W czasie kampanii francuskiej, nocą z 16 na 17 czerwca 1940 roku, oddziały 10. Brygady Kawalerii Pancernej gen. Stanisława Maczka otrzymały rozkaz odbicia miasteczka Montbard zajętego wcześniej przez Niemców. Zadanie zostało wykonane po brawurowym ataku. A bitwa barwnie opisana przez autora tej książki.
Głównymi bohaterami są tu polscy matematycy i kryptolodzy, którzy zbudowali replikę Enigmy. Dzięki ich pracy polski wywiad, a następnie francuski i brytyjski, mogły rozszyfrować tajne wiadomości Niemców. Alianci mieli więc wiedzę o ruchach wojsk hitlerowskich, co wydatnie przyczyniło się do odniesienia sukcesów i ostatecznego zwycięstwa nad III Rzeszą.
W 1944 roku Niemcy uwięzili wielu członków ruchu oporu w północnej Francji. Część z nich, po wydaniu wyroków śmierci, postanowili rozstrzelać. Przywódcy rsistance poprosili wówczas o pomoc, chcąc uratować skazanych na egzekucję patriotów. Brytyjskie dowództwo zgodziło się, a do przeprowadzenia operacji lotniczej zostali wyznaczeni doświadczeni piloci samolotów Mosquito.
Autor przedstawia działania dyplomatów, wojskowych i polityków próbujących utrzymać neutralność Szwecji. Ważnym tematem powieści są plany hitlerowskich Niemiec dotyczące zajęcia Norwegii i Danii. W książce pokazano także propagandę niemiecką oraz reakcje społeczeństw europejskich na wybuch wojny.
Niezwykle dobrze napisana książka poświęcona wielkiej ucieczce lotników z niemieckiego obozu jenieckiego Stalag Luft III niedaleko miejscowości Żagań na terenie dzisiejszej Polski. W nocy z 24 na 25 marca 1944 roku 76 więźniom, wykopanym w tajemnicy tunelem, udało się wydostać poza druty stalagu. W tym brawurowym i tragicznym w skutkach wyczynie brali udział także polscy lotnicy.
PZL.37 Łoś był najnowocześniejszym polskim bombowcem we wrześniu 1939 roku, dorównującym osiągami konstrukcjom światowym. Kilkadziesiąt wyprodukowanych maszyn z dywizjonów wchodzących w skład Brygady Bombowej skutecznie atakowało niemieckie kolumny pancerne. Mimo sukcesów, z powodu małej liczby, braku paliwa i części zamiennych oraz przewagi Luftwaffe, większość maszyn zostało zniszczonych, a część ewakuowano do Rumunii.
Po kampanii wrześniowej władze w Wielkopolsce szybko przejęła administracja III Rzeszy z Arturem Greiserem na czele. Fanatyczny nazista prowadził bezwzględną politykę terroru i eksterminacji Polaków. Książka ukazuje losy tych, którzy nie podporządkowali się okupantowi i podjęli walkę konspiracyjną, m.in. członków poznańskiego Związku Odwetu dowodzonego przez Franciszka Witaszka.
Dywizjon 308 „Krakowski” został sformowany na początku września 1940 na lotnisku Squires Gate w Blackpool (w północno-zachodniej Anglii). 24 listopada 1940 na jego koncie odnotowano pierwsze zwycięstwo powietrzne. Dokonał tego pilot Mieczysław Parafiński, strącając Ju-88. Zdarzenie to miało miejsce podczas lotu treningowego. Dywizjon rozpoczął służbę bojową 1 grudnia 1940 przygotowując się także do lotów nocnych w celu odpierania nocnych nalotów prowadzonych przez Luftwaffe. Dywizjon 308 okazał się jedną z najskuteczniejszych jednostek myśliwskich PSP podczas II wojny światowej.
Po nieudanej próbie zdobycia Moskwy w 1941 roku, Hitler postanowił następną ofensywę skierować na południe. W ramach operacji „Fall Blau“ do ataku na Stalingrad w sierpniu 1942 roku rzucił główne siły Grupy Armii „B“. Zacięte walki o miasto nad Wołgą trwały kilka miesięcy. Momentem przełomowym był radziecki manewr oskrzydlający, w wyniku którego 250 tysięcy żołnierzy niemieckich, węgierskich, włoskich i rumuńskich, znalazło się w kotle. Bez dostaw prowiantu, paliwa, amunicji, leków i zimowej odzieży, ich los byłby przesądzony. Dlatego niemieckie dowództwo uznało, że zaopatrzenie dla okrążony wojsk będzie dostarczane drogą powietrzną. Tak rozpoczęła się jedna z największych tego typu operacji podczas II wojny światowej.
Obraz walk we wrześniu 1939 roku byłby niepełny bez historii oddziałów, które znalazły się w okrążeniu lub za linią frontu, a mimo to zachowały zwartość i wolę walki. Autor przedstawia hart i wytrwałość żołnierzy znajdujących się często w sytuacjach beznadziejnych. Walczyli oni nie tylko z wrogiem, lecz także z własną słabością i zwątpieniem. To o nich — często bezimiennych bohaterach września i października 1939 roku, wiernych przysiędze obrony ojczyzny — opowiada niniejszy tomik.
