Literatura beletrystyczna - beletrystyka psychologiczna, religijna i filozoficzna, powieści, opowiadania, science fiction, romans, thrillery, fantazja po te wszysztkie bestsellery zapraszamy do naszej księgarni internetowej Dobreksiazki.pl
Mamy naprawdę szeroki wybów i atrakcyjne ceny. Jest w czym wybierać. Zapraszamy.
Niniejsza publikacja stanowi pierwsze polskie wydanie Walca a-moll, nieznanej do niedawna kompozycji Fryderyka Chopina, odkrytej w 2024 roku w Nowym Jorku. Autorem opracowania oraz omówienia utworu jest Paweł Kamiński, współredaktor (obok Jana Ekiera) Wydania Narodowego Dzieł Fryderyka Chopina pierwszej na świecie edycji źródłowo-krytycznej wszystkich utworów tego kompozytora zredagowanej na podstawie wszelkich dostępnych źródeł przy użyciu najnowocześniejszych metod naukowych. Wydanie Walca a-moll powstało w zgodzie z założeniami tej serii i łączy naukowy charakter z walorami praktycznymi. Zaproponowana przez opracowującego aplikatura, ułatwiająca wykonanie utworu mniej zaawansowanym pianistom, została wizualnie odróżniona od palcowania samego Chopina. Obszerne omówienie zamieszczone w wydaniu przedstawia wnikliwą analizę autografu oraz muzyki Walca a-moll, a także przybliża historię odkrycia rękopisu i możliwe okoliczności powstania tego niewielkiego, lecz skrywającego wiele tajemnic utworu. Utwór na tyle nieskomplikowany, że nadaje się także do wykonywania przez amatorów.
Zbiorem ''Słynne transkrypcje'' pragniemy przypomnieć najciekawsze i najbardziej twórcze opracowania muzyki Chopina, dokonane na przestrzeni ostatnich stu pięćdziesięciu lat. Przywracając do repertuaru muzyków transkrypcje etiud, mazurków, walców czy preludiów pokażemy również, jak ważnym źródłem inspiracji dla twórców była muzyka Chopina, wielkiego romantyka, wzruszającego artysty i genialnego kompozytora.
transkrypcja na fortepian i kwartet smyczkowy W swej partii głównej ukazuje styl brillant w jego wersji najbardziej zgodnej ze znaczeniem nazwy jest więc błyskotliwy, efektowny i popisowy. Nokturnowa w charakterze część środkowa, Andante spinato, tworzy subtelny nastrój, który burzą bojowe rytmy poloneza. Utwór wykonuje się często bez orkiestry Andante spinato od razu zostało przeznaczone na fortepian solo. Za podstawę opracowania posłużyła powszechna w użyciu partytura Poloneza, przygotowana przez K. Sikorskiego, w edycji I.J.Paderewskiego ''Dzieła Wszystkie t.XXI''. Głównym zamierzeniem było jak najwierniejsze opracowanie partii orkiestry na skład kameralny i uzyskanie zbliżonego brzmienia w zredukowanym zespole. Artykulacja, dynamika i frazowanie zostały przejęte z partytury. Ważniejsze partie solowe instrumentów dętych, realizowane przez kwartet, oznaczone zostały skrótowo,zarówno w partyturze i głosach, co powinno ułatwić podkreślenie ich roli w akompaniamencie. Wykonawcom pozostawiono dowolność interpretacyjną pod względem palcowania i smyczkowania, które w każdym kwartecie mogą być sprawą indywidualną.
24 Duety Skrzypcowe Wojciecha Czepiela to różnorodny zbiór inspirowany podobnymi cyklami Beli Bartóka (44 Duety na dwoje skrzypiec) i Luciana Berio (34 Duety na dwoje skrzypiec). Utwory Czepiela, choć mniej liczne, są bardziej rozbudowane i zróżnicowane pod względem języka muzycznego. Zbiór obejmuje kompozycje inspirowane folklorem Podhala i Pienin, jak również utwory współczesne, wykorzystujące elementy aleatoryzmu, które pozwalają na brzmieniowe eksperymenty i rozwój indywidualnej wyobraźni wykonawców. Znajdują się tu także formy tonalne, takie jak Tango, Ragtime, Walc czy Marsz, które dodają cyklowi lekkości i atrakcyjności.
