Przejmujący portret XIX-wiecznego Neapolu Po epidemii cholery w 1884 roku włoski premier Agostino Depretis zapowiedział, że Neapol trzeba „wypatroszyć”, by rozwiązać jego problemy. Matilde Serao zaprotestowała. Odpowiedziała cyklem reportaży, w których zagłębiła się w „trzewia” miasta i ukazała jego złożone oblicze. Na ten obraz składają się zarówno skrajne ubóstwo i przeludnienie, jak i nieodparty urok miejsca oraz szlachetność jego mieszkańców. Autorka opisuje wszechobecny brud ulic i ciasnotę mieszkań, a także codzienność ludu: jego religijną egzaltację, tradycyjną kuchnię czy uzależnienie od loterii dającej nadzieję na odmianę trudnej doli. Serao łączy uważną obserwację rzeczywistości z krytyką polityki miejskiej. Pokazuje, dlaczego modernizacja prowadzona bez rozpoznania lokalnych potrzeb nie usuwa nierówności, a wręcz może je pogłębiać. Trzewia Neapolu to cykl zaangażowanych reportaży, napisanych z czułością dla Neapolitańczyków, a zarazem troską o ich los. To także opowieść o odpowiedzialności elit, a przede wszystkim manifest literatury jako narzędzia społecznej zmiany. Pewna kucharka była zawsze niezadowolona, gdy jej pani kazała jej gotować rosół; była natomiast szczęśliwa, gdy zamawiano makaron, warzywa czy risotto i gęste, pożywne zupy. Podejrzewano ją długo o obżarstwo, choć dla jej wątłej postaci odpowiedniejszy byłby rosół niż makaron. Prawda była taka, że oddawała co dzień swój posiłek dwójce dzieci dozorczyni i wolała przynieść im porządny talerz niż parę łyżek rosołu; ona sama nie jadła nic. Wieczorem służące, wracając do domu, niosą węzełek z resztkami z obiadu, jeśli ich chlebodawczyni im na to pozwala, i nie niosą go dla siebie, ale dla braciszka, siostrzeńca, starej matki czy jakiejś biedaczki, która nie ma nic do jedzenia. Żadna służąca nie zjada sama wszystkiego, co dostaje – trzy czwarte, połowa, a czasem wszystko jest przeznaczone dla kogoś innego. Fragment Matilde Serao (1856–1927) to jedna z najważniejszych postaci włoskiej literatury i dziennikarstwa przełomu XIX i XX wieku. Zasłynęła jako powieściopisarka związana z nurtem verismo (realizmu społecznego). Autorka kilkudziesięciu książek, między innymi Siostry Joanny od krzyża, W biurze telegraficznym czy Macochy. Była również pionierką kobiecego dziennikarstwa we Włoszech, pierwszą kobietą w historii kraju, która założyła i prowadziła duży dziennik, „Il Giorno”. Sześciokrotnie zgłaszana do Nagrody Nobla, której ostatecznie nie otrzymała. Niniejsze wydanie Trzewi Neapolu zawiera artykuły napisane przez Serao w latach 1884–1906. Publikacja ukazała się przy wsparciu Instytutu Książki w ramach programu wydawniczego Inne Tradycje. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach dotacji celowej Nr 3/DF-VII/2026
Wyspiański uczynił proces twórczy modusem własnej, prywatno-publicznej egzystencji. Mianowicie: uporczywie deklarował i stale praktykował niezgodę na bierność, stagnację, inercję. Najpierw i przede wszystkim – w sobie jako twórcy. Wyspiański wciąż chce tworzyć nowe dzieła. Gdy tworzyć ich nie może, odczuwa tę niemożność jako upokorzenie i klęskę. Gdy już je stworzy – nie godzi się na ich raz ustalony kształt. Legenda, Warszawianka, Meleager, ale też Wesele i Wyzwolenie – żaden z tych tekstów (albo inaczej: żaden z tych wyobrażonych światów) nie zastygł w jednej, autoryzowanej postaci wraz z pierwodrukiem czy teatralną prapremierą; każdy podlegał zmianom, bo zmian (dynamiki, płynności, witalności) domagał się od każdego z nich stale tworzący artysta. Ten nieomal przymusowy, nieomal obsesyjnie aktywizujący stosunek do własnego „dorobku twórczego” harmonizuje z interwencyjnym, ponaglającym, zaczepnym stosunkiem Wyspiańskiego do świata zewnętrznego, do rzeczywistości. To znaczy: do przyjaciół artystów (od których Wyspiański żądał, aby nieustannie się rozwijali, pogłębiali, właśnie „przewalczali”), do miast, budynków, przestrzeni (które Wyspiański chciał przebudowywać, przetwarzać), wreszcie – do zbiorowej, społeczno- -narodowej świadomości (którą Wyspiański prowokował do autorefleksji, samokrytyki, do – znów, trudno to lepiej powiedzieć – „przewalczania” samej siebie). Skąd ta obsesyjna niezgoda na zastygnięcie? Ze Słowa wstępnego Książkę Wyobraźnia twórcza Stanisława Wyspiańskiego można z pełnym przekonaniem uznać za kolejną odsłonę dyskursu o twórczości artysty, który „pisze sobą”, a także nieustannie poszukuje nowych środków wyrazu. Nowoczesność, nowatorstwo, odwaga artystyczna, eksperyment sceniczny, powinowactwa sztuk, fenomen tragizmu, „gest artysty” – to zagadnienia, które inspirują autorów zamieszczonych w tomie artykułów. Prowadzone przez nich badania pokazują, jak wiele jest jeszcze w twórczości Wyspiańskiego niezbadanych tematów, nierozpoznanych (lub nie w pełni rozpoznanych) tropów. Warto podkreślić, że głos w sprawie artysty zabrali uznani badacze jego dzieł, którzy wielokrotnie, z wielkim powodzeniem, prezentowali wyniki swoich badań, między innymi nad teatrem Wyspiańskiego, dramatami, malarstwem, językiem (słowem poetyckim) artysty czy biografią. Z recenzji prof. dr hab. Hanny Ratusznej, UMK
