Ten tomik poezji można traktować jako debiut literacki post mortem Autora. Twórca tych wierszy (ur. 1955, zm. 2015) aczkolwiek wychowywał się w rodzinie robotniczej (interesujące szczegóły jego młodości zawarte są we "Wstępie") i mógł się legitymować zaledwie wykształceniem podstawowym, miał inklinacje do literatury pięknej, w związku z czym dużo czytał. Interesował się również polityką – przejawiało się to niezgodą na totalitarny system rządów w Polsce Ludowej u schyłku ery tzw. realnego socjalizmu (lata 70. i 80. XX w.). W wyniku swoich przemyśleń spisywał do poduszki aktualne odczucia i wrażenia (bunt wobec niemożności zmiany siermiężnej rzeczywistości oraz wyrwania się poza mury i druty kolczaste – gdzie oczywiście życie jawiło mu się w różowych kolorach) oraz oczekiwania lepszej przyszłości. W końcu lat 80. ta lepsza przyszłość dopadła go znienacka: mury nagle runęły i świat stanął otworem! Autor spakował więc manatki i wyemigrował do Niemiec – i to był koniec jego twórczości. Niemniej zeszyt z jego odręcznymi zapiskami zachował się u jego brata, który po śmierci Autora postanowił wydać wiersze drukiem, chcąc aby stanowiły one świadectwo minionej epoki.
Przedstawiam Państwu drugą część mojej powieści. Jest to książka o przyjaźni, braterstwie, honorze, a przede wszystkim o prawdziwej i ponadczasowej miłości. Wbrew pozorom jednak nie jest to książka historyczna, lecz inspirująca baśń przygodowa. Jeżeli pragną Państwo poznać dalsze niesamowite losy Krisa i Marii Magdaleny, to zachęcam do przeczytania drugiej części „Templariusza”.
Nie odległość, nie czas, bo ten nie koi ran, lecz prawdziwa tęsknota i prawdziwa miłość pokazują, jak bardzo kogoś kochamy.
Autorka zabiera nas w podróż do świata, w którym cena za istnienie jest bardzo wysoka. To życie wbrew temu, w co się kiedyś wierzyło i tęsknota za uczuciami, których już się nigdy nie dozna. Bohaterkę powieści pozbawiono wyboru jej życiowej drogi i skazano na wieczną samotność, tę najtrudniejszą, bo w tłumie. Mimo to, walczy ona ze wszystkich sił, by zachować choć cząstkę prawdziwej siebie. Czy odniesie zwycięstwo? Książka głęboko porusza, czasem wręcz przeraża, ale nikogo nie pozostawia obojętnym.
Anna Maria Pomianowska - urodzona w 1996 roku w Warszawie. W wieku 12 lat napisała pierwszą powieść „do szuflady”. Gdy miała 14 lat, jej opowiadanie zajęło drugie miejsce w ogólnopolskim konkursie literackim, uhonorowane nagrodą Srebrnego Młynka. W tym czasie rozpoczęła pracę nad „Lacrimą”, którą ukończyła niedługo przed szesnastymi urodzinami. Opublikowała też dwa opowiadania w magazynie kulturalno-literackim „Szuflada”. Potem jedno z nich („Prosta historia miłosna”) uzyskało pierwsze miejsce w konkursie literackim, w którym orzekało jury mające w składzie jurora literackiej nagrody Nike. W kolejnej edycji konkursu zostało wyróżnione drugie z opowiadań („Amor fati”). Anna Maria Pomianowska jest też autorką kilku wierszy z antologii „Poezja z Bednarskiej”. Obecnie pracuje nad kolejną powieścią i studiuje w Instytucie Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego.
„Superzwierzaki i dzieciaki” to zbiór około 70 wierszowanych, bogato ilustrowanych bajek dla dzieci, które w żartobliwy sposób przedstawiają życie i zwyczaje zwierząt oraz zachowania dzieci i ich bliskich. Z lekkim humorem uczą i wychowują, napiętnowując wady, ale nie raniąc niczyich uczuć. Pełnią rolę wychowawczą, pomagając rodzicom wyegzekwować społecznie akceptowane zachowania i nawyki u dzieci.
W bajkach poprzez świat zwierząt dzieci dostrzegają sytuacje z życia i znajdują w nich dobre rozwiązania. To dzięki nim łatwiej radzą sobie z problemami.
