Po raz pierwszy wydane bez cenzury wspomnienia Stanisława Stempowskiego to niezwykłe, pisane podczas okupacji dzieło człowieka, który już za życia był legendą w środowiskach polskiej inteligencji krytycznych wobec endecji: ziemianina z Podola, redaktora socjalistycznego czasopisma wydawanego w Warszawie przed rewolucją 1905 r., ministra w rządzie Ukraińskiej Republiki Ludowej, współtwórcy ruchu wolnomularskiego w II RP, wieloletniego partnera Marii Dąbrowskiej i ojca eseisty Jerzego. W 1972 r. Jerzy Giedroyc relacjonował Czesławowi Miłoszowi w liście swoje wrażenia z lektury rękopisu Pamiętników: Czegoś tak pasjonującego i pięknego dawno nie czytałem. Rok później pisał: Miejmy nadzieję, że ten wyjątkowy dokument wyjątkowego człowieka nie został zniszczony i że kiedyś będzie można wydać go w całości już bez skreśleń cenzury oficjalnej i prywatnej. Dopiero teraz jednak wspomnienia Stempowskiego wreszcie trafiają do czytelników w całości, w opracowaniu krytycznym pogłębiającym wątki dotyczące dziejów antysemityzmu w Polsce, stosunku do kobiet w kręgach polskiej lewicy oraz tematyki queerowej. Pamiętniki to jedna z najważniejszych książek epoki odzyskiwania niepodległości, także pod względem literackim. Postawiłbym je na równi z Przedwiośniem, Generałem Barczem, Nocami i dniami prof. dr hab. Andrzej Stanisław Kowalczyk Stempowscy. Quartiers de noblesse jagiellońskiego wzoru wolności. Od ostatniego komendanta garnizonu w Żwańcu nad Dniestrem, na granicy z osmańską Turcją, po ministra ostatniego rządu atamana Petlury Stanisława Stempowskiego. Timothy Snyder odnotował wizyty młodego Jerzego Giedroycia i długie przesiadywanie u Stanisława Stempowskiego w latach 30. w Bibliotece Rolniczej w Warszawie. Lducation sentimentale sprawy ukraińskiej. W pojałtańskiej Europie ten wzór wolności wróci nieoczekiwanie w myśli politycznej paryskiej Kultury. Pozostaje dla nas światłem w dzisiejszych mrocznych czasach. Pamiętniki Stanisława Stempowskiego w imponującej edycji Łukasza Mikołajewskiego to trzytomowa genealogia, apokryf rodzinny tego ogniwa wolności. Piotr Kłoczowski
‘Other people finish a film. It’s over and it’s successful. They read the reviews. They have a party. There’s some kind of relief. For me it’s like stamping out cookies. I finish a film and I go on to the next one.’ Woody Allen
In this retrospective, Tom Shone reviews Woody Allen’s entire career, providing incisive commentary on his films and shedding light on this uniquely self-deprecating filmmaker, with the help of comments contributed by Allen himself. Superbly illustrated with more than 250 key images, this is a fitting tribute to one of the masters of modern cinema, published to mark Woody Allen’s eightieth birthday.
Woody Allen is a uniquely innovative performer, writer and director with nearly fifty movies to his credit, from cult slapstick films and romantic comedies to introspective character studies and crime thrillers. Classics such as Annie Hall, Manhattan, Stardust Memories, Broadway Danny Rose and Hannah and Her Sisters still resonate, and more recently Midnight in Paris and Blue Jasmine have been notable successes.
Born Allan Stewart Konigsberg on 1 December 1935 and raised in New York City, he was destined for a show-business career when he began writing scripts for TV shows while still a teenager. He then achieved recognition as a stand-up comedian with the release of three albums of his nightclub performances. Allen first tried writing a screenplay in the mid-1960s for What’s New Pussycat?. Not satisfied with the final film, he decided that he would direct as well as write his next picture, What’s Up, Tiger Lily?, in 1966.
Woody Allen’s output has always been prodigious; he has made a film a year, more or less, since the early 1970s. Famously indifferent to award ceremonies, and having never accepted an Oscar in person, Allen has won numerous accolades for his directing and writing, including four Oscars, nine BAFTAs, two Golden Globes and, in 2014, the prestigious Cecil B. DeMille award for his contribution to cinema.
