26.18Artystyczny testament Andrieja Tarkowskiego w 30 rocznicę jego śmierci
Leonard Neuger, profesor slawistyki Uniwersytetu Sztokholmskiego, i Jerzy Illg, redaktor naczelny wydawnictwa Znak, to szczęściarze, którym udało się przeprowadzić obszerny wywiad z jednym z największych reżyserów świata Andriejem Tarkowskim. Pracujący w Sztokholmie nad swoim ostatnim (jak się okazało) filmem Ofiarowanie wielki mistyk kina był absolutnie niedostępny dla dziennikarzy. Do spotkania doszło dzięki temu, że czujący się obco na Zachodzie reżyser chciał porozmawiać z ludźmi, którzy będą mogli go zrozumieć. Tak się też stało. Los sprawił, że można tu mówić o szczęściu w nieszczęściu. Spotkanie odbyło się w 1985 roku. Wkrótce świat obiegła wiadomość o chorobie Tarkowskiego, który
w rok później zmarł w Paryżu na raka żołądka. Rozmowa z Illgiem i Neugerem była ostatnim wielkim wywiadem, jakiego udzielił. Opublikowana już po jego śmierci i odebrana jako duchowy testament artysty, doczekała się przekładów na kilkanaście języków. W 30 rocznicę śmierci reżysera po raz pierwszy ukazuje się w wydaniu książkowym.
Tomasz Zimoch, wybitny komentator sportowy - radiowy i telewizyjny - opowiada o kulisach swojej pracy. Anegdotom o znanych sportowcach, dziennikarzach, politykach, towarzyszą nigdy nieopowiadane historie z igrzysk olimpijskich, mistrzostw Europy i mistrzostw świata w piłce nożnej. Zimoch, wyrzucony kilka tygodni temu z pracy w radiu publicznym za udzielenie wywiadu jednej z gazet, nie stroni od opisu okoliczności zwolnienia. Mówi prosto z mostu, nazywając po imieniu obłudę i hipokryzję polityków, a także części środowiska dziennikarskiego.
Rozmowy o inteligencji z wybitnymi polskimi intelektualistami. Rozmówcami Piotra Kulasa są: Agata Bielik-Robson, Zbigniew Bokszański, Henryk Domański, Dariusz Gawin, Joanna Kurczewska, Andrzej Mencwel, Paweł Śpiewak, Andrzej Walicki, Andrzej Waśkiewicz i Tomasz Zarycki.
Kategoria inteligencji jest wieloznaczna. Starałem się nie narzucać jednego sposobu jej rozumienia, ale zależało mi, aby w wywiadach obecny był wątek inteligencji etosowej. Rozmowy rozwijały się wokół kilku stałych zagadnień: oceny młodych środowisk, współczesnej roli inteligencji i intelektualistów, napięć pomiędzy klasą średnią a inteligencją, oceny inteligencji w czasie transformacji, jak również sensowności i potrzeby przekazywania „inteligenckich” wzorów.
Ze wstępu Autora
Piotr Kulas jest do tych rozmo´w doskonale przygotowany, przy czym na szczego´lnie wysoka? ocene? zasługuje (…) elastycznos´c´, z jaka? umie wprowadzac´ istotne wa?tki, uzależniając je od osoby rozmo´wcy czy charakteru rozmowy. (…) Jego dogłe?bna znajomos´c´ jednoczes´nie i tematyki, i naukowego dorobku rozmo´wco´w, ich z˙yciowej drogi to silna strona książki.
Z recenzji wydawniczej dr. hab. Krzysztofa Łęckiego
Rozmównica - niewielki pokój w zamkniętej części klasztoru. Tu zawsze się spotykamy. Wchodzi, serdecznie mnie wita, żartuje. Zawsze pije czarną kawę, licząc w myślach, która to już dzisiaj i czy jeszcze mu wolno. Zastanawia się: czy myśmy się już wcześniej nie spotkali? Często się uśmiecha, pomimo tego, że czasem starość daje mu się we znaki. Opowiada o rekolekcjach, poleca swój najnowszy wpis na blogu. Że ci się chce rozmawiać ze starym ojcem – dziwi się.
