W sierpniu 1939 roku ppor. Bolesław Kwiatkowski objął dowództwo plutonu konnych zwiadowców 42. pułku piechoty w Białymstoku. Po wybuchu wojny walczył w składzie SGO „Narew“. Po rozbiciu jednostki dostał się do niewoli, z której zbiegł, i wrócił do Białegostoku pod okupacją sowiecką. Po usłyszeniu apelu gen. Sikorskiego postanowił przedostać się do formującej się armii polskiej we Francji. Wybrał nietypową trasę: przez Litwę i Łotwę nad Bałtyk, łodzią na Gotlandię, dalej przez Szwecję i Norwegię do Wielkiej Brytanii i Francji.
ORP „Piorun“ był jednym z najbardziej zasłużonych okrętów Polskiej Marynarki Wojennej w czasie II wojny światowej. Pod polską banderą przepłynął 218 tysięcy mil morskich, eskortując konwoje na Atlantyku, Morzu Północnym i Śródziemnym. Brał udział w walkach artyleryjskich, niszczył jednostki wroga, ratował rozbitków i pilotów, a załoga nie poniosła strat.
W czerwcu 1940 r., w obliczu klęski Francji, gen. Sikorski udał się do Londynu, gdzie z Winstonem Churchillem uzgodnił ewakuację wojsk polskich do Wielkiej Brytanii. Choć tylko część akcji przebiegła planowo, pozwoliła uratować wielu żołnierzy. Książka opisuje dramatyczne losy Polaków, którzy różnymi drogami docierali na Wyspy lub do krajów pod ich panowaniem.
Po kampanii wrześniowej władze w Wielkopolsce szybko przejęła administracja III Rzeszy z Arturem Greiserem na czele. Fanatyczny nazista prowadził bezwzględną politykę terroru i eksterminacji Polaków. Książka ukazuje losy tych, którzy nie podporządkowali się okupantowi i podjęli walkę konspiracyjną, m.in. członków poznańskiego Związku Odwetu dowodzonego przez Franciszka Witaszka.
ORP „Ślązak“, niszczyciel eskortowy typu Hunt II, służył pod polską banderą w latach 1942–1946. Eskortował dziesiątki konwojów na Atlantyku i Morzu Śródziemnym, zwalczał niemieckie U-Booty i lotnictwo, brał udział w rajdzie na Dieppe, inwazji na Sycylię, walkach pod Salerno oraz lądowaniu w Normandii, wspierając aliantów ogniem artylerii. Okręt zasłynął także z ratowania licznych rozbitków i pilotów.
Po 17 września 1939 r. oddziały KOP, rozproszone wzdłuż granicy i słabo uzbrojone, podjęły walkę z nacierającą Armią Czerwoną. Strażnice stawiały opór atakom pancernym, często walcząc do wyczerpania amunicji. W wielu miejscach - zwłaszcza w rejonie Sarn - załogi punktów oporu trwały do całkowitego zniszczenia. Mimo przewagi przeciwnika KOP przez kilkanaście dni opóźniał marsz Armii Czerwonej, prowadząc uporządkowany opór aż do początku października.
W Tobruku od kwietnia 1941 roku broniły się oddziały brytyjskie i australijskie. Cała załoga twierdzy liczyła około 36 tysięcy ludzi. W drugiej połowie sierpnia 1942 roku, gdy zaczęto wycofywać oddziały australijskie, wzmocniono garnizon Tobruku piędzi innymi Samodzielną Brygadą Strzelców Karpackich. Polskich żołnierzy czekało niełatwe zadanie. Generał Rommel, nazwany "Lisem Pustyni" dysponował liczniejszą armią i gotów był zrobić wszystko, by zdławić opór i zdobyć Tobruk a obrońców zepchnąć do morza.
Autor w barwny sposób opisuje walkę oddziałów brytyjskich i włoskich na terenach Afryki Północnej w latach 1940-1943. Zacięte zmagania wśród piasków pustyni, ze zmiennym szczęściem, toczyli wówczas nie tylko żołnierze różnych rodzajów broni, ale także agenci wywiadów mocarstw zaangażowanych w konflikt. Dzięki zdolności autora do dobrej narracji książkę czyta się szybko i przyjemnie.