Na Sekstet smyczkowy Es-dur op. 39 składają się cztery części: I. Allegro moderato ed espressivo, II. Menuetto (Allegro), III. Elegia (Andante espressivo e sostenuto), IV. Finale (Allegro vivace). Na poziomie makroformy jest to dość typowy klasyczny cykl sonatowy: z formą sonatową w pierwszej i ostatniej części, menuetem na drugim miejscu oraz wolnym ustępem na trzecim (czyli odwrotnie niż zazwyczaj), przy czym III część wprowadza jedyny kontrast tonalny w postaci trybu molowego. W warstwie melodycznej Sekstetu zwracają uwagę melodyjność tematów i wszechobecność kantyleny, a zarazem pewna oszczędność przedstawionych myśli muzycznych przy równoczesnej skłonności do ich repetycji, co pomaga osiągnąć spójną formę. Prostota melodyczna jest też bezpośrednio związana z relatywną prostotą harmoniczną brak tu eksperymentów z zaskakującymi zwrotami, przedłużającymi się dysonansami czy niekonwencjonalnymi rozwiązaniami, pojawiają się natomiast rozmaite relacje harmoniczne. Ze wstępu do publikacji autorstwa Jolanty Bujas-Poniatowskiej
Wydanie Dzieł wszystkich Ignacego Jana Paderewskiego obejmuje wszystkie odnalezione dotychczas utwory kompozytora, w tym kilka dotąd nie publikowanych. Celem wydania jest udostępnienie i upowszechnienie spuścizny wybitnego polskiego kompozytora, pianisty i polityka. Prezentowane wydanie ma charakter źródłowo-krytyczny, tak więc tekst nutowy starano się przedstawić w formie możliwie najbardziej zbliżonej do intencji kompozytora. Za podstawę edycji przyjęto wydania autoryzowane przez kompozytora (najczęściej pierwodruki) lub w przypadku kompozycji dotychczas nie wydanych (dotyczy to głównie utworów młodzieńczych) - autografy. Tom IV Dzieł Wszystkich Ignacego Jana Paderewskiego zawiera 11 nieopusowanych kompozycji fortepianowych: Walc F-dur, Mazurek F-dur, Impromptu F-dur, dwa kanony zatytułowane Z uczniowskiej teki, dwa , , Miniaturę Es-dur, Mazurek G-dur i (Pieśń bez słów), które pochodzą (z wyjątkiem ) głównie z młodzieńczego okresu twórczości kompozytora. Niektóre z nich nie były dotychczas wydane i zachowały się wyłącznie w postaci rękopisów.
Tom II zawiera utwory fortepianowe op. 10-12 i 14-16, które niegdyś należały do repertuaru koncertowego kompozytora i były znane szerokiej publiczności niemal na całym świecie. Są tu głównie miniatury fortepianowe, m.in.: Pieśń miłosna z op. 10, Menuet, Sarabanda i Krakowiak fantastyczny z op. 14, ponadto Legenda, Melodia i z op. 16. Menuet G-dur op. 14 nr 1 zdobył legendarną wręcz popularność i jest dziś zapewne najpowszechniej rozpoznawalnym utworem Paderewskiego. Tom zawiera również większe formy, m.in.: Wariacje a-moll op. 11, Theme varie op. 16 nr 3 czy Toccatę "Na pustyni" op. 15.