Mirosława Witek urodziła się 29 XII 1964 r. w Kłecku k. Gniezna. Ma czworo rodzeństwa, męża i dwoje dzieci: Szymona i Weronikę. Absolwentka Technikum Rachunkowości Rolnej w Witkowie i Uniwersytetu Ludowego w Większycach k. Kędzierzyna-Koźla.
Pisała do szuflady, ale w 2015 r. na światło dzienne wyszły jej pierwsze tomiki poezji: „Nadzieja” i „Mrok samotności”. Obecnie w przygotowaniu są: „…a imię jej Polska”, „Odcienie życia” i „Ironia losu”.
Postanowiła wydać również książkę dla dzieci pt. „Superzwierzaki i dzieciaki”, które kocha za szczerość i otwartość. Uważa, że potrzebują tylko odpowiednich wzorców, a najlepiej przekazać je można poprzez mądrą zabawę i dobrą książkę.
„Papierowe serce” to rozterki i obawy zwykłego człowieka w pędzącej rzeczywistości. To zagubienie w drodze i walka z samym sobą. To pytania o sens i poszukiwanie prawdy. A ta często jest całkiem blisko nas. W naturze, w codzienności, w naszych najbliższych. Żeby ją jednak w końcu dostrzec, trzeba najpierw zmierzyć się ze swoimi demonami. Dojrzały, bogaty w życiowe doświadczenia człowiek, nie tracąc przy tym młodzieńczej naiwności, zaczyna widzieć więcej. Te ciekawe tematy zamknięte w pięknych zdaniach to poezja przyjemna w odbiorze, a zarazem skłaniająca do refleksji. To tomik dla szukających.
Jacek Raputa – rocznik 1972. Urodzony w Liszkach pod Krakowem. Emigrant od 10 lat mieszkający wraz z rodziną w Londynie.
Powieść opisuje historię kenijskiej dziewczyny o imieniu Nea, którą los połączył więzią wielkiej przyjaźni z małżeństwem niemieckich dziennikarzy, zapalonych podróżników i myśliwych. Przyjaźń, jaka powstała pomiędzy Neą i Klaudią, to przyjaźń, która łączy bliźniacze siostry. Tragiczny splot wydarzeń, jakie później miały miejsce, ma niebagatelny wpływ na pozostałe jej życie.
***
Życie to czas dany nam do przeżycia. Każdy z nas dostaje do przeżycia swój przedział czasu z tym wszystkim, co jest mu przeznaczone i nie uniknie tego, musi to przeżyć – dlaczego? Nikt nam na to pytanie nie odpowie
– to los naszego przeznaczenia – to wielka filozofia naszego ziemskiego życia…
W książce „Dziewczyna z Kopenhagi” autorka nie tylko opisuje wewnętrzne przeżycia bohaterki, jej emocje, ale też dzieli wnioski wyciągnięte z wydarzeń. Przedstawia również znane miejsca, godne odwiedzenia, tradycje, mentalność Duńczyków i ich życiowe zasady.
Zdjęcia zawarte w książce, z miejsc najbardziej bliskich sercu bohaterki, tworzą pewien obraz Kopenhagi, uzupełniając i pomagając w wizualizacji opowieści jako całości, która stwarza wyjątkową atmosferę.
***
Basia Jensen, urodzona w 1966 roku we Wrocławiu. Od 1987 roku zamieszkała na stałe w Kopenhadze, gdzie założyła rodzinę. Autorka, pisząc książkę, po raz kolejny przekonuje samą siebie oraz czytelników na podstawie łańcucha autentycznych wydarzeń i uroków dnia codziennego, że rzeczy w naszym życiu w pewnym stopniu kierowane są przez wszechświat. Nic nie dzieje się bez przyczyny. W opowiadaniu, cofając się w czasie i przedstawiając krótkie historie z życia głównej bohaterki Basi, spostrzega sens nieistotnych wcześniej wydarzeń lub sytuacji, uznając je za późniejsze źródło przekonań, które uporządkowały jej życie i nadały mu głębszy sens.
Jeżeli nie ma zgody na seks, a mimo to do niego dochodzi, to zawsze jest to gwałt.
Ewa Bercz nie chciała zaprosić swojego chłopaka Maksa wieczorem do mieszkania. Zgwałcił ją na klatce schodowej. Przestraszył się tego, co zrobił, i wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Ewa urodziła jego dziecko. Maks wraca po trzech latach. Przychodzi do Ewy.
Ona nie może wciąż pozbyć się traumy po tym, co ją kiedyś spotkało. Czy jest w stanie przebaczyć Maksowi i stać się wreszcie dobrą matką dla dziecka poczętego w trakcie gwałtu?
