Literatura beletrystyczna - beletrystyka psychologiczna, religijna i filozoficzna, powieści, opowiadania, science fiction, romans, thrillery, fantazja po te wszysztkie bestsellery zapraszamy do naszej księgarni internetowej Dobreksiazki.pl
Mamy naprawdę szeroki wybów i atrakcyjne ceny. Jest w czym wybierać. Zapraszamy.
Partytura opery Hagith do niemieckiego libretta Feliksa Drmanna została przez Karola Szymanowskiego ukończona z początkiem października 1913 roku i niezwłocznie przesłana do dyrektora Universal Edition w Wiedniu, Emila Hertzki, celem sporządzenia głosów orkiestrowych i wyciągu fortepianowego. [] Nakładem Universal Edition w Wiedniu 9 IV 1920 ukazało się libretto w języku niemieckim, 22 VII 1920 w języku polskim, a 8 VIII 1920 wyszedł drukiem wyciąg fortepianowy (bez podania nazwiska autora opracowania). Podstawą edycyjną niniejszego wyciągu fortepianowego jest zaakceptowane przez kompozytora pierwsze jego wydanie z 1920 roku, jednak porównanie tekstu muzycznego ze źródłowo-krytycznym wydaniem partytury opery [Partytura. Karol Szymanowski, Hagith, opera w jednym akcie op. 28, redaktorzy tomu: Barbara Stryszewska, Adam Walaciński, wstęp Stefan Keym, uwagi dla realizatorów Teresa Chylińska, Kraków 2013, Edycja źródłowo-krytyczna Dzieł Karola Szymanowskiego t. 22 (wersja polska) pod redakcją Teresy Chylińskiej] ujawniło liczne różnice i rozbieżności, powodujące brak przystawalności obydwu przekazów. W tekście wyciągu niezbędne stało się tym samym dokonanie korektur, redukcji, uzupełnień, słowem modyfikacji przywracających zgodność wyciągu z partyturą. [] Niniejsza postać wyciągu fortepianowego Hagith w pełni kompatybilna z pierwodrukiem partytury stanowi zatem jedynie obowiązujący materiał pomocniczy dla wykonawców. z Wprowadzenia Teresy Chylińskiej
Cztery kaprysy na skrzypce solo to doskonała propozycja dla młodych skrzypków, którzy chcą zgłębić tajniki XX-wiecznej muzyki. Kaprysy pełne są chromatycznych niuansów i złożonych zmian metrycznych, które wymagają od wykonawców umiejętności tworzenia różnorodnych barw dźwiękowych. To inspirujące wyzwanie, które rozwija technikę gry oraz wrażliwość muzyczną, wprowadzając młodych artystów w bogaty świat współczesnej muzyki.
Witaj Piesku! Zagraj z Nami to uroczy zbiór krótkich utworów fortepianowych Zenona Kowalowskiego stworzony z myślą o dwóch młodych wykonawcach. Wszystkie kompozycje zostały opracowane na cztery ręce, co czyni naukę i grę jeszcze bardziej angażującą i pełną radości. Każda miniatura nosi tytuł nawiązujący do muzyki z popularnego serialu telewizyjnego dla dzieci, co z pewnością wzbudzi zainteresowanie i entuzjazm najmłodszych pianistów. Ten zbiór to doskonały sposób na rozwijanie umiejętności muzycznych, współpracy i zabawy przy fortepianie. Idealny dla nauczycieli i uczniów, którzy chcą dodać do swojego repertuaru coś wyjątkowego i pełnego dziecięcego uroku.
Zbiór klasycznych, polskich kolęd, opracowanych na fortepian w prostym układzie na cztery ręce, idealny dla dzieci i początkujących pianistów. Dzięki przyjaznym aranżacjom, młodzi muzycy mogą cieszyć się grą kolęd już od pierwszych etapów nauki, wspólnie z opiekunem lub nauczycielem. To doskonały wybór, aby wprowadzić muzyczne tradycje świąteczne do rodzinnego domu i przy okazji rozwijać umiejętności gry na instrumencie w przystępny sposób. Publikacja opatrzona nową, świąteczną okładką sprawdzi się zarówno podczas ćwiczeń, jak i jako materiał na koncert świąteczny dla najmłodszych pianistów. Pomoże początkującym muzykom odkryć radość gry zespołowej oraz wprowadzić niezapomniane tradycje świątecznego okresu. A cóż z tą dzieciną Bóg się rodzi Cztery lata Dnia jednego o północy Do szopy, hej, pasterze Dzisiaj w Betlejem Gdy się Chrystus rodzi Jezus Malusieńki Kaczka pstra Lulajże, Jezuniu Mędrcy świata Mizerna, cicha Pasterze mili Pójdźmy wszyscy do stajenki Przybieżeli do Betlejem Tryumfy Króla Niebieskiego W dzień Bożego Narodzenia W żłobie leży Wśród nocnej ciszy
Zbiór 20 Duetów Trąbkowych to doskonała propozycja dla młodych trębaczy, którzy chcą rozwijać swoje umiejętności w duecie. Utwory zostały skomponowane z myślą o dzieciach, oferując prostą i przystępną formę nauki. Duety te rozwijają poczucie rytmu, słuch harmoniczny i umiejętność współpracy z innym muzykiem. Zróżnicowany charakter kompozycji sprawia, że nauka staje się ciekawą i inspirującą przygodą, a wspólne granie buduje muzyczne relacje i radość z gry.
