KSIĄŻKA, KTÓRA ZDOBYŁA NAGRODĘ BOOKERA W 2025 ROKUNastoletni István mieszka z matką w ciasnym mieszkaniu w bloku z wielkiej płyty w postkomunistycznych Węgrzech. Nieśmiały i nowy w mieście nie potrafi dopasować się do stylu życia kolegów z klasy, nie radzi sobie w kontaktach z dziewczynami, pozostaje outsiderem. W wyniku nieszczęśliwego zbiegu okoliczności zostaje wciągnięty w serię wydarzeń, które sprawiają, że staje się kimś obcym dla rówieśników, matki i samego siebie.Jakiś czas później István opuszcza Węgry w poszukiwaniu lepszej przyszłości. Odradza się dzięki dobrej woli, a może raczej egoizmowi, obcych ludzi, podąża wyboistą, lecz wznoszącą się trajektorią, która oddala go od dzieciństwa i zdarzenia, które je nagle zakończyło. Powodzi mu się lepiej, niż mógłby sobie wyobrazić.Portretując zbiór intymnych chwil bohatera na przestrzeni kilku dekad, autor opowiada historię mężczyzny pozostającego w konflikcie intrapersonalnym – wyobcowanego z życia, nad którym nie panuje, oraz niepasującego do ról, które musi odgrywać. Widmo minionej tragedii snuje się za nim cieniem, męczą go miałkość własnego życia i monotonia codzienności, tak więc István żyje w ciągłym wewnętrznym napięciu, w niezgodzie z samym sobą.„Zadziwiająca… czasami, kiedy czytam, jedną z rzeczy, na które zwracam uwagę, jest to, w jaki sposób autor nadał powieści nowy wymiar. Dla mnie ta powieść jest [czymś nowym]… Niezwykła.”Zadie Smith„Chłodna, zdystansowana powieść Szalaya opowiada historię samotnego młodego mężczyzny, który dorasta wychowywany przez matkę na Węgrzech. Jednym z głównych tematów powieści jest męska alienacja: nawet gdy bohater osiąga bezpieczny i wygodny status osoby z klasy uprzywilejowanej, czuje się jak obserwator własnego życia, przygląda mu się z dystansem osoby, która przeżyła traumę i patrzy na codzienność przez szybę. Mimo to Szalay pozwala nam odczuć jego nieokiełznaną tęsknotę za sensem i więzią.”„The New York Times Book Review”„Hipnotyczna… Jesteśmy świadkami, jak István porusza się w świecie niczym na wpół dzikie zwierzę, bezradny wobec swoich instynktów, straszny i dziwnie godny politowania… Pan Szalay spogląda na te pragnienia zimnym wzrokiem i nie gwarantuje nam, czytelnikom, że poczujemy się komfortowo z tym, co zobaczymy.”„The Wall Street Journal”„Niezapomniany portret męskiej alienacji.”„People”
Sprośna i zjadliwie zabawna satyra na środowisko pracy stworzona przez obrazoburczą młodą autorkę z udziałem jednego z najbardziej ujmujących i niespokojnych narratorów ostatnich czasów.Jimmie pracuje w londyńskim call center, gdzie przyjmuje skargi od niezadowolonych klientów biura podróży. Poruszane przez zawiedzionych podróżnych problemy bywają absurdalne, jak niepokój, że choroba skóry może przyciągnąć rekiny na plaży w Mykonos, przez narzekania na kolejki do basenów hotelowych na Malediwach, po skargi na pokój, z którego okien – położonych zbyt blisko siebie – pewien wdowiec zmuszony jest oglądać zakochaną parę przypadkowych turystów. Całymi dniami Jimmie słucha narzekań ludzi „psujących sobie wakacje przez własne nadmierne oczekiwania”.Jednak dzisiejszy dzień będzie inny – ostrzega go współpracowniczka Elin. Jimmie jest na celowniku, a jego szef, Simon, bezceremonialnie poszedł za nim do firmowej toalety podczas „nieautoryzowanej” przerwy Jimmiego, aby poprosić go o „pilne” spotkanie. Co więcej, jego partner z wcześniejszej pokątnej schadzki toaletowej tydzień wcześniej został awansowany i nie nosi już jednej z kolorowych bluz pracowniczych, tylko jako asystent kierownika paraduje w normalnym ubraniu, bez wskazującego na niższy status zawodowy kaptura. To wszystko powoduje coraz większe rozedrganie i frustracje głównego bohatera.Z niezwykłą zręcznością i ciętym dowcipem Katharina Volckmer krytykuje i wyśmiewa korporacyjne stosunki w miejscu pracy i rozmowy przy dystrybutorze wody, tworząc wnikliwy i poruszający portret głębokiej samotności.„Ta książka jest pełna błyskotliwych dialogów, nieoczekiwanych zwrotów akcji, bardzo sprośnych uwag… powoduje nagłe wybuchy wesołości, a potem przepełnia smutkiem. Emanuje z niej mroczna energia. Jest niezwykle oryginalna. Lektura każdej strony sprawia przyjemność.”Colm Tóibín„Katharina Volckmer to osoba podejmująca ryzyko najwyższego stopnia.”Ian McEwan