Zachowania medialne w środowisku cyfrowym są ważnym obiektem interdyscyplinarnych badań od bez mała dekady. Wielość opracowań, które omawiają różne konteksty tego zjawiska, stanowi pokaźny zbiór analiz teoretycznych, badań empirycznych oraz dokumentów źródłowych. Książka Pokolenie Alfa i media cyfrowe. Teoria i rzeczywistość jest w pewnym sensie kontynuacją naszej publikacji Młodzi dorośli wobec dezinformacji. Katalogi i rzeczywiste profile kompetencji cyfrowych wydanej w 2024 roku. Zwracałyśmy wówczas uwagę czytelników i czytelniczek na fakt, że w erze postprawdy, dynamicznego rozwoju sfingowanych komunikatów oraz wojen informacyjnych i towarzyszących im zagrożeń hybrydowych kompetencje cyfrowe i medialne zyskały status realnych kompetencji kluczowych. Zmiany współczesnej info- i mediasfery poprzedzone były dynamicznymi przemianami na polu produkcji medialnej, np. tabloidyzacją mediów, hybrydyzacją gatunków, rozwojem symulakrów oraz tzw. prawdy fraktalnej, mediatyzacją i medializacją rzeczywistości. Zjawiska te przygotowały solidny grunt pod mediamorficzne procesy, których świadkami, uczestnikami i beneficjentami jesteśmy obecnie. W tej publikacji chciałyśmy pokazać, jak tak bardzo rozwinięte środowisko cyfrowe rezonuje z praktykami medialnymi i zachowaniami codziennymi pokolenia, które nazywane jest dziećmi mediów, cyfrowymi tubylcami, pokoleniem iPhone’a i iPada, pokoleniem „Always on” (zawsze podłączeni), „Net Gen” (pokolenie sieci), „Google Kids”, czyli pokoleniem Alfa. Ze wstępu „Publikacja podejmuje oryginalny i interesujący problem badawczy. Potwierdza dojrzałość teoretyczną i metodologiczną Autorek oraz ich kompetencje w zakresie prowadzenia interdyscyplinarnego dyskursu naukowego. Zaprezentowane przez nie narracje są oryginalne, erudycyjne i dobrze uzasadnione. Potrafią one przy tym precyzyjnie wyrażać swoje myśli oraz przedstawiać własne linie argumentacji. Swobodnie poruszają się po kolejnych podejmowanych polach problemowych, a ich rozważania są dobrze uzasadnione”. Z recenzji prof. dr. hab. Zbyszko Melosika Agnieszka Ogonowska, prof. dr hab. – absolwentka psychologii na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego i kulturoznawstwa na Wydziale Zarządzania i Komunikacji Społecznej UJ. Ukończyła również podyplomowe studia logopedyczne i neurologopedyczne na Uniwersytecie Pedagogicznym im. KEN w Krakowie. W 2015 roku uzyskała tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych. Kierowniczka Katedry Mediów i Badań Kulturowych w Instytucie Filologii Polskiej na Wydziale Filologicznym UKEN. Dyrektorka Ośrodka Badań nad Mediami IFP UKEN oraz Zespołu Badań ds. Psychologii Mediów i Edukacji Medialnej. Współzałożycielka i pierwsza prezeska Polskiego Towarzystwa Edukacji Medialnej. Współpracowniczka Polskiego Komitetu ds. UNESCO. Ekspertka Komisji Europejskiej, NAWA oraz NCBR. Członkini ECREA i COST. Redaktorka naczelna „Studia de Cultura”. Agnieszka Walecka-Rynduch, dr hab. prof. UJ – absolwentka politologii i kulturoznawstwa na Wydziale Studiów Międzynarodowych i Politycznych Uniwersytetu Jagiellońskiego. Ukończyła także Międzywydziałowe Studium Amerykanistyczne na tym samym wydziale. Zatrudniona na stanowisku profesora uczelni w Zakładzie Nowych Mediów, Instytut Dziennikarstwa, Mediów i Komunikacji Społecznej, Wydział Zarządzania i Komunikacji Społecznej UJ. Członkini Zarządu Polskiego Towarzystwa Komunikacji Społecznej, przewodnicząca sekcji Komunikowanie Polityczne. Członkini i sekretarz Komisji Etyki Komunikacji PAU. Współpracuje z Ośrodkiem Badań nad Mediami. Jej zainteresowania badawcze koncentrują się wokół wpływu mediów na kluczowe obszary sfery publicznej.
Książka ta ma nietypową jak na pracę teatrologiczną kompozycję. Jej pierwsza część zawiera obszerny biogram Ludwika Solskiego. W drugiej znajdują się syntetyczne charakterystyki jego osiągnięć jako aktora, reżysera i dyrektora teatrów. Następne dwa rozdziały powstały z przekonania, że powinnością teatrologa jest pokazanie, jaką rolę odegrał ten artysta w biografii Wyspiańskiego i współczesnych dramaturgów, którzy dopiero wkraczali w ówczesne życie literacko-teatralne. Z tego powodu pojawia się tam tekst poświęcony współpracy Solskiego z Karolem Hubertem Rostworowskim, dramaturgiem uważanym w ostatnich latach Młodej Polski i w dwudziestoleciu międzywojennym za jedynego następcę Wyspiańskiego. Najbardziej zaskakująca dla czytelnika jest jednak ostatnia propozycja przybliżenia osoby legendarnego artysty, czyli sztuka dramatyczna przedstawiająca Solskiego na teatralnej scenie w kluczowym momencie życia - obchodów setnych urodzin i jubileuszu osiemdziesięciolecia pracy scenicznej. Solski i Witkacy. Dramat w trzech aktach jest daleko wykraczającą poza standardy teatrologiczne formą zwieńczenia naukowych poszukiwań. Inspiracją do napisania tej sztuki były niewątpliwie realne wydarzenia z biografii artysty, niemniej pozostaje ona tekstem literackim, subiektywnie dopełniającym obraz fascynującej postaci Solskiego."Charakteryzując poszczególne role, Popiel nakreślił sposoby ich budowania przez aktora i zarazem tak plastycznie zaprezentował najważniejsze z nich, że czytelnik może bez trudu wyobrazić sobie na scenie Solskiego jako Judasza albo Fryderyka Wielkiego. [] Ostatnia część książki to niemałe zaskoczenie - Autor przedstawia sylwetkę Solskiego poprzez medium stricte literackie. [] Uważam tę publikację za niezwykle wartościową. Wypełnia ona istotną lukę w badaniach teatralnych, a oryginalna, zaskakująca forma przysporzy jej bez wątpienia wielu czytelników".Z recenzji dr hab. Beaty Guczalskiej, prof. ASTJacek Popiel - profesor nauk humanistycznych, teatrolog, historyk literatury, nauczyciel akademicki w Katedrze Dramatu i Teatru Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1978-2020 związany także z Akademią Sztuk Teatralnych w Krakowie. Autor prac z historii teatru i dramatu polskiego, między innymi: Sztuka dramatyczna Karola Huberta Rostworowskiego (1990), Los artysty w czasach zniewolenia. Teatr Rapsodyczny 1941 1967 (2006), Teatr Danuty Michałowskiej. Od "Króla-Ducha" do "Tryptyku rzymskiego" (2011), Czy teatr może zbawić człowieka? Karol Wojtyła w labiryncie sztuki (2024), Uniwersytet przestrzenią wolności (2024). Jest również autorem dramatów, adaptacji scenicznych i scenariuszy teatralnych. Jego sztuka Doktor Korczak była wystawiana między innymi w Tokio (2001) i Osace (2005). W 2025 roku ukazała się książka Wyspiański. Tryptyk dramatyczny. Zamieszczona w niej sztuka Wyspiański. Sceny z życia artysty została zrealizowana jako pięcioodcinkowy serial teatru radiowego w reżyserii Doroty Segdy.
