Literatura beletrystyczna - beletrystyka psychologiczna, religijna i filozoficzna, powieści, opowiadania, science fiction, romans, thrillery, fantazja po te wszysztkie bestsellery zapraszamy do naszej księgarni internetowej Dobreksiazki.pl
Mamy naprawdę szeroki wybów i atrakcyjne ceny. Jest w czym wybierać. Zapraszamy.
Adam Wroński był barwną postacią życia muzycznego w Polsce pod zaborami w II poł. XIX i początkach XX wieku. Ten wybitny skrzypek, ceniony dyrygent i inicjator wielu wydarzeń muzycznych znany jest też jako kompozytor licznych utworów tanecznych. Jednak ani Mazurek, ani Kołysanka nie należą do tanecznego nurtu w jego twórczości. Mazurek powstał z myślą o muzykowaniu domowym. Ten krótki, 2-częściowy utwór nie wymaga od skrzypka bardzo zaawansowanych umiejętności technicznych. Kompozytorowi zależało, by wykonawca umiał wydobyć na instrumencie pełne i czyste brzmienie w początkowym Andante oraz by zachował lekkość i precyzję rytmiczno-artykulacyjną w Tempo mazura. Kołysanka to niewielkich rozmiarów miniatura liryczna. Złożona jest z zaprezentowanych na początku, dwóch, powtarzających się 8-taktowych odcinków. Zmieniają się one harmonicznie, tonacyjnie. Piękna i bardzo śpiewna linia melodyczna skrzypiec płynie na tle spokojnego akompaniamentu pianisty.
Seksty I. Ćwiczenia w sekstach suwanych 3 II. Ćwiczenia w sekstach palcowanych 4Ćwiczenie ze skokiem tercjowym 6Ćwiczenia w sekstach łamanymi tercjami 6Gamy w sekstach w pierwszej oktawie 8Gama chromatyczna w sekstach 10 III. Ćwiczenia w sekstach suwanych w wyższych pozycjach 10 IV. Ćwiczenia w sekstach palcowanych w wyższych pozycjach 12Gamy w sekstach w drugiej oktawie 14Gamy w sekstach w trzeciej oktawie 16Gamy w sekstach w obrębie dwóch oktaw 18Gamy w sekstach w obrębie trzech oktaw 20 TercjeI. Ćwiczenia w tercjach suwanych 24Gamy w tercjach w pierwszej oktawie 25 II. Ćwiczenia w tercjach suwanych palcami 27 III. Ćwiczenia w tercjach palcowanych 29Gamy w tercjach w drugiej oktawie 33Gamy w tercjach w trzeciej oktawie 35Gamy w tercjach w obrębie trzech oktaw 37 Oktawy 41I. Ćwiczenia w oktawach 41Ćwiczenia przygotowawcze do trójdźwięku zmniejszonego 48Ćwiczenia przygotowawcze do trójdźwięku zwiększonego 49Ćwiczenia przygotowawcze do trójdźwięku tonicznego 49Gamy i trójdźwięki w oktawach bez zmiany strun 50Gamy i trójdźwięki w oktawach w obrębie dwóch i trzech oktaw 52 II. Ćwiczenia w oktawach palcowanych 65DecymyĆwiczenia w decymach 66 Flażolety 67I. Ćwiczenia we flażoletach kwartowych 67II. Ćwiczenia we flażoletach tercjowych 72Ćwiczenie z różnymi odmianami flażoletów 72
Jeden z najczęściej (obok koncertów Karłowicza i Szymanowskiego) wykonywanych polskich koncertów skrzypcowych. Wieniawski rozpoczął pracę nad utworem w 1856 r., a zakończył pod koniec lat sześćdziesiątych. Jest to dzieło dojrzałego twórcy. Choć kompozycja nie jest wolna od wpływów francuskich - jest utworem wielce osobistym, wolnym od bezpośrednich zapożyczeń.