We wrześniu 1942 roku niemiecki okręt podwodny U-156 zatopił brytyjski statek "Laconia". Niemcy podjęli akcję ratowania rozbitków, jednak niebawem zostali zaatakowani przez amerykański samolot bombowy. Po tym zdarzeniu dowódca niemieckiej floty podwodnej, admirał Karl Dnitz, wydał rozkaz, znany pod nazwą Laconia-Befehl, nakazujący zaniechanie ratowania rozbitków z zatopionych jednostek. Rozkaz ten stał się po wojnie podstawą oskarżenia admirała przed Międzynarodowym Trybunałem Wojskowym w Norymberdze o zbrodnie wojenne.
Polska 1586 Eskadra Specjalnego Przeznaczenia przystosowana była do wykonywania najtrudniejszych zadań, nierzadko otoczonych największą tajemnicą. Załogi tej jednostki niosły pomoc ruchowi oporu, ludziom prowadzącym walkę podziemną na obszarze okupowanej Europy, jednak ich głównym zadaniem były loty do Polski. O poszczególnych misjach wiedziało jedynie wąskie grono osób bezpośrednio zainteresowanych daną akcją. Również i sama załoga w ostatniej chwili, niemal tuż przed startem, dowiadywała się o celu lotu. Tego typu ostrożność była konieczna, gdyż w grę wchodziło bezpieczeństwo ludzi znajdujących się w samolocie, oczekujących na placówce zrzutowej i dobro całego przedsięwzięcia.
Dywizjon 308 „Krakowski” został sformowany na początku września 1940 na lotnisku Squires Gate w Blackpool (w północno-zachodniej Anglii). 24 listopada 1940 na jego koncie odnotowano pierwsze zwycięstwo powietrzne. Dokonał tego pilot Mieczysław Parafiński, strącając Ju-88. Zdarzenie to miało miejsce podczas lotu treningowego. Dywizjon rozpoczął służbę bojową 1 grudnia 1940 przygotowując się także do lotów nocnych w celu odpierania nocnych nalotów prowadzonych przez Luftwaffe. Dywizjon 308 okazał się jedną z najskuteczniejszych jednostek myśliwskich PSP podczas II wojny światowej.
Barwna historia słynnego polskiego niszczyciela, która zakończyła się 4 maja 1940. Tego dnia, kilka minut po godzinie ósmej, dwie bomby padły na pokład „Groma”, jedna uderzyła w załadowany aparat torpedowy, druga trafiła w prawą burtę na wysokości maszynowni, oddzierając 20-metrowy prawie pas poszycia. Okręt przełamał się dosłownie w połowie i w ciągu niespełna czterech minut poszedł na dno. Pięćdziesięciu dziewięciu polskich marynarzy pozostało w wodach norweskiego fiordu na zawsze…
Lotnicy polscy z wielką determinacją i bohaterstwem stawiali czoła znacznie silniejszemu wrogowi. Zarówno postawa personelu lotniczego, jak i technicznego eskadr 31 i 56 wchodzących we wrześniu 1939 roku w skład Armii „Karpaty” (później „Malopolska”), wyposażonych w przestarzały sprzęty godna była podziwu. Lotnicy polscy nie załamali się po klęsce i wkrótce znowu stanęli do walki – wprawdzie daleko od ojczystego kraju u boku francuskich i angielskich sojuszników, lecz zawsze z myślą o Ojczyźnie.
Utrzymanie łączności Wielkiej Brytanii ze Szwecją na szlakach wodnych i powietrznych w latach drugiej wojny światowej to ciekawy i mało znany epizod. Rzecz jednak nie w samej skali użytych sił i środków, ale w znaczeniu dostarczanych tą drogą precyzyjnych wyrobów i urządzeń, pilnie potrzebnych kluczowym gałęziom przemysłu zbrojeniowego na Wyspach. Tej sprawie służyła garstka odważnych i zdeterminowanych marynarzy norweskich, brytyjskich i szwedzkich, przeważnie z floty handlowej, którzy podjęli ryzykowny trud łamania blokady, ponosząc przy tym niemałe straty.