Licytujemy się, który z nas wstał wcześniej, spieramy o datę wernisażu w Muzeum Narodowym w Krakowie. Gdy zostajemy sami, szukamy w szufladzie zakazanych słodkości. Pamiętasz, o czym ostatnio rozmawialiśmy, jak ty to poskładasz w całość? Przecież ze śmiercią nie ma żartów - mówi. Bo od kilku miesięcy dyskutujemy o śmierci. Spotykamy się w rozmównicy, zamykamy drzwi i przechodzimy do tematu śmierci. Rozmowa laika i zakonnika. Dlaczego z ojcem Leonem? To duchowny, który potrafi przyznać, że nie wie. Nie udaje, nie musi. Unika patosu, a gdy robi się górnolotnie, przebija balonik żartem, anegdotą, ripostą. I potrafi zaspokoić moją ciekawość, czasem naiwną. Różnimy się, ale próbujemy rozmawiać, akceptujemy swoje słabości.
A pytania kotłują się w głowie. Proszę ojca, chciałem się dowiedzieć, dlaczego umieramy, po co? Czy śmierć może być godna? Po co nam cierpienie? Co dzieje się, gdy dusza z ciała wyleciała? Co powiedzieć matce, która straciła dziecko? I co z samobójcami? Dlaczego śmierć lubi publiczność, dlaczego media grają śmiercią? Dlaczego wyrzuciliśmy śmierć za próg, nie trzymamy ciała zmarłej osoby w domu? Czy żałoba może być na pokaz? Dlaczego chrześcijanie nie cieszą się ze śmierci, przecież za moment z martwych powstaną? Co potem - niebo i aniołki? Ojciec boi się śmierci?
Kawy w filiżance ubywa, minuty lecą, pytania mnożą się w głowie. Ojciec Leon opowiada, kłóci się ze mną, godzi, ucieka w dygresję. Nie patrzy na zegarek; zawsze zbyt szybko okazuje się, że rozmawiamy o śmierci i nie tylko.
Jako młody chłopak miał bardzo określone marzenia. Chciał zarabiać, mieć dom, założyć rodzinę. Po skończeniu szkoły zawodowej podjął pracę w kopalni jako elektryk. Jednak Pan Bóg szybko wyciągnął go spod ziemi i powołał do franciszkanów. Tuż po święceniach zaczął pomagać osobom opętanym. Nie skupił się jednak wyłącznie na walce ze Złym. Tam, gdzie się pojawiał i dostrzegał ludzi, którzy potrzebowali pomocy, zakładał wspólnoty. Prowadził msze o uzdrowienie, posługiwał jako duszpasterz grup charyzmatycznych, angażował się w nową ewangelizację. W swojej pracy doświadczył wielu dowodów na to, że Pan Bóg jest wszechmogący. Był naocznym świadkiem uzdrowień i uwolnień spod wpływu Szatana.
Z tego wciągającego wywiadu dowiesz się m.in.:jak modlitwa wstawiennicza pomaga innym ludziom;na czym polega posługa egzorcysty;dlaczego nie wszyscy zostają uzdrowieni;że Szatan lubi nasz strach;jak świadczyć w pracy o Jezusie;jakie owoce przynosi modlitwa uwielbienia;czym jest spoczynek w Duchu Świętym;dlaczego wywoływanie duchów dla zabawy jest niebezpieczne;jak to się stało, że w niewielkiej parafii działa kilkadziesiąt wspólnot i grup modlitewnych;jak wygląda formacja zakonna franciszkanów;że Bóg nigdy nas nie opuszcza.
