Książka ma na celu ukazanie ewolucji wzajemnych relacji pomiędzy Polską a Ukrainą od początkowej nieufności i podszytych stereotypami uprzedzeń, przez koncepcję „strategicznego partnerstwa”, do tezy o wzajemnym braterstwie. Kamieniami milowymi na drodze do zbliżenia obu państw i narodów było uznanie przez Polskę (jako pierwsze państwo na świecie) niepodległości Ukrainy, pomarańczowa rewolucja (2004 r.) i skuteczne działania podjęte m.in. przez prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego na rzecz pokojowego rozwiązania ówczesnego kryzysu politycznego w Ukrainie, rewolucja godności i początek wojny rosyjsko-ukraińskiej (2013–2014), wreszcie pełnoskalowa rosyjska agresja przeciwko Ukrainie (2022 r.), budzące podziw obrona własnej państwowości przez Ukraińców i pomoc, jaką w tym okresie Ukrainie i Ukraińcom udzieliła Polska.
Mocną stroną pracy jest warstwa faktograficzna, niezwykle bogata, gęsta, ale trzymana przez Profesora Szeptyckiego w ryzach. Autor nie daje się nieść wydarzeniom, tylko w swej narracji dobrze nad nimi panuje. Niczego ważnego tu nie brakuje, proporcje w prezentacji poszczególnych dziedzin czy problemów wydają się być odpowiednio wyważone. Co ważne, mimo gęstości materii oraz rygorów wynikających ze struktury, tekst czyta się dobrze, język nie utrudnia odbioru, wywód jest wartki.
z recenzji prof. Romana Kuźniara
W polu zainteresowania Andrzeja Szeptyckiego sprawy ukraińskie od dawna zajmują ważne miejsce, dobrze więc, że postanowił przygotować opracowanie wychodzące naprzeciw tym oczekiwaniom. Przygotowana przez niego praca jest dobrym i – co bynajmniej nie tak częste – całościowym wprowadzeniem do tematu. Czytelnicy poznają z niej nie tylko zarys dziejów Ukrainy, ze szczególnym uwzględnieniem ostatnich 30 lat, lecz także porządny katalog aktualnych spraw i problemów, z którymi przychodzi się borykać współczesnym. Przy czym, co istotne, im chronologicznie bliżej teraźniejszości, tym praca staje się ciekawsza, a narracja żywiej kreślona przez autora.
z recenzji prof. Grzegorza Motyki
KSIĘGA KU PAMIĘCI PROF. WOJCIECHA J. BURSZTY Chcieliśmy, aby księga ku pamięci Wojciecha Józefa Burszty ? wybitnego antropologa kultury i kulturoznawcy ? odbiegała od większości podobnych publikacji. Zgromadzone w niej artykuły są bardziej rodzajem wariacji, w których rezonuje myśl Profesora, niż odtwarzaniem konceptów i idei klasyka (już!) polskich nauk społecznych i humanistycznych. I właśnie poprzez taki dobór głosów ? dotyczących statusu antropologii dzisiaj, problemów tożsamości, narodu, popkultury, literatury i filmu w epoce późnej nowoczesności ? pokazujemy żywość i znaczenie dorobku, który autor Świata jako więzienia kultury pozostawił. W tomie publikują: Monika Baer, Michał Buchowski, Izabela Bukraba-Rylska, Mariusz Czubaj, Adam Czyżewski, Bernadetta Darska, Maja Dobiasz-Krysiak, Andrzej Dorobek, Maciej Dudziak, Elżbieta Durys, Agnieszka Kazibut, Tomasz Kamusella, Krzysztof Kasiński, Waldemar Kuligowski, Marcin Lisiecki, Justyna Marcinkowska, Mateusz Marczewski, Jacek Jan Pawlik, Michał Rauszer, Bardhyl Selimi, Joanna Szczepanik, Magdalena Szpunar, Ewa Tracz.
Profesorowi Romanowi Kuźniarowi –
nauczycielowi, przyjacielowi i rozważnemu strategowi;
miłośnikowi gór i przyrody –
książkę tę z wdzięcznością dedykują
uczniowie, przyjaciele i współpracownicy
z Katedry Studiów Strategicznych i Bezpieczeństwa Międzynarodowego Uniwersytetu Warszawskiego
Zmieniająca się rzeczywistość międzynarodowa, percepcja i natura zagrożeń bezpieczeństwa, a zwłaszcza wyłanianie się nowych płaszczyzn oddziaływania w stosunkach międzynarodowych skłaniają Autorki i Autorów publikacji do refleksji nad wykorzystywaniem przez państwa nowych instrumentów realizacji interesów strategicznych. Horyzonty studiów strategicznych podejmują temat wyłaniania się nowych obszarów rywalizacji państwowych i instrumentalizowania oraz weaponizowania (uzbrajania) nowych zasobów siły. Zestawienie w tomie sfery technologii wojskowych i prowadzenia działań zbrojnych (wojna rosyjsko-ukraińska) ze sferą niewojskowych zasobów siły i obszarów rywalizacji - od info sfery, przez energię i klimat, po etykę, prawo międzynarodowe umożliwia porównanie, na ile w XXI wieku instrumenty pozamilitarne stają się równie efektywnymi jak środki militarne narzędziami w wyłanianiu nowych potęg.