Okres dyktatury komunistycznej jest czasem szczególnym w kontaktach kulturalnych między Polską a Węgrami. Zakładano wówczas, że wymiana kulturalna ze wszystkimi krajami socjalistycznymi powinna się odbywać na zasadzie symetrii. Nigdy jednak nie udało się tego założenia w pełni zrealizować. Przede wszystkim zabrakło równości instytucjonalnej. W Warszawie funkcjonował bowiem Węgierski Instytut Kultury, natomiast w Budapeszcie instytucja o niższej randze - Czytelnia Polska, a później Ośrodek Informacji i Kultury Polskiej. Kontakty były starannie wyreżyserowane, nie wychodzono poza określony "komunistyczny kanon". Mimo to nie można przecenić działalności OIiKP jako miejsca, w którym uczono języka polskiego, koordynowano tłumaczenia literatury, prezentowano dzieła filmowców i sztuki teatralne. Jest to jedna z najstarszych działających za granicą polskich instytucji kulturalnych.Autorzy niniejszej publikacji dokonali precyzyjnej analizy źródeł archiwalnych oraz literatury przedmiotu. Na tej podstawie stworzyli zarys dziejów polskich placówek nad Dunajem. Przyjęli zasadę chronologiczną oraz zasadę hierarchiczności zagadnień.
Jak zrozumieć siebie i swoje dzieckoPełne spektrum rodzicielstwaOsoby autystyczne funkcjonują w systemie, który zbyt często ocenia ich rodzicielstwo neurotypową miarą. Niejednokrotnie płacą za to wstydem, poczuciem winy i przekonaniem, że wszystko robią nie tak.Pooky Knightsmith burzy ten schemat. Pokazuje, że hiperfokus, potrzeba przewidywalności czy dosłowność w komunikacji to nie deficyty, które należy kompensować, lecz konkretne zasoby przydatne w codziennej opiece nad dzieckiem.Autorka sięga po szeroki wachlarz życiowych doświadczeń: od pierwszych chwil z noworodkiem i planowania dnia, przez reagowanie na przeciążenie sensoryczne oraz meltdowny, aż po wzmacnianie relacji z dzieckiem i odkrywanie wspólnych pasji. Wyjaśnia również, jak ważne jest budowanie sieci wsparcia i kontakt z innymi autystycznymi rodzicami. W kolejnych rozdziałach omawia najtrudniejsze wyzwania i proponuje strategie radzenia sobie z nimi, zostawiając przestrzeń na refleksję oraz szukanie rozwiązań dostosowanych do własnych potrzeb.Ten praktyczny, wspierający przewodnik, pomoże Ci być wystarczająco dobrym rodzicem w zgodzie ze sobą i przy zachowaniu neuroróżnorodnej perspektywy.Choć coraz więcej osób otrzymuje diagnozę autyzmu w dorosłości, a wielu rodziców odkrywa własną neuroatypowość dopiero po diagnozie dziecka, wciąż zbyt mało mówimy o doświadczeniach autystycznych dorosłych, w związkach romantycznych czy w roli rodzica. Ta książka wypełnia ważną lukę, a jej szczególną wartością jest perspektywa autorki, która łączy wiedzę specjalistyczną z własnym doświadczeniem osoby autystycznej i matki neuroatypowych dzieci. Bez oceniania i narzucania jednej właściwej ścieżki pokazuje zarówno wyzwania związane z rodzicielstwem, jak i mocne strony autystycznych rodziców, które mogą okazać się cennym wsparciem w tej niezwykłej życiowej roli. W praktyczny i życzliwy sposób pomaga lepiej rozumieć siebie, zadbać o własne potrzeby oraz budować dobrą relację z dzieckiem - w zgodzie ze sobą, a nie z neurotypowymi oczekiwaniami.Tomasz Michałowicz, prezes Fundacji JimChciałabym mieć wehikuł czasu i móc przeczytać tę książkę 10 lat temu - moje życie jako neuroatypowej matki trójki dzieci w spektrum autyzmu byłoby wówczas o wiele łatwiejsze. To pierwsza w Polsce książka o rodzicielstwie przeznaczona dla osób w spektrum autyzmu.Choć jestem matką od kilkunastu lat, wiele się z niej nauczyłam.Agnieszka Sułkowska, Autyzm po ludzkuPooky Knightsmith, PhD - doktor nauk w zakresie psychologii klinicznej (Institute of Psychiatry, King's College London), wykładowczyni, psychoedukatorka i autorka książek. Specjalizuje się w badaniach nad zdrowiem psychicznym dzieci i młodzieży oraz neuroróżnorodnością, przekładając wiedzę naukową na praktyczne strategie stosowane w rodzinach oraz instytucjach edukacyjnych. Sama jest osobą autystyczną i matką neuroróżnorodnych dzieci.