O. Bogdan Kocańda należy do Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych (franciszkanów), jest doktorem teologii duchowości, pełnił posługę egzorcysty. Jest cenionym kierownikiem duchowym i rekolekcjonistą, a także twórcą franciszkańskich ćwiczeń duchowych. Obecnie kieruje Franciszkańskim Domem Formacyjno-Edukacyjnym w Rychwałdzie i jest kustoszem Sanktuarium Matki Bożej Rychwałdzkiej.
Gdyby nie piłka nożna, pewnie pracowałby w stoczni. Nie mieściło mu się w głowie, że pojedzie na mistrzostwa świata, a strzelał tam gole najlepszym. Był postrachem bramkarzy i przekleństwem futbolowych potęg. Trudno powiedzieć, co stanowiło jego znak rozpoznawczy orli nos, blond czupryna, zawadiacki wąsik czy może szelmowski uśmiech.Skromny chłopak z Gdańska, który dzięki zadziorności i zuchwałości wdrapał się na szczyt. As w talii Kazimierza Górskiego. Bez Szarmacha nie byłoby największego sukcesu w historii polskiego futbolu. Choć niewiele brakowało, by wszystko potoczyło się inaczej.Jacek Kurowski dziennikarz sportowy TVP. Przeprowadził dziesiątki wywiadów z najlepszymi sportowcami świata. Twórca programu Oko w oko, gospodarz studiów olimpijskich, a także największych piłkarskich imprez mistrzostw świata i Europy. Prywatnie szczęśliwy tata dwóch synów, autor bloga tatanawszystkielata.blogspot.com. Początkujący triatlonista.
Hanna Barełkowska, autorka książki Nie mażę się, ale marzę o… poświęconej rodzicom dzieci niepełnosprawnych, tym razem dotyka kolejnego ważnego tematu - problemu adopcji. Książka jest zapisem rozmów z rodzicami adopcyjnymi, którzy zaprosili autorkę do swojego świata. I to trudnych rozmów, bo nie zawsze jest tak, że rodzice adoptują dziecko, pokonują pierwsze trudności, a potem już wszystko układa się wspaniale. Bywają sytuacje, gdy mimo starań dziecko, już doświadczone przez los, zaczyna tworzyć piekło w domu. Jak to zderzenie pragnień i marzeń z rzeczywistością wpływa na małżeństwo, na rodzinę? Ta książka otwiera nam oczy na świat, którego pewnie nie znamy, a który jest tuż obok.
Aleksandra Pilimon, założycielka stowarzyszenia Potrafię Więcej, dołącza swoją ilustrowaną opowieść o tym, jak mąż i żona szukali i znaleźli swoje dzieci, pokazując jednocześnie jeden ze sposobów przekazywania dzieciom prawdy o ich pochodzeniu.
To mocna, ważna książka dla dorosłych i dla dzieci.
Depresja nie jest wymysłem gwiazd z pierwszych stron gazet.
To choroba, która może dotknąć każdego.
Depresja stygmatyzuje, więc mało kto przyznaje się do niej otwarcie, choć cierpi na nią co dziesiąty Polak. Bohaterowie książki Twarze depresji przełamali lęk i opowiedzieli o nierównej walce z najtrudniejszym przeciwnikiem w swoim życiu.
Rozmówcami Anny Morawskiej są m.in.: Andrzej Bober, Tomasz Jastrun, Kamil Sipowicz, Patrycja Sokół, a także ludzie, którzy nie są osobami publicznymi, a zdecydowali się opowiedzieć o swoim "czarnym psie", jak nazwał depresję Winston Churchill. Choroba towarzyszy im na każdym kroku i trzeba ją "oswoić", czyli leczyć. Na pytanie: Jak robić to skutecznie? odpowiadają psychiatrzy i psychoterapeuci. Ewa Jastrun, żona Tomasza, zdradza, jak sobie radzi, kiedy mąż mówi, że nie ma już siły żyć, nie ma siły walczyć z kolejnym epizodem depresyjnym. W takim momencie chory nie powinien być sam. "Weź się w garść" to najgorsze, co może usłyszeć. On już jest "w garści"... depresji. Jeśli zdecyduje się na leczenie, chciałby odebrać od otoczenia komunikat: "Nie oceniam. Akceptuję".