Mamy przyjemność oddać do Państwa rąk kolejny tom wydania źródłowo-krytycznego z serii Dzieł Wszystkich Jana Stefaniego, zawierający pieśni na głos wokalny z akompaniamentem oraz polonezy na klawesyn lub pianoforte. W przeważającej części mamy więc do czynienia z utworami salonowymi, napisanymi zapewne dla amatorów muzyki, z przeznaczeniem do tańca i domowego wykonywania.W niniejszej edycji znalazły się także fragmenty polonezów o bardziej rozbudowanej obsadzie wykonawczej. Te z kolei mogły uświetniać większe uroczystości czy pojawiać się w teatrze podczas koncertów i spektakli. W 2016 roku autor niniejszego opracowania źródłowo-krytycznego przygotował pracę pt. Twórczość polonezowa Jana Stefaniego. Była ona wynikiem otrzymanego w 2015 roku grantu Muzyczne białe plamy, którego fundatorem był Instytut Muzyki i Tańca (obecnie Narodowy Instytut Muzyki i Tańca). Niniejsze wydanie w stosunku do pracy grantowej przede wszystkim zostało poszerzone: nie tylko o pieśni, ale również o częściowo zachowane i nowo odnalezione polonezy. Poza tym publikacje różnią się pod względem sposobu opracowania materiału.
Trudno o kompozycje bardziej związane z Moniuszką niż pieśni, toteż tom I dzieł zebranych jest im właśnie poświęcony. Już od ostatnich dekad XIX stulecia niemal wszyscy badacze twórczości Stanisława Moniuszki oraz autorzy poświęconych mu monografii dostrzegali potrzebę całościowego wydania dzieł artysty. Co znamienne, ideę taką zapoczątkował sam kompozytor, inicjując publikację swoich Śpiewników domowych czy utworów religijnych. Jeszcze za życia twórcy inicjatywęzbiorowego opracowania jego dorobku podjęła warszawska oficyna Gebethnera i Wolffa, potem zaś przejął ją księgarz i wydawca Ferdynand Wilhelm Hoesick. Począwszy od przełomu XIX i XX wieku ochronę spuścizny po kompozytorze zapewnia Sekcja im. Stanisława Moniuszki Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego, która przechowuje ją do dziś.Z zaplanowanych wówczas trzydziestu czterech tomów ukazało się jedenaście. Celem tej niezwykle cennej inicjatywy było jak pisał Rudziński w przedmowie do pierwszego tomu pieśni datowanej na 26 września 1962 roku przygotowanie wydania, które by objęło w miarę możności wszystkie, przynajmniej ukończone utwory Moniuszki.Punktem wyjścia dla niniejszej edycji jest zatem wydanie dzieł Moniuszki zapoczątkowane w latach sześćdziesiątych XX wieku przez Mieczysława Tomaszewskiego, wieloletniego Dyrektora i Redaktora Naczelnego Polskiego Wydawnictwa Muzycznego, wraz z prof. Witoldem Rudzińskim, zasłużonym badaczem twórczości prezentowanego kompozytora.W związku z odkryciem nowych źródeł oraz przy uwzględnieniu współczesnych standardów edycji źródłowo-krytycznych postanowiono dokonać rewizji wcześniejszych wydań lub, jeśli było to konieczne, opracować zawarte w nich utwory na nowo. Wypada wyrazić nadzieję, że niniejsza edycja doczeka się szczęśliwej finalizacji, stając się zarazem symboliczną spłatą długu wdzięczności zaciągniętego przez całe polskie środowisko muzyczne u naszego narodowego kompozytora. Niezależnie od sporów estetycznych, czy mierzyć pieśni Moniuszki z osiągnięciami kompozytorów niemieckich, francuskich czy rosyjskich, oraz wyłączając z rozważań deprecjonowanie jego twórczości przy porównaniach z geniuszem Chopina, należy stwierdzić, że jest on największym twórcą pieśni w historii polskiej muzyki, że polską poezję przekładał na sztukę muzyczną, popularyzował, ale i podnosił ad astra, wypełniając misję służenia Polsce w czasach jej zniewolenia przez zaborców. Działał w okresie upadku obu powstań listopadowego i styczniowego, kiedy to utrzymanie tożsamości i kultury narodowej uważane było za obowiązek moralny artysty. W literaturze, w krytyce muzycznej traktowany był głównie jako apologeta polskości. W okresie modernizmu i międzywojnia dostrzegano w jego twórczości, zwłaszcza pieśniowej, jedynie społeczne zaangażowanie w dzieło budowania kultury muzycznej. Nazywano go lirnikiem wioskowym, małym romantykiem, artystą o wymiarze lokalnym.