Praktyczne strategie na co dzieńNie pozwól, by lęk cię ograniczałRozpoczęcie rozmowy, telefon do urzędu, wystąpienie publiczne czy wyrażenie własnej opinii w gronie znajomych - takie sytuacje mogą onieśmielać, a nawet wzbudzać strach. W każdej z nich może się ujawniać lęk społeczny, a wraz z nim obawa przed tym, jak wypadniemy w czyichś oczach. Unikanie takich wyzwań przynosi chwilową ulgę, lecz na dłuższą metę utrwala, a niekiedy nasila lęk.Deborah Dobson, psycholożka z wieloletnim doświadczeniem klinicznym, pokazuje, jak przerwać to błędne koło. Korzystając z narzędzi terapii poznawczo-behawioralnej, prowadzi cię od rozpoznawania emocji i reakcji ciała, przez nazywanie i kwestionowanie myśli podtrzymujących lęk, aż po stopniową ekspozycję - celowe mierzenie się z okolicznościami powodującymi napięcie i chęć wycofania się. W poradniku znajdziesz praktyczne ćwiczenia, które pomogą ci lepiej radzić sobie z trudnościami wywoływanymi przez lęk społeczny w pracy, w szkole i w relacjach z bliskimi. Tę książkę możesz przeczytać od początku do końca lub sięgać po nią zawsze wtedy, gdy pojawi się konkretny problem.Choć lęk społeczny bywa obezwładniający, nie musi cię ograniczać ani decydować o twoich wyborach. Można nauczyć się z nim dobrze żyć.Sytuacje społeczne budzą w tobie lęk? A może zmaga się z nim ktoś, kto jest ci bliski? Poradnik Deborah Dobson pomoże ci zrozumieć ten problem i uwolnić się od lęku dzięki drobnym codziennym zmianom w sposobie myślenia i zachowania.Judith S. Beck, PhD, autorka książki Terapia poznawczo-behawioralna. Podstawy i zagadnienia szczegółowe (WUJ, 2025)Poradnik pełen praktycznych strategii, dzięki którym przełamiesz mechanizmy podtrzymujące lęk społeczny. Deborah Dobson pomaga spojrzeć na niego z nowej perspektywy i uczy innowacyjnych sposobów radzenia sobie z nim. Co najważniejsze, jej książka ułatwia budowanie głębszych relacji z ludźmi, a dzięki temu wzrasta poziom satysfakcji z życia.David A. Clark, PhD, współautor książki Zaburzenia lękowe. Podręcznik z ćwiczeniami opartymi na terapii poznawczo-behawioralnej (WUJ, 2018)Deborah Dobson, PhD- psycholożka kliniczna specjalizująca się w terapii osób z zaburzeniem lęku społecznego, profesorka na Wydziale Psychologii Uniwersytetu w Calgary. Prowadzi szkolenia i konsultacje z terapii poznawczo-behawioralnej. Została uhonorowana Governor General's Caring Canadian Award za działalność na rzecz zdrowia psychicznego. Należy do Towarzystwa Terapii Poznawczej i Behawioralnej oraz Kanadyjskiego Towarzystwa Psychologicznego.
Poradnik z ćwiczeniamiZnajdź swój klucz do zdrowieniaTrauma często odbiera poczucie bezpieczeństwa i wiarę w to, że po wstrząsającym wydarzeniu mamy jeszcze szansę na satysfakcjonujące życie. Powrót do równowagi jest jednak możliwy i nie musi oznaczać ponownego zanurzania się w bólu.Babette Rothschild i Vanessa Bear proponują osiem kluczy do bezpiecznej pracy z traumą - zestaw praktycznych narzędzi, z których możesz korzystać w swoim tempie i na własnych warunkach. Autorki poprowadzą cię przez kolejne etapy zdrowienia: od odbudowywania stabilności i nauki uważności, przez uwalnianie się od flashbacków i wstydu, aż po odzyskiwanie sprawczości i odnajdywanie sensu. Ćwiczenia angażujące ciało i wyobraźnię pomogą ci stopniowo odzyskiwać spokój oraz poczucie wpływu na własne życie.Osiem kluczy do bezpiecznego wyjścia z traumy to poradnik dla każdego, kto szuka stabilności po trudnych doświadczeniach. Sprawdzi się w samodzielnej pracy lub jako uzupełnienie terapii.Książka Rothschild i Bear uczy nas życia, które nie polega na ciągłej walce z własną traumą, lecz na jej uszanowaniu i zatroszczeniu się o nią. To wspaniały przewodnik w rozpoznawaniu tego, co służy naszemu układowi nerwowemu. Szczególnie cenne są dla mnie fragmenty poświęcone temu, że nie musimy opowiadać o swojej traumie, by zdrowieć. Będę tę książkę polecać swoim klientom i specjalistom pracującym z osobami po traumie.Sabina Sadecka, psycholożka i psychoterapeutka, autorka książki Powrót do ciała, twórczyni podcastu "Ładnie o Traumie"Rothschild i Bear przypominają o jednej z najważniejszych zasad terapii traumy - zdrowienie nie powinno prowadzić do ponownego przytłoczenia. Ich książka pomaga w powracaniu do stabilności, odzyskiwaniu poczucia bezpieczeństwa i wpływu na własne życie, a także w coraz lepszym odróżnianiu przeszłości od teraźniejszości. Czyni to z poszanowaniem granic, potrzeb i tempa pracy osoby, która doświadczyła traumy. To mądry i praktyczny przewodnik.Igor Rotberg, psycholog, psychotraumatolog, certyfikowany psychoterapeutaOsiem kluczy do bezpiecznego wyjścia z traumy to skarbnica cennych informacji i praktycznych strategii. Będzie wsparciem zarówno dla osób po traumie, które samodzielnie dążą do uzdrowienia, jak i dla terapeutów oraz pacjentów wspólnie przechodzących przez ten proces.Janina Fisher, autorka książki Terapia osób, które przetrwały traumy złożone (WUJ, 2019)Babette Rothschild od kilkudziesięciu lat pracuje jako klinicystka. Jest autorką i redaktorką cenionych publikacji dotyczących terapii traumy i PTSD, w tym bestsellerowych pozycji Ciało pamięta. Psychofizjologia traumy i terapia osób po urazie psychicznym (WUJ, 2014) oraz Ciało pamięta, tom 2: Rewolucja w terapii traumy (WUJ, 2021). Obecnie pisze i superwizuje, prowadzi też międzynarodowe wykłady, szkolenia i konsultacje.Vanessa Bear - psychoterapeutka, ekopsychoterapeutka oraz specjalistka terapii traumy. Pracuje z dziećmi, młodzieżą i osobami dorosłymi w ramach prywatnej praktyki, a także prowadząc szkolenia i warsztaty dla specjalistów. W pracy integruje EMDR, podejścia somatyczne oraz metody oparte na współczesnej wiedzy o traumie i funkcjonowaniu układu nerwowego. Jest współautorką książki Help for the Helper Workbook (wspólnie z Babette Rothschild) oraz twórczynią Wild & Well-Being Card Deck.
