsner nie lubił w swoim życiu trzech rzeczy: szorstkich skarpet, rozgotowanych knedli i skrzeczącego głosu ciotki Marii. Lubił natomiast godzinę trzynastą. To właśnie o tej porze zarzucał na plecy skórzaną teczkę z książkami i wybiegał ze szkoły.
Poznajcie historię Józefa Elsnera (1796–1854) – doskonałego pedagoga, kompozytora i organizatora życia muzycznego, twórcy szkolnictwa muzycznego w Polsce.
Jako uzupełnienie do publikacji jest dostępny zeszyt z zadaniami i łamigłówkami, które pomogą jeszcze lepiej poznać głównego bohatera.
Źródła pamiętnikarskie to kopalnia wiedzy o ludziach i ich czasach. Są one co prawda widzeniem subiektywnym, pokazują bowiem zazwyczaj obraz rzeczywistości widziany poprzez filtr osobowości piszącego, jednak zwykle zawierają jakąś część prawdy „obiektywnej” o opisywanych osobach i zdarzeniach.
Fryderyk Chopin trwale zapisał się w pamięci setek osób, które znały go osobiście bądź tylko zetknęły się z nim przelotnie, a których spora część pozostawiła po sobie pamiętniki, listy, dzienniki i relacje. Wspomnienia te, zestawione z innymi, pozwalają zbliżyć się do obrazu Chopina, który będzie w miarę „prawdziwy”, to jest pokaże nam, jaki naprawdę był artysta, lub – przynajmniej – jakim go postrzegano. Ze względu na ich subiektywność, wspomnienia jednych nie zawsze są zbieżne z widzeniem innych osób. Ale to właśnie zestawienie rozmaitych spojrzeń na Chopina stanowi o bogactwie i wartości tych źródeł.
Publikacja Wspomnienia o Chopinie gromadzi relacje i wspomnienia na temat Chopina i jego bliskich autorstwa osób różnego pochodzenia i statusu: od Władysława Mickiewicza do służącego Jana. Książka stanowi niezwykłe źródło kontekstowe, które pozwala potwierdzić, uszczegółowić lub obalić utrwalone, a nieprawdziwe zdarzenia z biografii polskiego mistrza
W ostatnim tomie Hartmann Grisar podsumował działalność Marcina Lutra oraz
opisał końcowe lata jego życia. Znajdujemy tutaj również omówienie jego działalności
literackiej, w tym przekładu Biblii na język niemiecki, nowych katechizmów i hymnów
kościelnych.
SPIS TREŚCI
Tom III. Koniec drogi. Spojrzenie wstecz
Rozdział XXIX. Skutki etyczne nowego nauczania
1. Uwagi wstępne. Nowe podstawy moralności
2. Dwa bieguny: prawo i ewangelia
3. Spotkanie z antynomizmem Agricoli
4. Pewność zbawienia i jej relacja do moralności
5. Pomniejszenie prawdziwego chrześcijaństwa
6. Rola odgrywana przez sumienie i osobowość. Wojna Lutra z Kasperem Schwenckfeldem
8. Kościół oddzielony prawdziwie wierzących
9. Kult publiczny. Kwestia rytuału
10. Schwenckfeld jako krytyk skutków etycznych dzieła życiowego Lutra
Rozdział XXX. Luter w szczycie życia i sukcesu (od 1540). Obawy i środki zaradcze
1. Wielkie zwycięstwa w latach 1540-1544
2. Smutne przewidywania
3. Środki zaradcze na przyszłość
4. Konsekracja Mikołaja Amsdorfa jako "biskupa ewangelickiego" w Naumburgu (1542)
5. Dalsze akty przemocy. Los dzieł sztuki kościelnej
Rozdział XXXI. Luter i jego ponury nastrój, przesądy i iluzje
1. Stan depresji w ostatnich latach. Mania prześladowcza i chorobliwa wyobraźnia
2. Fanatyczne oczekiwanie końca świata. Rozpaczliwy pesymizm Lutra
3. Podwójne brzemię Melanchtona: osobowość Lutra i własne dzieło życia
4. Demologia i demonomania
5. Psychologia żartów i satyry Lutra
Rozdział XXXII. Życie wypełnione walką z sumieniem
1. Ogólnie o "pokusach" Lutra
2. Tematy "pokus"
3. Wyrzuty sumienia stają się pokusami diabła
4. Postęp cierpień duchowych do lat 1527-1528
5. Lata 1528-1538. Jak odzyskać pokój sumienia
6. Luter o swojej wierze, doktrynie i wątpliwościach, szczególnie w późniejszych latach
Rozdział XXXIII. Zwołanie Soboru Trydenckiego (1542). Polemiki Lutra
1. Powzięte kroki i opublikowane traktaty przeciwko soborowi (po 1537)