Anna Morawska dziennikarka telewizyjna, reporterka w "Panoramie" TVP2, wcześniej w "Wiadomościach" TVP1. Autorka reportaży społecznych i interwencyjnych dla "Reportera Polskiego" TVP2. Nominowana do nagrody głównej XIX Festiwalu Form Dokumentalnych w Kielcach. Nagradzana za przedstawianie w mediach problemów społecznych. Od 2013 roku prowadzi warsztaty telewizyjne na Uniwersytecie Warszawskim, którego jest absolwentką. Ukończyła również psychologię w SWPS w Warszawie. Jej pasją są podróże po świecie i poznawanie ludzi różnych kultur.
Siedem lat rozmów, dwóch gigantów europejskiej kultury, wyjątkowa książka. Wybitny pisarz i dziennikarz Karel Čapek wraz z urodzonym do polityki filozofem T. G. Masarykiem stworzyli nie tylko intelektualną biografię pierwszego prezydenta Czechosłowacji, ale zarazem unikalny i wielobarwny portret dwudziestolecia międzywojennego.
„Rozmowy z Tomášem Garriguem Masarykiem” pełne są fundamentalnych pytań: jak łączyć odpowiedzialność społeczną z wolnością umysłową? Czy religia może iść w parze z postępem? Czy polityka kłóci się z moralnością? Dlaczego kłamstwo jest niemęskie? Czy może istnieć miłość w oderwaniu od prawdy? Masaryk udziela na nie zaskakujących odpowiedzi, dowodząc, że określenie „wielki umysł” w odniesieniu do polityka nie musi być oksymoronem.
Szczera i poruszająca rozmowa z Barbarą Rosiek, w której autorka słynnego Pamiętnika narkomanki odkrywa swoje wnętrze, bez znieczulenia pokazuje jaka jest naprawdę. Nie uchyla się od odpowiedzi na najtrudniejsze pytania o Jej traumy, tajemnice, marzenia.
W książce można odnaleźć niepublikowane dzienniki pisarki oraz zdjęcia z jej prywatnego archiwum.
Lubię drażnić mego czytelnika, dobrze się TU bawię. I niech tak pozostanie. Kocham moje wewnętrzne sprzeczności. Kto tak naprawdę się w tym połapie, kiedy sama zacieram granice jawy i snu, szaleństwa i rozkoszy.
Dla szukających odpowiedzi na najbardziej palące pytania współczesnego świata
Katolik nie musi stać w opozycji wobec współczesności – przekonuje ks. Wacław Hryniewicz w szczerej i głębokiej dyskusji z Justyną Siemienowicz. Książka jest pierwszym tak kompleksowym przedstawieniem poglądów wybitnego teologa. Można ją też czytać jako swoisty przegląd palących dla katolików kwestii.
Jak światopogląd naukowy może nam pomóc w stawaniu się lepszymi chrześcijanami?
Czy można godzić wiarę ze sceptycyzmem wobec instytucji Kościoła?
Jak katolik ma budować relacje z ateistami czy wyznawcami innych religii?
Czy eutanazja to „dobra śmierć”?
Ks. Hryniewicz jasno i odważnie przedstawia swój punkt widzenia: nie jesteśmy u kresu, lecz u początku prawdziwego chrześcijaństwa, „bardziej wrażliwego na ludzkie dramaty, współczującego ludzkiej niedoli, miłosiernego na wzór samego Boga, przebaczającego i wyrozumiałego, otwartego, życzliwego i przyjaznego dla wszystkich”. Wiara musi być wiarą wciąż poszukującą, oczekującą na ostateczną odpowiedź.