Terapia psychodynamiczna jako sprawdzona metoda leczenia w zmieniającym się świeciePsychoterapia psychodynamiczna od dekad pozostaje jednym z najlepiej ugruntowanych podejść klinicznych. Coraz większą wagę przywiązuje się w nim do łączenia rygoru empirycznego z wrażliwością na indywidualne potrzeby pacjenta.Autorzy wprowadzają model pragmatycznej psychoterapii psychodynamicznej (PPP), który integruje klasyczne rozumienie emocji, relacji i nieświadomych wzorców z aktualnym stanem wiedzy o skuteczności psychoterapii, przymierzu terapeutycznym oraz mechanizmach zmiany. Szczególną uwagę poświęcono zagadnieniom istotnym dla współczesnej praktyki klinicznej: tożsamości płciowej, etnicznej czy kulturowej, społecznym uwarunkowaniom zdrowia psychicznego, a także traumie i jej następstwom. Omówiono również problematykę farmakoterapii, wykorzystanie nowych technologii oraz szanse i zagrożenia telepsychoterapii.Drugie, gruntownie zaktualizowane wydanie Terapii psychodynamicznej stanowi praktyczny podręcznik dla specjalistów zdrowia psychicznego chcących rozwijać swój warsztat.Jeśli chcesz się dowiedzieć, czy psychoterapia pomaga, i poznać najnowsze wyniki badań oraz osiągnięcia w obszarze terapii psychodynamicznej - przeczytaj książkę Summersa, Barbera i Silcha-Mano. Polecam z pełnym przekonaniem.Zofia Milska-WrzosińskaAutorzy łączą tradycyjne założenia terapii psychodynamicznej z nowymi ideami; redefiniując "stare" pojęcia, tworzą model nazwany pragmatyczną psychoterapią psychodynamiczną. Konceptualizacja niektórych terminów i parametrów pracy różni się od dotychczasowych ujęć, a stworzony przez autorów model odbiega od dotychczas opracowanych koncepcji psychoterapii wywodzących się z psychoanalizy.Piotr Miszewski, prezes Polskiego Towarzystwa Psychoterapii PsychodynamicznejRichard F. Summers, MD- profesor psychiatrii klinicznej w Perelman School of Medicine przy Uniwersytecie Pensylwanii. Jest uznanym dydaktykiem i klinicystą oraz autorem licznych prac na temat terapii psychodynamicznej, przymierza terapeutycznego, przedmiotu uwagi w psychoterapii, dobrostanu lekarzy oraz psychologii pozytywnej.Jacques P. Barber, PhD- profesor emeritus w Gordon F. Derner School of Psychology przy Uniwersytecie Adelphi, afiliowany także przy Uniwersytecie Nowojorskim oraz przy Uniwersytecie Pensylwanii. Jego dorobek naukowy obejmuje publikacje dotyczące terapii psychodynamicznej oraz przymierza terapeutycznego.Sigal Zilcha-Mano, PhD- profesorka psychologii klinicznej na Uniwersytecie w Hajfie, gdzie kieruje Laboratorium Badań nad Psychoterapią. W swojej pracy badawczej koncentruje się na terapii psychodynamicznej i mechanizmach zmiany.
Jeżeli wydaje ci się, że zmiana jest niemożliwa – masz rację. Wydaje ci się Neuroplastyczność, czyli zdolność mózgu do reorganizowania się i tworzenia nowych połączeń przez całe życie, należy do rewolucyjnych odkryć nauki. Oznacza, że nie jesteśmy skazani na utrwalone schematy myślenia, reagowania i działania. Co więcej, badania z zakresu epigenetyki udowadniają, że codzienne wybory wpływają na ekspresję genów – aktywują te, które są dla nas korzystne, i wyciszają te, które nam nie służą. John B. Arden, psycholog kliniczny z ponad czterdziestoletnim doświadczeniem, przekłada najnowsze dokonania neuronauki na praktyczne strategie. Opracowana przez niego metoda FEED wspomaga proces kształtowania ścieżek neuronalnych poprzez skupienie, wysiłek, bezwysiłkowość i zdecydowanie. Model SEEDS z kolei ułatwia kształtowanie nawyków opartych na pięciu filarach zdrowia mózgu: relacjach społecznych, aktywności fizycznej, edukacji, diecie i śnie. Poradnik wprowadza w fascynujący obszar psychoneuroimmunologii – nauki badającej powiązania między mózgiem, układem odpornościowym i samopoczuciem. Pokazuje, że wdrożenie zmiany nie sprowadza się do motywacji, lecz warto na nie spojrzeć jak na proces biologiczny, który można świadomie wspierać. To nie jest kolejna książka o mózgu – to narzędzie do jego przeprogramowania. Arden integruje współczesne odkrycia neuronauki, psychologii i nauk o zdrowiu. Pokazuje, że zmiana w naszym życiu ma podstawy zarówno psychologiczne, jak i biologiczne. Niełatwo znaleźć książkę, która tak dobrze łączy wyniki badań z praktycznymi wskazówkami. To znakomita lektura dla osób, które chcą lepiej radzić sobie ze stresem, wzmacniać dobrostan i dbać o zdrowie, opierając się na rzetelnej wiedzy naukowej. Mateusz Banaszkiewicz, psycholog zdrowia Dla terapeuty Zaprogramuj swój mózgna nowo to zestaw interwencji cennych w pracy klinicznej, a dla pacjenta – pakiet najważniejszych strategii samoopieki. Książkę można traktować jako katalog codziennych ćwiczeń, jako kolejną odsłonę nowoczesnej terapii zintegrowanej czy jako poradnik dotyczący regulacji zachowania i głębokich procesów poznawczych. Jedno jest pewne – zawiera ogrom solidnej wiedzy i wyróżnia się na tle setek uproszczonych „poradników wellbeingu”. Tu jest konkret. I fenomenalna inspiracja do pracy nad sobą oraz z innymi ludźmi. Tadeusz Reimus, psycholog, psychoterapeuta integratywny John B. Arden , PhD, psycholog kliniczny, były dyrektor ds. szkoleń w zakresie zdrowia psychicznego w jednym z największych systemów opieki zdrowotnej w Stanach Zjednoczonych. Badania z zakresu neuropsychologii zainspirowały go do zintegrowania podejścia biologicznego i psychoterapeutycznego. Autor kilkunastu książek przetłumaczonych na ponad dwadzieścia języków. W Polsce ukazały się między innymi Neuronauka w psychoterapeutycznym procesie zmiany (WUJ, 2017) oraz Umysł – mózg – gen. W kierunku zintegrowanej psychoterapii (WUJ, 2021). Prowadził specjalistyczne seminaria w ponad trzydziestu krajach.