2. "Wider das Bapstum zu Rom vom Teuffel Gestifft". Wzmocnienie papiestwa
3. Niektóre powiedzenia Lutra o soborze i jego własnym autorytecie
4. Znaki czasu towarzyszące "wymyślaniu i uporowi do samego grobu" Lutra. Karykatury
Rozdział XXXIV. Zakończenie działalności literackiej i jej ogólny obraz
1. W kierunku chrześcijaństwa bez dogmatu. Opinie protestanckie
2. Luter jako popularny pisarz religijny. Katechizm
3. Biblia niemiecka
4. Hymny Lutra
Rozdział. XXXV. Stosunek Lutra do społeczeństwa i edukacji
1. Zarys historyczny oceny pracy społecznej Lutra
2. Państwo i kościół państwowy
3. Szkoły elementarne i nauczanie wyższe
4. Dobroczynność i wsparcie biednych
5. Stosunek Lutra do powołania świeckiego
Rozdział XXXVI. Ciemna strona życia wewnętrznego Lutra. Choroby
1. Wczesne dolegliwości cielesne i duchowe
2. Psychiczne problemy rozwoju religijnego Lutra
3. Zjawy, złudzenia, pojawienia się diabła
4. Objawienia i iluzja. Chorobliwy sposób myślenia
5. Psychologia Lutra według lekarzy i historyków
Rozdział XXXVII. Upiększanie przez Lutra wczesnego życia
1. Późniejszy obraz klasztoru i apostazji Lutra
2. Rzeczywistość. Fałszowanie historii przez Lutra
3. Ukończenie i wykorzystanie legendy
Rozdział XXXVIII. Koniec wolności religijnej. Kościół niewidoczny i widoczny przymus kościelny
1. Od samowoli religijnej do przymusu religijnego
2. Luter jako sędzia
3. Kościół niewidoczny. Jego pochodzenie i wczesna historia
4. Kościół staje się widzialny. Jego organizacja
5. Taktyka Lutra w sprawie Kościoła
Rozdział XXXIX. Koniec życia Lutra
Rozdział XL. W grobie
Dodatki
Komentarz
Ostatnia rozmowa z Emilianem Kamińskim – aktorem, reżyserem, dyrektorem teatru, ale przede wszystkim człowiekiem wrażliwym na świat, konsekwentnie realizującym swoje marzenia. Szczerze opowiedział w niej o dzieciństwie, rodzinie, mistrzach, teatrze. Jedynym tematem, którego nie poruszył, była jego choroba. Dla najbliższych Miluś, dla niektórych Diabluś. Życie nieraz pisało dla niego trudne scenariusze, mimo to reżyserował je według własnych zasad, zawsze z uśmiechem i pokorą. Ambitny, odważny, silny, lecz z wyczuwalną miękkością w sercu. Aktor Łomnickiego i Hanuszkiewicza, skromnie nazywający się „rzemieślnikiem”, piewca szacunku do pracy i widza, no i wreszcie – niedościgniony mistrz dowcipu. Kamiński miał na koncie ponad setkę ról teatralnych, filmowych i dubbingowych. W stanie wojennym współtworzył Teatr Domowy, będący formą sprzeciwu wobec reżimu. Uwielbiany przez publiczność za rolę Jerzego w ekranizacji powieści „Szaleństwa panny Ewy” Kornela Makuszyńskiego, Wojciecha Marszałka w serialu „M jak miłość” i Pumby w kultowym „Królu Lwie”. Z miłości do teatru i Warszawy w 2009 roku w zrujnowanych piwnicznych pomieszczeniach stworzył Teatr Kamienica. Scenę, która w niedługim czasie stała się ważnym punktem na kulturalnej mapie stolicy, traktował jako dom i filozofię życia. O Emilianie Kamińskim opowiadają również jego rodzina, przyjaciele i towarzysze z aktorskiego szlaku, m.in. Justyna Sieńczyłło, Dorota Kamińska, Krystyna Janda, Wiktor Zborowski, Piotr Fronczewski, Magdalena Zawadzka, Katarzyna Cichopek. Patrycja Pawlik – studiowała na Aberystwyth University w Walii, absolwentka dziennikarstwa i komunikacji społecznej na Uniwersytecie Warszawskim oraz zarządzania kulturą i mediami na Uniwersytecie Jagiellońskim. Ukończyła London School of Public Relations. Od blisko 15 lat związana z branżą PR i mediami. Ekspertka od komunikacji i budowania relacji, zwłaszcza tych opartych na ponadczasowych wartościach. Lubi pytać i słuchać, dlatego rozwija się również jako coach. Kocha teatr i podróże. Praktykująca miłośniczka języka włoskiego, tamtejszej kuchni i podejścia do życia. Szczęśliwa mama Marcelinki.