Kompozycja ''Red Rays'' na flet i fortepian, poświęcona pamięci Marii Skłodowskiej-Curie, napisana została dla Agaty Igras-Sawickiej i Marii Gabryś. Jest to utwór wirtuozowski zarówno w partii fletu, jak i fortepianu. Obie partie nieustannie się przenikają, albo kontrastują ze sobą, albo też się łączą, tworząc jednolitą całość. Muzyka odznacza się silnym napięciem dramaturgicznym, szybką narracją muzyczną i niezwykle bogatą kolorystyką dźwiękową.
Utwory dydaktyczne Henryka Pachulskiego przeznaczone na fortepian, w szczególności Etiudy, już od czasu ich powstania są najczęściej wykonywaną, a zarazem najbardziej znaną i cenioną częścią jego dorobku. Wyrażali się o nich z najwyższym uznaniem i stosowali je w swojej pracy pedagogicznej m.in. Aleksander Skriabin, Siergiej Rachmaninow, Aleksander Goldenweiser i Konstantin Igumnow. Są one do tej pory wykorzystywane w szkolnictwie pierwszego i drugiego stopnia ze względu na trafne połączenie wyrazu artystycznego z celem dydaktycznym. Autor, sam będąc wybitnym pianistą i pedagogiem, tworzył kompozycje, które nie tylko opracowują wybrany problem pianistyczny, ale też dają wykonawcy przestrzeń do wyrażenia własnych emocji. Zamierzeniem redaktorów niniejszego wydania było zebranie wszystkich znanych i dostępnych etiud Henryka Pachulskiego, wydawanych wcześniej w ramach zbiorczych numerów opusowych bądź też umieszczanych oddzielnie w antologiach. Tekst nutowy oparto na zachowanych pierwodrukach. Dokonano korekt błędów typograficznych dostrzeżonych w wydaniach oryginalnych oraz dodano drobne uzupełnienia oznaczeń agogicznych, dynamicznych i łukowania w miejscach, w których ich brak wydawał się wynikać z przeoczenia autora lub niedokładności sztycharskich. Proponowana przez redaktorów aplikatura umieszczona została z myślą o dydaktycznym zastosowaniu niniejszych pozycji. Ma ona na celu wskazanie układów palcowych ułatwiających wykonanie występujących w utworach figur muzycznych w tempie docelowym oraz zasugerowanie rozwiązań idących w zgodzie z dialektyką frazowania i ekspresją kompozycji. Marek Szlezer, Bartłomiej Kominek
7 Wariacji na temat ulubionego mazura z opery Król Łokietek op. 19 (1818) to wirtuozowska kompozycja fortepianowa inspirowana operą Józefa Elsnera, napisana w roku jej premiery. Oparta na melodii duetu Zosi i Salusi Parobczaki od Połańca, która cieszyła się ogromną popularnością, kompozycja wpisuje się w stylistykę wczesnego stylu brillant. Wariacje charakteryzują się bogatymi przekształceniami tematu w metrum 3/8, typowym dla mazurów przedchopinowskich, oraz wirtuozowskimi figuracjami. Cykl zamyka Polonez, a w strukturze utworu widoczne są rozwiązania zapowiadające zjawiska obecne w późniejszych Wariacjach op. 2 Fryderyka Chopina. Wydanie opiera się na pierwodruku z 1820 roku, uwzględniając drobne korekty artykulacyjne i uwspółcześnioną notację dla współczesnych wykonawców.