W monografii postać Mikołaja Kopernika ujęta w długim trwaniu, na przestrzeni kilku stuleci, pojawia się zarówno w swojej epokowej różnorodności, jak i w niejednakowych formach i rejestrach kulturowych czy odmiennych praktykach. Śledząc bowiem losy traktatów monetarnych, przyglądając się malarstwu i rzeźbie, wystawiennictwu, murom uczelni, kolekcjom pamiątek, współczesnym mediom, bazom danych i internetowym dyskursom, widzimy jednocześnie różny kulturowy obieg treści wiązanych z Kopernikiem i praktykami transformacji naszego głównego bohatera. To zróżnicowanie kulturowych form i rejestrów jest tak samo interesujące i płodne poznawczo jak zróżnicowanie czasowe. Kopernik dla ludzi z różnych czasów i epok jest inny, podobnie jak rozmaicie pokazuje się go w poszczególnych formach przedstawień materialnych czy w praktykach kulturowych odmiennych społecznie grup i osób. Spostrzeżenie o Koperniku jako zjawisku kulturowym skłania nas, redaktorów tomu, do skierowania uwagi czytelników nie tylko na ustalenia autorów w zakresie zagadnień, jakimi się zajmują. Sądzimy, że można czytać przedkładaną monografię w taki sposób, by w Koperniku widzieć swoiste pojęcie wędrujące w kulturze. Zawarte tu teksty, wnosząc ważne ustalenia do współczesnej wiedzy o polskim astronomie, jednocześnie prezentują jakiś fragment „wędrowania” tej postaci w tytułowym długim trwaniu.
Książka stanowi posumowanie dorobku prof. dr hab. Kwiryny Handke poświęconego pisarstwu i osobowości twórczej Stefana Żeromskiego. Gromadzi jej teksty popularyzatorskie i badawcze, dotąd rozproszone i niedostępne. Wyłania się z nich człowiek i artysta niemieszczący się w żadnych schematach.
Skrajny eksperymentator, samotnik, pisarz niezrozumiały i hermetyczny, fikcjonalizujący swoją autobiografię do takiego wizerunku Leopolda Buczkowskiego przyzwyczaili nas i jego badacze, i on sam. Listy rodzinne pod redakcją Justyny Staroń to pierwszy tom serii książek, które mają ten obraz zweryfikować, a może nawet zmienić.Serię otwieramy edycją listów pisarza pozwalających rzucić nowe światło na tę sylwetkę, zrekonstruować na ile to możliwe biografię, odsiać legendę i fantazję od historii, osadzić tę postać i jej sztukę w życiu: zarówno tym najbardziej dramatycznym w czasach wojny i ucieczki z Podola, jak i tym wcale nie łatwym, powojennym, naznaczonym biedą, głodem, tułaczką i wieczną troską o utrzymanie rodziny. Listy wymieniane z członkami rodziny pozwalają ukazać tę postać z innej perspektywy niż dotychczas, jako osobę otoczoną kręgiem bliskich, skupioną na powszednich kłopotach i trudnościach, piszącą codziennym językiem o zwyczajnych sprawach. Przybliżają one również źródła inspiracji i sieć relacji jednego z najoryginalniejszych pisarzy i malarzy XX wieku.W kolejnych tomach będziemy docierać do archiwaliów o różnym charakterze. Koncepcje artystyczne Buczkowskiego ukażą tomy zbierające korespondencję pisarza z innymi artystami i krytykami, a także niepublikowane dotąd drobne prozy czy scenariusze filmowe oraz rozmowy i wywiady z Buczkowskim.Zebrane źródła dostarczą wiedzę o twórczości i życiu pisarza, otwierającą na jej nowe badania i próby rozumienia. Agnieszka Karpowicz, Maciej Libich, Piotr Sadzik
Oliver Sacks, one of the great humanists of our age – who describes himself in these pages as a ‘philosophical physician’ and an ‘astronomer of the inward’ – wrote to an eclectic array of family and friends. Most were scientists, artists, and writers: Francis Crick, W. H. Auden, Björk. But many of the most eloquent letters in this collection are addressed to the ordinary people who wrote to him with their odd symptoms and questions, to whom he responds with a sense of generosity and wonder.