Ta książka to zbiór godnych uwagi wywiadów z szesnastoma rozmówcami oraz artykułów autorstwa Kajetana Rajskiego o Najświętszej Maryi Panie, Jej świętach i kulcie oraz Jej bliższej i dalszej rodzinie, a także o siedmiu szkaplerzach.
Rozmówcy: ks. Kamil Mielniczuk, o. Błażej Kurowski OFM, ks. Marek Machała, ks. Bartosz Gajerski, o. Szczepan T. Praśkiewicz OCD, o. Bartłomiej Józef Kucharski OCD, ks. Sebastian Heliosz, ks. Mateusz Szewczyk, ks. Tomasz Delurski
O. Oleg Kondratiuk OCD, o. Jan Pach OSPPE, o. Krzysztof Stępowski CSsR, ks. Jarosław Wąsowicz SDB, o. Krzysztof Zygmunt CP, ks. Marcin A. Różański CSMA, ks. Janusz Królikowski.
Bohaterowie: Trójca Święta, św. Anna, Święta Rodzina, św. Józef, Zwiastowanie Pańskie, Niepokalane Poczęcie NMP, Maryja Łaski Pełna, Matka Boża Gromniczna, Wniebowzięcie NMP, Maryja, Matka Kościoła, Niepokalane Serce NMP, Maryja pomocą ku obronie narodu, Apel Jasnogórski, Per Mariam ad Jesum, Ostrobramska Matka Miłosierdzia, Św. Michał Archanioł, Mity Medjugorje; szkaplerze: Niepokalanego Serca Maryi, Niepokalanego Poczęcia, Św. Dominika Savio, Trójcy Przenajświętszej, Czerwony Męki Pańskiej, Czarny Męki Pańskiej, Św. Michała Archanioła.??
Przemysław Pilarski i Andrzej Gryżewski, terapeuta i seksuolog pracujący na co dzień z wieloma gejowskimi parami, w rozmowie o specyfice związków homoseksualnych. Z książki Jak facet z facetem czytelnik dowie się jak zbudować stabilną i udaną relację, jak radzić sobie z byciem singlem, a także o tym, z jakimi problemami warto udać się do specjalisty. Z dala od moralizowania, dawania jedynie słusznych rad i używania skomplikowanych terminów. Jak najbliżej życia. Andrzej Gryżewski - psycholog, seksuolog, psychoterapeuta poznawczo-behawioralny , certyfikowany edukator seksualny. Absolwent Wydziału Psychologii warszawskiej WSFiZ, w zakresie seksuologii klinicznej i sądowej. Aktywny uczestnik krajowych i międzynarodowych konferencji seksuologicznych. Członek Polskiego Towarzystwa Seksuologicznego i Polskiego Towarzystwa Terapii Poznawczej i Behawioralnej. W latach 2007-2012 współpracował z prof. dr hab. Z. Lwem-Starowiczem w Instytucie Seksuologii Polskiego Towarzystwa Seksuologicznego. Przemysław Pilarski - obecnie scenarzysta, stand-uper, dramaturg; kiedyś dziennikarz, krytyk literacki. Członek Pracowni Podejrzanych Praktyk Teatralnych przy Teatrze Powszechnym w Warszawie oraz Stowarzyszenia Filmowców Polskich.
Żona Słowika opowiada Piotrowi Pytlakowskiemu o gangsterach, miłości i zdradzie
Tajemnicza i ekscytująca Monika Banasiak, czyli Słowikowa. Oskarżono ją o kierowanie gangiem. Po wyjściu z aresztu zdecydowała się przerwać milczenie i opowiedzieć Piotrowi Pytlakowskiemu o swoim niezwykłym życiu.
Była żoną słynnego gangstera Słowika. Mówiono, że to związek aż po grób. Słowik budził wśród innych gangsterów strach, Monika szacunek i podziw. Piękna dziewczyna z dobrego domu, studentka medycyny, weszła do egzotycznego dla niej świata narkotyków i zbrodni i wspięła się na sam szczyt.