Uwertura do opery Nagroda, czyli Wskrzeszenie Królestwa Polskiego Karola Kurpińskiego to barwna i wirtuozowska kompozycja będąca skrótowym przeglądem polskich tańców narodowych. Otwiera ją tajemnicze wprowadzenie, które nagle wprowadza słuchacza w klimat sali balowej, gdzie rozbrzmiewa polonez. Następnie kompozytor przeplata rytmy i melodie krakowiaka oraz mazura, zachowując narodowy charakter dzieła. Kompozycja, pełna zmienności tonacji, kończy się radosną kulminacją w tempie presto, wzbogaconą o gamowe przebiegi i tremolo, które nadają jej wirtuozerii i lekkości. Uwertura, opracowana przez Kurpińskiego w wersji fortepianowej i wydana w jego Tygodniku Muzycznym w 1820 roku, stanowi cenny przykład jego dążeń do utrwalenia polskiego folkloru muzycznego w pierwszej połowie XIX wieku.
3-aktowa opera Jadwiga, królowa polska została po raz pierwszy zaprezentowana 23 grudnia 1814 roku na deskach Teatru Narodowego w Warszawie, którego gmach mieścił się wówczas przy pl. Krasińskich. Autorem libretta był Julian Ursyn Niemcewicz (17581841), jeden z najwybitniejszych polskich poetów okresu oświecenia. Zarówno wybór tematyki, jak i data premiery dzieła nie były przypadkowe. Prawykonanie utworu odbyło się w dniu urodzin cara Aleksandra I, który wkrótce miał się stać tytularnym królem Królestwa Polskiego. Choć Niemcewicz sięgnął po tematykę historyczną, to stworzona przez niego fabuła pełna jest aluzji do współczesnych mu wydarzeń. Treść opery traktuje o wewnętrznych dylematach tytułowej bohaterki, wśród których wątek miłosny zajmuje istotne miejsce. Jadwiga musi wybrać między wolą serca (nakazującą jej dochować wierności ukochanemu Wilhelmowi) a dobrem narodu (któremu ma służyć małżeństwo z wielkim księciem litewskim Jagiełłą). Sytuację komplikuje intryga usnuta przez Krzyżaków, działających przeciw zawiązaniu unii między Polską i Litwą. Ostatecznie dochodzi do walki wielkiego mistrza krzyżackiego Konrada z Jagiełłą, w której Litwin staje w obronie cnoty Jadwigi, oskarżonej przez zakonnika o niedochowanie czystości przedmałżeńskiej. Krzyżak ginie w pojedynku, a królowa godzi się wyjść za mąż za swojego obrońcę. Choć przypominanie chlubnych okresów z kart polskiej historii w dziełach dramatycznych nie było niczym nowym w czasach Kurpińskiego, to pod względem muzycznym prezentowane wówczas utwory bliższe były śpiewogrom niż wielkiej operze historycznej. Znakomicie skonstruowane przez Niemcewicza libretto o wysokich walorach literackich pozwoliło kompozytorowi na skomponowanie rozbudowanych i różnorodnych ustępów muzycznych. W partyturze znajdziemy patetyczne chóry, wirtuozowskie arie, szereg zarówno lirycznych, jak i dramatycznych momentów, a także liczne fragmenty ilustracyjne, takie jak scena walki czy monumentalny marsz w III akcie. Niewątpliwie Jadwiga jest jednym z najważniejszych osiągnięć polskiej opery doby przedmoniuszkowskiej. Od roku premiery do wybuchu powstania listopadowego operę prezentowano na deskach warszawskiej sceny blisko 30 razy, co jak na dzieło polskiego kompozytora było sporym sukcesem w tamtych czasach. Za życia Kurpińskiego tytuł wystawiono także w Wilnie (1816) i Krakowie (1821).
Fuga i koda, która powstała prawdopodobnie w 1821 roku wpisuje się w nurt utworów muzycznych o silnym zabarwieniu patriotycznym. Pieśń Jeszcze Polska nie zginęła, choć wówczas jeszcze nie pełniła funkcji hymnu państwowego, była dla Polaków jedną z ważniejszych pieśni. Niniejsze wydanie zawiera utwór w opracowaniu Krzysztofa Książka. Fuga została opatrzona aplikaturą oraz wskazówkami artykulacyjnymi i dynamicznymi. Dzieło może stanowić doskonały materiał do wykorzystania w celach dydaktycznych, a także na scenach koncertowych, czego dowodem jest działalność opracowującego.
Najpiękniejsze melodie to wybór najciekawszych i najbardziej znanych utworów, fragmentów z oper lub większych dzieł Moniuszki. Pieśni i arie umieszczono zwykle w całości, a niezbędne skróty w utworach pomyślano tak, by nie zniekształcić jednolitości utworu. Układ fortepianowy przystosowano do możliwości niezaawansowanych pianistów, dbając o zachowanie oryginalnej melodii, rytmu i harmonii.