Jan Vermeer van Delft, właściwie Johannes Vermeer – holenderski malarz. Malował przede wszystkim sceny rodzajowe, wykorzystując mistrzowsko grę świateł. Na początku swojej kariery stworzył także dwa płótna historyczne
KOBIETY, KTÓRE OKRADZIONO Z ŻYCIAJelena jest pielęgniarką i codziennie patrzy na umierających w osamotnieniu więźniów. Nie chce ulec kierownikowi lazaretu, więc za karę trafia do kopalni. Od teraz towarzyszy jej ciemność i ból. Przez 10 lat.Janina z Wołynia pracuje przy wycince drzew. Ciągle jest głodna i zmarznięta. Po uwolnieniu razem z rodzicami i rodzeństwem tuła się po górach i pustyniach. Do domu nie wraca nigdy.Walentynę zabrano od córki i uwięziono. Przenoszono z obozu do obozu. Pewnego dnia mróz i wyczerpanie stają się już nie do zniesienia - Walentyna próbuje się otruć. Cudem zostaje odratowana - tylko po to, by dalej cierpieć.Całe życie było przed nimi. Niesłusznie skazane i wyrwane ze swoich światów, trafiły do piekła z lodu. Na końcu świata, gdzie szczęście nie istniało, walczyły o przetrwanie.
Pieniądz jest bogiem naszych czasów, a Rothschild jest jego prorokiem. - Heinrich Heine, 1841Rothschildowie to najbardziej wpływowa rodzina najnowszej historii. Potężni bankierzy i przemysłowcy żydowskiego pochodzenia, którzy trzęśli dziewiętnasto- i dwudziestowiecznym światem, znacząco wpływając na historię całych państw.Dziś nazwisko Rothschild na całym świecie kojarzy się z gigantyczną fortuną, aż trudno uwierzyć, że wszystko zaczęło się od rodzinnej firmy handlującej tekstyliami i skromnego antykwariatu założonego w połowie XVIII wieku we frankfurckiej kamienicy z czerwonym szyldem.Niall Ferguson, jeden z najsławniejszych historyków świata, profesor uniwersytetów Harvarda, Oxfordu i Stanforda, stworzył pionierską monografię ujawniającą tajemnice rodu i jego wielkiego sukcesu. Ukazujący się właśnie w Polsce pierwszy tom - Prorocy finansów 1798-1848 - trafił na listę dziesięciu najlepszych książek roku "Business Week" i szybko stał się bestsellerem.Jest to również opowieść o świecie XIX i XX wieku: o gospodarce, kulturze, ewolucji wielkiej finansjery i znaczeniu tych przemian dla naszego współczesnego życia.Fergusonowi udało się nie tylko błyskotliwie opisać losy tego wielkiego rodu, zdołał również zajrzeć za kulisy ekonomicznych, politycznych i militarnych rozgrywek dziewiętnastowiecznej Europy. - "Publishers Weekly"Fascynującą historię Rotszyldów opowiadano już wiele razy, ale jeszcze nigdy tak przekonująco i szczegółowo. - "New York Times"
„W moim początku jest mój kres” – Aby Warburg mógłby powtórzyć za Eliotem, który sam z kolei parafrazował motto Marii Stuart. Rzadko się zdarza, by życie uczonego humanisty splatało się tak nierozerwalnie z przedmiotem badań, a także z poszukiwanymi narzędziami interpretacji. Co więcej, biografia Warburga sama jest materiałem niezwykłym, wielobarwnym obrazem technicznych i duchowych przemian epoki. Jeśli Atlas Mnemosyne – dzieło kryjące w sobie mitologię „niedokończenia”, dzieło „późnego wieku” – uznać za spełnienie wieloletnich dążeń, to Warburg okazałby się człowiekiem odznaczającym się nieprzeciętną konsekwencją, polegającą na wypróbowaniu różnych ścieżek w dążeniu do napisania i zobrazowania dziejów ludzkiej ekspresji, uparcie powracającej do swoich pierwotnych matryc. Najważniejszymi pytaniami, które zadawał Warburg, zawsze były: Jakie treści duchowe i emocje kryją się za obrazami? Czym jest życie obrazów?