,,Aria na wiolonczelę i fortepian, pomimo, że została napisana z myślą o młodym wiolonczeliście, z powodzeniem może być wykonywana przez dojrzalszych oraz w pełni wykształconych instrumentalistów. Można wówczas pokusić się o bardzo interesujące interpretacje, zwłaszcza, że utwór technicznie dopasowany do możliwości zdolnego czwartoklasisty jest jednocześnie kompozycją melodyjną, utrzymaną w systemie dur-moll, quasi polimeryczną z elementami nawiązującymi do muzyki jazzowej.
Edycja, obejmująca 40 Mazurków na fortepian Romana Maciejewskiego (1910-1998), ukazuje się w dwóch częściach. Utwory te komponował twórca w czasie całego swojego życia. Opracowania Mazurków podjął się Michał Wesołowski, profesor Malmo Academy of Music Lund University. Jego zdaniem: ''Roman Maciejewski był kompozytorem niezwykłym, niestety nadal jeszcze nie zajmuje należnego miejsca w polskiej historii kultury. Jestem jednak przekonany, że seria publikacji w ostatnim dziesięcioleciu i coraz większe zainteresowanie muzyków wykonywaniem utworów Romana Maciejewskiego, zmieniają sytuację, ukazują wartość, bogactwo i ponadczasowość jego twórczości''.
Praca nad techniką to nieodzowny element kształcenia młodych pianistów. Najważniejsze jednak, by rozwijanie aparatu gry szło w parze z radością z wykonywania muzyki z całą jej różnorodnością w oparciu o ciekawą harmonię, nietuzinkowe rozwiązania rytmiczne oraz elementy wykraczające poza muzykę klasyczną sensu stricto.Takie właśnie są Etiudziaki pełne kolorów i fantazji. Każdy z utworów skupia się na konkretnym problemie technicznym.
Założeniem niniejszej publikacji jest pełne przygotowanie młodego muzyka do właściwego wykonywania muzyki artystycznej opartej na tańcach. Każdy utwór zaopatrzony został w krótką charakterystykę, która obejmuje historię tańca, właściwą dla niego formułę rytmiczną i metrum, a także sposób tańczenia. Opisom towarzyszy rysunek charakterystycznej figury tanecznej.
Podarunki gwiazdkowe op. 27 Juliusza Zarębskiego, opublikowane w 1885 roku, to jedyne dzieło tego kompozytora-pianisty napisane z myślą o młodych wykonawcach. Kompozycje te sprawdzą się doskonale w repertuarze uczniów 56 klasy szkół muzycznych I stopnia. Co ciekawe, w samej muzyce nie usłyszymy odniesień do bożonarodzeniowego tytułu zbioru możemy w nim widzieć raczej dziewiętnastowieczny chwyt marketingowy, mający zachęcić muzyków do zakupienia nut w okresie świątecznym. Kompozytor wręcza pianistom w prezencie sześć wdzięcznych utwory o urokliwej melodyce i w większości tanecznym charakterze, które stawiają przed wykonawcą rozmaite wyzwania: szybkie pasaże i zróżnicowana artykulacja, śpiewne wykonanie melodii zarówno przez prawą, jak i lewą rękę oraz odpowiednia interpretacja romantycznej ekspresji i kontrastów charakteru. Podarunki gwiazdkowe w opracowaniu Piotra Sałajczyka przybliżają młodym pianistom twórczość tego bardzo interesującego, lecz wciąż nie dość znanego dziewiętnastowiecznego polskiego kompozytora. Publikacja przeznaczona dla uczniów 5-6 klasy szkoły muzycznej W zbiorze:- Marsz- Walc op.27 nr 2- Menuet- Opowieść- Melodia- Walc op.27 nr 6
Oddaję w Państwa ręce kolędy, o których jednak lubię myśleć, jak o kolorowych muzycznych obrazkach. Dlaczego kolorowych? Moim zamierzeniem było, by melodie kolęd, dające tak szerokie pole do działań aranżacyjnych i nawet kompozytorskich, przedstawić w zupełnie nowym i zróżnicowanym świetle. Dlatego właśnie każda kolęda jest odrębną opowieścią muzyczną, czasami bardziej zbliżoną do gatunku muzyki jazzowej, czasami do latynoskiej czy klasycznej. Niezależnie jednak od charakteru poszczególnych aranżacji, każda kolęda muzycznie podkreśla zawartą w sobie warstwę tekstową, która tu zamyka się jednak w formie czysto instrumentalnej. Marta Mołodyńska-Wheeler