Monika Banasiak fascynująco opowiada o swoim życiu w mafii, o złych mężczyznach, którzy ją otaczali, o ich żonach i kochankach, o miłości i zbrodni. To pierwsza tak szczera relacja najważniejszej kobiety w gangu pruszkowskim. Nie ma dla niej tematów tabu. Ujawnia wszystko aż do bólu.
Trzecia książka z serii Rozmowy z… Jacka Santorskiego.
„Sam bunt kobiet przeciw określonym stereotypom, rolom i zachowaniom nie wystarczy. (…) Potrzebny jest raczej bardzo głęboki wgląd psychologiczny. Bez tego wglądu psychologicznego w siebie samą można «przebrać się» w kobietę wyzwoloną, natomiast mentalnie, wewnętrznie, na wpół świadomie pozostać w starym schemacie”.
Jacek Santorski
Jacek Santorski rozmawia z Anną Czarnecką – dziennikarką, felietonistką, trenerką rozwoju osobistego – o tym, jak zmieniać się na lepsze i tę zmianę utrwalać, jak odnaleźć drogę do siebie, jak zmierzyć się ze swoimi negatywnymi uczuciami, jak rozpoznawać „zdrowy gniew” i przestać „żywić” złość.
„Tym, kto potrzebuje zmiany, jesteśmy my sami… Bo zmienić się możemy my, nie świat wokół nas”.
Anna Czarnecka
Fragment wstępu:
„Kilka lat temu, powodowana złym samopoczuciem i nieuświadomioną wówczas potrzebą zmiany, trafiłam do bioenergoterapeuty. Poczułam przypływ życiowej energii. Zaczęłam ćwiczyć jogę, rytuały tybetańskie, medytować.
Później nic już nie było takie jak wcześniej. Poprzez świadomość ciała rozpoczął się proces. Dojrzewanie. Trudne, czasem bolesne. Lektury, rozmowy, obserwowanie, oddychanie, pytania. Zmiana. Gniew, bunt. Krok do przodu, dwa kroki w tył. Niecierpliwość, złość. Wreszcie dystans. Spokój i radość.
Z nadmiarem uczuć, emocji, refleksji, trzeba było coś zrobić…
Poczułam, ze chcę się nimi podzielić.
Tak powstał cykl felietonów.
Przeczuwając ich potencjalną wartość, poprosiłam Jacka Santorskiego, żeby je przeczytał. Nie obiecywał, że to zrobi, bo miał i ma mnóstwo pracy. Wydrukowałam więc dwa teksty i zawiozłam do Jego biura.
Pamiętam jak zadzwonił do mnie tego samego dnia. Wsiadałam do metra.
„Piszemy książkę” – powiedział. „Ale kto?” zapytałam zdziwiona. „No my piszemy razem i Twoje felietony będą przyczynkiem do naszych rozmów”.
Jacek pojawił się w moim życiu nieprzypadkowo, bo może nikt nie pojawia się przypadkowo. Towarzyszył mi w procesie zmiany. Był przy mnie, i pomógł mi, kiedy zobaczyłam w sobie „Kopciuszka” i „Dziewczynkę z zapałkami”. Zaakceptował moje zmagania, niepewność i niedojrzałość. Dzięki rozmowom z Nim dokonała się zmiana.
I teraz jej owocami chcę się podzielić z tymi, którzy tak jak ja, poszukują drogi do siebie. Którym chciałabym powiedzieć, że ten, kto potrzebuje zmiany, to my sami… Bo zmienić się możemy my, nie świat wokół nas”.
Anna Czarnecka
Dziennikarka, felietonistka, copywriter, certyfikowany trener rozwoju osobistego.
Jej zainteresowania skupiają się wokół zagadnień z obszaru procesu zmiany, duchowości, rozwoju i relacji interpersonalnych. Dzieli się wiedzą i doświadczeniem, jak radzić sobie w sytuacjach kryzysowych, między innymi dzięki pracy z ciałem (technikom oddechowym, ćwiczeniom relaksacyjnym) i medytacji.