Relacja terapeutyczna w pracy z rodziną W gabinecie terapeuty rodzinnego spotykają się osoby, które cierpią i potrzebują na nowo sobie zaufać. W trakcie terapii zyskują przestrzeń, w której mimo bólu, konfliktów i trudnych doświadczeń mogą dostrzec i wzmocnić łączące je więzi. Peter Rober omawia przymierze terapeutyczne w pracy z całą rodziną i pokazuje, jak budować zaufanie z każdym jej członkiem. Przywoływane przez niego metaanalizy dotyczące czynników zmiany, informacji zwrotnych od klientów i zawodowego zwątpienia terapeuty stają się punktem wyjścia do praktycznych interwencji. Kolejne rozdziały poświęcone są osobie terapeuty, jego obecności, dialogowi wewnętrznemu i regulacji emocji. Rozważania teoretyczne zilustrowano pogłębionymi studiami przypadków. Podręcznik Jak skutecznie prowadzić terapię rodzin pomaga poszerzać repertuar interwencji, a przede wszystkim świadomie rozwijać warsztat relacyjny. To lektura obowiązkowa dla terapeutów rodzinnych, terapeutów par i psychoterapeutów systemowych. Dla osób uczących się terapii rodzin ta książka powinna być lekturą obowiązkową. Odwołując się do badań naukowych i własnej praktyki, Peter Rober pokazuje w niej, że w psychoterapii kluczowe znaczenie ma relacja terapeutyczna. Pisze, jak tę relację można rozumieć, jak ją rozwijać, jak o nią dbać i od czego ona zależy. Podstawowym wyzwaniem nie są więc same techniki, lecz umiejętność terapeuty rozumienia swojego umysłu w trakcie procesu terapeutycznego. Ten poradnik (rady w nim zawarte są niezwykle użyteczne) jest też podręcznikiem, więc dobrze go mieć pod ręką, przy sobie, albo – jeszcze lepiej – we własnym umyśle. Głównym adresatem tej książki są terapeuci rodzin, ale nie wątpię, że także nauczyciele psychoterapii i terapeuci indywidualni mogą z niej skorzystać. Z kolei czytelnik spoza branży dowie się, co się dzieje w myślach i uczuciach psychoterapeutów. Ciekawe? Bardzo ciekawe. prof. dr hab. Bogdan de Barbaro Zawód psychoterapeuty to ciągły proces stawania się obecnym, dostępnym, responsywnym i refleksyjnym w kontakcie z klientami i właśnie o tym jest książka Petera Robera. Autor, odwołując się do klasycznych i współczesnych koncepcji, jest przewodnikiem po stanach umysłu i emocji psychoterapeuty. Wyjaśnia, w jaki sposób porusza się w przestrzeni intersubiektywnej, którą tworzy z członkami rodziny. Rober koncentruje się na psychoterapii rodziny, ale jego wskazówki dotyczące procesu budowania przymierza są uniwersalne, do zastosowania w każdej z form psychoterapii. Pokazuje, jak z delikatnością i szacunkiem rozmawiać o cierpieniu, doceniając własną odpowiedź emocjonalną i wewnętrzny dialog psychoterapeuty. Czytelnik znajdzie tu również narzędzia – kwestionariusze do badania informacji zwrotnych od klientów. Spotkanie z myślami, słowami, opisami przypadków Robera uczy respektu i pokory, ale równocześnie może dawać nadzieję zarówno początkującym, jak i doświadczonym psychoterapeutkom i psychoterapeutom. dr Bogusława Piasecka W świecie zachwyconym technologią Peter Rober przypomina, że leczy człowiek. Mądra, dobrze napisana i oparta na rzetelnych badaniach książka psychoterapeuty, na którego warsztaty podczas międzynarodowych konferencji European Family Therapy Association miejsca rozchodzą się od razu. Magdalena Pozarzycka-Szwed, psychoterapeutka i superwizorka psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego
Icchok Kacenelson jest szerzej znany jako autor jednego utworu: Dos lid fun ojsgehargetn jidiszn folk, który należy do kanonu literackich świadectw Zagłady. Ta 900-wersowa Pieśń powstała w obozie internowania w Vittel we Francji, gdzie poeta spędził ostatni rok życia. Po deportacji do obozu przejściowego w Drancy został wywieziony do Auschwitz, gdzie zginął w komorze gazowej. Pieśń to zarazem „Epitafium”: jedyny w swoim rodzaju kamień nagrobny dla wymordowanych europejskich Żydów. Niniejsza praca to drugi z trzech planowanych tomów poświęconych Pieśni. Jego celem – obok udostępnienia transkrypcji tekstu i adnotowanego tłumaczenia filologicznego – jest przedstawienie genezy oraz losów poematu, który Kacenelson nazywa „ostatnią pieśnią ostatniego Żyda”. Na podstawie sprzecznych relacji rekonstruujemy proces powstawania utworu, a także staramy się wyjaśnić fakt sporządzenia przez autora co najmniej pięciu kopii, co jest zapewne przypadkiem bez precedensu w dziejach literatury obozowej. W kolejnych rozdziałach analizujemy rękopisy, omawiamy historię edycji i próbujemy zinterpretować na pozór chaotyczną strukturę poematu. Tom zamyka wstępna prezentacja powojennej recepcji tekstu jidyszowego. Andrzej Pawelec jest pracownikiem naukowym Instytutu Filologii Angielskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie uczy filozofii, teorii języka oraz przekładu. Wydał m.in. Znaczenie ucieleśnione (Kraków 2005) i Metafora pojęciowa a tradycja (Kraków 2006), jest też autorem publikacji o polskich tłumaczeniach poezji Emily Dickinson, a także – wraz z Magdaleną Sitarz – o przekładach Pieśni Kacenelsona. Magdalena Sitarz jest pracownikiem naukowym Instytutu Germanistyki i Nordystyki Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie prowadzi zajęcia z literatury i kultury niemieckojęzycznej, jak również zajmuje się literaturą i kulturą jidysz XX wieku. Opublikowała m.in. Yiddish and Polish Proverbs – Linguistic and Cultural Contacts (Kraków 2000) oraz Literatura jako medium pamięci. Świat powieści Szolema Asza (Kraków 2010).
Kokreacja w praktyce. Od pomysłu do rozwiązania to podręcznik metodyczny poświęcony projektowaniu i moderowaniu procesów współtworzenia w sektorach publicznym i społecznym. Autorki przedstawiają działania kokreacyjne krok po kroku - od diagnozy problemu i pracy z interesariuszami, przez generowanie pomysłów i prototypowanie, po testowanie oraz wdrażanie rozwiązań. Publikacja opiera się na doświadczeniach zdobytych w Campus Living Lab Uniwersytetu Jagiellońskiego, a także w ramach prac nad projektami dydaktycznymi i badawczymi realizowanymi z udziałem studentów i innych interesariuszy. Książka łączy refleksję nad partycypacją i innowacjami społecznymi z praktycznym zestawem gotowych do zastosowania narzędzi.Kamilla Noworól - doktor nauk humanistycznych, adiunkt w Instytucie Spraw Publicznych Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jej zainteresowania badawcze obejmują zarządzanie publiczne, partycypację publiczną oraz kokreację. Prowadzi badania i zajęcia dydaktyczne z zakresu między innymi współtworzenia rozwiązań oraz metod i instrumentów zarządzania rozwojem. Członkini zespołu Campus Living Lab UJ.Katarzyna Peter-Bombik - doktor nauk ekonomicznych, adiunkt w Instytucie Spraw Publicznych Uniwersytetu Jagiellońskiego. Zajmuje się problematyką zarządzania w sektorze publicznym i społecznym. Koncentruje się na zarządzaniu projektami, w tym projektami społecznymi, na przedsiębiorczości publicznej i działaniach innowacyjnych.
