Literatura beletrystyczna - beletrystyka psychologiczna, religijna i filozoficzna, powieści, opowiadania, science fiction, romans, thrillery, fantazja po te wszysztkie bestsellery zapraszamy do naszej księgarni internetowej Dobreksiazki.pl
Mamy naprawdę szeroki wybów i atrakcyjne ceny. Jest w czym wybierać. Zapraszamy.
Są materiałem ćwiczeniowym o charakterze idiomatycznym, w którym zastosowano zwroty muzyczne oraz charakterystyczne układy brzmieniowe, z jakimi studiujący spotyka się w utworach typu wirtuozowskiego, a także w całej literaturze skrzypcowej (Bacha, Paganiniego, Wieniawskiego i innych). Zbiór powstał z myślą o wprowadzeiu grającego w problematykę wykonawczą niektórych utworów koncertowych, a wcześniejsze poznanie i opanowanie zawartego w nim materiału powinno przyczynić się do znacznego usprawnienia pracy nad repertuarem koncertowym.
Chaccone g-moll T.A.Vitalego (1663-1745) należy do najpiękniejszych utworów w całej literaturze skrzypcowej. Zaliczana jest do arcydzieł baroku w dziedzinie skrzypcowej. W wersji tej oryginalny tekst muzyczny poddany został nieiwelkim przeróbkom i retuszom. Rezygnując z kilku wariacji, zmieniając nieznacznie układ pozostałych, Leopold Charlier wzbogaca w kilku miejscach partię skrzypiec o dwudżwięki (tercje, oktawy, decymy) oraz dodaje kilka efektownych, wirtuozowskich kadencji. Nową, bogatszą szatę brzmieniową otrzymała także partia akompaniamentu (b.c), która może być wykonywana na organach. Dodano w niej 8-taktowy ostinatowy wstęp, wprowadzając w nastrój utworu. W opracowaniu Charliera utwór nabiera nowych walorów brzmieniowych i instrumentalnych, zyskując na zwartości oraz muzycznej atrakcyjności.
na dwa fortepiany Romana Maciejewskiego to kolejna propozycja z bogatej twórczości fortepianowej tego twórcy. Pod względem stylistycznym Oberek należy do grupy dzieł Maciejewskiego wpisujących się w nurt folklorystyczno-narodowy. Utwór jest taki jak jego ludowy pierwowzór taneczny, wirowy, szybki, niezwykle popisowy; typowy jest też trójmiar (cecha dystynktywna oberka). W celu uzyskania żywiołowości ruchu kompozytor wprowadził rozdrobniony rytm, motoryczność i repetycyjność. Maciejewski eksponuje z równą siłą partie obydwu wykonawców rozmaicie przeplata myśli tematyczne, nie odżegnując się przy tym od ich dialogowania.
Cykl czterech utworów fortepianowych Italia op. 50 Ludomira Różyckiego, odzwierciedlających fascynację kompozytora włoską kulturą oraz jego skłonność do sięgania po inspiracje literackie i plastyczne. Miniatury te budzą skojarzenia z włoską księgą Lat pielgrzymstwa Liszta. Ave Maria, otwierający cykl, charakteryzuje się prostotą i religijnym natchnieniem. Campo Santo, będące muzyczną medytacją, nawiązuje do symboliki cmentarza otoczonego krużgankami. Dogaressa. Barcarolle to narracyjna forma epicka, przeniknięta typowym dla barkaroli rytmicznym kołysaniem, z odniesieniami do Chopina i literatury Hoffmanna. Cykl zamyka La mort de Beatrix Cenci, żałobny marsz o głębokiej, chromatycznej harmonii, ukazujący dramatyczną historię Beatrix Cenci. Opracowanie wykonawcze przygotowane przez Grzegorza Manię. Publikacja jest przeznaczona dla profesjonalnych pianistów poszukujących ambitnego repertuaru.