Krystyna Janda w rozmowie z Katarzyną Montgomery
Aktorka. Żona. Matka. Krystyna Janda. Nie ma w Polsce osoby, która nie znałaby Jej głosu, śmiechu i energii. W każdej ze swoich ról teatralnych czy filmowych zjawiskowa i profesjonalna. Jako Agnieszka w "Człowieku z marmuru" wniosła do kina nieznaną świeżość i nową jakość. W "Przesłuchaniu" poruszyła wszystkich i trwale zapisała się w historii kinematografii. W "Tataraku" dotknęła najczulszych strun, w "Boskiej" rozbawiła. Wychowała kolejne pokolenia , które najpierw do Teatru Powszechnego, a teraz do Teatru Polonia i Och Teatru chodzą "na Jandę". Każdy spektakl z Jej udziałem kończy się owacją na stojąco. Zawsze wierna sobie i widzom. Szczera, bezpośrednia, wymagająca, choć bezdyskusyjnie zyskująca przy bliższym poznaniu. Katarzynie Montgomery opowiada o swoich najważniejszych rolach – tych życiowych i tych zawodowych, o powstawaniu filmów i przedstawień, o kulisach teatru, za które widzowie nie mają wstępu, o miłości, przyjaźni, śmierci i życiu… W tej opowieści nie sposób postawić kropkę. Katarzyna Montgomery Pisanie. Kontaktowanie się i porozumiewanie za pośrednictwem pisania. To bardzo istotna część mojego życia zawodowego i nie tylko. Mam nadzieję, że tytuł tej książki – "Pani zyskuje przy bliższym poznaniu" – odnosi się w dużej mierze do tego, co zapisałam, wyznałam, zamieściłam. I mam nadzieję, że jest choć w części prawdziwy. Krystyna Janda Krystyna Janda – aktorka teatralna i filmowa, reżyserka, pisarka i piosenkarka. Ma na koncie ponad sześćdziesiąt ról teatralnych i ponad pięćdziesiąt filmowych. Wielokrotnie nagradzana w kraju i na świecie. Uznana za aktorkę stulecia polskiego kina i Człowieka Wolności w kategorii „Kultura” z okazji 25-lecia przemian ustrojowych. W 2004 roku stworzyła fundację a w jej ramach dwa teatry: Teatr Polonia i Och Teatr, które prowadzi do dziś. Katarzyna Montgomery – dziennikarka. Od 2011 roku redaktor naczelna miesięcznika „Zwierciadło”. Wcześniej pracowała m.in. w dwutygodniku „VIVA”, „Gazecie Wyborczej”. W latach 2007-2014 prowadziła popularny program „Mała czarna” w TV4.
A gdybyście Wy spotkali siebie sprzed lat? Co byście sobie powiedzieli?
W czerwcu 2013 Katarzyna Bielas zaczęła zadawać pytanie: co byś powiedział sobie młodemu? Co byś powiedziała sobie młodej?
Co widzieli i przeżyli jej rozmówcy, że doszli do takich wniosków? I co jeszcze na ten temat powiedzieli?
Rozmówcami Katarzyny Bielas są: Ewa Woydyłło-Osiatyńska, Juliusz Machulski, Anna Dymna, Krzysztof Krawczyk, Janina Ochojska, Jerzy Vetulani, Krystyna Janda, Władysław Kozakiewicz, Jerzy Stuhr, Hanna Krall, John Porter, Olga Krzyżanowska, Jarosław Jakubik, Stefan Chwin, Bartłomiej Dobraczyński, Sławomir Idziak, Ewa Lipska, Anna Grodzka, Redbad Klynstra, Ewa Kuryluk, Cezary Harasimowicz, Józef Hen, Małgorzata Szpakowska, Martin Pollack, Mariusz Grzegorzek, Magdalena Fikus, Maciej Zaremba Bielawski, Anda Rottenberg, Stanisław Obirek, Małgorzata Fuszera, Wojciech Eichelberger.