Sonata es-moll, Op. 21 Ignacego Jana Paderewskiego to jedno z jego najważniejszych i najbardziej cenionych dzieł, które kompozytor ukończył w 1903 roku. Paderewski wielokrotnie włączał je do swojego repertuaru koncertowego, uznając za wyjątkowe osiągnięcie artystyczne. Trzyczęściowa, klasycznie zbudowana sonata nawiązuje do tradycji romantycznych, czerpiąc inspiracje z twórczości Fryderyka Chopina i Ferenca Liszta. Utwór wyróżnia się bogactwem pianistycznych środków wyrazu, od subtelnych kantylen po wirtuozowskie pasaże i rozbudowane formy dynamiczne, co czyni go wyjątkowym wyzwaniem dla zaawansowanych pianistów. Sonata es-moll to dzieło o głębokim wyrazie i technicznej wirtuozerii, które doskonale wzbogaca repertuar dojrzałego pianisty.
Koncert skrzypcowy A-dur Mieczysława Karłowicza, w opracowaniu Antoniego Cofalika, to jedno z najważniejszych dzieł polskiej muzyki skrzypcowej, które zachwyca zarówno wirtuozerią, jak i głębią emocjonalną. Utrzymany w tradycyjnej, trzyczęściowej formie (allegro sonatowe, część wolna ABA1 oraz finał w formie ronda) utwór łączy młodzieńczo-optymistyczny nastrój z niezwykłą subtelnością kantylenowych melodii, pełnych słowiańskiego liryzmu. Kompozycja powstała w okresie dojrzewania artystycznego Karłowicza i zawiera elementy zapowiadające jego późniejsze, bardziej refleksyjne dzieła symfoniczne. Opracowanie Antoniego Cofalika uwzględnia zarówno wymagania techniczne, jak i interpretacyjne, czyniąc utwór przystępnym dla szerokiego grona skrzypków. Dzieło, znane z efektownych partii solowych, stanowi wyjątkową okazję do zaprezentowania wirtuozerii i głębi artystycznej w równym stopniu satysfakcjonując wykonawcę, jak i słuchacza. Koncert A-dur, pomimo technicznej złożoności, jest wdzięcznym materiałem koncertowym, który na przestrzeni lat zyskał uznanie takich solistów jak Wanda Wiłkomirska, Kaja Danczowska czy Konstanty Andrzej Kulka. Stanowi nieodłączny element polskiego repertuaru skrzypcowego, pozostając jednocześnie pomostem między romantyzmem a nowoczesnością.
Zafascynowanie Malawskiego muzyką góralską znalazło swój wyraz również w prezentowanym drobiazgu - Mazurku na skrzypce i fortepian. Połączenie typowo pasterskiego zaśpiewu z wyrafinowaną harmoniką oraz charakterystyczną dla kompozytora drapieżną motoryką części środkowej daje w tym krótkim utworze jedyny w swoim rodzaju efekt. Jestem pewny, że niewznawiana od wielu lat miniatura, dzięki kolorytowi oraz świeżości, zainteresuje nie tylko uczącą się młodzież, ale i artystów koncertujących.
Dedykowana Eugenii Umińskiej Burleska na skrzypce z fortepianem (1940) należy do utworów charakterystycznych z elementami wirtuozowskimi. Kompozycja odznacza się specyficznym humorem, pełna jest zaskakujących zwrotów muzycznej akcji, kipi żywiołowością. Kompozytor i skrzypek w jednej osobie zawarł w niej wszystko, co najatrakcyjniejsze, jeśli chodzi o technikę gry na skrzypcach. Pojawiają się więc podwójne dźwięki, pochody oktaw, smyczki skaczące (spiccato, sautill), akordy grane pizzicato prawą oraz lewą ręką, jest efektowne glissando łączone z trylem. Obok zawadiackiego tematu głównego pojawia się nastrojowa, nieco rozmarzona kantylena grana con sordino. Warto odnotować, że partia fortepianu nie jest jedynie prostym, szablonowym akompaniamentem; pomyślana została jako partia koncertująca, pełnoprawna muzycznie, współtworząca utwór. Mamy zatem do czynienia z kompozycją popisową zarówno dla skrzypka, jak i dla pianisty, z idealnie zachowaną równowagą między dwoma instrumentami. Wznowiony po latach i udostępniony skrzypkom utwór zasługuje na to, by odkryć go na nowo i umozliwić mu powtórne wejście w obieg koncertowy. Jestem pewny, że tak właśnie się stanie.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