W warunkach systemu rozwoju nauki i badań w Polsce, zdeterminowanego przez klasyfikację dziedzin i dyscyplin, studia strategiczne rozwijają się niejako „w poprzek" zadekretowanego rozwiązania, poszukując nowatorskich koncepcji i formuł naukowych w interdyscyplinarnym podejściu do badań naukowych. Autorzy zbioru podeszli do kwestii tożsamości studiów strategicznych z ostrożnością, czy też przezornością, mając świadomość wyzwań, które stoją przed przedstawicielami tej „interdyscypliny" w Polsce i na świecie. Nakreślone przez nich horyzonty łączą fundamentalne i pierwotne w sensie ewolucji studiów strategicznych zagadnienia, jak technologia i wojna, prawo i etyka, energia i przemysł, z (względnie) nowymi obszarami, jak hybrydowość użycia siły (oraz groźby jej użycia), informacja (w ujęciu kognitywistycznym i cybernetycznym), klimat i środowisko naturalne.
Z recenzji prof. dr. hab. Artura Gruszczaka
Uniwersytet Jagielloński
Zastosowana w tytule fraza (horyzonty) choć jest umowna, a nawet wręcz symboliczna, dobrze odzwierciedla złożoność i ewolucję studiów strategicznych oraz towarzyszącą temu dynamikę stosunków międzynarodowych, co zaobserwować można obecnie choćby w kontekście wojny w Ukrainie, eskalacji napięcia wokół Tajwanu, konfliktu w Sudanie i wielu innych kwestii. Praca w sposób znaczący poszerza oraz systematyzuje naszą wiedzę dotyczącą wybranych aspektów studiów strategicznych, w tym przede wszystkim zaprezentowanych „miękkich" oraz „twardych" determinantów. Ich dobór oraz kompleksowa analiza pokazują ogrom wyzwań, ale też i możliwości towarzyszących studiom strategicznym.
Z recenzji prof. dr. hab. Sebastiana Wojciechowskiego
Uniwersytet im. A. Mickiewicza
Juliusz Bursche (1862–1942) był zwierzchnikiem największego protestanckiego Kościoła w międzywojennej Polsce, Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego (inaczej: luterańskiego), wówczas dużo liczniejszego i bardziej wpływowego niż obecnie, mającego charakter niemiecko-polski. Wywodził się z rodziny osadników niemieckich, którzy dotarli do ówczesnego Królestwa Polskiego w pierwszej połowie XIX w. i był pierwszą osobą w rodzie, która się utożsamiła z polskością. Jako świadomy „Polak z wyboru”, stojący u steru Kościoła przez trzy i pół dekady, poprowadził on swych wiernych przez najbardziej burzliwy okres XX w.: od rewolucji 1905 r. do II wojny światowej. Uznał, że Kościół powinien się otworzyć na potrzeby coraz liczniejszych wiernych mówiących po polsku i umożliwił rozwijanie posługi w tym języku, nie zapominając przy tym o swych niemieckich współwyznawcach. Za lojalność wobec państwa polskiego oraz za swą zdecydowaną antynazistowską postawę został aresztowany przez hitlerowców już na początku II wojny światowej i zmarł w obozie koncentracyjnym. Udowodnił, że ewangelicy mogą mieć polską tożsamość narodową, co nie było sprawą oczywistą w pierwszych dekadach XX w.
***
Monografia zbiera teksty Juliusza Burschego, prezentuje recepcję jego myśli od czasów rozbiorowych, a także współczesne badania i interpretacje. Jest to tom wieloautorski, przybliżający sylwetkę biskupa oraz jego dziedzictwo, w tym pośmiertne docenienie jego działalności i dorobku intelektualnego. Wybory, jakich dokonywał, miały ogromne znaczenie dla dużej społeczności obywateli Polski międzywojennej, wzbudzały więc ogromne emocje, a także krytykę długo po ostatniej wojnie. Dowody jednoznacznej aprobaty i docenienia ze strony państw polskiego i niemieckiego przyszły wiele lat po jego śmierci, a książka ta jest także ich zapisem.
Ze wstępu
Dzieje rodziny Bursche są emanacją dziewiętnastowiecznych losów polskich ewangelików na terenie zaboru rosyjskiego. Byli oni częścią większej zbiorowości protestanckiej na tych ziemiach, składającej się z potomków starej szlachty różnowierczej z XVI wieku, emigrantów z krajów niemieckich, przybyszy z Mazur, osiedlających się na Suwalszczyźnie i północnym Mazowszu, autochtonicznej ludności polskiej zamieszkującej ziemię wieluńską czy polskojęzycznych „olędrów” zamieszkujących nabrzeża Bugu. (…) Z grona kolonistów niemieckich ulegających wpływom polskiej kultury i polonizujących się pochodził bohater niniejszej książki. (…)
Jest to niewątpliwie książka przedstawiająca postać Burschego bez patosu i starająca się zebrać cały dotychczas znany dorobek na jego temat. Wnosi także nowe ustalenia, dotyczące zwłaszcza ostatnich lat jego życia.