Ida, sześćdziesięcioletnia terapeutka par, straciła matkę, z którą miała trudne relacje. Ale teraz jest już lepiej: wydaje się, że po śmierci jej rodzicielka schroniła się w piersi Idy – nie w jej sercu, ale gdzieś z tyłu, za obojczykiem. Tkwi tam, kołysząc się delikatnie, niewiele mówi, obserwuje, co się dzieje, i komentuje poczynania Idy cichym, spokojnym, lecz nieustannym szeptem w uchu. Ciągle przypomina Idzie o śmierci, która jest coraz bliżej. Sigurd, dorosły syn Idy, zerwał kontakty z matką z powodów, które wolał zachować dla siebie. Harald, jej drugi mąż, również ją opuścił. Ale życie toczy się dalej, pacjenci przecież wciąż przychodzą do gabinetu terapeutki, a wraz z nimi duch nowych czasów, który wydaje się Idzie coraz bardziej obcy. Nagle Sigurd pragnie odnowić kontakt… „Spodziewamy się, że Nina Lykke napisze coś, co rozbawi nas do łez, ale w nowej powieści żarty ustępują miejsca mroczniejszemu i bardziej stonowanemu głosowi… „Gdzie są dorośli?” nie opowiada tylko o źle wychowanych dzieciakach kładących nogi w brudnych trampkach na siedzeniach metra ani o rodzicach, którzy pozwalają, by traktowano ich jak służących tychże rozwydrzonych potomków. Autorka równie odważnie, na głębokim poziomie psychologicznym, pisze o nierównej relacji władzy pomiędzy rodzicami a dziećmi. Ta powieść, świetnie napisana i łatwa w lekturze, jest bardziej tragiczna niż komiczna.”„Dagbladet”
Ingrid i Jan są małżeństwem z długim stażem. Mieszkają w pięknym domu w Oslo, mają dwóch dorosłych synów i poczucie stabilizacji, życiowej i zawodowej. Prowadzą spokojne życie, chociaż dla Ingrid zarówno życie rodzinne, jak i praca w szkole straciły swój blask, a Jan, po awansie w ministerstwie, jest przytłoczony nową, wymagającą więcej energii rolą zawodową. Synowie traktują dom jak hotel, a każdy z domowników wydaje się tu bardzo samotny. Żyją tak, pogrążeni w codziennej monotonii aż do czasu, kiedy Jan nawiązuje romans ze znacznie młodszą od siebie koleżanką z pracy Nie, po prostu nie to powieść o frustracji, zagubieniu i wypaleniu osobistym w dobie konsumpcjonizmu i ucieczki przed prozą życia, widzianych z perspektywy zarówno pokolenia dwudziesto-, trzydziesto-, jak i pięćdziesięciolatków. Nic już nie jest tak skandaliczne, by nie dało się tego obronić potrzebą wolności jednostki. Książkę tę przepełnia sarkastyczny humor, choć opowiada o utraconych marzeniach, poczuciu życiowego niespełnienia i zmęczeniu codziennością. Jak piszą norwescy recenzenci, Nina Lykke napisała bezlitosną satyrę na nasze życie, w której czytelnik odnajduje siebie do tego stopnia, że nie wie, czy się śmiać, czy płakać. Cudownie błyskotliwa powieść ogólnie rzecz biorąc, ten dramat kryzysu wieku średniego to bardzo przyjemna lektura, a Nina Lykke jest bystrą,bezlitosną obserwatorką.Der Spiegel To inteligentna satyra na nasze życie. Dobrobyt i zbyt duża ilość możliwości wyboru życiowych dróg sprawia, że czujemy się zagubieni i już sami nie wiemy, czego tak naprawdę nam potrzeba ten przesyt chwyta nas za gardło i uciska trochę mocniej tam, gdzie boli Lykke jest bezlitosna w opisach nowego narcyzmu, naszej samowystarczalnej egzystencji, w której ciągle pozujemy przed sobą nawzajem, czy to na Facebooku, czy w prawdziwym życiu.Aftenposten
