Katarzyna Spurgjasz, Między światami. Historia śląskiego kantora i jego muzycznej kolekcji w czasach przemian wyznaniowych (1654-1707) Odkryta niedawno kolekcja rękopisów muzycznych należała do Joannesa Chrysostomusa Zalaskiego, kantora pracującego w drugiej połowie XVII wieku w trzech śląskich miastach: Prusicach, Namysłowie i Brzegu. Jego życie i działalność przypadły na czasy rekatolizacji przemian wyznaniowych narzuconych przez władze polityczne po wojnie trzydziestoletniej. Gromadzony przez niego repertuar obejmuje utwory kompozytorów lokalnych i szeroko znanych, związanych ze środowiskami katolickimi i luterańskimi, działających na Śląsku, w Czechach, w Rzeczypospolitej, Szwajcarii i Italii; ponad połowa kompozycji zachowana jest unikatowo. Niniejsza książka prowadzi od mikrohistorii kantora i jego muzycznej kolekcji, przez kontekst historyczno-kulturowy trzech miast, w których działał, a następnie przez analizę repertuaru oraz wynikających z niego odniesień aż po szerszą panoramę kultury muzycznej w czasach przemian wyznaniowych.
Szósty tom serii Musica Revelata zawiera edycję cennego zabytku muzyki polskiego Oświecenia kantatę autorstwa Macieja Kamieńskiego do słów Adama Naruszewicza, skomponowaną na zamówienie króla Stanisława Augusta Poniatowskiego z okazji uroczystości odsłonięcia pomnika Jana III Sobieskiego w Łazienkach Królewskich we wrześniu 1788 roku. Rękopiśmienna partytura kompozycji zachowała się w zbiorach Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego. Autorem przedkładanej edycji jest Michał Jagosz, absolwent Instytutu Muzykologii Uniwersytetu Warszawskiego i uczestnik Szkoły Doktorskiej Nauk Humanistycznych Uniwersytetu Warszawskiego.
Katalog kolekcji muzycznej Joannesa Chrysostomusa Zalaskiego zawiera opisy ponad stu utworów zachowanych w blisko dwudziestu rękopisach, gromadzonych przez kościelnego kantora w drugiej połowie XVII wieku. Kolekcja licząca zapewne pierwotnie znacznie więcej źródeł kompletowana była we wszystkich trzech miejscach pracy Zalaskiego: Prusicach, Namysłowie i Brzegu; mimo niepełnego stanu zachowania stanowi dziś cenne świadectwo kultury muzycznej Śląska w czasach przemian wyznaniowych po wojnie trzydziestoletniej. Rekordy katalogowe zawierają szczegółowe opisy rękopisów i zawartych w nich utworów, z uwzględnieniem konkordancji, źródeł tekstu oraz incipitów muzycznych w formie partyturowej.
Rozmowy o języku włoskim to pierwsze polskie tłumaczenie dialogu Prose della volgar lingua. Pietro Bembo zawarł w nim (fikcyjne) rozmowy, jakie toczyć się miały w Wenecji u progu XVI w. między jego przedwcześnie zmarłym bratem Carlem, Ercolem Strozzim, Giulianem deMedici i Federikiem Fregosem. Wydane w 1525 r. dzieło odegrało fundamentalną rolę w procesie kodyfikacji języka włoskiego, wyznaczając normatywny model języka literackiego i stając się punktem odniesienia dla kolejnych pokoleń gramatyków i pisarzy. Na szczególną uwagę zasługują reguły naśladowania klasyków, które na długi czas utrwaliły wysoką pozycję Petrarki jako mistrza poezji i Boccaccia jako mistrza prozy. Przekład, autorstwa Barbary Sosnowskiej, Romana Sosnowskiego i Marty Wojtkowskiej-Maksymik poprzedzony został wstępem (Romana Sosnowskiego, Marty Wojtkowskiej-Maksymik, Martyny Osuch), opatrzony komentarzami i Słowniczkiem oraz Indeksem osób. *** Seria Dawna Literatura Włoska. Studia i Źródła ma w swym założeniu przybliżać polskiemu czytelnikowi, w pełniejszym niż dotąd zakresie, literackie dziedzictwo Italii XVIXVIII w., która, mimo swej politycznej słabości i zmiennych, nierzadko burzliwych, losów, odegrała trudną do przecenienia rolę w ukształtowaniu kulturowego oblicza wczesnonowożytnej Europy. W zaplanowanej na szereg tomów serii ukazywać się będą zarówno pojedyncze naukowe rozprawy naświetlające rozmaite aspekty piśmiennictwa dawnej Italii, z uwzględnieniem jego silnych związków z ówczesną literaturą polską, jak i przekłady włoskich tekstów literackich.