Irena J. Paździerz zaskoczyła wszystkich wydaniem w 2000 roku powieści „Marzeń zielone migdały”. Jak to, ona, z wykształcenia ekonomista, zajmuje się pisaniem książek? Nikt nie zaglądał do jej szuflady, gdzie gromadziła rękopisy – opowiadania i powieści. Jedno z nich wydrukowano w 1988 roku. Nikomu się tym nie pochwaliła. Pierwsza powieść nie zmieniła opinii znajomych i najbliższych, że Irena J. Paździerz z przypadku stała się ekonomistą, a tak naprawdę jest pisarką. Zawsze chciała nią być. Udowodniła to, wydając kolejne książki dla dorosłych i dla dzieci: „Urok tajemnicy”, „Biały koń z chęcińskiego zamku”, „Witaj Europo!”, „Kiedy zwierzęta mówią”, „To się zdarza” i „Nie jestem Megi”.
Kolejna książka pt. „Trauma Ewy” przybliża jej zainteresowania psychologią. Być może w niewielkim stopniu przyczyni się do tego, aby zburzyć stereotyp, że gwałcicielami są tylko psychiczni popaprańcy, którzy swoje ofiary dopadają w ciemnej uliczce.
Książka zawiera audiobooka – czyta Arleta Bojke.
Przekazane z humorem życiowe mądrości zarówno dla dzieci, jak i dla dorosłych. Wiersze bawią i wzruszają, przenosząc w świat leśnych zwierząt, dają rodzicom możliwość pokazania swym pociechom, że czytanie to świetna zabawa. Sami dorośli mają okazję wrócić wspomnieniami do wspaniałych chwil dzieciństwa, kiedy to królowały „Ptasie radio” czy „Zoo”, bo skojarzenie z tymi arcydziełami literatury dziecięcej nasuwa się samo podczas lektury. „Niezwykłe przypadki leśnej gromadki” sprawią radość absolutnie wszystkim. Gwarantujemy!
***
Jestem przekonana, że propozycja Małgorzaty Stanuch spodoba się dzieciom i dorosłym. Starannie opisane perypetie leśnych bohaterów czyta się jednym tchem. Jest dowcipnie i mądrze zarazem. Polecam i wspólnie z moimi dziećmi czekam na więcej ;-).
Beata Chmielowska-Olech, dziennikarka TVP
W świecie, w którym bajki dla najmłodszych nie zawsze promują zachowania i wartości, które chcielibyśmy wpajać naszym pociechom, wiersze Małgorzaty Stanuch mają wszystko to, czego im potrzeba. W inteligentny i dowcipny sposób bawią i uczą jednocześnie. Odkrywają przed dziećmi przyrodę, którą nie każde z nich – szczególnie mieszkając w mieście – ma szansę poznawać z bliska. To dla mnie wyróżnienie, że mogę je przeczytać nie tylko swojemu synkowi.
Arleta Bojke, dziennikarka i reporterka TVP
Bardzo udana próba nawiązania do najlepszych polskich tradycji poezji dziecięcej...
Krzysztof Ziemiec, dziennikarz TVP
***
Małgorzata Stanuch – szczecinianka od lat mieszkająca z mężem w nadmorskim Darłowie. Matka dwóch dorosłych córek. Z wykształcenia inż. rybactwa morskiego, z zamiłowania autorka tekstów piosenek i wierszy, które z czasem przestały mieścić się w szufladzie...
Z całego serca życzyła tej kobiecie, by udało się jej uciec. Modliła się, by już więcej nie usłyszeć stukania szpilek w posadzkę nad swoją głową.
Mijały kolejne sekundy trwania ciszy. Rita zastanawiała się, czy to znak, że kobiecie udało się uciec, czy może przez cały ten czas trwa za nią pogoń.
Rita drgnęła. Na górze coś mocno uderzyło o podłogę. Raczej przedmiot niż człowiek. Odgłos był głośny, więc musiało upaść coś twardego i ciężkiego.
Po chwili stało się coś, co sprawiło, że Ricie jeszcze szybciej zabiło serce. Ciszę, jaka zapanowała po tym pojedynczym uderzeniu o podłogę, rozdarł okropny krzyk, który został gwałtownie przerwany. Nie musiała oglądać rozgrywającej się tam sceny. Jej pamięć nagle ożyła i Rita przypomniała sobie, w jaki sposób się tutaj znalazła.