Porywający i oryginalny debiutancki zbiór opowiadań, który zgłębia erotyczne, emocjonalne i intelektualne życie starszych kobiet. W trzynastu historiach Jane Campbell opowiada o życiu „starych kobiet” w różnych konstelacjach: narratorki pierwszoosobowe mierzą się z życiem, a w szczególności ze sposobem, w jaki same radzą sobie ze starością i sytuacjami z nią związanymi. Campbell eksploruje zmysłowy świat bohaterek, opowiada o ich namiętności, libido i poczuciu własnej wartości, walczy z powszechnymi stereotypami na temat procesu starzenia.Ponadczasowa mądrość i czarny humor autorki inspirują i stanowią wyzwanie, szokują i zarazem przynoszą ukojenie, gdy analizuje wewnętrzne życie kobiet walczących o to, by resztę życia ułożyć na własnych zasadach. Napisane ostrym, przenikliwym językiem, historie bohaterek obalają przekonania, że zachowanie starszych kobiet musi być w jakiś sposób monitorowane i kontrolowane. Susan zakochuje się w swojej pięknej, młodej opiekunce i nawiązuje intensywny, emocjonalny związek w zaciszu domu opieki. Linda poszukuje swojego byłego kochanka, mimo że opuściła go lata temu, by powrócić do stałego związku z Billem. Daisy, która dziwnym zrządzeniem losu trafi a na pogrzeb swojego byłego chłopaka, przeżywa na nowo ich dawne wspólne życie, jego zdradę i swoje cierpienie z tamtego czasu. Martha opłakuje swojego psa, sądząc, że zabił go personel opiekuńczy. Narratorka tytułowego opowiadania rozmawia ze swoim eleganckim, miękkim syjamskim kotem, wspominając seksualne uniesienia z młodości.W recenzji opublikowanej w „The Washington Post” krytyk opisał, jak Campbell obala powszechny stereotyp, że starsze kobiety są słabe i bezsilne:„Campbell, osiemdziesięciolatka, nadaje życie trzynastu kobietom w opowieściach skupiających się na ich pasjach, libido i poczuciu własnej wartości. Zaprzeczając, że zmarszczki nieuchronnie niosą wraz z sobą niewidzialność, kobiety te doświadczają spektrum emocji – radości, złamanego serca, traumy, żalu i satysfakcji – jednocześnie żyjąc życiem, jakiego pragną, na własnych warunkach”.„Nie codziennie można natknąć się na debiut tak świeży, pewny siebie i zabawny jak opowiadania Jane Campbell… Jej twórczość zasługuje na porównanie z twórczością Edny O’Brien czy Muriel Spark.”„The New York Times”
Czytane osobno, każde z tego elektryzującego zbioru opowiadań Lauren Groff to wielkie zwycięstwo: utwór odważny, sprawnie napisany i tętniący życiem. Czytane razem, historie te tworzą porywającą, niezwykłą całość. Opowiadania Groff obejmują okres od lat pięćdziesiątych XX wieku po czasy współczesne i przekraczają granice wieku bohaterów, ich pochodzenia społecznego, a także granice geograficzne (akcja rozgrywa się w Nowej Anglii, później przenosi się na Florydę i do Kalifornii), ale łączy je wspólny motyw: nieustanna walka pomiędzy ciemnymi a jasnymi stronami natury ludzkiej. W każdym człowieku są zwierzę i bóg, walczące na śmierć i życie jedna z bohaterek cytuje Nietzschego. Wśród tych, którzy zostają w tę walkę uwikłani, są młoda kobieta nagle odpowiedzialna za niepełnosprawnego brata, porywcza, bardzo potrzebująca wsparcia kogoś dorosłego nastoletnia pływaczka, matka, która utraciła swoją rodzinę, oraz dziedzic bankowego imperium obdarzony nietypowym spadkiem. Kierowani miłością, a jednocześnie spętani dobrymi intencjami innych ludzi, próbują postępować jak należy tak długo, jak tylko potrafią. Precyzyjny, zaskakujący i prowokujący zbiór, zakotwiczony w głębokim zrozumieniu istoty człowieczeństwa. Awanturnica ukazuje powracające, czasem bolesne punkty zwrotne między miłością a lękiem, współczuciem a przemocą, rozumem a instynktem, altruizmem a walką o przetrwanie. Wspaniały zbiór opowiadań o rodzinach odmienionych przez rozpacz. Groff kreśli swoje postacie z niebywałą precyzją: można odnieść wrażenie, że bohaterowie tych opowieści nie zostali naszkicowani, lecz wycięci skalpelem ostro, bez sentymentów Każda z tych poruszających historii na długo pozostanie w pamięci czytelników. Publishers Weekly