Ten tom otwiera wydanie źródłowo-krytyczne dzieł F. Dobrzyńskiego, który pozostawił po sobie bogata spuściznę zwłaszcza w dziedzinie kameralistyki i symfoniki. Jest to najwcześniejszy utwór symfoniczny kompozytora. Wart podkreślić, że w czasie kiedy powstawała uwertura, gatunek ten miał już pewną tradycje w muzyce polskiej, której autorami byli F. Lessel i K. Lipiński. Publikacja poza nutami zawiera wstęp na temat kompozycji, notę biograficzną oraz komentarz rewizyjny.
Przygotowana publikacja jest wydaniem źródłowo-krytycznym Sekstetu smyczkowego op. 39 Ignacego Feliksa Dobrzyńskiego - jednego z najważniejszych polskich kompozytorów doby romantyzmu, twórcy cenionych utworów kameralnych i orkiestrowych, warszawskiego kolegi Chopina, który w przeciwieństwie do niego został w kraju i działał w trudnych warunkach zaborów. Jedyny sekstet smyczkowy Dobrzyńskiego (przeznaczony na dwoje skrzypiec, altówkę, dwie wiolonczele i kontrabas) powstał około 1841 roku i został wydany w Lipsku w 1848 roku, czyli w najbardziej płodnym twórczo okresie życia artysty. Na tym właśnie pierwodruku oparte zostało niniejsze opracowanie. Sekstet wyróżnia się barwną instrumentacją, wykorzystaniem pełni potencjału instrumentów smyczkowych (z istotną rolą altówki i wiolonczel) oraz melodyjnością tematów. Szczególne znaczenie ma III część utworu Elegia. Jej "narodowy" temat zaczerpnięty został z Poloneza B-dur przypisywanego Kościuszce. Wysoko oceniana przez krytyków i samego kompozytora, została przez niego zorkiestrowana i włączona do jego największego dzieła II Symfonii "Charakterystycznej". Sekstet smyczkowy op. 39 przeznaczony jest dla profesjonalnych muzyków, ale równocześnie może stanowić świetny materiał ćwiczeniowy dla uczniów szkół muzycznych drugiego stopnia i akademii muzycznych, wymaga bowiem bardzo precyzyjnej intonacji zespołowej, balansu brzmieniowego poszczególnych instrumentów i zróżnicowanej artykulacji. Publikacja zawiera wstęp naukowy, z historią i analizą dzieła, ukazujący je na tle ówczesnej kameralistyki polskiej. Oprócz nut zawiera ona komentarz rewizyjny z opisem źródła i szczegółowym wykazem korektur.
Wydanie źródłowo-krytyczne.Władysław Żeleński następca Moniuszki i najwybitniejszy polski pieśniarz spośród przedstawicieli nurtu konserwatywnego w drugiej połowie XIX wieku", wybitny liryk zasłużył na te określenia, komponując około stu pieśni na głos solowy i fortepian na przestrzeni ponad sześćdziesięciu lat od końca lat 50. XIX wieku do początku drugiej dekady wieku XX.W świadomości sobie współczesnych Żeleński był przede wszystkim właśnie pieśniarzem.Spośród skomponowanych przez Żeleńskiego pieśni zachowała się zdecydowana większość dziewięćdziesiąt dwa utwory ukończone, wszystkie oprócz jednego wydane. Dlatego jest rzeczą słuszną, by teraz, w 100-lecie śmierci Żeleńskiego, podjąć wysiłek nie tylko przypominania jego sylwetki i popularyzowania jego zasług, ale także należy tego utrwalenia jego twórczości i przekazania jej społeczeństwu polskiemu przynajmniej jako cennego świadectwa kultury, skoro w swoim czasie nie mogła w pełni odegraćswojej roli.