Robert Noble, autor bestsellerowej powieści Nagual Julian, kontynuuje podróż duchową w najnowszej książce, która ujawnia tajemnice punktu scalającego.
W książce Noble opisuje, jak dzięki pomocy Naguala Juliana i innych Czarowników nauczył się przesuwać swój punkt scalający, aby doświadczać życia bardziej intensywnie, w pełni rozumieć jego istotę i odkrywać tajemnice wszechświata. Opowiada też o tym, jak trudne jest zapamiętanie tych doświadczeń i jak można je odzyskać.
Noble, jako Czarownik z grupy Naguala Juliana, przekonuje, że każdy może zawalczyć o swoje życie i zdobyć moc poprzez oszczędzanie energii. Twierdzi, że dyscyplina i działania zgodnie z Sercem mogą sprawić, że nasze życie stanie się pełne magii.
OOBE. Tajemnica punktu scalającego to fascynująca i inspirująca książka dla wszystkich, którzy interesują się ezoteryką, rozwojem duchowym i świadomością. To również ważna lektura dla tych, którzy chcą żyć pełniej i lepiej zrozumieć siebie i świat wokół siebie.
Jadwiga Zamoyska, umierając 100 lat temu miała za sobą długie, burzliwe życie, w całości poświęcone pracy społeczno-wychowaczej. Przyszła na świat 4 lipca 1831 roku, gdy powstanie listopadowe dobiegało tragicznego końca. Jej ojciec był adiutantem generała Jana Skrzyneckiego, jednego z naczelnych wodzów powstania. Dzieciństwo i młodość spędziła w galicyjskich Oleszycach, a także w podpoznańskim Kórniku. W wieku 21 lat wyszła za mąż za starszego o prawie 30 lat generała Władysława Zamoyskiego, konserwatywnego polityka związanego z emigracyjnym Hotelem Lambert. Zamoyski zmarł w 1886 roku - Jadwiga miała wówczas zaledwie 37 lat. Mimo półwiecznego wdowieństwa nie wyszła już za mąż. "Wspomnienia" Pani Zamoyskiej obejmują tylko 33 lata jej życia, sięgając do roku 1864. To drugie wydanie książki od wielu lat praktycznie niedostępnej na rynku wydawniczym, zmienione i poprawione. Wyjątkowa staranność edytorska, wspaniała szata graficzna, ale przede wszystkim niepowtarzalny rys historiograficzny aktywizacji społecznej kobiet drugiej połowie w XIX wielu.
Oddajemy do rąk Czytelników publikację Aleksandra Stankiewicza „Krzysztof Bonadura starszy i cech muratorów w Poznaniu”, pierwszą monografię na temat architekta, który działał w Rzeczypospolitej w XVII wieku.
Dzieła Bonadury Autor prezentuje w kontekście sztuki polskiej i europejskiej, tropiąc dorobek architekta – od zamówień dla Opalińskich po działalność dla cechu muratorów w Poznaniu.
W podzielonym na dziewięć rozdziałów tomie Czytelnik znajdzie informacje biograficzne o Krzysztofie Bonadurze starszym, o ruchu budowlanym w dawnych województwach kaliskim i poznańskim w latach 1590–1670, zleceniodawcach i protektorach architekta, o jego dziełach potwierdzonych źródłowo i wiązanych z nim, o samym warsztacie Bonadury, o teorii sztuki około roku 1600, wreszcie o wpływie twórczości architekta na wielkopolską architekturę XVII wieku.