Helga Mork jest pisarką, która próbuje ustalić z samą sobą, o czym chce napisać następną książkę. Przede wszystkim interesują ją wściekłe kobiety żyjące w małych, zimnych domkach położonych daleko od cywilizacji. Autorka przechodzi menopauzę i pogodziła się z życiem w samotności w domu przy małej uliczce wysoko na wzgórzu. Rozmawia głównie ze swoją przyjaciółką Iriną, która mieszka daleko i utrzymuje Helgę w ryzach za pomocą regularnych, sarkastycznych wiadomości tekstowych.Pewnego dnia do pustego domu obok wprowadzają się nowi sąsiedzi i ku swojej ogromnej irytacji Helga odkrywa, że oni również są pisarzami. To Christina i Even Albert – para twórców znanych i podziwianych nie tylko w literackim światku, ich zdjęcia Helga widziała w gazetach. Po kilkudniowej obserwacji Albertów przez okno i obejrzeniu długiego nagrania wideo, na którym Even dyskutuje o Wittgensteinie na YouTubie, Helga postanawia nawiązać kontakt z sąsiadami i idzie się przedstawić. Szybko dociera do niej, że Even może być w istocie jej bratnią duszą.Zaniepokojona swoją kompulsywną potrzebą śledzenia tego, co robi Even, oraz przytłoczona uczuciem radości, jakie towarzyszy każdym odwiedzinom sąsiada, Helga postanawia wynająć biuro w swoim małym miasteczku, aby mieć powód, by regularnie wychodzić z domu i skupić się na pisaniu. Okazuje się jednak, że biuro jest portalem do innego świata zwanego Rzeczywistością, gdzie wszyscy cały czas tylko szepczą, a ona zaczyna się zastanawiać, jak kiedykolwiek uda jej się wrócić do tego świata, który znała wcześniej. Oto słońce to historia miłosna poszukująca nadziei w ludzkiej komunikacji, gdzie fikcja i rzeczywistość nieustannie się przenikają, utrudniając odróżnienie jednej od drugiej.„Øyehaug z powodzeniem przybliża czytelnikom zarówno żałosny, jak i euforyczny wymiar nieporadnych uczuć Helgi wobec Evena.Zamiast zagłębiać się w ukryte intrygi trójkąta miłosnego, Øyehaug koncentruje się na samym akcie zakochiwania się, na okresie, w którym Helga i Even są jeszcze dla siebie nieznajomi. Otrzymujemy rozczulająco piękną historię miłosną od tej znanej ze swojego świetnego poczucia humoru autorki.”„Aftenpost”
Ośmioro tłumaczy przyjeżdża z różnych stron świata do położonego w Puszczy Białowieskiej domu należącego do słynnej pisarki Ireny Rey. Spotykają się tam, by pod czujnym okiem autorki pracować nad przekładami jej opus magnum pod tytułem Szara eminencja od razu na wszystkie języki narodowe reprezentowane przez obecnych na białowieskich warsztatach wybitnych translatorów. Jednak po kilku dniach literackiej współpracy Irena nagle znika bez śladu. Tłumacze traktujący Rey niemal jak bożyszcze i rywalizujący dotąd o jej uwagę, rozpoczynają poszukiwania, nie przerywając jednak pracy nad wspólnym arcydziełem. Krok po kroku odkrywają kolejne sekrety i mistyfikacje Ireny Rey, na które zdecydowanie nie byli gotowi. Mierzą się z dzielącymi ich różnicami kulturowymi, sympatiami i antypatiami, a z czasem, odizolowani od reszty świata, stopniowo popadają w coraz większą obsesję i paranoję z powodu nieuchwytności swojej mistrzyni, wikłając się w sieć rywalizacji i osobistych interesów, które zagrażają nie tylko ich pracy, ale też losowi uwielbianej autorki. Przezabawna, skłaniająca do refleksji debiutancka powieść wielokrotnie nagradzanej tłumaczki i pisarki Jennifer Croft to błyskotliwe studium procesu twórczego, jak również tego, czym są kult sławy, świat natury oraz potęga języka. Rozgrywająca się gdzieś w ostatnim dzikim zakątku Europy, niezapomniana i wciągająca przygodowa opowieść, w której występuje niewielka, ale iście międzynarodowa obsada, a jej członkami wstrząsają miłość, destrukcyjne siły i moc tworzenia.