***
Kolejna powieść o detektywie Tomaszu, który tym razem podjął się odszukania zaginionej młodej kobiety.
Dokąd tym razem zaprowadzi go przeznaczenie? Czy winna wszystkiemu złu okaże się tylko jedna osoba? Czy upomni się o siebie przeszłość, z którą nie rozliczył się ten, kto powinien?
Pochodzę z okolic Kielc, obecnie mieszkam z mężem w Kielcach.
Ukończyłam filologię polską na Uniwersytecie Jana Kochanowskiego i dwuletnie studium pedagogiczne. Poezję tworzyłam w latach 2000–2007, teraz postanowiłam ją wydać. Uwielbiam podróże. Zwiedziłam Nowy Jork, Rzym oraz Egipt i inne kraje świata. Ostatnio mieszkałam w Nikozji na Cyprze. Szczęśliwa żona, dobrze się dogadujemy z mężem.
Pochodzę z rodziny nauczycielskiej.
Tato, zasłużony matematyk, już nie żyje.
Mama – emerytowana polonistka.
Aktualnie pracuję w Caritasie diecezji kieleckiej.
Gdy tak stał naprzeciwko rozjuszonego nieprzyjaciela, przypomniała mu się napaść na Dalibora. To był ten zabijaka, który wtedy spieprzał bez żadnych skrupułów w leśne knieje. Widocznie teraz wykrzesał z siebie trochę więcej odwagi. Właściwie to z nim Młodzian powinien wyrównać rachunki, bo był sprawcą całego niepotrzebnego zamieszania z porwaniem Bogu ducha winnego chłopaka. Nie chciał jednak tej sytuacji rozpatrywać w takich kategoriach. I nie robiłby tego, gdyby nie jeden fakt. Bandzior rzucił w niego trzymanym mieczem, który o centymetry chybił celu i wbił się głęboko w drewniane połacie ściany, tuż za robiącym unik komandosem. Tego było już za wiele, tym bardziej że napastnik wyciągnął błyskawicznie zza pasa kolejne narzędzie do robienia krzywdy bliźniemu. Duży zakrzywiony nóż obrócił się dokoła trzonka w nadgarstku złoczyńcy z wielką wprawą. Biorąc pod uwagę całokształt wizerunku pląsającego przed nim pajaca, Młodzian uznał, że koleś zdecydowanie kwalifikuje się do natychmiastowego odstrzału. Nacisnął spust. Huk spowodowany odpaleniem naboju zapewne rozniósł się dużym echem po osadzie. Teraz już i tak policjantowi było wszystko jedno. Wiedział, że musi przedrzeć się znowu przez całe niecne towarzystwo, chcąc wydostać się z fortecy. Im szybciej utworzy wizerunek wszechmocnej, niosącej śmierć niezidentyfikowanej istoty, tym lepiej. […]
Prywatnie autor jest przeszczęśliwym mężem cudownej Ani i dumnym ojcem trójki niesfornych synów. Po latach poszukiwań odnalazł swoją życiową przystań w małym angielskim miasteczku Sandy. Gdzieś tam po drodze zdarzyło mu się ukończyć studia na kierunku bibliotekoznawstwo i informacja naukowo-techniczna na Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim w Olsztynie. Zatem ma jakieś mgliste pojęcie, jeśli nie o literaturze, to przynajmniej o potrzebach czytelników. Z tego zrodziła się chęć napisania czegoś, co by próbowało im sprostać. Niewzorowane na nikim innym. Od początku do końca starające się mieć swój własny niepodrabialny styl. Książka, którą trzymasz, Drogi Czytelniku, jest absolutnym debiutem autora i tylko od Ciebie i Twojej reakcji zależy, jak będzie dalej wyglądała ta notka biograficzna :-)
Poetyckie ujęcie historycznych zmian na świecie. Zbiór poruszających różnorodne emocje wierszy. Wesołe, smutne, tęskne, humorystyczne wspominki dotykające i wprawiające czytelnika w przeróżne formy emocjonalności. W wyjątkowym zestawie poezji znajdują się także nauki i wskazany właściwy kierunek podążania ludzkości.
Nie zabrakło też wierszy o tematyce miłosnej, wplatającej estetyczne obrazy przyrody wprowadzające w eteryczny nastrój.
Poważniejszy ton opisanych zjawisk ekonomiczno-politycznych dodaje wytrawnego smaku i ostrzejszego wyrazu, co czyni dany zbiór jeszcze bardziej wyjątkowym.