prof. dr hab. Jarosław Kłaczkow, UMK
Zawarty w książce różnorodny materiał tworzy interesującą mozaikę, uzupełniającą obraz biskupa Burschego i jego rodziny, jaki wyłania się z dotychczas dostępnych publikacji. Fakt, że w mozaice tej obok tekstów naukowych znalazły się teksty wspomnieniowe, odwołujące się do pamięci rodzinnej czy wręcz relacje o dziennikarskim charakterze, przydaje jej wartości.
dr hab. Jerzy Sojka, prof. ChAT
„Moje oczy są pełne łez, kiedy wspominam ostatnie Wigilie u nas i radosne Sylwestry u Heniów i moje osamotnienie. Duszę moją przytłacza nieszczęście naszego kraju, niepewna przyszłość, długie więzienie. Moja praca życiowa: stworzenie silnego, mającego wpływ Kościoła ewangelickiego w ultrakatolickiej Polsce, który by przyciągał Polaków i Niemców, jest zniszczona. Spalone są moje notatki, pamiętnik biskupi, protokoły wizytacji, zeszyty z kazaniami, przemówieniami i odczytami – cały materiał do historii moich czasów, a także moje książki. To jest tragedią mojego życia. Mimo to nie ogarnia mnie rozpacz ani nie tracę odwagi. Jedno mi pozostało: Wy i Wasza miłość, która może opromieni mi wieczór mojego życia, jeśli taki przeznaczony mi jest w miłosierdziu Bożym”.
Fragment listu Juliusza Burschego z 15 grudnia 1940 r. z obozu Sachsenhausen-Oranienburg
Pomimo stwierdzania licznych problemów, barier i złych praktyk autorzy wciąż dostrzegają możliwości naprawy i rozwoju nauki. Zapewne kluczowe jest kształtowanie odpowiednich postaw naukowców, ich indywidualnego podejścia do spraw naukowych. Dobrze byłoby, gdyby uwarunkowania formalno-instytucjonalne nie stwarzały w tym zakresie barier ani nie narzucały konieczności koncentracji na sprawach z perspektywy prawdziwej nauki marginalnych. Pozostaje wyrazić nadzieję, że również przedmiotowa monografia przyczyni się do przypomnienia naukowych priorytetów.
/fragment książki/
Książka wnosi cenny wkład w toczący się dyskurs na temat złożonych problemów funkcjonowania nauki w Polsce: od jej finansowania po zagadnienia formalno-ewaluacyjne, rozwój kadry i kształcenie.
Prof. dr hab. inż. Mirosława El Fray
Autorzy książki to eksperci o bardzo wysokich kompetencjach w sferze nauki (…) posiadają bogatą wiedzę zarówno teoretyczną, jak i praktyczną (…). Nauka jest sektorem bardzo zróżnicowanym wewnętrznie, dlatego wymaga w odniesieniu do różnych jej części zdywersyfikowanego podejścia. Rozwiązania proponowane dla nauk technicznych czy medycznych wymagają zasadniczej modyfikacji w przypadku nauk społecznych. Trafnie i rzetelnie został uwzględniony w tej pracy także kontekst międzynarodowy i krajowy nauki.
Prof. dr hab. Jacek Szlachta
Autorzy: Andrzej Jacek Blikle, Tadeusz Gadacz, Marian Gorynia, Iwona Hofman, Hubert Izdebski, Krzysztof Jajuga, Jacek Jemielity, Tomasz Komornicki, Jacek Kuźnicki, Eugeniusz Molga, Maciej J. Nowak, Rafał Rakoczy, Marek Safjan, Bronisław Sitek, Przemysław Śleszyński, Łukasz A. Turski, Grzegorz Węgrzyn, Leszek Zasztowt
Książka jest przeglądem koncepcji teoretycznych dotyczących pojęć rozwoju oraz ruchu społecznego i pokazuje, w jaki sposób te dwa obszary badań „spotykają się” i mogą pomóc w opisie współczesnego świata. [...] Powiązanie problematyki rozwoju społecznego, za pomocą koncepcji rozwoju zrównoważonego, z problematyką ruchów społecznych i przedstawienie całego tego obszaru w ramach spójnego stanowiska należy uznać za podstawowy element oryginalności przedsięwzięcia.
z recenzji dr. hab. Piotra Matczaka, prof. UAM
W literaturze podręcznikowej z zakresu socjologii brak podobnie obszernego opracowania ważnej tematyki ruchów społecznych. [...] Cenne jest powiązanie idei ruchów społecznych z problematyką globalizacji i demokracji. Dobrze opisana jest także szczególna rola ruchów społecznych wobec projektów rozwoju zrównoważonego.