Po urodzeniu dziecka młoda kobieta mieszkająca z mężem na odludziu walczy z demonami: samotnością, depresją poporodową, niepokojem o noworodka, nieokiełznaną kobiecością i wymykającym się spod kontroli popędem seksualnym. Podczas bezsennych nocy zastanawia się, czy rodząc dziecko, utraciła samą siebie? Czy uda jej się kiedykolwiek odzyskać dawną tożsamość i swobodę?Ta krótka, ale niesłychanie mocna opowieść trafi a w sedno trudnego i skomplikowanego doświadczenia, jakim jest początek macierzyństwa, który bywa zupełnie inny od naszych wyobrażeń, zarówno tych kobiecych, jak i męskich.Rozerotyzowana, histeryczna opowieść o najprostszym z możliwych żyć. Kiedy kobieta staje między jawą a snem, depresją a walką, pożądaniem a stagnacją, nic nie wydaje się prawdą. To, o czym czytamy, jawi się raz jako sen, raz jako obraz ludzkiego upadku, a potem jak o peregrynacja przez bycie matką, żoną, a przede wszystkim kobietą. To historia duszna, lepka, oniryczna, gdzie lynchowskie mamidła wchodzą w ciągły dialog z teraźniejszością, w której magii doszukać się może tylko dusza naznaczona szaleństwem.Georgina Gryboś, „Literacka Kavka”Portret macierzyństwa, namiętności i rozchwiania psychicznego, który przenika aż do szpiku kości.„Kirkus Reviews”
Trzykrotna finalistka Man Booker International Prize powraca ze zbiorem opowiadań, którego angielski przekład zdobył National Book Award w 2022 roku. Samanta Schweblin jak zawsze kieruje czytelnika nieoczywistymi, surrealistycznymi ścieżkami, przedstawia niezwykłą interpretację domu jako niekoniecznie bezpiecznej przystani. Siedem opowiadań, siedem domów, a w każdym czegoś brakuje – człowieka, prawdy, wspomnienia. I zawsze coś się do tych wnętrz zakrada, zakłócając spokój – duch, kłótnia, intruzi, lista rzeczy do załatwienia przed śmiercią, pierwsze spotkanie dziecka z ciemnością, słabość rodziców. W prozie Schweblin nic nie kończy się tak, jak moglibyśmy tego oczekiwać – matki i córki, ojcowie i synowie, żony, teściowie, siostry i mężowie często nie mają imion – autorka bowiem wiele pozostawia wyobraźni czytelnika. Powtarzające się codzienne motywy, na przykład pudła i pakowanie rzeczy, zestawia z godnymi najlepszego horroru opisami, jak na przykład utrata zmysłów wywołana izolacją, którą tak dobrze znamy z niedawnego czasu pandemii. Zamiast filmowych potworów mamy tu jednak nieustający niepokój, czy to jawa, czy sen, oraz świadomość, że w zakamarkach naszych umysłów szaleństwo może kryć się za najbliższymi drzwiami.„To być może najbardziej intrygujący zbiór opowiadań Schweblin. Spektakularne, niezwykłe opowieści.”„The Washington Post”„Akcja najnowszych opowiadań Schweblin rozgrywa się w znajomej, codziennej scenerii. Jednak autorka potrafi zmienić te zwyczajne chwile w niecodzienny, mrożący krew w żyłach dramat.”NPR (National Public Radio)„Nieziemskie”„Kirkus Reviews”
W tej odważnej i niesamowitej powieści podążamy za trzema różnymi postaciami wędrującymi po złym, współczesnym świecie, w którym dominują samotność i fałszywe lustra. Równolegle prowadzone życia nigdy się nie przecinają, wszyscy jednak albo zwodzą, albo oszukują albo jedno i drugie. To polifoniczna, błyskotliwa powieść, a jej głównym tematem jest właśnie kłamstwo naszych czasów ale też kłamstwo jako podstawowy składnik natury współczesnego człowieka. Mamy trzy główne wątki w naprzemiennie następujących po sobie mikropowieściach w Wonderland bezdomna kobieta podróżuje między miastami na wybrzeżu Pacyfiku, udając, że jest nastoletnią dziewczynką. Między jej oszukańczymi działaniami, które prędzej czy później zawsze wyjdą na jaw, bohaterka żyje jak wyrzutek, ciągle w drodze, podróżuje autostopem z kierowcami ciężarówek, śpi w schroniskach, głoduje, przeżywa gwałt i napaść. W Hotelu Hyperion dwóch rywalizujących ze sobą katalońskich dziennikarzy zostaje wciągniętych w niebezpieczną grę faktów i kłamstw w ateńskim hotelu, gdzie mają napisać artykuł o kryzysie migracyjnym. Który z nich okaże się oszustem? W Domu na równinie gospodyni domowa mieszkająca w luksusowym bungalowie w południowej Szwecji postanawia kłamać, aby dalej wieść jedyne życie, jakie potrafi znieść. W Wonderland trzy historie życiowe splatają się z opowiadaniami (zwanymi tu studiami przypadków) wokół nadrzędnego tematu, jakimjest oszustwo. Autorka konstruuje te historie na wzór serialu telewizyjnego, którego odcinki cały czas stopniują napięcie. Wydarzenia fabularne ukazywane są więc w scenach konsekwentnie budowanych z pomocą tak charakterystycznych dla Nordenhk elementów: filmowego spojrzenia, wyjątkowego nastroju i uwodzicielsko pięknej prozy.