I Kwartet odznacza się jasną i prostą konstrukcją. I część ma budowę allegra sonatowego, środkowe Andantino semplice (in modo duna canzone) stanowi formę trzyczęściową skrzyżowaną z formą wariacyjną. Część III Scherzando alla burlesca, utrzymana jest również w formie allegra sonatowego. [] Jeśli w innych utworach tego okresu stworzył Szymanowski indywidualny typ melodyki silnie ekspresywnej i działającej przede wszystkim swymi walorami brzmieniowymi, to w I Kwartecie powraca do płynnej, kantylenowej, symetrycznie zbudowanej linii melodycznej, rozwijającej się w szerokich łukach, utrzymanej w charakterze skupionymi i refleksyjnym. W I Kwartecie przeważają układy linearne, niemal zasadą staje się indywidualizacja partii instrumentalnych i równoległe prowadzenie czterech różnych planów dźwiękowych. Kompozytor rezygnuje z eksperymentów formalnych i brzmieniowych, a panująca w nim powściągliwość emocjonalna, nastrój spokojnego liryzmu i pogody przywodzą na myśl klasyczne wzory estetyczne. (na podstawie wstępu Zofii Helman do Dzieł, t. 2) (II) ''II Kwartet'' op. 56, napisany przez Szymanowskiego w 1927 roku, jest interesującą próbą ponownego nawiązania do formy klasycznej i połączenia jej z nowymi środkami harmoniczno-brzmieniowymi, wypracowanymi uprzednio z ''Słopiewniach'', ''Stabat Mater'' i ''Mazurkach''. Po raz pierwszy w ramach większej formy klasycznej wykorzystał też kompozytor elementy folkloru. ''II Kwartet'' składa się z trzech części: Moderato, Vivace scherzando i Lento. Tradycyjny schemat cykliczny uległ tu zmianie na skutek połączenia w części III właściwości części powolnej i finału. ''II Kwartet'' tworzy syntezę różnych poszukiwań twórczych Szymanowskiego. W stylu brzmieniowym i fakturze, bogactwie kolorystycznym części I kompozytor nawiązuje do najbardziej pod tym względem zaawansowanych utworów środkowego okresu, podczas gdzy układ architektoniczny i sposób kształtowania materiału tematycznego wynikają z tradycyjnego rozumienia formy. II część poprzez ludowy charakter melodyki i silną pulsację rytmiczną nosi cechy typowe dla okresu ''narodowego'', zaś w fudze dokonuje się swoiste połączenie techniki polifonicznej z elementami ludowymi. Ta synteza środków jest jeszcze jednym potwierdzenim jedności cech stylistycznych w zróżnicowanej twórczości Szymanowskiego. (na podstawie wstępu Zofii Helman do Dzieł, t. 2)
Uwertura koncertowa była pierwszym utworem na orkiestrę napisanym w czasie, gdy Szymanowski, dążąc do asymilacji najnowszych osiągnięć muzycznych, ulegał wpływom A. Skriabina i M. Regera, a szczególnie fascynowały go poematy symfoniczne R. Straussa. Pod względem technicznym i stylistycznym Uwertura wiele zawdzięcza muzyce R. Straussa. Za życia kompozytora utwór nie został opublikowany. Oceniając to dzieło z perspektywy późniejszych osiągnięć twórczych Szymanowskiego, łatwo byłoby zarzucić mu ex post brak autentyczności stylistycznej. Dla ówczesnej publiczności jednak Uwertura była przejawem na wskroś nowoczesnej postawy Szymanowskiego. Kompozycja ta niewątpliwie dowodzi niezwykłych umiejętności młodego kompozytora, który ukazał w tym dziele czystość stylu, wyrazisty zmysł strukturalny, wysoki poziom pracy tematycznej i spontaniczną inwencję.