Sprawa wielkiego kniazia moskiewskiego (1571) to pamflet wymierzony w Iwana IV Groźnego, a zarazem fundamentalna jako historyczne źródło, najwcześniejsza z trzech relacji naocznych świadków terroru opryczniny w państwie moskiewskim. Pełna drastycznych szczegółów, atrakcyjna literacko opowieść Schlichtinga nie jest antymoskiewską diatrybą ani paszkwilem na przyzwyczajonych do ucisku i niewoli Moskwicinów to krwawy portret despotycznego władcy, szlachtującego własnych niewinnych poddanych. Przeznaczona pierwotnie na polsko-litewski rynek wewnętrzny miała Sprawa odstręczyć litewską szlachtę i magnaterię od konszachtów z carem, którego terror opisany został jako wymierzony właśnie przeciw kniaziom, bojarstwu i służebnej szlachcie. Narracja utworu toczy się chaotycznie, wbrew chronologicznemu porządkowi wydarzeń, ukazując wedle logiki retorycznej gradacji opryczny terror i coraz dziksze postępki wielkiego kniazia. Przypomina to zapis ustnej opowieści (lub stylizację na taki), której podmiot przedstawia to, co mu się właśnie przypomniało. Możliwe też, że utwór zorganizowany jest celowo naprzemiennie, raz nasycony rosnącym patosem, to znów ironią i groteską, utrzymując na oba sposoby uwagę czytelnika na nieprzewidywalnej postaci Groźnego.
Pośród imponujących budowli, które dokumentują wielkość antyku, archeolodzy na obszarach cesarstwa rzymskiego odnajdują także pozostałości toalet i latryn. Nie wspomina się o nich w opracowaniach typu życie codzienne, a przecież to właśnie grecko-rzymskie miasta, jako pierwsze w historii, zostały wyposażone w zadziwiająco zaawansowane systemy sanitarne, niedoścignione w swych wyrafinowanie skutecznych rozwiązaniach aż do XIX i XX wieku. Nie tylko innowacje technologiczne budzą nasze zdumienie. Oto toalety były w Rzymie rzeczywiście publiczne, bowiem jedna osoba siedziała obok drugiej, bez żadnej intymności! Umawiano się tu na spotkania ze znajomymi i nic nie zakłócało ożywionych rozmów, toczących się w otwartych latrynach. Możemy zajrzeć do tych miejsc ustronnych, ponieważ czynności wykonywane w toalecie stały się zarówno przedmiotem mniej lub bardziej subtelnych żartów i kpin, jak i tematem uczonych zaleceń i porad służących zdrowiu. Refleksy jednych i drugich znajdujemy nie tylko na murach toalet, lecz także m.in. w dziełach ateńskiego komediopisarza Arystofanesa czy arbitra elegancji Petroniusza, którego znamy choćby z Sienkiewiczowskiego Quo vadis. Zapraszamy do podróży po starożytnym świecie, na przechadzkę w te rejony, w których polski Czytelnik jeszcze nigdy nie był, a przy tym nieangażującą zmysłów słuchu i węchu, aby odkryć rzeczywistość ludzi antyku z perspektywy miejsca, do którego nawet Cezar z Pompejuszem chadzali piechotą.
Tom 46 "Biblioteki Dawnej Literatury Popularnej i Okolicznościowej" w opracowaniu Radosława Grześkowiaka zawiera Fraszki (1586) Melchiora Pudłowskiego. Swe dworskie epigramaty wzorował na poezji antycznej (anakreontyki, elegicy rzymscy) i nowołacińskiej (Andrea Alciato, Andrzej Krzycki, Klemens Janicjusz), jego głównym źródłem inspiracji była jednak twórczość czarnoleska. Humanistyczny zbiór Pudłowskiego nie tylko stanowi najwcześniejsze naśladownictwo Fraszek Kochanowskiego, ale też jako bodaj jedyny miał ambicję naśladować złożoność jego lirycznych tonów, żarty i satyryczne docinki przeplatając zadumą nad mechanizmami rządzącymi światem.