z recenzji prof. dr. hab. Piotra Sztompki
Książka jest przeglądem koncepcji teoretycznych dotyczących pojęć rozwoju oraz ruchu społecznego i pokazuje, w jaki sposób te dwa obszary badań „spotykają się” i mogą pomóc w opisie współczesnego świata. [...] Powiązanie problematyki rozwoju społecznego, za pomocą koncepcji rozwoju zrównoważonego, z problematyką ruchów społecznych i przedstawienie całego tego obszaru w ramach spójnego stanowiska należy uznać za podstawowy element oryginalności przedsięwzięcia.
z recenzji dr. hab. Piotra Matczaka, prof. UAM
W literaturze podręcznikowej z zakresu socjologii brak podobnie obszernego opracowania ważnej tematyki ruchów społecznych. [...] Cenne jest powiązanie idei ruchów społecznych z problematyką globalizacji i demokracji. Dobrze opisana jest także szczególna rola ruchów społecznych wobec projektów rozwoju zrównoważonego.
z recenzji prof. dr. hab. Piotra Sztompki
Autor skoncentrował swoją uwagę na relacjach między aktywnością administracji samorządowej, widzianej w perspektywie submiejskiej, metropolitalnej/aglomeracyjnej, państwowej i transnarodowej, a procesami urban governance z udziałem mieszkańców. (…)
Interesująca jest twórcza próba nawiązania do koncepcji przeskalowania państwa Neila Brennera w odniesieniu do aktywności miejskiej administracji samorządowej polskich miast wojewódzkich (…).
Walorem pracy jest przedstawienie „pozamiejskiej” interpretacji mechanizmów zaangażowania mieszkańców w lokalny proces decyzyjny w kontekście zadania wzmocnienia pozycji wspólnot samorządowych w strukturze państwa. (…)
Jest to opracowanie dojrzałe metodologicznie i ważne w zakresie poczynionych ustaleń badawczych.
prof. dr hab. Grzegorz Rydlewski, Uniwersytet Warszawski
W dorobku piśmienniczym polskiej politologii jest niewiele prac podejmujących problematykę przeskalowania urban governance (…). Ksiażkę Kamila Glinki należy więc przyjąć z zainteresowaniem, tym bardziej że sposób konceptualizacji poszczególnych zagadnień jest nowoczesny i oparty na właściwych założeniach metodologicznych.
Publikacja wpisuje się w coraz częściej podnoszone ostatnio postulaty upolitycznienia miast i próby odpowiedzi na pytania o miejsce miast we współczesnej przestrzeni politycznej. Książka może zainteresować zarówno badaczy (teoretyków), jak i praktyków. Szczególnie przydatna może być dla samorządowców, polityków miejskich, przedstawicieli organizacji trzeciego sektora, urzędników zaangażowanych w codzienne działania związane z przeskalowaniem, podejmujących wysiłek programowania i wdrażania polityk sektorowych.
prof. dr. hab. Wojciech Sokół, Uniwersytet im. Marii Curie-Skłodowskiej
Demokracja jest w kryzysie. Z tym stwierdzeniem zgodzi się przeważająca większość ekspertów, a zapewne też społeczeństw krajów demokratycznych. Nie jest jednak łatwo określić źródła tego stanu rzeczy, a tym bardziej przedstawić recepty na poprawę tej sytuacji. Książka Wojciecha Ufela nie tylko mieści się w nurcie refleksji nad stanem demokratycznej formy rządów. Wskazuje też na braki w istniejących koncepcjach demokracji deliberacyjnej i nawiązując do filozofii Ludwika Wittgensteina, proponuje znaczące zmiany w sposobie jej rozumienia. Monografia jest niewątpliwie oryginalnym i ważnym głosem w dyskusjach o przyszłości demokracji.z recenzji prof. dr. hab. Leszka Koczanowicza, Uniwersytet SWPSWojciech Ufel wykazał się zarówno kwalifikacjami sprawozdawczymi (umiejętnością rekapitulacji stanu wiedzy w omawianej problematyce), jak i umiejętnością systematyki zagadnień i omawianych stanowisk, ich przyporządkowania adekwatnym kategoriom, syntezy problemu. Znalazło to wyraz w przejrzystym i konsekwentnym toku wywodu. Autor z powodzeniem przypomniał i sam owocnie zastosował Wittgensteinowskipomysł gier językowych. Ukazał przekonywająco, jak hermeneutyka zainspirowana Wittgensteina filozofią języka wzbogaca analizę i interpretację deliberacji. Rozprawa ta stanowi oryginalny wkład w dyskurs akademicki z zakresu teorii deliberacji i posuwa naprzód dyskusje naukowe w tej sferze.z recenzji prof. dr. hab. Mirosława Karwata, Uniwersytet Warszawski
Noblistka uczy nas, że „tłumacze codziennie ratują świat': ,,stanowią bowiem elementy składowe czegoś w rodzaju przewodzącej tkanki nerwowej''. która umożliwia komunikację międzyludzką. Jednak o samych tłumaczach wiemy bardzo niewiele, a już tłumacze wieków wcześniejszych, którzy przez stulecia wzbogacali polską literaturę o utwory autorów zagranicznych, są dla nas światem całkowicie nieznanym.