Barwnie napisana opowieść o brytyjskim ataku na niemiecką bazę morską w okupowanym francuskim porcie Saint-Nazaire podczas II wojny światowej. Nocna akcja z 28 marca 1942 roku została przeprowadzona przez połączone siły Royal Navy i brytyjskich komandosów. Jej głównym celem był suchy dok – wówczas największy na świecie i jedyny na atlantyckim wybrzeżu zdolny pomieścić niemiecki pancernik „Tirpitz“.
W 1945 roku porty w Gdyni i Gdańsku zostały niemal całkowicie zniszczone przez wycofujące się wojska niemieckie oraz działania wojenne. Port w Gdyni był zniszczony w ok. 70% (nabrzeża, falochrony, zatopione statki), a Gdańsk ucierpiał w wyniku walk. Wielkim problemem była obecność min na polskich wodach. W książce autor opisuje pierwszy okres odbudowy polskich portów i tworzenia od zera polskiej floty morskiej.
W sierpniu 1939 roku ppor. Bolesław Kwiatkowski objął dowództwo plutonu konnych zwiadowców 42. pułku piechoty w Białymstoku. Po wybuchu wojny walczył w składzie SGO „Narew“. Po rozbiciu jednostki dostał się do niewoli, z której zbiegł, i wrócił do Białegostoku pod okupacją sowiecką. Po usłyszeniu apelu gen. Sikorskiego postanowił przedostać się do formującej się armii polskiej we Francji. Wybrał nietypową trasę: przez Litwę i Łotwę nad Bałtyk, łodzią na Gotlandię, dalej przez Szwecję i Norwegię do Wielkiej Brytanii i Francji.
ORP „Piorun“ był jednym z najbardziej zasłużonych okrętów Polskiej Marynarki Wojennej w czasie II wojny światowej. Pod polską banderą przepłynął 218 tysięcy mil morskich, eskortując konwoje na Atlantyku, Morzu Północnym i Śródziemnym. Brał udział w walkach artyleryjskich, niszczył jednostki wroga, ratował rozbitków i pilotów, a załoga nie poniosła strat.
W czerwcu 1940 r., w obliczu klęski Francji, gen. Sikorski udał się do Londynu, gdzie z Winstonem Churchillem uzgodnił ewakuację wojsk polskich do Wielkiej Brytanii. Choć tylko część akcji przebiegła planowo, pozwoliła uratować wielu żołnierzy. Książka opisuje dramatyczne losy Polaków, którzy różnymi drogami docierali na Wyspy lub do krajów pod ich panowaniem.
ORP „Ślązak“, niszczyciel eskortowy typu Hunt II, służył pod polską banderą w latach 1942–1946. Eskortował dziesiątki konwojów na Atlantyku i Morzu Śródziemnym, zwalczał niemieckie U-Booty i lotnictwo, brał udział w rajdzie na Dieppe, inwazji na Sycylię, walkach pod Salerno oraz lądowaniu w Normandii, wspierając aliantów ogniem artylerii. Okręt zasłynął także z ratowania licznych rozbitków i pilotów.
Po 17 września 1939 r. oddziały KOP, rozproszone wzdłuż granicy i słabo uzbrojone, podjęły walkę z nacierającą Armią Czerwoną. Strażnice stawiały opór atakom pancernym, często walcząc do wyczerpania amunicji. W wielu miejscach - zwłaszcza w rejonie Sarn - załogi punktów oporu trwały do całkowitego zniszczenia. Mimo przewagi przeciwnika KOP przez kilkanaście dni opóźniał marsz Armii Czerwonej, prowadząc uporządkowany opór aż do początku października.
W Tobruku od kwietnia 1941 roku broniły się oddziały brytyjskie i australijskie. Cała załoga twierdzy liczyła około 36 tysięcy ludzi. W drugiej połowie sierpnia 1942 roku, gdy zaczęto wycofywać oddziały australijskie, wzmocniono garnizon Tobruku piędzi innymi Samodzielną Brygadą Strzelców Karpackich. Polskich żołnierzy czekało niełatwe zadanie. Generał Rommel, nazwany "Lisem Pustyni" dysponował liczniejszą armią i gotów był zrobić wszystko, by zdławić opór i zdobyć Tobruk a obrońców zepchnąć do morza.
Autor w barwny sposób opisuje walkę oddziałów brytyjskich i włoskich na terenach Afryki Północnej w latach 1940-1943. Zacięte zmagania wśród piasków pustyni, ze zmiennym szczęściem, toczyli wówczas nie tylko żołnierze różnych rodzajów broni, ale także agenci wywiadów mocarstw zaangażowanych w konflikt. Dzięki zdolności autora do dobrej narracji książkę czyta się szybko i przyjemnie.
We wrześniu 1942 roku niemiecki okręt podwodny U-156 zatopił brytyjski statek "Laconia". Niemcy podjęli akcję ratowania rozbitków, jednak niebawem zostali zaatakowani przez amerykański samolot bombowy. Po tym zdarzeniu dowódca niemieckiej floty podwodnej, admirał Karl Dnitz, wydał rozkaz, znany pod nazwą Laconia-Befehl, nakazujący zaniechanie ratowania rozbitków z zatopionych jednostek. Rozkaz ten stał się po wojnie podstawą oskarżenia admirała przed Międzynarodowym Trybunałem Wojskowym w Norymberdze o zbrodnie wojenne.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