The main focus of Ewa Kocój’s research has become a tale of an immured woman and Master Manole – popular in Romania but also found in many regions of Central-Eastern and Southern Europe. The present analysis was inspired by the author’s field research conducted in the Curtea de Argeș monastery, where she has observed the existence of two realities of ideas connected to that space, in which two women’s devotion constitutes the canvas for the archaic beliefs about the immured wife of Master Manole, which the members of the local community still recount to this day. The author was able to prove that this tale confirms the universal character of the consciousness construct, which sustains the timeless phenomenon of the inner spiritual transformation with the help of symbols. The present monograph showcases a great deal of knowledge supported by very important empirical experience, which is the result of a few decades of field research in many parts of Romania. The research activity of the anthropologist allowed her to familiarise herself with the observed individuals; understand their mentality; explain the meanings which they assign to the reality surrounding them. The author shares this experience with readers in a communicative manner, filling a knowledge gap about this country. dr hab. Eugeniusz Kłosek, prof. UWr. Prof. dr hab. Ewa Kocój – ethnographer, cultural anthropologist, professor at the Institute of Culture of the Jagiellonian University, psychologist and psychotherapist. Her main research interests are difficult heritage, cultural memory and memory of national, ethnic as well as religious minorities in Central and South-Eastern Europe. She researches religiosity in multicultural border regions; human relations with artefacts – including religious and folk art, as well as Carpathian heritage. Currently, she focuses on the traces of traumatic cultural heritage and underground museum practices in the Carpathian region in her research. Studies on Heritage and Cultural Memory- The series presents new Polish and foreign research on heritage and cultural memory as well as modern discussions devoted to methods and theories connected to this field. It offers the readers publications on cultural memory, artefacts, material and immaterial cultural heritage as well as their interrelationships. Its focus centres around heritage and cultural memory in different contexts, including heritage of national, ethnic as well as religious minorities; heritage of border regions; and the difficult, uncomfortable heritage without heirs or of the marginalised and the excluded. The authors research the processes connected to the constructs of heritage and cultural memory as well as the methods of their use and misuse; while tracing the tensions between the ideologised and lived heritage. They are also interested in the notions of heritage and memory negotiations, image construction of the past and use thereof within different cultural strategies and political agendas. Series Editorial Board: Prof. dr hab. Ewa Kocój – series editor, dr hab. Bożena Gierat-Biedroń, dr hab. Monika Golonka-Czajkowska, prof. UJ, dr hab. Agnieszka Gronek, prof. UJ, dr hab. Alicja Kędziora, prof. UJ, dr hab. Krzysztof Kowalski, prof. dr hab. Grażyna Kubica-Heller, dr hab. Anna Niedźwiedź, prof. UJ, dr Joanna Szulborska-Łukaszewicz, dr hab. Stanisława Trebunia-Staszel, dr hab. Patrycja Trzeszczyńska, dr hab. Cezary Woźniak, prof. UJ, dr hab. Małgorzata Zawiła
Niniejszy tom stanowi drugą część wydawanej pod redakcją Włodzimierza Galewicza Antologii etyki badań naukowych i dotyczy etycznych problemów badań w naukach społecznych. Czy jednak kardynalne zasady etyki badań naukowych, stosowane pierwotnie w dziedzinie biomedycyny, zachowują swoją ważność w badaniach społecznych? Redaktor tomu przedstawił we Wprowadzeniu zarys problemów związanych z tą kwestią, zwłaszcza w odniesieniu do zasady świadomej zgody oraz wymaganej etycznej oceny badań z udziałem ludzi. Bardziej szczegółowych wskazówek, pozwalających na pełniejsze, nawet jeżeli tylko warunkowe rozstrzygnięcie, zainteresowanym czytelnikom z różnych profesjonalnych kręgów dostarczy zaś wybór tekstów omawiających zasadnicze ogólne tematy etyki w badaniach społecznych (jak świadoma zgoda, decepcja i niejawność, czy też ochrona prawa do prywatności, poufność i anonimowość), ale także etyczne aspekty szczególnych metod tych badań (jak obserwacja, sondaż i eksperyment).Niniejsza publikacja została sfinansowana ze środków Programu Strategicznego Inicjatywa Doskonałości w Uniwersytecie Jagiellońskim w ramach działalności Rektorskiej Komisji ds. Etyki Badań Naukowych
Tom pierwszy Refleksji nad zarządzaniem ludźmi to wyjątkowe spojrzenie na praktykę współczesnego HR. Autorzy doświadczeni menedżerowie, pracownicy i eksperci dzielą się własnymi obserwacjami oraz rozwiązaniami sprawdzonymi w realiach biznesowych. Książka porusza aktualne wyzwania, a także pokazuje, jak rozwijać potencjał pracowników i budować kulturę sprzyjającą ich rozwojowi. Publikacja łączy wiedzę naukową z konkretnymi rozwiązaniami, które można wykorzystać w pracy zawodowej w dynamicznie zmieniającym się świecie. To wartościowa lektura dla menedżerów, specjalistów HR, studentów i przedsiębiorców oraz osób planujących karierę w obszarze zarządzania. Zespół redakcyjny tworzą badaczki specjalizujące się w dziedzinie zarządzania, związane z Instytutem Ekonomii, Finansów i Zarządzania Uniwersytetu Jagiellońskiego. Każda z nich ma bogate doświadczenie biznesowe i dydaktyczne. Redaktorki aktywnie współpracują z organizacjami, prowadzą projekty doradcze i szkoleniowe, a także uczestniczą w inicjatywach rozwojowych dotyczących zarządzania ludźmi.
Działalność naukowa Anny Łebkowskiej, od początku konsekwentnie oscylując wokół (nie)możliwości fikcji splecionych z realnością w jej rozmaitych imaginacyjnych i spekulatywnych, a później przede wszystkim afektywno- -relacyjnych rejestrach, zaświadcza zarówno o sprawczości literatury, jak i o światotwórczym potencjale samej teorii. Antropologia literacka krakowskiej badaczki jest bowiem projektem tyleż metodologicznym, co etycznym. Reprezentacja styka się tu z doświadczeniem, a uważność na to, co tekstualne, łączy się z żywym zainteresowaniem tym, co do wysłowienia mają same ludzkie i pozaludzkie ciała oraz materie, osadzone w pulsującej, zmysłowej i pełnej sprzeczności tkance rzeczywistości.