Uważam, że monografia Karoliny Dębskiej jest w polskim przekładoznawstwie pozycją bardzo wartościową, godną publikacji i rozpowszechnienia w dobie zwrotów, jakie przechodzi nasza dyscyplina. Jest świadectwem rzetelnego warsztatu naukowego, orientacji w rozmaitych nurtach i paradygmatach, a także w metodologiach badawczych, często mało znanych lub niedocenianych. Książka Karoliny Dębskiej wydobywa je na światło dzienne i ukazuje, że to, co zapomniane lub słabo znane (np. z racji swojej hermetyczności lub stopnia skomplikowania) jest bardzo przydatne i wciąż funkcjonuje w analizach takich jak ta podjęta w pracy. Przywracanie pamięci o dawnych tłumaczkach stało się także możliwe dzięki przypomnieniu metodologii Kitty van Leuven-Zwart, która zostaje tu z powodzeniem zastosowana.
z recenzji prof. dr hab. Małgorzaty Tryuk, Uniwersytet Warszawski
Monografia Karoliny Dębskiej to imponujące rozmachem i przeprowadzone z żelazną dyscypliną studium poświęcone dziewiętnastowiecznym polskim tłumaczkom literackim, sytuujące się na styku czterech nurtów nowoczesnego przekładoznawstwa: badań nad tłumaczem, feministycznych badań nad przekładem, historii tłumaczenia i socjologii tłumaczenia. Posługując się złożonym instrumentarium, Autorka nie tylko „odzyskuje" imiona i nazwiska ponad dwustu kobiet zajmujących się sztuką przekładu literackiego w XIX wieku, ale też podejmuje udaną próbę pokazania złożonych mechanizmów społecznych, które kształtowały ich role. Badając pochodzenie, wykształcenie i aktywności tłumaczek, rekonstruuje ich habitusy społeczne, a analizując decyzje, dotyczące doboru tekstów, autorów, gatunków i języków, stosowanych technik i strategii tłumaczeniowych, a także opinie na temat tłumaczenia i motywacje podjęcia pracy przekładowej, odtwarza ich habitusy translatorskie i pozycję w ówczesnym polu literackim.
z recenzji dr hab. Natalii Paprockiej, prof. UWr
Praca prof. Kojkoła rzetelnie informuje o zróżnicowanym charakterze prezentowanych poglądów na zagadnienia związane z filozoficznymi, naukowymi i religijnymi podstawami wychowania. Przybliża refleksję polskich filozofów, tych znanych i tych dzisiaj wręcz zapoznanych, w sposób jasny i wyraźny. z recenzji prof. dra hab. Leszka Gawora Recenzowana praca stanowi ciekawą publikację syntetyzującą problemy z pogranicza filozofii, edukacji i religii. Odwołanie do uczonych, jeśli nie zapomnianych, to jednak mniej obecnych we współczesnej kulturze jest bardzo cennym zabiegiem, szczególnie w dobie współczesnej ucieczki do przodu części badaczy. [...] Jest to najlepszy moment, aby ukazać nasz w sensie narodowy dorobek, a jednocześnie wyeksponować oryginalność czy swoistą wyjątkowość polskiej myśli filozoficznej i pedagogicznej. z recenzji dra hab. Sławomira Sztobryna, prof. Akademii Techniczno-Humanistycznej w Bielsku-Białej
Zamysłem autorki jest pokazanie, w jaki sposób zastosowanie perspektywy socjologii relacyjnej pozwala zrozumieć i wyjaśnić mechanizmy wytwarzania dobra społecznego. Książka porusza bardzo ważny społecznie temat, nie tylko aktualny w kontekście debaty publicznej, lecz także zaniedbany i niedoceniany w socjologii jako nauce. (...)Uważna lektura książki pozwala odnieść się poznawczo zarówno do nowych form działania altruistycznego i humanitarnego, jak i powiązać je z najdawniejszymi sposobami myślenia o darze, wymianie, wzajemności w ich nieutylitarystycznych i ponadfunkcjonalnych aspektach, a także z działaniem najstarszych instytucji społecznych.dr hab. Dorota Rancew-Sikora, prof. UGKsiążkę Elżbiety Hałas można czytać na dwa (niewykluczające się) sposoby: jako erudycyjną i wszechstronną analizę tytułowego pojęcia altruizmu oraz kategorii pojęciowych z nim związanych (i ten jej aspekt byłby wystarczającym powodem, by ją napisać i opublikować) oraz i na tym moim zdaniem polega nowość i oryginalność tej książki jako pierwsze w Polsce tak obszerne przybliżenie i zastosowanie do analizy konkretnych zjawisk społecznych socjologii relacyjnej, ciągle w polskim dyskursie naukowym niedostatecznie obecnej i mało znanej.dr hab. Wojciech Pawlik, prof. ucz.