Wybrane utwory cz. 1 Ludomira Różyckiego to starannie opracowany zbiór kompozycji na fortepian, który ukazuje różnorodność stylu i wrażliwości kompozytora. Zawiera Pięć Preludiów op. 2, Dwa Preludia op. 3, Dwa Nokturny op. 3 oraz Cztery Impromptus op. 6. Utwory te różnią się nastrojem i charakterem od refleksyjnych nokturnów po dynamiczne impromptus. To doskonała propozycja dla pianistów na różnych poziomach zaawansowania, zarówno do nauki, jak i do występów.
Wings Concertino jest kameralną wersją Wings Concerto, skomponowanego pierwotnie na dwa flety i orkiestrę kameralną. Utwór został napisany w pełnej wdzięku konwencji. Lekkość stylistyczna umiejscowiona w stylu neoklasycznym połączona z romantyzującym sposobem narracji nie tylko sprawia przyjemność w odbiorze, ale również daje wielką satysfakcję wykonawczą. Kompozytor, pomimo zastosowania oszczędnych środków wyrazu, niezwykle sugestywnie zbudował świat dźwiękowy, osiągając intensywność ekspresji przepełnionej witalizmem. Utwór składa się z trzech kontrastujących części pierwsza i ostatnia dają solistom możliwość ukazania wirtuozerii i precyzji w lekkości artykulacyjnej, zaś środkowa, oparta na wątkach lirycznych, wymaga od nich wrażliwości barwowej i operowania szlachetnym, pełnym wyrazu dźwiękiem. [fragment wstępu]
W utworze "Gabinet luster" na klarnet i fortepian pomysłem przewodnim są pojawiające się w partii fortepianu sekwencje par dźwięków, inspirowane zjawiskiem odbicia i zanikania. Mogą przywodzić na myśl niknące echo lub elektroniczny efekt delay. Nastrój i narrację utworu współtworzy partia klarnetu, która czasem melodycznie góruje nad fortepianem, a innym razem dyskretnie wzmacnia jego brzmienie przy pomocy delikatnych tremoland. Barwa fortepianu i klarnetu dopełniają się w muzycznej grze światła i ciemności.
Burzliwe lata I wojny światowej przyniosły prawem dziwnego paradoksu niezwykle bujny rozkwit twórczości Karola Szymanowskiego. Kompozytor, odcięty wówczas od Europy w swej rodzinnej Tymoszówce na Ukrainie, położonej daleko poza linią frontu i będącej do wybuchu rewolucji oazą spokoju, pracował intensywnie w wielkim skupieniu i stworzył szereg wybitnych dzieł, w których skrystalizował swój nowy, impresjonistyczny styl. Obok III Symfonii Pieśń o nocy szczególnie wyróżnia się spośród nich I Koncert skrzypcowy op. 35, skomponowany latem i jesienią 1916 roku. Inspirującą rolę w jego powstaniu odegrał podobnie jak w przypadku Mitów bliski przyjaciel Szymanowskiego, znakomity skrzypek-wirtuoz Paweł Kochański, który służył mu radami przy ostatecznej redakcji partii solowej i napisał bezbłędną stylistycznie kadencję, stanowiącą integralny epizod kompozycji. Wypadki rewolucyjne udaremniły prawykonanie planowane w roku 1917 w Petersburgu. W rezultacie odbyło się ono dopiero 1 XI 1922 w Filharmonii Warszawskiej pod dyrekcją Emila Młynarskiego, z solistą Józefem Ozimińskim, natomiast Paweł Kochański wprowadził koncert dwa lata później na estrady amerykańskie. Zwięzłą, ale nader trafną charakterystykę utworu dał w jednym z listów sam Szymanowski: ...znów różne nowe nutki, a zarazem trochę powrotu do starego. Całość strasznie fantastyczna i nieoczekiwana. Owe nowe nuty to rezultaty ewolucji stylistycznej: przezwyciężenia wpływów muzyki niemieckiej i wejścia w krąg oddziaływania kultury śródziemnomorskiej oraz muzyki francuskiej, a więc postimpresjonistyczna harmonika i