By rozum był przy młodości… Czy tego życzyłoby sobie z perspektywy lat osiemnastu panów i trzynaście pań, doświadczonych życiowo, mądrych i sławnych? Przygotujmy się na niespodzianki!
Małgorzata Szejnert
Prezydent Lech Kaczyński rozmawiał Z Łukaszem Warzechą w marcu i kwietniu 2010 roku. Ich ostatnie spotkanie miało miejsce zaledwie trzy dni przed tragiczną śmiercią prezydenta w Smoleńsku. Wywiad się urywa, nie został dokończony, ale i tak jest najlepszym zapisem wizji politycznej Lecha Kaczyńskiego. Stał się też jego politycznym testamentem. Książkę przedmową opatrzył Jarosław Kaczyński.
Wywiad z Robertem Rutkowskim przeprowadzony przez Irenę A. Stanisławską. Terapeuta zdecydował się ku przestrodze powierzyć kawałek siebie czytelnikom. W swoim życiu sporo przeszedł. Doświadczył wielu sytuacji, które mogły go zniszczyć. Jednak tak się nie stało. A na dodatek udało mu się zostać szczęśliwym, spełnionym człowiekiem. [...] Nie ma poczucia misji, żeby ratować całą ludzkość, jednak jeśli choć jeden człowiek zmieni się dzięki jego historii, to uważa, że warto tę książkę napisać. Jemu też kiedyś pomogła czyjaś historia, dzięki której zrozumiał i poczuł, że zmiana jest możliwa. Sięgnął po narkotyki, mając 18 lat. Od razu wpadł w uzależnienie od heroiny. To był pierwszy narkotyk, jaki poznał jeden z najsilniejszych znanych narkotyków. Wziął z bezsilności, z rozpaczy, ale również z ciekawości. Bardzo doskwierało mu życie.Robert Rutkowski jest psychoterapeutą, wykładowcą i pedagogiem. Prowadzi sesje terapeutyczne dla osób mających problemy z uzależnieniami od substancji i zachowań, kryzysami zawodowymi lub rodzinnymi. Pomaga jako opiekun psychologiczny sportowcom zajmuje się motywacją, relaksacją oraz usprawnianiem skuteczności działania. Pomaga rodzinom mającym kłopoty ze swoimi dziećmi lub w relacjach między sobą.Irena A. Stanisławska jest dziennikarką. Jej publikacje ukazywały się m.in. w magazynach: Kino, Film, Film na świecie, Playboy, CKM, Komandos, Zdrowie, Kobieta i Życie, Poradnik domowy.
Kim jest siostra Jolanta Glapka? W Indiach pracowała z Matką Teresą i wędrowała po górach Kaszmiru (chociaż ukradziono jej plecak i dokumenty). W Polsce wraz z biskupem Janem Chrapkiem tworzyła od podstaw katolickie media elektroniczne (mimo oporu wielu środowisk). Wychowana przez ojca komunistę ateistę wstąpiła do zakonu (jednak dopiero po trzydziestce). Jako wykształcony psycholog przez wiele lat pomagała narkomanom pokonać uzależnienie. Uznała jednak, że to za mało, dlatego założyła fundację, która pozwala im wrócić do społeczeństwa przez rozwijanie ich pasji. Obecnie, niemal nie mając pieniędzy, buduje dla nich dom w podwarszawskim Legionowie.
W książce tej mówi o ludziach, z którymi pracuje, którzy są dla niej ważni. Mówi o pracy, o swoich pasjach. I dopiero z tych opowieści, gdy się zacznie je postrzegać i czytać nieco między wierszami, dostrzegamy ją samą: postać o gigantycznej wrażliwości, wielkiej pasji życia, otwartości na ludzi i na to, co przyniesie każdy kolejny dzień.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