Kolmarden, 1989. W noc wielkanocną dwunastoletni brat Hanny, Erik, wybiera się na nabożeństwo do kościoła ze swoją grupą konfi rmacyjną. Później on i kilku przyjaciół udaje się na tajemniczą Górę Prawdy, gdzie znajduje się jaskinia, która według legendy była wykorzystywana w procesach czarownic w stergtland wieki temu. Plotka głosi, że ktokolwiek zejdzie do tej jaskini, może zniknąć we wnętrzu góry i tam pozostać na zawsze. Erik nigdy już nie wrócił do domu po tej nocy.
Przez następne lata Hanna i jej przyjaciel z dzieciństwa Marcus rozwijają symbiotyczną relację, jednak życie poprowadzi ich ostatecznie w różnych kierunkach. On robi karierę akademicką, podczas gdy ona nie od razu dostaje się do szkoły artystycznej, nie jest pewna słuszności wyboru drogi zawodowej i wątpi w swój talent. Kiedy Hanna w końcu zostaje jednak odnoszącą sukcesy artystką, nie może zapomnieć o tym, ile ją to wszystko kosztowało. Jaka siła wyższa zdecydowała, że pozwolono jej żyć, a Erik zniknął? W co jeszcze można wierzyć, gdy wydarzyło się najgorsze? Czy historia Góry Prawdy może być czymś więcej niż bajką?
Dzięki Górze Prawdy Therese Bohman wraca do miejscowości Kolmarden, gdzie się wychowała. To potężna opowieść o dorastaniu i tajemnicach, stawiająca pytania o sztukę i prawdę, ale także o to, jak stopniowo kształtują nas dzieciństwo i pasja, co sprawia, że stajemy się tacy, jacy jesteśmy.
Bohaterka powieści, młoda Amerykanka, jest piękna, chuda, świetnie wykształcona i zamożna. Na pierwszy rzut oka powinna być też szczęśliwa, ale nie jest. Mamy rok 2000, za chwilę początek nowego tysiąclecia, gospodarka kwitnie i wszystko mogłoby się układać idealnie, jednak tylko długi odpoczynek i odcięcie się od rzeczywistości dają bohaterce nadzieję na dalsze normalne życie. Mój rok relaksu i odpoczynku to opowieść o niemożliwej do przezwyciężenia samotności i braku radości życia pomimo tego, że na pozór wszystkie okoliczności sprzyjają dobrej i wygodnej przyszłości bohaterki tej historii. W ciągłej pogoni za kimś lub za czymś, co da nam szczęście, warto się zatrzymać na chwilę i zastanowić nad sobą. Może hasło szczęście jest w nas choć banalne, jest zwyczajnie prawdziwe? Marzenie. Wypisać się z życia. Nie wychodzić z domu, leżeć na kanapie, łykać tabletki na sen i nie robić nic. Mój rok relaksu i odpoczynku czytałam nie jak powieść, lecz jak literaturę faktu tak jak czyta się o wyprawach na Syberię, na którą chciałoby się pojechać, ale wiemy, że nie wystarczy nam do tego odwagi. Jestem pewna, że to marzenie o wypisaniu się z życia jest zjawiskiem powszechnym, dlatego wiem, że nie tylko ja chciałabym czytać tę książkę non stop.Małgorzata Halber To chyba najlepsza powieść egzystencjalna nienapisana przez Francuza napięta jak struna opowieść, której autorka nie boi się mroku, ale też czarnego humoru kryjącego się w ciemności.Kirkus Po zakończeniu lektury tej mrocznej, ale momentami bardzo śmiesznej powieści raczej nie będziecie mieli poczucia relaksu i odpoczynku prędzej zaczniecie się zastanawiać nad skomplikowanymi stanami ludzkiej duszy.Marie Claire Ta historia jest nadal aktualna. Pomysł, aby przespać akurat ten moment w dziejach świata, wydaje mi się całkiem sensowny.Dwight Garner, The New York Times