Zbiór krótkich, łatwych etiud to idealna publikacja dla uczniów I i II klas szkół muzycznych I stopnia. Każda etiuda koncentruje się na rozwiązaniu konkretnego problemu technicznego, takich jak podwójne dźwięki, skoki interwałowe czy różne rodzaje artykulacji dla każdej ręki. Szczególny nacisk położono na rozwijanie umiejętności lewej ręki, która często wymaga dodatkowego wzmocnienia. Układ zbioru został zaprojektowany tak, aby trudności techniczne narastały stopniowo, co ułatwia systematyczny rozwój umiejętności pianistycznych. To nieoceniona pomoc w codziennych ćwiczeniach i wspaniały fundament do dalszej nauki gry na fortepianie.
Polonaise de concert op. 4 jest pierwszym z dwóch polonezów skomponowanych przez Henryka Wieniawskiego. Pierwotna wersja Poloneza D-dur powstała z inspiracji Karola Lipińskiego, któremu utwór jest dedykowany. Młody kompozytor wysoko cenił sobie wskazówki wielkiego wirtuoza, który przybliżał mu wzory interpretatorskie dawnych mistrzów wiolinistyki, przede wszystkim Giuseppe Tartiniego, a także sposoby wykonywania dzieł J. S. Bacha i L. van Beethovena. Chłonął też opowieści o sztuce interpretatorskiej N. Paganiniego i jego artystycznej charyzmie w czasie występów.Znana jest wersja dzieła z 1852 roku, opublikowana w 1853, i właśnie ona stała się podstawą niniejszego wydania. W 1849 roku, gdy Wieniawski szkicował utwór, nie znał jeszcze zasad kontrapunktu i harmonii, z wielkim sukcesem i pochwałami ukończył wprawdzie Konserwatorium Paryskie w klasie Josepha Lamberta Massarta w wieku zaledwie 11 lat, ale do Paryża powrócił w kwietniu 1849 roku, by kontynuować naukę kompozycji w klasie profesora Hipolita Colleta. Polonez powstał w dwóch wersjach: na skrzypce z akompaniamentem fortepianu i na skrzypce z orkiestrą. W tym okresie Wieniawski skomponował również Adagio lgiaque op. 5, które zalecał wykonywać przed Polonezem; oba dzieła przedstawiono publiczności w marcu 1853 roku na jednym z serii dziewięciu koncertów w Wiedniu. Budowa Poloneza jest skrzyżowaniem formy repryzowej z formą ronda. Główna część (A) składa się z cząstek a, a1, b, a, przy czym wyraźnie ośmiotaktowy temat (a), dynamiczny i zamaszysty, pełni rolę refrenu. Część środkowa odznacza się większym liryzmem w poszczególnych tematach i frazach, jest jednak zróżnicowana. Dochodzą tu do głosu pierwiastki wirtuozowskie flażolety, dwudźwięki, skoki, łamane trójdźwięki w rytmie punktowanym i ornamenty, pojawia się też temat refrenowy, co potwierdza układ rondowy. Nowy temat figuracyjny oddziela ostatnie wystąpienie głównego tematu-refrenu i wirtuozowskiej cząstki kodalnej. Wieniawski dość często grywał swoje polonezy. Do dziś mają one powodzenie u wykonawców i publiczności, należą też do najczęściej nagrywanych dzieł kompozytora. Irena Poniatowska
Oddaję w Państwa ręce kolędy, o których jednak lubię myśleć, jak o kolorowych muzycznych obrazkach. Dlaczego kolorowych? Moim zamierzeniem było, by melodie kolęd, dające tak szerokie pole do działań aranżacyjnych i nawet kompozytorskich, przedstawić w zupełnie nowym i zróżnicowanym świetle.Dlatego właśnie każda kolęda jest odrębną opowieścią muzyczną, czasami bardziej zbliżoną do gatunku muzyki jazzowej, czasami do latynoskiej czy klasycznej. Niezależnie jednak od charakteru poszczególnych aranżacji, każda kolęda muzycznie podkreśla zawartą w sobie warstwę tekstową, która tu zamyka się jednak w formie czysto instrumentalnej. Marta Mołodyńska-Wheeler Pozycja przeznaczona dla średnio zaawansowanych i zaawansowanych pianistów.