With some correspondents, Sacks shares his struggle for recognition and acceptance both as a physician and as a gay man, providing intimate accounts as well of his passions for competitive weightlifting, motorcycles, botany, and music. With others, he chronicles his penchant for testing the boundaries of authority, the discovery of his writer’s voice, and his explosive seasons of discovery with the patients who populate his book Awakenings.
His descriptions of travels as a young man and the extraordinary people he encounters can be lyrical, ferocious, penetrating and hilarious. Many of his musings include the first detailed sketches of an essay forming in his mind, or miniature case histories rivalling those in his beloved essay collections.
Sensitively selected and introduced by Kate Edgar, Sacks’s longtime editor, the letters trace the arc of a remarkable life and reveal an often surprising portrait of Sacks as he wrestles with the workings of his own brain and mind.
To obszerne opracowanie oparte na dokumentach z archiwów rosyjskich przedstawia burzliwe stosunki między sowieckim dyktatorem Józefem Stalinem a brytyjskim premierem Winstonem Churchillem. Podkreśla tajną korespondencję między dwoma przywódcami, rejestruje ich spotkania i rozmowy w Moskwie oraz na szczytach w Teheranie, Jałcie i Poczdamie, a także ujawnia poufne komunikaty Stalina i jego dyplomatów. Książka została opracowana przez trzech czołowych rosyjskich i brytyjskich historyków drugiej wojny światowej. Ich narracja w pouczający sposób łączy historię wojskową i polityczną, analizę dokumentalną i biografię. Ujawnia, jak Stalin i Churchill spierali się i współpracowali, aby osiągnąć zwycięstwo, i pokazuje głębokie osobiste relacje między tymi dwoma wielkimi osobistościami, a także dzielące ich olbrzymie różnice polityczne. Ci dwaj przywódcy, nawet gdy Wielki Sojusz upadł po wojnie, zachowali dla siebie szacunek i przywiązanie. W dokumentach pojawiają się także inne ważne osobistości z czasów wojny – prezydent Roosevelt, ministrowie spraw zagranicznych Wielkiej Brytanii i ZSRR, Antoni Eden i Wiaczesław Mołotow, ambasador radziecki w Londynie, Iwan Majski, oraz ambasador USA w Moskwie, Averell Harriman. Z tym fascynującym dokumentalnym zapisem łączy się szczegółowa narracja i komentarz na temat relacji Stalin–Churchill w kontekście stosunków anglo-sowieckich w czasie wojny i polityki Wielkiego Sojuszu. Książka, która spodoba się wszystkim zainteresowanym Churchillem i Stalinem oraz polityką i dyplomacją II wojny światowej.
Nowa, pełna nieznanych informacji biografia geniusza malarstwa. Edycja kolekcjonerska z barwionymi brzegami. Książka Naifeha i White Smitha rzuca nowe światło na głębokie zainteresowanie artysty literaturą i sztuką, jego nieobliczalne i burzliwe życie miłosne, ataki depresji i choroby psychicznej, a także niejasne okoliczności śmiertelnego postrzelenia w wieku trzydziestu siedmiu lat. Autorzy dzięki współpracy z Muzeum Vincenta van Gogha w Amsterdamie uzyskali dostęp do dotychczas niewykorzystanych materiałów - wśród nich do nieopublikowanych listów członków rodziny malarza. Choć na temat van Gogha powstało wiele książek, a jego tragiczny los jest od dawna obecny w kulturze popularnej, to nikt nie podjął próby zbadania życia tego twórcy w sposób tak poważny i ambitny. Naifeh i White Smith odtworzyli je w sposób zdumiewająco żywy i przenikliwy psychologicznie. Gregory White Smith i Steven Naifeh są absolwentami Wydziału Prawa Uniwersytetu Harvarda. Naifeh, który publikuje w czasopismach poświęconych sztuce i wygłasza wykłady w licznych muzeach, studiował także historię sztuki w Princeton, a w Fogg Art Museum na Harvardzie obronił pracę dyplomową w tej dziedzinie. Cztery napisane przez nich wspólnie książki trafiły na listę bestsellerów The New York Timesa. Biograficzna książka ich autorstwa Jackson Pollock: An American Saga otrzymała Nagrodę Pulitzera, a także znalazła się w finale National Book Award.