Zagadnienie genetycznych relacji między ewangeliami synoptycznymi od setek lat nurtuje czytelników. I choć pojawiło się wiele hipotez wyjaśniających te związki, to żadna nie zyskała powszechnej aprobaty. Książka Grzegorza Wingerta jest kolejną próbą zmierzenia się z problemem synoptycznym, która w centrum stawia zaginiony tekst wykorzystywany przez Marcjona z Synopy. To zagadkowe dzieło traktowano zwykle jako okaleczoną i dalece zmodyfikowaną redakcję Ewangelii Łukasza. W historii badań pojawiały się jednak głosy, że Ewangelia Marcjona może być pierwotniejsza. Argumentując za tym stanowiskiem, autor nie tylko wprowadza czytelnika w skomplikowany świat literackich analiz, ale także rysuje obraz chrześcijaństwa II wieku czasu, gdy głównym kryterium wspólnoty wciąż była kategoria komunii, a nie ortodoksji. Hipoteza względnej pierwotności Ewangelii Marcjona była już wysuwana, ale jej dawni zwolennicy nie potrafili jej należycie dowieść była to raczej propozycja podszyta polemiką z tradycyjnym chrześcijaństwem. Ich nieliczni nowsi kontynuatorzy również proponowali argumentację niekompletną i przesadną. Grzegorz Wingert znacznie posunął badania naprzód. Powiązał je też interesująco z problemem relacji między różnymi ewangeliami. Jest to ciekawy wkład w studia nad Biblią i wczesnym chrześcijaństwem, istotny także w skali międzynarodowej.Z recenzji wydawniczej prof. dra hab. Michała Wojciechowskiego
This book explores Two-Spirit and LGBTTQ* contributions to and interventions in museums and museum studies, both as a means of addressing structural exclusions and of opening new modes of productive inquiry and activism. Building on the inroads that have been made into existing museological practice and scholarship, the collection brings new voices and concerns to the field. For the contributors to this volume, "queering the museum" is not only about addressing representations of gender and sexuality, but also challenging white privilege, racism, and settler colonialism among other structures of oppression as they operate alongside and with heteronormativity, homophobia, and transphobia in and beyond museums, archives, and galleries. To challenge these norms in the context of museums and other knowledge-producing institutions means that "queering" must also, simultaneously and inextricably, be decolonial. That is, queering and decolonizing are inseparable strategies if we understand that heteronormativity and gender binaries are constructions that stem from colonial logics and are upheld by colonial institutions. The book features essays by artists, curators, and scholars-emerging and established- from a range of disciplines including Art History, Cultural Studies, Curatorial Studies, English, Indigenous Studies, Museum Studies, and Women's and Gender Studies.
Niniejsza publikacja łączy naukowe podstawy psychologii z praktycznym doświadczeniem twórców filmowych. Autorzy przystępnie wyjaśniają, czym jest psychologia wykonania, jak działa motywacja osiągnięć w świecie twórczym oraz w jaki sposób styl przywództwa reżysera i producenta wpływa na efektywność i satysfakcję z pracy. Przedstawiają także wyniki badań nad psychologicznym funkcjonowaniem filmowców oraz rozmowy z uznanymi przedstawicielami branży: Grzegorzem Łoszewskim, Wojciechem Marczewskim, Jowitą Budnik, Karoliną Bruchnicką, Alkiem Pietrzakiem, Łukaszem Simlatem, Marcinem Kasińskim, Pawłem Dyllusem, Adrianem Apanelem i Anną Serdiukow. Ich refleksje tworzą wielowymiarowy obraz środowiska filmowego – pełnego pasji, napięcia, ryzyka, ale też współpracy i wzajemnego wsparcia. Książka może zainteresować psychologów, filmowców, studentów szkół artystycznych, liderów zespołów, pasjonatów kina i wszystkich, którzy chcą lepiej rozumieć ludzi stojących przed kamerą i za nią. Stanowi ona zaproszenie do dyskusji i budowania bardziej świadomego i zrównoważonego świata filmu.
Psychologia w branży filmowej to wyjątkowo wartościowa i nowatorska propozycja na styku psychologii, nauk o kulturze oraz badań nad twórczością w kontekście przemysłów kreatywnych. Autorzy nie tylko rzetelnie opisują uwarunkowania psychologiczne pracy twórczej, lecz także prezentują szeroki kontekst społeczny i zawodowy tej grupy. Znakomitym uzupełnieniem merytorycznych treści są rozmowy z przedstawicielami branży filmowej – reżyserami, aktorami i producentami.
Z recenzji prof. dr hab. Agnieszki Ogonowskiej
Dr Aleksandra Zienowicz-Wielebska – psycholożka specjalizująca się w psychologii wykonania w sporcie i filmie. Od 2011 roku łączy praktykę z pracą dydaktyczną na wybranych uczelniach (m.in. Uniwersytet SWPS, PWSFTviT w Łodzi, Akademia Muzyczna w Bydgoszczy). W sporcie wspiera rozwój zawodników od etapu młodzieżowego po etap seniorski. Specjalizuje się w psychologii sportów walki. Współpracuje z licznymi organizacjami sportowymi oraz instytucjami filmowymi, zajmując się wzrostem wydajności i dobrostanu jednostek oraz zespołów. Współzałożycielka Centrum Psychologii Wykonania i współautorka publikacji z psychologii wykonania. Współtworzy podkast „Na styku”.
Prof. dr hab. Józef Maciuszek – dyrektor Instytutu Psychologii Stosowanej Uniwersytetu Jagiellońskiego (obecnie czwartą kadencję). Zajmuje się psychologią społeczną i psycholingwistyką oraz zagadnieniami z pogranicza psychologii i antropologii filozoficznej. Autor badań empirycznych z psychologii wpływu społecznego i przetwarzania różnych zjawisk językowych. Napisał ponad 100 artykułów naukowych i kilka książek, takich jak Negacja w języku i komunikacji. O przetwarzaniu negacji w kontekście opisu cech ludzi (WUJ, 2006), Automatyzmy i bezrefleksyjność w kontekście wpływu społecznego. O przetwarzaniu negacji, metafor, wieloznaczności i presupozycji (PWN, 2012), Obraz człowieka w dziele Kępińskiego (Wydawnictwo Naukowe UMK, 2015).
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