Książka wzbogaca naszą wiedzę na temat przemian średniego pokolenia Polaków sytuujących się na przecięciu klasy średniej, wyższej i inteligencji. Przynosi ciekawe ustalenia i dostarcza przy okazji bogaty materiał do namysłu nad trudnością kulturowej klasyfikacji członków tej grupy oraz niepewnością, jakiej doświadczają oni w odniesieniu do własnej pozycji społecznej mimo zdecydowanych poglądów na życie zawodowe, wychowanie dzieci, wybór kuchni czy cel wakacyjnych podróży.
dr hab. Piotr Kulas, prof. UW
Autorka zastanawia się nad tym, co różni nowych inteligentów (…) wykonujących zawody profesjonalistów i menadżerów od pokolenia ich rodziców oraz do jakiego stopnia postawy, styl życia i system wartości tej kategorii społecznej można nadal tłumaczyć językiem dawnej polskiej inteligencji, a do jakiego językiem klasy średniej w rozumieniu zachodnim, a także co łączy, a co różni profesjonalistów i menadżerów w Polsce i na Zachodzie?
dr hab. Dorota Mroczkowska
Czym jest mobilność? Jest przemieszczaniem się w przestrzeni społecznej (ruchliwość społeczna), jest przemieszczaniem się w przestrzeni geograficznej (migracje). W tej książce te dwa ujęcia zachowują ważność, ale też pojawia się propozycja ich uzupełnienia, otwarcia na ujmowanie mobilności jako gospodarowania zasobami, wyraźniejszego dostrzegania, że mobilność ma nie tylko wymiar modernizacyjny, lecz także ekologiczny. Bohaterem tej książki jest Giżycko ? niewielkie, mazurskie miasto i jego mieszkańcy, również ci, którzy z niego wyjechali. Ta książka jest próbą opowiedzenia, co jest ważne w życiu miasta, co jest ważne w życiu człowieka. Książka jest wartościową i nowatorską, w pełni udaną próbą ukazania istoty małego miasta ulokowanego w wielkim świecie za sprawą zmian wywołanych przez mobilność społeczną jego mieszkańców. Praca ukazuje, jak bardzo ta mobilność sprzyja kształtowaniu postaw otwartości na innych, sprzyja ogólnej pluralizacji postaw i zachowań społecznych. prof. dr hab. Andrzej Sadowski Jest to książka o społecznej i przestrzennej ruchliwości mieszkańców Giżycka, którzy w zmieniających się kontekstach musieli radzić sobie z gospodarowaniem zasobami [?]. To socjologiczno-antropologiczny fresk ukazujący powiązania (figuracje), w jakie uwikłani byli i są ludzie migrujący z małego miasta, niekiedy doń powracający. To opis powiązań i ich konsekwencji, opis splotu zdarzeń, w których rodzina-środowisko małego miasta ? polskie/światowe metropolie formują życie. dr hab. Jacek Poniedziałek, prof. UMK
Nie ma zgody na Bartleby’ego. Na to, jaki on jest. Chcemy go zrozumieć, aby go zmienić, zatrudnić w naszych biznesach. Oswoić i dodać do listy przykładów. Do sensów, które znamy i produkujemy. Czy będą one dominujące czy kontr-dominujące, Bartleby nie może istnieć sam dla siebie, nie może być taki – w rzeczywistości jest inny, jest naprawdę taki, jak o nim mówimy.
Opisać Bartleby’ego, oswoić Bartleby’ego – rozpoznać jako siebie, jako to, co znane, sprowadzić obcość do tożsamości. Zabić go potokiem słów – oswajania, udomowiania, uciszania.
Nie ma zgody na Bartleby’ego. Nie ma zgody na niezrozumienie. Nie ma zgody na bycie.
(fragment książki)
Książka Oskara Szwabowskiego jest osobliwa, więcej nawet: ostentacyjnie celebruje własną osobliwość. Trudno ją jednoznacznie zakwalifikować: trochę to rozprawa naukowa, z pewnością esej, w jakiejś mierze antologia cytatów i dzieło literackie. (...). Przedłożona do recenzji książka kontynuuje przedstawioną tutaj strategię, wpisuje się w próby ustanowienia innowacyjnych humanistycznych dociekań, wolnych od wszystkich grzechów akademizmu. Ma to swoje zalety – wśród nich wymieniłbym przede wszystkim nieschematyczność, niespodziewane korzyści intelektualne płynące z myślowego i tekstowego eksperymentu, ciekawe problematyzacje związane z dygresjami osobistymi i publicystycznymi (...).
dr hab. Jerzy Franczak, prof. UJ
We współczesnej literaturze dominują publikacje poświęcone nierównościom dochodów oraz zjawisku ubóstwa i biedy, najważniejszej konsekwencji nierówności społecznych. W książce rozważa się także szereg innych typów nierówności (np. zjawisko segregacji, zmniejszenie dobrobytu społecznego w wyniku nierówności). Miary przedstawione w książce są świadomie dokonanym wyborem - ze względu na posiadane własności - spośród bardzo wielu proponowanych miar. Grzegorz Lissowski, prof. dr hab. nauk humanistycznych, specjalności: socjologia matematyczna, teoria decyzji, teoria wyboru społecznego, teoria sprawiedliwości dystrybutywnej, teoria statystyki. Emerytowany profesor Wydziału Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego. Autor stu kilkudziesięciu publikacji, w tym: Prawa indywidualne a wybór społeczny (1992); Zasady sprawiedliwego podziału dóbr (2008); Podstawy statystyki dla socjologów (wspólnie z Jackiem Hamanem i Mikołajem Jasińskim) (2008, 2011); Principles of Distributive Justice (2013) oraz redaktor monograficznych publikacji zbiorowych, w tym: Teoria racjonalnego wyboru (1994); Teoria wyboru społecznego (2000); Elementy teorii wyboru społecznego (2001); Przestrzenna teoria głosowania (2003). Członek redakcji pisma "Studia Socjologiczne" (1990-2003) oraz współzałożyciel i członek redakcji pisma "Decyzje" (2004-2022).