Niniejsza publikacja poświęcona jest Polkom, którym dane było odcisnąć trwały ślad w historii państw, do których zawitały jako żony władców, bądź tym, które wybiły się na samodzielność, albo, jak stało się to w przypadku Katarzyny Jagiellonki, przeżyły dramatyczne przygody, starając się być wsparciem dla swoich mężów. Wszystkie bohaterki zamieszczonych tu opowieści były córkami udzielnych władców, poza Maryną Mniszchówną, Julią Hauke i Matyldą, królową Belgów, ale z kolei ich losy są urzeczywistnieniem bajki o Kopciuszku - ale niekoniecznie ze szczęśliwym zakończeniem. W książce m.in. władczyni wikingów - świętosława, a także Elżbieta Łokietkówna - najpotężniejsza królowa doby średniowiecza czy cesarzowa Elżbieta - Piastówna na cesarskim tronie.
"Lenin` Antoniego Ferdynanda Ossendowskiego to wielopłaszczyznowa powieść biograficzna o człowieku, który doprowadził do najbardziej krwawej rewolucji w historii ludzkości. To wstrząsający zapis bezwzględnych działań satrapy, dla którego nie liczyło się życie swoich poddanych. Ofiarą "czerwonego terroru" padali wszyscy mieszkańcy caratu. W kontekście aktualnej inwazji na Ukrainę i bestialstw armii rosyjskiej książka Ossendowskiego nabiera złowrogiej aktualności.
Bohater Powstania i Legii CudzoziemskiejKsiążka Niczego nie żałuje to spisane przez Krzysztofa Schramma, wspomnienia Zygmunta Jatczaka. Zygmunt Jatczak to żywa legenda Armii Krajowej i Legii Cudzoziemskiej oraz bohater Powstania Warszawskiego. Historia jego życia to gotowy materiał na film o historii i poplątanych ludzkich losach. Autor walczył w Batalionie „Miotła”, potem był żołnierzem Legii w Indochinach w 13 DBLE. Wielokrotnie odznaczany, w tym Krzyżem Walecznych za Powstanie oraz Medaille Militaire za Indochiny. Pan Zygmunt wrócił do Polski, mieszka na północy kraju. Jest Członkiem Honorowym Stowarzyszenia Byłych Żołnierzy i Przyjaciół Legii Cudzoziemskiej w Polsce. Wspomnienia Zygmunta Jatczaka, Krzysztof Schramm spisał podczas spotkań w latach 2009–2014. Na kartach opowieści mówi autor, jestem „Pokoleniem Kolumbów”, teraz to już jednym z nielicznych tych młodych ludzi, których dojrzałość i piękne lata młodości przypadły na czas wojny. Wojna stała się moją szkołą życia, a moje drogi były kręte, często śmierć zaglądała mi w oczy, ale miałem szczęście…Po wojnie nie chcąc wracać do kraju autor zaciągnął się do Legii Cudzoiemskiej. Krzysztof Schramm spisał wspomnienia przyjaciela. Dzięki tym opowieściom Czytelnik dowie się o szkoleniu legionisty w ekstremalnych pustynnych warunkach. Następnie, razem z bohaterem, będzie na patrolach w dżungli i na polach ryżowych. I wreszcie, zobaczy walki i operacje Legii w Indochinach oczyma ich uczestnika. Dzisiaj jest już niewielu świadków tych wydarzeń, coraz mniej jest Powstańców Warszawskich, ubywa też weteranów Legii pamiętających walki w Indochinach przeciwko komunizmowi. Zygmunt Jatczak, mówi, że jest szczęściarzem, iż wszystkie te dramatyczne wydarzenia przeżył i w dodatku niczego nie żałuje.Książka zawiera wcześniej nie publikowane materiały m in zdjęcia z Indochin oraz Journal des Marches et Opérations de la 13 DBLE 1951. Dzięki tym materiałom, możemy przedstawić po raz pierwszy w Polsce a może i na świecie wiele nieznanych szczegółów. W