W swojej pracy badawczej podejmuję próbę analizy dwóch systemów szkolnictwa i kształcenia muzycznego w odległych geograficznie i kulturowo krajach – Meksyku i Polsce. Postanowiłem też przyjrzeć się relacjom i zależnościom między systemami edukacji a systemami społecznymi i kulturowymi oraz znaleźć odpowiedź na pytanie, w jakim stopniu systemy oświaty i szkolnictwa, zwłaszcza muzycznego, w badanych krajach odpowiadają potrzebom konkretnych społeczeństw. Praca ta mieści się w ramach pedagogiki porównawczej.
Komparatystyka systemów edukacyjnych, czyli pedagogika porównawcza, jest dyscypliną zajmującą się porównywaniem struktury, działań i efektywności systemów oświatowo-wychowawczych w różnych krajach z uwzględnieniem ich odmiennych warunków ekonomicznych, kulturowych i społecznych. Głównym celem tych porównań, który pojawił się najwcześniej i ciągle jeszcze pozostaje jednym z najważniejszych, jest naturalna ciekawość, jak wyglądają systemy oświatowe innych krajów i co się w nich dzieje. Drugim celem, może nawet ważniejszym, jest dążenie do jak najpełniejszego wyjaśnienia zjawisk wychowawczych zachodzących w szkołach, w czym bardzo pomocne mogą być pewien dystans i perspektywa doświadczeń innych krajów.
Wreszcie, pedagogika porównawcza wydaje się szczególnie ważna również dlatego, że bada dogłębnie, jak struktury systemowe wpływają na realizację zamierzonych celów polityki oświatowej w danym kraju. Wspólne zadanie dla komparatystów i pedagogów innych specjalności to rozwiązanie problemu, jak najekonomiczniej i najskuteczniej zorganizować oświatę dla wszystkich, to znaczy w skali danego kraju. Oczywiście może tu chodzić również o jakiś nurt czy zakres oświaty. Nas interesuje nauczanie muzyki w celach profesjonalnych, a zwłaszcza organizacja i takie nauczanie, które odbywa się w specjalnych instytucjach lub ich systemie.
Podobno większość z naszych snów nie zapisuje się trwale w pamięci, więc budząc się rano, nawet nie jesteśmy ich świadomi. Jednak od starożytności zwracano na nie uwagę, ponieważ były zarówno świadectwem oraz przemyśleniem na temat tego, co zdarzyło się w przeszłości, jak i projekcją oczekiwań, nadziei oraz marzeń. Dlatego książka p. Hanny Wasiak jest odważną pozycją, która zaprasza czytelnika do wejścia w jej intymny świat przemyśleń, doświadczeń i wiary w jutro. Autorka staje przed nami niczym biblijny Józef i mówi: „Posłuchajcie snu, który mi się przyśnił” (Rdz 37,6).
Hanna Wasiak z Nałęczowa – z zawodu ekonomistka i certyfikowany coach Instytutu Prosperity. Pasjonatka podróży po Europie i pielgrzymowania po Ziemi Świętej. Autorka artykułów dotyczących tematyki towarzyszenia osobom chorym, m.in. "Jak żyć znając diagnozę choroby nowotworowej?" i tomiku poezji "Scenariusz na życie z nowotworem…" (2014).
Kolekcjonerka damskich torebek, neseserów, walizek, plecaków i kapeluszy. Od kilku lat słuchaczka Kursu Formacji Biblijnej; kaligrafuje w języku hebrajskim i aramejskim.
Wszyscy Polacy kochamy bociany.
To fakt. Ale nie wszystkie bociany są w stanie przeżyć bez naszej pomocy.
Dlaczego? Jeśli chcecie się tego dowiedzieć i zobaczyć świat ludzi oczami bociana, zapraszamy do lektury!
Jest to książka oparta na prawdziwych wydarzeniach.
Tom Justyniarski – pisarz, obrońca zwierząt, rzecznik Towarzystwa Obrony Zwierząt w RP, podróżnik, zwiedził ponad 70 krajów świata, miłośnik zwierząt i dzieci, a przede wszystkim „kochający tata”. Autor najnowszej lektury szkolnej pt. „Psie troski”, która zajęła I miejsce w rankingu TOP 10 Ministerstwa Edukacji Narodowej.
Książka zawiera audiobook.