I Symfonia f-moll op. 15 (1906) nadal pozostaje prawie nieznana i czekała 103 lata, aby ukazać się w druku. Głównym powodem tego jest to, że kompozycja nie została ukończona. Z planowanych trzech części zachowały się tylko części zewnętrzne: pierwsza i trzecia. Poza tym nie jest pewne, czy Adagio, uważane za część środkową, zostało w ogóle napisane.
rzepisy ustawy z 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe kompleksowo regulują status oraz postępowanie uczestników procesu edukacyjnego. Unormowania te określają funkcjonowanie jednostek polskiego systemu oświaty, począwszy od ich tworzenia, działania, przekształcania, po proces ich likwidacji."Prawo oświatowe. Komentarz" zawiera omówienie kolejnych jednostek redakcyjnych tej ustawy. Autorka przedstawia w komentarzu praktyczne wyjaśnienia poszczególnych zagadnień ujętych w przepisach Prawa oświatowego, wzbogacając je orzecznictwem sądowym, a także opiniami podmiotów zaangażowanych w realizację zadań oświatowych. W publikacji uwzględniono najnowsze interpretacje omawianych zagadnień. Zwrócono również uwagę na elementy budzące wątpliwości i rozbieżności w stosowaniu Prawa oświatowego. Odwołano się także do przepisów aktów wykonawczych, które stanowią uzupełnienie ogólnych przepisów wynikających z ustawy.W komentarzu uwzględniono i wyjaśniono między innymi najnowsze regulacje, które dotyczą:warunków i zakazu korzystania z telefonów komórkowych w szkołach i przedszkolach,funkcjonowania spółdzielni uczniowskich,nowych zasad likwidacji i przekształcania szkół publicznych,zasad ustalania obwodów szkół podstawowych oraz tworzenia filii szkoły podstawowej.Omówiono również zagadnienie organizowania innych zajęć w budynku szkoły lub placówki, która to możliwość podyktowana jest chęcią wykorzystania tych budynków na inne cele społeczne w obliczu postępującego niżu demograficznego.Dodatkowym atutem książki są zamieszczone w komentarzu liczne wzory dokumentów, w tym:wzór uchwały o przekształceniu oddziału przedszkolnego w przedszkole,wzór decyzji o zezwoleniu na założenie szkoły publicznej,wzór uchwały w sprawie przekazania szkoły do prowadzenia przez inną osobę prawną."Prawo oświatowe. Komentarz" to publikacja adresowana przede wszystkim do osób zajmujących się na co dzień stosowaniem tych przepisów, tj. pracowników jednostek samorządu terytorialnego, pracowników jednostek obsługujących, dyrektorów szkół i placówek, a także do osób pragnących zgłębić zagadnienia oświaty publicznej od strony formalnoprawnej. W komentarzu opisano występujące na gruncie ustawy instytucje prawne, ze wskazaniem ich charakterystycznych cech oraz istotnych różnic (np. instytucja powierzenia stanowiska dyrektora w kontekście instytucji zastępstwa nieobecnego dyrektora). W komentarzu wyodrębniono poglądy judykatury, które mają duży wpływ na kreowanie poglądów na funkcjonowanie oświaty.O AUTORZE:Agata Piszko - prawnik, członek stowarzyszenia audytorów wewnętrznych IIA Polska, ukończyła seminarium doktoranckie na Wydziale Prawa i Administracji Wyższej Szkoły Prawa i Administracji w Rzeszowie, posiada wieloletnie doświadczenie w zakresie organizacji i zarządzania oświatą na szczeblu samorządowym. Jest autorką wielu komentarzy i publikacji oraz wykładowcą na Uniwersytecie Łódzkim, na szkoleniach i kursach dotyczących tematyki oświatowej.