1 lipca 1940 roku, przed budynkiem dowództwa stacji Bramcote, odczytano dokument obwieszczający, że z personelu dotychczasowego dywizjonu szkolnego numer jeden tworzy się 300. Dywizjon Bombowy „Ziemi Mazowieckiej”. 12 września 1940, w okresie bitwy o Anglię, jednostka osiągnęła gotowość operacyjną. W następnych miesiącach dywizjon regularnie bombardował porty na kontynencie, w których Niemcy zbierali siły do inwazji na Wyspy Brytyjskie. 23 marca 1941 roku spełniło się wreszcie marzenie polskich lotników, które pojawiło się we wrześniu 1939 roku. Tej nocy mieli zbombardować Berlin.
W październiku 1940 roku Włochy zaatakowały Grecję. Po początkowych sukcesach atakujących z terytorium Albanii wojsk Mussoliniego, Grecy przeprowadzili skuteczną kontrofensywę, odrzucając przeciwnika poza granicę kraju. W kwietnia 1941 roku do walk po stronie Włoch włączyła się armia III Rzeszy, co doprowadziło do odwrotu wojsk greckich i ich kapitulacji w kwietniu 1941 roku. Nad Akropolem zawisła złowroga flaga ze swastyką.
Od początku wojny dla obu stron walczących stało się jasne, że powodzenie zarówno ataku lotniczego, jak obrony przeciwlotniczej zależy nie tylko od sprzętu lotniczego i od pilotów, ale i — może w większej mierze — od możliwości, które stwarza współczesne radio. Bronią, którą dawało radio atakującym, były systemy radionawigacyjne; atakowanym pozostawał radar. Tu niewątpliwie należy szukać wytłumaczenia faktu, że pierwszy okres wojny upłynął pod znakiem przewagi Niemców w radionawigacji, a Anglików w radarze. W pierwszych miesiącach 1944 roku nastąpił zwrotny punkt w tym, co premier Wielkiej Brytanii sir Winston Churchill określił mianem „czarodziejska wojna”. W książce autor przedstawia dramatyczne okoliczności, które doprowadziły do tej zmiany.
W książce opisane zostały dzieje służby największego bojowego okrętu Marynarki Wojennej II RP. Zakończyła się ona w sposób dramatyczny. Po agresji niemieckiej 1 września 1939 roku ORP Gryf wziął udział w nieudanej próbie postawienia zagrody minowej na Zatoce Gdańskiej (plan Rurka), zniweczonej w efekcie bitwy powietrzno-morskiej z bombowcami Luftwaffe. Zacumowany w porcie helskim, rankiem 3 września uczestniczył w pojedynku artyleryjskim z niszczycielami niemieckimi. Tego samego dnia został zbombardowany i zatopiony przez lotnictwo wroga.
Postępujące od wiosny 1939 roku zaostrzenie sytuacji międzynarodowej sprawiło, że Departament Morski Ministerstwa Przemysłu i Handlu, któremu podlegała flota handlowa, opracował założenia planu jej działań na czas wojny. Liczyła ona wówczas 42 statki o łącznym tonażu około 120 000 BRT, stanowiąc potencjał stosunkowo niewielki, ale zarazem cenny, z perspektywą dalszego rozwoju. W razie wybuchu wojny los unieruchomionych w Gdyni statków byłby przesądzony. Niemcy mogli je zatopić atakami z powietrza bądź zagarnąć i wcielić do własnej floty. Aby uniknąć takich strat, wysunięto postulat ewakuacji marynarki handlowej. W tej książce autor przedstawia dramatyczną historię realizacji tego planu.
II wojna światowa przyniosła koniec ery pancerników, które dotąd zapewniały mocarstwom panowanie na morzach poprzez wygrywanie bitew artyleryjskich i niszczenie wrogich jednostek nawodnych wszystkich klas. W tej książce autor opisuje dramatyczne losy dwóch wielkich kolosów, niemieckiego Tirpitza i japońskiego Yamato. Pod niemal każdym względem przewyższały one wszystkich swoich rywali. Jak się okazało, ich potęga nie była jednak niezniszczalna.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