Czy można powiedzieć, że coś koniecznie musimy pamiętać? Czy mają rację ci, którzy nam powtarzają: „Zapomnij o tym, łatwiej ci będzie wtedy żyć”? Kwestie te, choć kluczowe, na ogół nie są poddawane głębszej refleksji filozoficznej. Avishai Margalit w swej książce skłania czytelnika do przemyślenia na nowo problemu pamięci i jej związków z etyką. Dzięki temu książka ta staje się przewodnikiem po świecie skomplikowanych palimpsestów minionych wydarzeń. W świecie, w którym wciąż konfrontujemy się z duchami czy wręcz upiorami pamięci, rozważania Margalita pomagają nam zrozumieć przeszłość i ustosunkować się do niej.
Leszek Koczanowicz, Uniwersytet SWPS
W swojej głęboko humanistycznej książce, która oferuje przystępnie napisaną filozofię na czasy kolejnych masowych zbrodni, Avishai Margalit zadaje pytanie, czy istnieje etyka pamięci. Powierza czytelnikom mądrą, osadzoną w tradycji zachodniej filozofii i religii refleksję poszukującą dróg uzdrowienia relacji z innymi w szacunku, trosce i lojalności. Uświadamia, że każde z nas może się znaleźć w roli „moralnego świadka” ujawniającego zło, którego było przedmiotem. To książka, która nas wzbogaca, umacnia i czyni lepszymi ludźmi.
Ewa Domańska, Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Avishai Margalit (ur. 1939) – filozof izraelski, profesor filozofii Uniwersytetu Hebrajskiego, wykładał m.in. w Harvard University, Wolfson University, Oxford, Freie Universität Berlin oraz w Institute of Advanced Study w Princeton. Zajmuje się filozofią społeczno-polityczną, filozofią moralności i religii. Autor m.in.: Idolatry (z Moshem Halbertalem, 1992), The Decent Society (1996), The Ethics of Memory (2002), Occidentalism: The West in the Eyes of Its Enemies (z Ianem Burumą, 2004), On Compromise and Rotten Compromises (2010), On Betrayal (2017).
Popadnięcie w całkowite zapomnienie przeraża nas nie tyle jako coś, co stanie się po naszej śmierci, ile jako świadectwo naszych obecnych relacji. Obawiamy się, że moglibyśmy niewiele znaczyć dla osób, z którymi teraz jesteśmy związani. Troska o pozostawienie śladów i bycie pamiętanym jest więc racjonalną troską o nasze relacje gęste i ich trwałość. To właśnie na taką formę pozostawienia śladów wolno nam mieć nadzieję.
Avisahi Margalit
(fragment książki)
Seria Prawo i Teoria Społeczna
Seria wydawnicza zainicjowana w Centrum Edukacji Prawniczej i Teorii Społecznej Uniwersytetu Wrocławskiego. Celem serii jest konfrontowanie wiedzy prawniczej z jej politycznymi i społecznymi podstawami. Prawo jest wielowymiarową praktyką społeczną, w której ogląd prawniczy jest uprzywilejowany, lecz nie jedyny. Dlatego, nawiązując do współczesnych dyskusji filozoficznych i polityc
Beata Nessel-Łukasik wychodzi z założenia, że muzea są nie tylko nośnikami pamięci, ale także ją tworzą i przekształcają. Mogą dzięki temu stać się centrum działań, w które włączają społeczność związaną z nimi w różnorodny sposób. Autorka zastanawia się, jak podjęcie tego typu włączających działań przyczynia się do kreowania pamięci, a dokładniej do jej poszerzania o elementy dotąd niedostrzegane. Zastanawia się też, jaka jest rola muzeów w społeczności lokalnej, jak wygląda wzajemne oddziaływanie muzeum i społeczności. () Wykorzystuje coraz bardziej popularną metodologię historii mówionej i badania pamięci indywidualnej. Prof. dr hab. Anna Landau-Czajka, IH PAN Problematyka podjęta przez Beatę Nessel-Łukasik stanowi całkowite novum. Tematem swoich badań autorka uczyniła relacje między: (1) losem dworku Józefa Piłsudskiego w Sulejówku, (2) pamięcią autobiograficzną szczególnej grupy ludzi, w latach 19562000 uczęszczających do przedszkola, które mieściło się w dworku Piłsudskiego () oraz (3) wybranymi epizodami z dziejów lokalnej społeczności, której tożsamość konstytuowała się wokół tego szczególnego miejsca pamięci, jakim był Milusin, ale też dzięki której Milusin przetrwał najtrudniejsze momenty i dziś funkcjonuje jako ważny zwornik tożsamości narodowej (o czym sporo wiemy, a czym autorka rozprawy się nie zajmuje) i jako zwornik tożsamości lokalnej, o czym mało kto wie, a co właśnie jest przedmiotem jej rozważań. Prof. dr hab. Andrzej Szpociński, ISP PAN Beata Nessel-Łukasik dr nauk społecznych, socjololożka, historyczka sztuki, pracownica Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej, stypendystka MKiDN, badaczka wpływu przemian społecznych na współczesne muzea i ich publiczność. Współautorka koncepcji muzeum relacyjnego oraz monografii Publiczność (w) muzeum (2022). Publikowała na łamach: Muzealnictwa, Kultury i Społeczeństwa, Kultury Współczesnej, Zarządzania Kulturą. Członkini redakcji rocznika naukowego Muzealnictwo, artystyczno-badawczej Grupy Celowej i Towarzystwa Przyjaciół Sulejówka, w ramach którego współtworzy Archiwum Społeczne Sulejówka.