Polonaise Brillante op. 4 jest to pierwszy z dwóch polonezów skomponowanych przez Henryka Wieniawskiego. Utwór powstał w dwóch wersjach: na skrzypce z akompaniamentem fortepianu i na skrzypce z orkiestrą. Ma budowę repryzową, lecz nie jest ona schematyczna. Odznacza się liryzmem w poszczególnych tematach i frazach. Wieniawski wykazał się tu twórczą samodzielnością i dojrzałością, zarazem uchwycił pewien narodowy rys poloneza. Pełen rozmachu, nasycony wirtuozerią i obfitujący w kontrasty i dramatyczne momenty.
Odpowiednio dobrane zeszyty zostały opracowane na poszczególne lata nauczania w niższych klasach szkół muzycznych, uwzględniając różnorodne problemy techniczne oraz stopniowanie trudności. Z uwagi na pedagogiczny charakter zbiorku, niejednokrotnie zostały wprowadzone zmiany w określeniu tempa, w łukowaniu, dynamice i artykulacji.
Zbiór przeznaczony jest przede wszystkim do użytku uczniów klas organowych w szkołach muzycznych, ze względu jednak na swą wartość artystyczną każdy z zamieszczonych tu utworów może być również włączony do repertuaru koncertowego.
Niniejszy zbiorek z serii Muzyka z kraju Chopina, zawiera trzy odmienne pod względem formalnym i stylistycznym utwory polskich kompozytorów na duet fortepianowy. Kompozycje te, przeznaczone dla uczniów w wieku 1416 lat oraz pianistów amatorów, pomogą przybliżyć zagadnienia duetu fortepianowego i uroki grania na cztery ręce. Gra na cztery ręce rozwija szeroko rozumiane różnicowanie dźwięku, panowanie nad ręką i jej sposobem gry oraz jedyną w swoim rodzaju umiejętność ujednolicania artykulacji dwojga pianistów. Sytuacja ciągłego wsłuchiwania się w grę swoją i partnera szczególnie wyczula muzyków na jakość dźwięku. Duet fortepianowy uczy wrażliwości na drugiego człowieka, a także wspólnej odpowiedzialności za przygotowanie i wykonanie utworu, co jest przecież największym wyzwaniem kameralistyki, dającym równocześnie niezwykłą satysfakcję i radość ze wspólnego muzykowania. Nagrania całości utworów: Polonez D-dur, Wariacje D-dur, Zasłyszana melodyjka
Łatwe utwory Stanisława Prószyńskiego to wyjątkowa publikacja przeznaczona dla początkujących pianistów. Każdy z zawartych w niej utworów został opracowany z myślą o rozwijaniu różnych aspektów gry na fortepianie, takich jak technika, rytmika, dynamika czy frazowanie. Atrakcyjna i zrozumiała forma prezentacji zachęca młodych wykonawców do regularnych ćwiczeń, jednocześnie rozwijając ich muzyczną wyobraźnię i wrażliwość. Utwory, mimo swojej prostoty, oferują różnorodność stylistyczną i dydaktyczną, co czyni je doskonałym narzędziem edukacyjnym dla nauczycieli i inspirującym repertuarem dla uczniów.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