Praca stanowi kompendium wiedzy o jezuickich tłumaczeniach Biblii, jest to opracowanie jak dotąd najobszerniejsze i najbardziej wszechstronne, kreślące szeroki kontekst tego dzieła na tle epoki, zawierające oryginalne wyniki badań i nowe rozwiązania postawionych problemów. Wszystko to zostało ubrane w dobrą polszczyznę i precyzyjnie opisane we współczesnych kategoriach literaturoznawczych i językoznawczych. Z całą pewnością praca ta wejdzie na stałe do klasyki naukowej literatury na temat tzw. Biblii Wujka i przez wiele lat będzie stanowiła punkt odniesienia dla innych badaczy.Z recenzji ks. dr. hab. Rajmunda Pietkiewicza
Pałac Leszczyński (1643, 1645) to utwór panegiryczny ułożony z okazji objęcia urzędu starosty generalnego Wielkopolski przez Bogusława Leszczyńskiego. Pochwałę magnata i jego rodu włączył autor w alegoryczną wizję pałacu Sławy, wzniesionego na poznańskim rynku podczas uroczystego wjazdu do miasta. We wspaniałej budowli znajduje się komnata z wizerunkami zasłużonych dla ojczyzny i Kościoła Wieniawitów, stanowiąca alegorię nieśmiertelnej glorii. W wyimaginowanym pałacu bogini wygłasza też laudację nowego generała oraz podejmuje bankietem przybyłych na ceremonię gości.Obecne, drugie wydanie Pałacu Leszczyńskiego przygotowano na podstawie odnalezionego w Szwecji egzemplarza pierwodruku. Opatrzono je nowym wstępem, poprawiono objaśnienia i słownik.
Annibale Orgas należy do grona tych włoskich twórców, którzy na trwałe zapisali się w dziejach kultury muzycznej XVII-wiecznej Rzeczypospolitej. Był pierwszym kapelmistrzem wokalno-instrumentalnej kapeli katedralnej na Wawelu, a później także prepozytem kolegium rorantystów. Zajmował więc najbardziej prestiżowe stanowiska w środowisku muzycznym Krakowa. Jego autorski zbiór Sacrarum cantionum (Roma 1619) zawiera 23 motety przeznaczone na 48 głosów wokalnych i basso continuo. Pod względem stylistycznym kompozycje te reprezentują jeden z nurtów charakterystycznych dla okresu, w którym powstały. Są to utwory wyrosłe na gruncie późnorenesansowej tradycji motetowej, adaptujące jednak w mniejszym lub większym stopniu elementy nowej barokowej stylistyki.
We are proud to present Microcosmus by Franciscus Tidicaeus describing how the man is a reflection of the unique, boundless, and more than extraordinary wisdom of God the Creator, of all-encompassing nature, rightly called a small world; in a pellucid and truly delightful demonstration it is thoroughly expounded and explained, with many a valuable teaching and lesson of nature, presented in a both articulate and eloquent manner.
Adam Burski (Adamus Bursius) fut un modeste professeur de philosophie a l'Academie de Zamość, une institution humaniste d'enseignement superieur. A ses heures libres, il composa un ouvrage etonnant, tant par sa composition que par l'erudition et l'originalite de sa perspective de recherches. La Dialectica Ciceronis, ancree dans un monde profondement humaniste, parut lorsque celui-ci, en pleine mutation, s'interessait deja aux horizons nouveaux. L'ouvrage ne connut qu'une edition en 1604 et, a ce qu'il semble, Demetra presque inconnu de ses contemporains et de la posteriorite, jusqu'au XXe siecle, ou il fut redecouvert, notamment grace aux travaux sur la logique stoicienne.
... la logica, che lo strumento dell'intera filosofia e conviene si estenda fin l dove quest'ultima si estende, la medicina di tutta l'anima ed la sua perfezione in senso strumentale. cio quella che con i suoi strumenti d forma alla ragione, in modo che questa possa realizzare correttamente la sua funzione in tutte le azioni eźoperazioni dell'intelletto mediante le quali ha luogo l'apprendimento
Książka, którą oddajemy w Państwa ręce, jest edycją dwóch traktatów łacińskich z zakresu filozofii moralnej, powstałych w kręgu polskich antytrynitarian na przełomie XVI i XVII wieku: Ethica Aristotelica Jana Crella oraz De veritate Adama Gosławskiego. Polscy antytrynitarianie, zwani również braćmi polskimi, arianami czy też socynianami, kwestionowali nie tylko boskość Chrystusa i koncepcję Ducha Świętego jako Osoby Boskiej, ale również uważali za absurdalne wiele innych fundamentalnych dla chrześcijaństwa dogmatów, takich jak grzech pierworodny czy podstawowe założenia dotyczące odkupienia i zadośćuczynienia. Od ok. 1600 roku ich główną siedzibą stał się Raków, niewielkie miasteczko niedaleko Kielc, które bardzo szybko przeobraziło się w tętniący życiem socyniański ośrodek intelektualny z własną Akademią i drukarnią. Z Rakowem swoje życie związali bohaterowie niniejszej publikacji: Crell jako rektor i wykładowca Akademii oraz Gosławski jako jeden z jej kierowników i opiekunów.