rzeczy samej udokumentowane wiadomości o operacjach 13 DBLE w 1951 roku, jak i działań specjalnego oddziału zwanego „Bande Noire”, rzadko znajduje się w literaturze fachowej.Chyba najważniejszym dla Zygmunta Jatczaka wydarzeniem ostatnich lat była pamięć Francji, która uhonorowała go za służbę w Indochinach. Zygmunt Jatczak został Kawalerem Orderu Legii Honorowej nadanej przez Prezydenta Republiki Francuskiej 3 kwietnia 2017 roku. Podsumowując, w ostatnich zdaniach książki Zygmunt Jatczak tak napisał:Wspominając czas wojny i mój czas w Legii Cudzoziemskiej jedno mogę powiedzieć, miałem wiele szczęścia, wiele przeżyłem, kilka razy umknąłem śmierci i jak się w Legii mówi Niczego nie żałuję. Naprawdę! Niczego nie żałuję! Je ne regrette rien!Zapraszamy do lektury
Książka jest opartą na źródłach naukowych opowieścią rodzinną. Obejmuje okres od XIX wieku do początku wieku XXI. Oto jej główni bohaterowie:
Maxymilian Bartynowski – sędzia, właściciel dworu w Karniowicach, kolekcjoner;
Władysław Bartynowski – numizmatyk, kolekcjoner rycin, antykwariusz, wydawca faksymiliów starodruków, bibliofil, założyciel towarzystwa, redaktor, konserwator, kurator, donator, twórca bartynotypii;
Stanisław Bartynowski – inżynier, założyciel Muzeum Przemysłowego w Rzeszowie;
Bronisława z Bartynowskich Uhmowa – malarka, autorka kronik życia mieszkańców Krakowa podczas I wojny światowej;
Czesław Uhma – lekarz i przyjaciel artystów Młodej Polski, dermatolog, seksuolog;
Ferdynand Pawłowski – lekarz, żołnierz Legionów Piłsudskiego, autor wspomnień legionowych.
Włodzimierz Iljicz Lenin (wł. Uljanow), rosyjski kawiarniany rewolucjonista i teoretyk radykalnej lewicy przez lata wegetujący na emigracji, w listopadzie 1917 roku niespodziewanie przejął rządy w Rosji i stworzył komunistyczne państwo, które przyjęło nazwę Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich. Po śmierci w 1924 roku jego zabalsamowane zwłoki złożono w specjalnym mauzoleum pod murami moskiewskiego Kremla i można je tam oglądać do dziś. Po dziesięcioleciach komunistycznej propagandy nadal jest nazywany w Rosji „dziadkiem Leninem” (co ciekawe, podobno jego kucharzem był dziadek obecnego rosyjskiego prezydenta Putina). W rzeczywistości był jednym z największych zbrodniarzy w historii ludzkości. Szacunki mówią, że za jego rządów zginęło nawet sześć milionów ludzi. To on razem z Lwem Trockim wymyślił obozy pracy, które później przekształciły się w niewolniczy system GUŁagu. Bez niego nie byłoby również brutalnej policji politycznej zwanej Czeką (później znaną m.in. jako OGPU, NKWD i KGB), która każdego dnia mordowała bezbronnych ludzi, wymyślając coraz to nowe sposoby tortur. Z książki Christophera Machta dowiemy się, jak Lenin doszedł do władzy i jak wyglądały kulisy prowadzonej przez niego polityki czerwonego terroru. Poznamy też jego związki z Polską: - dlaczego przed pierwszą wojną światową postanowił zamieszkać w Krakowie i podtatrzańskim Białym Dunajcu? - co łączyło go z Józefem Piłsudskim? - z jakich powodów najpierw uznał prawo do samostanowienia narodów zamieszkujących Rosję, w tym Polaków, a w 1920 roku chciał zniszczyć niepodległą Polskę? Poznajcie nieznaną historie i skrywane dotąd sensacje. Nadszedł czas, by prawda ujrzała światło dzienne!