Ideą książki jest odnajdywanie piękna tak w duszy, jak i w ciele drugiego człowieka. Autor poszukuje go nie tylko w codziennym trudzie i prozaicznym zdobywaniu środków do życia, lecz także podczas wyprawy podróżniczej do Indii i Sri Lanki, by w końcu to piękno znaleźć. Książka oparta jest na wielu zdarzeniach i autentycznych przeżyciach, w których Autor starał się odkryć plan i zamierzenia Istoty Wyższej, Istoty, która sama będąc nieskończonym pięknem, dała nam, mieszkańcom maleńkiej we Wszechświecie planety Ziemia, cząstkę tego piękna. Odkrycie go i podporządkowanie życia bohatera tej idei jest treścią książki.
Pomarszczona, brązowa dłoń wysunęła się z kłębów rękawa. Szponiaste palce zacisnęły się na rzuconym w ich kierunku miedziaku, po czym z szybkością atakującej kobry chwyciły za drewnianą pokrywę. Moim oczom ukazał się ciemny, ciasny tunel prowadzący do podziemi świątyni. Zeszłam na dół, uważając, by nie dotykać wilgotnych ścian. Powietrze stało się gęste i cuchnące.
Jeden rzut oka wystarczył mi, by się upewnić, że jestem w miejscu, gdzie kryje się jedna z największych tajemnic starożytnego świata Egiptu. Poczułam dreszcz ekscytacji – czy to koniec „egipskich ciemności” – patrzyłam na liczącą 2000 lat denderyjską żarówkę...
Karolina Oleksiak – miłośniczka podróży, starożytnych tajemnic i rozwoju duchowego. Prywatnie terapeutka starohinduskiej ajurwedy, pisarka i fotograf. W swojej debiutanckiej książce podróżniczej stara się pokazać Egipt przez pryzmat własnych przemyśleń nie zawsze zgodnych z przyjętymi archeologicznymi faktami. Dla niej Egipt to nie plaże pełne turystów, kursy nurkowania i tandetne pamiątki, ale pachnący przyprawami świat pełen zagadek.
Niniejsza praca jest z zakresu pedagogiki porównawczej. Pedagogika porównawcza jest uważana za względnie nową dziedzinę pedagogiki, powstałą później niż takie jej działy, jak np. dydaktyka, historia wychowania, pedagogika ogólna czy specjalna.
W pracy badawczej podjęłam próbę analizy dwóch systemów powszechnego wychowania muzycznego w odległych geograficznie i kulturowo krajach: w Meksyku i w Polsce i jestem przekonana, że wiedza ta może być niezmiernie pożyteczna dla młodych nauczycieli.
Nauczyciel wychowania muzycznego pracujący na wyższej uczelni to bardzo szerokie pojęcie – obejmuje ono zarówno rozpoczynających pracę w tym zawodzie, jak i znakomitych uczonych o światowej sławie. Jest to więc zróżnicowana grupa, charakteryzująca się stałym rozwojem jej członków, którzy poddawani są także różnym rodzajom formalnej weryfikacji. Każdego roku do grona nauczycieli akademickich dołącza nowa grupa młodych pracowników, którzy rozpoczynają odpowiedzialną i niełatwą pracę w tym zawodzie. Jego właściwe wykonywanie, oprócz pewnych swoistych cech osobowości, wymaga stałego kształcenia i doskonalenia zawodowego o podwójnym charakterze. Równolegle bowiem z kształceniem i ustawicznym doskonaleniem merytorycznym w zakresie obranej dyscypliny artystycznej i metodyki jej nauczania nauczyciel wychowania muzycznego musi realizować kształcenie i doskonalenie pedagogiczne oraz naukowo-metodologiczne, które sprawią, że będzie on coraz lepszym nauczycielem i wychowawcą muzycznym, a także coraz lepszym badaczem.
W tej sytuacji jako nauczycielowi akademickiemu wydaje mi się zasadne podjęcie tematu niniejszej pracy: ukazanie problematyki wychowania muzycznego w innym kraju o bogatej w tej dziedzinie tradycji. Studium takie może rozszerzyć wiedzę teoretyczną i praktyczną muzyków-nauczycieli wyższych uczelni w Meksyku i w Polsce.
Mieszkam w uroczym prastarym grodzie Chojnice w samym sercu Borów Tucholskich, które otaczają Jezioro Charzykowskie, dając niezapomniane widoki. To są jeszcze Kaszuby, gdzie można serce zgubić.
W ciągu ostatnich ośmiu miesięcy jest to mój trzeci tomik z wierszami i rysunkami. Dedykuję go córce Magdzie z podziękowaniem za pomoc w wydaniu moich utworów.
Proszę o życzliwość i przymrużenie oka…
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