Bułgarzy szczycą się pewną legendą. Według niej, Bułgar podczas rozdawania krain pracował pieczołowicie cały dzień i nie słyszał, kiedy Bóg wzywał go do siebie. Spóźnił się i usłyszał, że Stwórca zdążył już rozdać wszystkie tereny. Smutny już miał odchodzić, kiedy Bóg zawołał go z powrotem i w nagrodę za pracowitość ofiarował mu kawałek raju, który chciał zostawić sobie. Tym rajem miała być Bułgaria.Czy tak jest rzeczywiście? O Bułgarii, o podróżach po jej krańcach, o bułgarskiej mentalności, kulturze, tradycjach i zwyczajach opowie Wam w swojej relacji podróżniczej, przeplatanej opowieściami o spotkaniach z mieszkańcami, humorem i ciekawostkami - Marta Gajęcka - z wykształcenia i zamiłowania bułgarystka, pasjonatka podróżowania, bushcraftu i urban exploringu.
Opella de Passione Domini to unikatowo zachowany cykl dwunastu kompozycji muzycznych wykonywanych podczas medytacji pasyjnych jezuickiej sodalicji Zwiastowania NMP we Wrocławiu. Teksty słowne do tych medytacji napisał prefekt tejże sodalicji, Johannes Thamm (17191787), pełniący tę funkcję również po ogłoszeniu kasaty Towarzystwa Jezusowego na Śląsku (1776). Autorem muzyki do kolejnych recytatywów i arii był zaś najprawdopodobniej uczeń Thamma, Anton Weigang (17511829) jeden z najlepszych kompozytorów czynnych na przełomie wieków XVIII i XIX na terenie Śląska i Ziemi Kłodzkiej. Niniejsza edycja stanowi rekonstrukcję słowno-muzycznej struktury całej kompozycji zachowanej w dwóch rękopiśmiennych kopiach pochodzących ze zbiorów klasztoru kanoników regularnych we Wrocławiu, a przechowywanych obecnie w Bibliotece Uniwersyteckiej w Warszawie.
Opella de Passione Domini to unikatowo zachowany cykl dwunastu kompozycji muzycznych wykonywanych podczas medytacji pasyjnych jezuickiej sodalicji Zwiastowania NMP we Wrocławiu. Teksty słowne do tych medytacji napisał prefekt tejże sodalicji, Johannes Thamm (17191787), pełniący tę funkcję również po ogłoszeniu kasaty Towarzystwa Jezusowego na Śląsku (1776). Autorem muzyki do kolejnych recytatywów i arii był zaś najprawdopodobniej uczeń Thamma, Anton Weigang (17511829) jeden z najlepszych kompozytorów czynnych na przełomie wieków XVIII i XIX na terenie Śląska i Ziemi Kłodzkiej. Niniejsza edycja stanowi rekonstrukcję słowno-muzycznej struktury całej kompozycji zachowanej w dwóch rękopiśmiennych kopiach pochodzących ze zbiorów klasztoru kanoników regularnych we Wrocławiu, a przechowywanych obecnie w Bibliotece Uniwersyteckiej w Warszawie.
Teatr to ważny element rzymskiej rzeczywistości, ale znakomita część związanych z nim zagadnień pozostaje nie do końca zgłębiona. Prezentowana publikacja stara się jednoznacznie rozwiązać pewne kwestie albo postawić najbardziej prawdopodobne hipotezy dotyczące sposobu organizacji ludi scaenici za czasów Plautusa i Terentiusa. Analiza źródeł, którymi jest dwadzieścia jeden dzieł Plautusa oraz sześć utworów Terentiusa, ma wykazać gdzie, kiedy i w jaki sposób inscenizowano wspomniane komedie. Publikacja podzielona została na trzy części. W pierwszej omówiona została geneza i rozwój palliaty. Ponadto przedstawione zostały biografie komediopisarzy oraz tradycja i stan zachowania ich dzieł. W kolejnej części omówiono dni i miejsca, w których je pokazywano oraz wykazano jakich przygotowań wymagało wystawienie komedii. W trzecim rozdziale zbadano wizualną stronę spektaklu, czyli wygląd rzymskiej scaena, skład trupy teatralnej, kostiumy aktorów oraz muzykę towarzyszącą występom.
Katarzyna Wojtalik jest filologiem klasycznym, historykiem i lektorem języka polskiego. Prowadzi badania nad historią teatru rzymskiego, żywotami wczesnochrześcijańskich ascetek oraz kultem świętych w późno antycznej Galii.
Niniejsza monografia została opracowana w ramach projektu badawczego Ofiara krwawa w Grecji starożytnej w świetle danych filologicznych, zrealizowanego w Instytucie Filologii Klasycznej Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie.Przedmiotem zawartych w niniejszym tomie komentarzy są wzmianki o rytuałach ofiarniczych w dziełach pochodzących ze zbioru określanego tradycyjnie jako Corpus Platonicum, zawierającego pisma Platona i anonimowych naśladowców jego myśli i stylu.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