Korespondencja Fryderyka Chopina to trzytomowa wieloczęściowa publikacja, zawierająca dostępne w zbiorach muzealnych, bibliotecznych lub przechowywane w kolekcjach prywatnych transkrypcje listów kompozytora w większości potwierdzone reprodukcjami istniejących autografów. Listy opatrzono merytorycznymi komentarzami polskich muzykologów, którzy nad przygotowaniem całości wydania pracowali ponad dwie dekady. Zebrana korespondencja została ułożona chronologicznie i podzielona zgodnie z najważniejszymi cezurami życia i działalności twórczej Chopina. Edycja obejmuje: listy z młodzieńczych lat artysty, z okresu spędzonego przezeń za granicą przed powstaniem listopadowym i po jego upadku, listy dokumentujące kolejny etap życia twórcy po przyjeździe do Paryża 5 X 1831 roku, a także podczas pobytu na Majorce i w Marsylii. Znajdują się tu również listy z letnich pobytów kompozytora w latach 1839–1846 w posiadłości George Sand w Nohant – aż do rozstania z pisarką w 1847 roku. Całość wydania zamykają listy z ostatnich lat życia Chopina (1848–1849), m.in. z jego podróży do Anglii i Szkocji.
Szeroko i wnikliwie opracowany materiał epistolarny będzie pomocny w identyfikacji tych autografów, które jeszcze nie pojawiły się na rynku antykwarycznym, ale wiadomo o nich z dawnych katalogów aukcyjnych, wspomnień lub innej korespondencji. Publikacja ułatwi identyfikację nieznanych adresatów i pozwoli uniknąć pomyłek przy rozpoznawaniu innych listów związanych z artystą.
Tom pierwszy, wydany w 2009 roku, mieści listy pisane od grudnia 1816 do września 1831 roku.
Tom drugi, wydany w 2017 roku w dwóch woluminach, zawiera listy:
część 1 – od listopada 1831 do września 1838 roku,
część 2 – od listopada 1838 do maja 1839 roku.
Tom trzeci, publikowany w czterech woluminach, obejmuje listy:
część 1 – od czerwca 1839 do grudnia 1843 roku,
część 2 – od stycznia 1844 do grudnia 1847 roku,
część 3 – od stycznia 1848 do września 1849 roku, a także listy, których nie udało się datować, listy do których nie było wcześniej dostępu oraz faksymilia podpisów Chopina z lat 1816–1849,
część 4 – stanowi dopełnienie głównego materiału epistolograficznego.
Publikacja finansowana w ramach programu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego pod nazwą „Narodowy Program Rozwoju Humanistyki” w latach 2015–2024, nr umowy: 0303/NPRH4/H1a/83/2015.
Druk publikacji dofinansowany przez Fundację „Polska Fundacja Narodowa”.
PATRONAT HONOROWY: J.M. Rektor Uniwersytetu Warszawskiego Prof. dr hab. Alojzy Nowak.
******
Correspondence of Fryderyk Chopin. Volume 3, part 1–4. 1839–1849
Frédéric Chopin’s Correspondence is a three-volume, multipart publication, which contains composer’s letters with autograph reproductions, preserved in museums, libraries and private collections. The letters are accompanied by substantive comments of Polish Chopinologists, who worked to prepare the entire publication for 23 years. The correspondence has been organised chronologically. The third volume is published in four parts which include – part one: the letters written between June 1839 and December 1843, part two: the letters written between January 1844 and December 1847, part 3: the letters written between January 1848 and September 1849, part 4: summaries of the missing letters, biographical notes, miscellanea, bibliography, illustration sources, indexes. At the end of part three there are letters from and to Frédéric Chopin, whose dates are unknown, as well as supplements, i.e. letters previously inaccessible.
Wiedeń, rok 1920. Powojenny kryzys gospodarczy i polityczny w Austrii. Co chwilę na ulicach wybuchają demonstracje komunistów. Dyrektor wiedeńskiej policji otrzymuje wiadomość, że dwa młode państwa - Polska i Rosja Sowiecka żądają ekstradycji niejakiego Adama Wistowicza - znanego z poprzednich książek Kołomijczuka komisarza policji rodem ze Lwowa. Dlaczego postać policjanta zainteresowała najwyższe kręgi dyplomatyczne? Czy uda się uniknąć konfliktu międzynarodowego? Co los i burzliwy początek XX wieku przygotowały dla wybitnego komisarza?
Klasa to powieść autobiograficzna: industrialne Zaporoże, koniec lat osiemdziesiątych XX wieku, mieszanka wolności i jej braku. Zagubiony mężczyzna (Pawło, Paszek) wyczekuje zmian w ojczyźnie oraz swoim jednostajnym życiu (...). Klasa to mocna i dość nieoczekiwana powieść, jedna z najlepszych w naszej postradzieckiej epoce. A przy tym wszystkim to także powieść radosna. (Mykoła Winhranowski).