Zatrudnianie pracowników wiąże się z ponoszeniem przez pracodawcę wielu różnorodnych wydatków. Oprócz wynagrodzeń są to m.in. koszty:szkoleń,podróży służbowych,posiłków,imprez integracyjnych,pakietów medycznych,karnetów sportowych,odzieży,okularów,upominkówopieki nad dziećmi pracowników.Każdy z tych wydatków może wywoływać odmienne skutki w podatkach i rozliczeniach składkowych.W poradniku "Wydatki pracownicze w firmie" w praktyczny sposób przedstawiono zasady rozliczania świadczeń i wydatków ponoszonych na rzecz pracowników.Zawarte w książce wyjaśnienia dają odpowiedź na pytania:Pod jakimi warunkami poniesiony wydatek może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów?Kiedy otrzymane przez pracownika świadczenie powoduje powstanie przychodu podlegającego opodatkowaniu PIT?W jakich przypadkach należy naliczyć składki ZUS?W publikacji omówiono również skutki finansowania świadczeń pracowniczych w VAT - w tym zasady rozliczania podatku naliczonego przy zakupie m.in. okularów, artykułów spożywczych, odzieży, pakietów medycznych, karnetów sportowych czy organizacji imprez integracyjnych. Osobny rozdział poświęcono ewidencji wydatków pracowniczych w księgach rachunkowych.Praktyczne przykłady i omówienie aktualnych stanowisk organów podatkowych oraz orzecznictwa pomogą prawidłowo rozliczać wydatki pracownicze i uniknąć błędów w zakresie podatków, składek ZUS i rachunkowości.
W poradniku "Podstawa wymiaru składek ZUS" wyjaśniono, jak ustalić podstawę do obliczenia:składek na ubezpieczenia społeczne w zależności od tytułu ubezpieczenia,wysokości składki zdrowotnej,składek na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych,wpłat do pracowniczego planu kapitałowego.Ustalenie podstawy wymiaru składek za osoby zgłaszane do ubezpieczeń jest jednym z podstawowych obowiązków płatników składek. Praktyka jednak wskazuje, że kwestie związane z oskładkowaniem przychodów sprawiają płatnikom liczne trudności.Aby prawidłowo ustalić podstawę oskładkowania, należy znać obowiązujące przepisy - m.in. w zakresie wyłączeń składkowych czy zasad stosowania limitu 30-krotności podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe. W szczególny sposób ustala się także wartość pieniężną świadczeń w naturze, która w wielu przypadkach stanowi podstawę wymiaru składek ZUS.Z kolei zastosowanie zwolnienia przychodu ze składek na ZUS musi być poprzedzone wnikliwą analizą warunków uprawniających do ulgi w ich opłacaniu.Przedsiębiorcy mogą skorzystać z różnych ulg, ale po spełnieniu określonych warunków. Warto więc zapoznać się z aktualnymi przepisami w tym zakresie. Od 1 stycznia 2026 r. obowiązują nowe regulacje dotyczące ulgi "mały ZUS plus", zmieniające m.in. sposób liczenia okresu 36 miesięcy korzystania z tej ulgi.W publikacji przedstawiono zasady ustalania podstawy oskładkowania przychodów uzyskanych przez ubezpieczonych - m.in. pracowników, zleceniobiorców oraz przedsiębiorców, a także członków rad nadzorczych. Szczegółowo omówiono wiele praktycznych zagadnień, w tym:stosowanie ulgi na start,warunki korzystania z preferencji, w tym z ulgi "mały ZUS plus",podstawę wymiaru składek osób przebywających na urlopie wychowawczym oraz sprawujących opiekę nad dzieckiem,rodzaje przychodów zwolnionych z oskładkowania,ustalanie podstawy wymiaru składki zdrowotnej.Najtrudniejsze kwestie zostały przedstawione na przykładach.To przystępne i wyczerpujące opracowanie pomoże w pracy specjalistom z zakresu kadr i płac, kadrowym i księgowym. Zainteresuje też pracodawców oraz biura rachunkowe, które prowadzą obsługę w tym zakresie.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