Publikację uzupełnia ok. 250 fotografii omawianych budynków.
Książka została dofinansowana z programu „Doskonała nauka” Ministra Edukacji i Nauki oraz ze środków Fundacji Trzy Trąby.
W Cudzych słowach Wita Szostaka siedem osób kreśli portret Benedykta. Z każdej opowieści wyłania się inny bohater. Czy twórca najoryginalniejszej z krakowskich restauracji, ukochany uczeń charyzmatycznego filozofa i kochanek dwóch niezwykłych kobiet to na pewno ta sama osoba?Cudze słowa uwodzą wizją śródziemnomorskiej wyspy szczęśliwej i krakowskich mglistych Plant, pachną świeżo pieczonym chlebem i pilawem z jagnięciną. Powoli odkrywają przed czytelnikiem tajemnicę notesów, pełnych cudzych słów.Cudze słowa to ciągłe budowanie i burzenie mitu, zderzanie się różnych wersji i odkrywanie nieuchwytnej prawdy o człowieku. Wit Szostak poszukując w literaturze nieprzetartych szlaków, tworzy nową literacką jakość.
Książka jest zapisem spotkań i rozmów Krystyny Rudowskiej z sześcioma niezwykłymi ludźmi: Januszem Komorowskim, Wiktorem Olędzkim, Henrykiem Leliwa-Roycewiczem, Michałem Gutowskim, Olgierdem Janem Kiersnowskim i Janem Kantym Dabrowskim. Wszyscy oni byli znakomitymi jeźdźcami, zdobywali nagrody w konkursach w kraju i za granicą, a także na igrzyskach olimpijskich. Pięciu z nich służyło w kawalerii i walczyło na fronatach II wojny światowej. Autorka oddaje głos swoim bohaterom, pozwala im snuć wspomnienia z pól bitewnych, więzień, wojaży po świecie i oczywiście z torów jeździeckich. Te opowieści autobiograficzne dopełnia niekiedy komentarzami historykow, aby osadzić opisywane zdarzenia w szerszym kontekście. Atrakcyjna graficznie publikacja, wzbogacona fotografiami bohaterów, może zainteresować nie tylko miłośnikow historii, ale także tych, którzy podzielają pasję jeździecką autorki, oraz wszystkich lubiących barwne opowieści o przeszłości.
Antoni Pawlak (ur. 1952) przez dekadę współpracował z Prezydentem Gdańska Pawłem Adamowiczem (1965-2019) jako Jego rzecznik prasowy. To długo, wystarczająco długo, aby kogoś polubić albo znielubić. Pawlak i Adamowicz polubili się, pracowali dla Gdańska, rozmawiali o Gdańsku, ale chcieli i potrafili rozmawiać także na wiele innych tematów, o których Pawlak pisze z życzliwą otwartością.
Książka Antoniego Pawlaka to unikatowa opowieść o wieloletniej, a przy tym owocnej współpracy dwóch mężczyzn, z których to ten wyraźnie młodszy (Adamowicz) był szefem starszego (Pawlak). Czy w takiej nieoczywistej zawodowej relacji można ocalić koleżeństwo i przyjaźń? Historia opisana przez Pawlaka pokazuje, że można, i dlatego jest to historia bardzo budująca.
A jednocześnie Autor „Pustego gabinetu” lojalnie ostrzega: „To nie jest biografia prezydenta Gdańska. To nie jest spis jego dokonań, zaniechań i błędów. To nie jest próba stworzenia zobiektywizowanego portretu Pawła Adamowicza. To nie jest hagiografia. To nie jest panegiryk na cześć.”
W treść tekstu Antoniego Pawlaka wplecione są liczne fragmenty z bloga Pawła Adamowicza, które razem z kilkudziesięcioma fotografiami Piotra Połoczańskiego uwiarygadniają i ubogacają narrację Autora.
Książkę zamykają fragmenty przywołujące tragiczne dni 13 i 14 stycznia 2019 roku. Zabójstwo Pawła Adamowicza jest dla Pawlaka historią nieuleczoną, niezabliźnioną i ciągle bolesną.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