One of the characteristic facts concerning the “catching-up countries” is the exceptionally large variation in their per capita annual rate of growth, from about zero to about 10%. The papers published in this monograph show that this rate is strongly dependent on the rate of investment, the quality of the labour force and the quality of institutions. The rate of investment is, in turn, dependent on the rate of domestic savings. In Poland, domestic savings are shown to have been and continue to be very low by international standards. The trend rate of growth of about 3.7% has been about 2 pp. higher than that of the most developed economies, mainly thanks to the development of modern market institutions and a new private sector, and partly thanks to foreign direct investments and a significant inflow of finance from the European Union (EU). The data also show that by far the least successful transformation in Eastern Europe has taken place in Ukraine.
(Author’s Introduction)
***
Our discussion is limited to the Technology Frontier Area (TFA) of the world. The central question is how the area’s innovation rate changes over time in the course of centuries. The analysis indicates that the pattern of change of the innovation rate over time may be eventually hat-shaped. This Hate-Shape Relationship is an empirical law that is given a theoretical interpretation. It is in part a prediction based on the author’s model of innovation and growth. Its acceleration and steady growth segments correspond well to the past reality. Its slowdown part is the central thesis of the book.
Stanisław Gomułka – born 1940 in Poland, MSc in theoretical physics in 1961 (with MSc work published in the Physical Review 1964), PhD in economics in 1966 from the University of Warsaw, in 1970–2005 a member of the economics department of the London School of Economics. During this period also a visiting professor at Pennsylvania University for one year, a visiting scholar at Harvard, Columbia and Stanford Universities, a research fellow at the Netherlands Institute for Advanced Studies in Wassenaar, an advisor to the IMF on Poland in 1985–87, and from 1989 through 2002 a key adviser to Polish finance ministers. Since 2013 a member of the Polish Academy of Sciences. The author of about 100 articles published in high quality journals and several books, the main ones being Inventive Activity, Diffusion, and the Stages of Economic Growth; Growth, Innovation and Reform in Eastern Europe; and The Theory of Technological Change and Economic Growth. These publications mainly deal with topics in economic growth, innovative activity, reforms in public finance, monetary policies, and comparative economic systems.
Monografia powstała jako pokłosie konferencji zorganizowanej przez Wydział Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego na temat relacji współczesnego populizmu i prawa. Temat ten jest obecnie żywo dyskutowany w globalnej oraz regionalnej nauce prawa, konstytucjonalizmie oraz filozofiipolitycznej. Już prawie dwadzieścia lat temu niderlandzki politolog Cas Mudde pisał, że nadchodzi populistyczny Zeitgeist. Od tego czasu problem nie stracił nic na znaczeniu, a w Polsce od 2015 roku stał się jednym z głównych problemów szerokiego dyskursu rządów prawa. Dlatego publikacja ma szanse wzbudzić zainteresowanie rozległego środowiska nauk społecznych. Tym bardziej że populizm i prawo to nie tylko problem akademicki, lecz także ważna część codziennych dyskusji politycznych w Polsce oraz w Europie. dr Michał StambulskiErasmus University Rotterdam, Uniwersytet Wrocławski Niewątpliwym atutem monografii jest przyjęta konwencja metodologiczna.W rozbudowanym wstępie autorstwa jej Redaktora sformułowano konkretne pytania badawcze, na które odpowiedzieli autorzy poszczególnych rozdziałów. W szczególności podjęto pytania: kto jest uważany za populistę; jakie są metody działania rządów populistycznych; czy populizm jest skuteczny w realizacji założonej polityki, oraz chyba najbardziej interesujące pytanie Redaktora czy programy populistów oraz prowadzone przez nich działania wiążą się z konceptualizacją i implementacją jakiegoś nowego modelu stosunków gospodarczo-społecznych, który to model mógłby zostać potraktowany jako alternatywa dla obowiązującego obecnie modelu liberalnej gospodarki rynkowej?. dr hab. Artur Kotowski .
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