TEN DZIENNIK OTWIERA OCZY I ŁAMIE SERCEW lutym 2024 roku tysiące palestyńskich rodzin musi uciekać z domów pod ostrzałem izraelskiej armii. Wśród nich jest Abi ze swoją ciężarną żoną i dziećmi. Zamieszkują w namiocie na plaży. Nie mają wody i prądu. Pranie robią w morzu. Oganiają się od skorpionów i węży. Drżą o życie."GAZACIDE" - nie przebiera w słowach Rami, który jest świadkiem ludobójstwa. Na jego oczach giną ludzie. Nie tylko od bomb i pocisków. Z głodu. W wyrafinowanych egzekucjach wykonywanych przez drony. W równanych z ziemią szkołach i szpitalach. W morzu, kiedy rozpaczliwie próbują wyłowić paczki z pomocą.Kiedy cały świat odwraca oczy, głos Ramiego to rozpaczliwe wołanie o pomoc. O sprawiedliwość. O uwagę.***JEDNA Z NAJODWAŻNIEJSZYCH KSIĄŻEK XXI WIEKUAbi Ramou Jamous w dramatycznym i wstrząsającym dzienniku ze Strefy Gazy pokazuje codzienność Palestyńczyków cierpiących pod ciężkim butem izraelskiej okupacji. Umierających z niepewności, głodu, strachu i bólu.
Książka dokumentuje spotkania absolwentów rocznika 1976 na kierunku historia. Obecne wydanie zostało uzupełnione o fotografie i wspomnienia ze zjazdu, który został zorganizowany 6 czerwca 2025 roku.W trakcie zarówno tego spotkania, jaki i poprzedniego zjazdu (22 stycznia 2016 roku) dzięki uprzejmości marszałka województwa kujawsko-pomorskiego Piotra Całbeckiego absolwenci zgromadzili się w dawnej sali wykładowej 208 w obecnej, odrestaurowanej siedzibie Urzędu Marszałkowskiego Województwa Kujawsko-Pomorskiego w Toruniu, a dokładniej w jego skrzydle zachodnim, gdzie przez kilkadziesiąt lat mieścił się Wydział Nauk Historycznych.
Książka w popularny sposób przedstawia nieznany szerzej epizod w biografii Stefana Żeromskiego, kiedy pracował jako guwerner na Podlasiu w latach 1889-1890. Zawiera opis wydarzeń, osób i miejsc związanych z pobytem przyszłego pisarza, ukazany na tle obyczajów epoki.
„Ćwierć wieku muzyki” to poruszająca biografia zespołu Percival Schuttenbach (a dokładnie jej I część)
– współtwórców legendarnego brzmienia Wiedźmina.
Opowieść o pasji, tremie i codziennej walce, z której rodzi się prawdziwa muzyka.
Dla fanów fantasy, folk metalu i autentycznych historii z serca sceny.
„Ćwierć wieku muzyki to nie tylko opowieść o dźwiękach, które zyskały sławę w świecie fantazy. To historia prawdziwa – o pasji, kryzysach i codziennym zmaganiu się z własnymi granicami. Zanim ich muzyka zabrzmiała w jednej z najbardziej rozpoznawalnych sag świata fantazy, była tylko pomysłem – szeptem, drżeniem, struny, próbą. Kasia i Mikołaj, twórcy zespołów Percival Schuttenbach i Percival, zabierają nas w podróż przez początki swojej muzycznej ścieżki, od pierwszych kroków po sceny, które dla wielu stały się czymś więcej niż miejscem występu.
To opowieść o muzyce, która nie jest ucieczką, lecz językiem, rytuałem i sposobem na przetrwanie. Ich codzienna walka z tremą, zmęczeniem i wątpliwościami odkrywa, że magia nie rodzi się z natchnienia, lecz z pracy, upadków i nieustannego powstawania. To książka o ludziach, którzy nie czekali na znak z nieba – tylko tworzyli, bo nie potrafili inaczej. Dal fanów wiedźmińskiego uniwersum i słuchaczy, którzy wiedzą, że najprawdziwsze dźwięki płyną prosto z serca.”
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