ściśle z nią zespolona wyrafinowana kolorystyka dźwiękowa. Paleta instrumentacyjna Koncertu lśni przepychem barw, a sam początek utworu migotliwie rozwibrowana płaszczyzna brzmieniowa, przecina krótkimi ptasimi motywami, z której wyłania się niepostrzeżenie pierwsze solo skrzypiec jest pomysłem prawdziwie nowatorskim. W egzotycznie zabarwionych motywach i chromatycznych arabeskach figuracyjnych pobrzmiewają echa ówczesnych fascynacji Szymanowskiego Orientem. Jednak w niektórych epizodach, np. w romantycznie udramatyzowanych kulminacjach, widoczne są reminiscencje z wcześniejszego okresu. Rysuje się tu pewna dwoistość stylistyczna, ale w niej właśnie odzwierciedla się złożona osobowość artysty, który impulsy czerpane z zewnątrz wtapiał zawsze w świat własnych wyobrażeń. Niekonwencjonalna, jednoczęściowa forma utworu zbudowana jest na zasadzie przeplatania odcinków lirycznych o zawoalowanych konturach, z fragmentami szybkimi, zdynamizowanymi rytmicznie i doskonale współgra z klimatem baśniowej fantastyki, przesyconej właściwą Szymanowskiemu ekstatyczną żarliwością emocjonalną. I Koncert skrzypcowy należy nie tylko do jego najwybitniejszych osiągnięć, ale pozostaje jednym z najpiękniejszych i najoryginalniej pomyślanych koncertów skrzypcowych, jakie skomponowano w XX wieku. Adam Walaciński
Ignacy Jan Paderewski stwierdził kiedyś, że po Fryderyku Chopinie to właśnie Maurycy Moszkowski najlepiej rozumiał, jak pisać na fortepian, ponieważ z niezwykłą swobodą posługiwał się całą gamą różnorodnych środków technicznych. To zresztą zapewniło mu pianistyczną nieśmiertelność, choć rzec można, jedynie w technicznym wymiarze nazwisko Moszkowskiego do dzisiaj znane jest pianistom na całym świecie z uwagi na jego etiudy, należące do kanonu edukacyjnego. Moszkowski nie tylko mistrzowsko czuł sam instrument, lecz także rozumiał oczekiwania publiczności! Przykładem tej kompozytorskiej maestrii jest Kalejdoskop op. 74 na fortepian na cztery ręce. Choć każde z jego siedmiu ogniw można z powodzeniem wykonywać samodzielnie, cały cykl jest niezwykle atrakcyjny, znajduje się w nim bowiem wszystko, czego oczekiwać mogą słuchacze.Nawiązując do komplementu Paderewskiego, można powiedzieć, że po Franzu Schubercie to właśnie Moszkowski najlepiej rozumiał duet fortepianowy, szczególnie w jego salonowym wydaniu na cztery ręce. Autor Tańców hiszpańskich op. 12 osiągnął w tym obszarze prawdziwe mistrzostwo, w jego kompozycjach obie partie wzajemnie się przenikają, dopełniają, niekiedy nawet rywalizują, choć zawsze w sensie muzycznym. W wymiarze wykonawczym rywalizacji nie ma, partie są i odpowiednio zbalansowane, i rozpisane pomiędzy wykonawcami bez niezgrabności, o które przecież tak łatwo w sytuacji dzielenia się jednym instrumentem. Kompozycje Moszkowskiego tworzą idealną przestrzeń dla twórczego dialogu i z pewnością powinny znaleźć się w repertuarze każdego duetu. Publikacja przeznaczona dla zaawansowanych pianistów.
Cztery polonezy, Op. 8 Franciszka Mireckiego, wydane w 1817 roku przez Ricordi, to kwintesencja salonowej elegancji i wirtuozerii. Pełne wdzięku, ozdobne frazy i majestatyczne fanfarowe fragmenty tworzą dzieła, które przenoszą słuchacza do arystokratycznych salonów XIX wieku. Inspirowane nauką u Johanna Nepomuka Hummla, polonezy łączą techniczne mistrzostwo ze stylem brillant, oferując pianistom wyjątkową mieszankę emocji i wyrafinowania.