Po trudnym dzieciństwie wypełnionym wieloma problemami zdrowotnymi Teo zaczyna rozumieć, że jest inna od rówieśników. Idzie na uniwersytet w stolicy swojego kraju, a następnie studiuje za granicą w dwóch miejscach, z których jedno zostało wybrane przez napotkaną przypadkiem Wróżkę Bolońską. Podczas studiów magisterskich rozpoczyna pracę i nie przestaje podróżować do innych miast, którym nadaje własne nazwy, dając czytelnikowi ciągłe poczucie odtworzonej, współczesnej wieży Babel. Z każdym doświadczeniem życiowym Teo sprawy przyspieszają i wymykają się spod kontroli, w sferze prywatnej i zawodowej: miłość, przekraczanie granic państwowych i osobistych, małżeństwo, przeżycie doświadczenia bliskiego śmierci, wymyślenie siebie na nowo. Najważniejszy temat książki znajduje bezpośrednie odzwierciedlenie w tytule, który nawiązuje do filmu Agnes Vardy z 1962 roku Clo od 5 do 7:diagnoza raka, która zmienia wszystko. Z tej perspektywy książka ukazuje pełne doświadczenie młodej kobiety, która przeżyła agresywną formę raka szyjki macicy. Czytelnik odkrywa, że 16 i 18 to odniesienia do HPV, wirusa, który powoduje tę chorobę, nadal zbyt późno wykrywaną, zabijającą setki tysięcy kobiet każdego roku. Drugim tematem, ściśle związanym z medycznym, jest duchowość: powieść jest feministyczną reinterpretacją Biblii, ponieważ w życiu Teo i Jezusa można znaleźć sporo analogii. Wszyscy apostołowie pojawiają się w książce jako postaci współczesne, z ich prawdziwymi imionami w różnych językach, w zależności od okoliczności, w których Teo ich spotyka na swojej drodze. Trzecim tematem tej książki może być sam język, ponieważ autorka korzysta z wielu różnych czcionek, języków, stylów (np. wykorzystuje parodię tekstu akademickiego), gier słownych i absurdalnego humoru, kwestionuje konwencjonalną formę powieści i sprawia, że tekst wydaje się bardzo współczesny. Jest to odważna, wieloaspektowa, intensywna i wizjonerska powieść.
W portowym mieście pustoszonym przez tajemniczą zarazę pewna kobieta próbuje zrozumieć, dlaczego jej świat się rozpada. Zakwitające algi zatruły wcześniej krystalicznie czyste powietrze płynące znad wody, a na ulicach szaleje śmiercionośny czerwony wiatr. W głębi lądu, gdzie schronili się najbogatsi mieszkańcy, tajemnicza korporacja produkuje jedyne pożywienie, na które stać każdego obrzydliwą różową pastę sporządzoną z nieznanych składników. W krótkich, rozpaczliwych przerwach między śmiertelnie groźnymi burzami narratorka uparcie próbuje ratować resztki relacji międzyludzkich: z trudną, kruchą matką; z byłym mężem, którego wciąż darzy uczuciem; z niełatwym w wychowaniu chłopcem, którym się opiekuje, ponieważ rodzice odesłali go, gdy zbliżało się niebezpieczeństwo. Choć warunki na zewnątrz coraz bardziej się pogarszają, brakuje prądu i jedzenia, bohaterka tylko utwierdza się w przekonaniu, że musi zostać na miejscu nawet jeśli oznacza to, że zostanie porzucona. Poruszająca elegia dla bezpiecznego, czystego świata mimo wszystko podnosi na duchu dzięki humorowi i uporowi głównej bohaterki. To niezwykła historia o tym, jak łączą się miłość, odpowiedzialność i walka o przetrwanie, jak również o pięknie i kruchości najbardziej intymnych ludzkich relacji. Mocna i pięknie napisana, poruszająca lektura, która realizuje przerażająco przekonujący scenariusz bliskiej przyszłości. Czytelnik współodczuwa ból i smutek narratorki opiekunki, córki i byłej kochanki.The Guardian Tłusty róż zaczyna się od duszącego poczucia zagłady to oszałamiająco mroczna powieść, ale piękna. Proza Fernandy Tras doskonale oddaje obraz życia podczas epidemii.Kirkus Reviews Tłusty róż to dystopia aż nazbyt bliska nam wszystkim. Ludzkie powiązania i smutek z powodu końca są tu ważniejsze niż jakiekolwiek wyjaśnienia mgły i choroby, które wszystko okrywają. Precyzyjne i poetyckie pisarstwo Tras zmienia tę piękną powieść w toksyczny sen, w medytację nad ruinami, osamotnionymi ciałami i porzuceniem.Mariana Enrquez, autorka książek Nasza część nocy, jak również To, co utraciłyśmy w ogniu, Niebezpieczeństwa palenia w łóżku, Ktoś chodzi po twoim grobie Tłusty róż przyciąga coraz bardziej klaustrofobiczną atmosferą, a Tras wnikliwie bada urazy, które narastają w relacjach matkacórka, w rozpadającym się małżeństwie i w pracy związanej z opieką nad