Mikołaj Piotr Górecki Trzy Mazurki, Op. 60 to kompozycja fortepianowa, która nawiązuje do tradycyjnych polskich form tanecznych, wzbogacając je o współczesne elementy harmoniczne i rytmiczne. Każdy mazurek wyróżnia się odmiennym charakterem, łącząc ludowe motywy z nowoczesnym językiem muzycznym Góreckiego. Utwory te, głęboko zakorzenione w polskiej tradycji muzycznej, odkrywają subtelną emocjonalność i stanowią wyzwanie techniczne, będąc znakomitym uzupełnieniem repertuaru dla pianistów poszukujących połączenia tradycji z innowacją.
Cenna publikacja przeznaczona do wykorzystania w szkołach muzycznych I i II stopnia. Edycja zawiera 72 etiudy, których podstawowym celem jest nabycie umiejętności płynnego zmieniania pozycji oraz poruszania się w wyższych partiach instrumentu. Część kompozycji zostało przeznaczonych do wykonania przez duet skrzypiec.Zdjęcie okładki poglądowe. Może różnić się kolorem i układem
Andante na obój i fortepian zostało odnalezione dopiero po śmierci kompozytora w 2014 roku. Zgodnie z jego prywatnymi zapiskami, do których dotarła rodzina twórcy, powstało w 1951 roku, jest więc jedną z jego pierwszych kompozycji. Ten jednoczęściowy utwór, osadzony w estetyce neoromantycznej, oparty jest na dwóch tematach. Pierwszy w tonacji d-moll początkowo pojawia się w partii fortepianu, a następnie przechodzi do oboju, wprowadza słuchacza w spokojny, sentymentalny nastrój. Temat drugi w tonacji D-dur jest żywszy i radośniejszy (piu mosso), chociaż niektóre jego fragmenty zbliżają się melodycznie do tematu pierwszego na zasadzie wariacyjnego opracowania. Po nim następuje solowa kadencja oboju, która prowadzi do repryzy tematu pierwszego i następującej po niej spokojnej, kantylenowej kody. Andante na obój i fortepian Józefa Świdra, mimo swojej urzekającej prostoty, jest utworem pełnym zadumy, nostalgii i subtelnej melancholii. Świadczy o zamiłowaniu młodego kompozytora do klarowności, liryzmu i romantycznej ekspresji, typowej dla jego późniejszej twórczości. (Piotr Pyc)
Andante sostenuto zostało napisane w oryginale na skrzypce i fortepian przez Grażynę Bacewicz wybitną kompozytorkę, skrzypaczkę i pianistkę. Jest utworem lirycznym, ale z ekspresyjną i dramatyczną linią.Prezentowane opracowanie jest przeznaczone na kontrabas w stroju orkiestrowym.Dodano palcowanie, dzięki czemu utwór łatwo wykonają nie tylko profesjonalni kontrabasiści, ale też studenci i licealiści, którzy opanowali pozycję kciukową lewej ręki.W opracowaniu wykorzystano elementy wcześniejszej transkrypcji Andrzeja Hajduka na wiolonczelę i fortepian.
Utwór wykorzystujące rozległe możliwości techniczne i wyrazowe instrumentu, wolny od dogmatu tradycyjnej formy, choć zawierający wiele jej atrybutów. [M. Gąsiorowska, Bacewicz, PWM Kraków 1999]
Ćwiczenia melodyjne Antona Diabellego na fortepian na cztery ręce, Op. 149, to zbiór utworów dydaktycznych, które są zarówno wartościowym materiałem edukacyjnym, jak i przyjemnym repertuarem do wspólnego muzykowania. Diabelli, znany ze swojego wkładu w rozwój muzyki pedagogicznej, stworzył te ćwiczenia z myślą o rozwijaniu umiejętności technicznych i muzykalności młodych pianistów. Zbiór składa się z krótkich, melodyjnych utworów, które pozwalają uczniom doskonalić równoczesne współdziałanie rąk, wrażliwość na dynamikę oraz zdolności interpretacyjne w grze zespołowej. Fortepian na cztery ręce to idealny sposób na rozwijanie słuchu i poczucia rytmu, a utwory Diabellego, pełne klasycznego wdzięku, są świetnym wprowadzeniem do wspólnego grania na wyższym poziomie muzycznym.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