dziećmi.Publishers Weekly Upiornie spokojna narratorka, która opowiada w pozornie lekki sposób o doświadczeniach granicznych, wciąga czytelnika w tę historię niespiesznym tempem, niepokojąco prawdopodobną fabułą, silnym głosem i skupieniem na małych, pięknych momentach życia pośród katastrofy. Powieść Tras będzie prześladować czytelników długo po tym, jak przewrócą ostatnią stronę.Library Journal Dystopijne dzieło godne J.G. Ballarda, w którym nawet w beznadziei pozostaje migoczący odłamek wiary lub pogodzenia się z losem.The Irish Times Jak lekko zniekształcające lustro, Tłusty róż odbija obraz umierającego świata. W tym tajemniczym kraju, opuszczonym przez Boga i rząd, jedyną pociechą jest współczucie i cichy heroizm kilku istot ludzkich. Swoimi skrupulatnymi opisami i bolesną przejrzystością opowieści Fernanda Tras zanurza nas w dystopii, która rozprzestrzenia się wokół jak trujący zapach wyrafinowanych perfum.Guadalupe Nettel, autorka powieści Jedyna córka
Małżeństwo Karin i Kai z pewnymi oporami przyjmuje propozycję skorzystania z luksusowego domu wakacyjnego znajomej podczas jej nieobecności. Na tle lśniących wód zatoki Oslofjorden i w chłodnych ścianach ultranowoczesnego domu niezaradność życiowa Karin uwidacznia się aż za bardzo, gdy bohaterka zastanawia się nad swoimi życiowymi porażkami i nieustannie porównuje się z właścicielką domu. Wydaje się, że zamożna znajoma ma wszystko, czego brakuje Karin w życiu, ale może to tylko pozory? Podczas niezbyt miłego, przypadkowego spotkania z sąsiadami Karin i Kai serwują jedno białe kłamstwo za drugim, udając prawdziwych właścicieli eleganckiego domu. Wkrótce wpadną w taką spiralę kłamstw, że trudno będzie im się z niej wydostać. W tym dramacie psychologicznym pisarka po raz kolejny udowadnia, dlaczego jest mistrzynią gatunku. Prowokująca do myślenia proza i perfekcyjne wychwytywanie przez autorkę ludzkich słabości wciągają czytelnika w przyprawiający o dreszcz emocji zakątek, pod powierzchnią którego kryje się coś jeszcze groźniejszego. Mrożąca krew w żyłach opowieść o ludzkiej słabości.Dagbladet Wszystko jest tu doskonale przemyślane. Nic nie dzieje się bez przyczyny. Ravatn jest po prostu znakomitą pisarką.Aftenposten Niezwykle mądra, przemyślana i świetnie napisana. Fabuła, bohaterowie, upływ czasu, wszystko pasuje idealnie.Adresseavisen Można śmiało powiedzieć, że Ravatn napisała czarną komedię i stała się mistrzynią w swoim gatunku.Verdens Gang
W małym miasteczku na Florydzie rozpoczyna się kolejne lato. Po chorobie, która znika tak samo tajemniczo, jak się pojawiła, wydaje się, że wszystko powoli wraca do normy: panuje nieznośny upał, padają ulewne deszcze, co kilka dni pojawiają się nowe zapadliska pochłaniające całe ogrody, po okolicy włóczą się ponure, bezdomne koty. Niby jest normalnie, jak dawniej, ale jednak nie.
W mieście rozdawane jest „oko umysłu”, urządzenie do zagłębiana się w wirtualnej rzeczywistości produkowane przez tajemniczą firmę z Miami. Na ulicach pojawia się coraz więcej plakatów z twarzami zaginionych sąsiadów. Mieszkająca w domu swojej matki ghostwriterka, autorka znanych thrillerów, z niepokojem śledzi zachodzące zmiany. Zmaga się z rodzinnymi tajemnicami, dręczą ją fragmentaryczne wspomnienia trudnej młodości, relacja z rodzinnymi stronami jest słodko-gorzka, na dodatek bliscy jej ludzie zachowują się coraz dziwniej. Jest gorąco, duszno, rzeczywistość przytłacza…
Lepki, przesiąknięty deszczem i upałem „Stan raju” to wciągający jak wir opis splotu wydarzeń na pograniczu rzeczywistości i fikcji. Powieść została uznana za jedną ze stu książek, które trzeba przeczytać w 2024 roku według tygodnika „Time”. Została wyróżniona przez redaktorów „New York Times Book Review” i uznana za najlepszą książkę 2024 roku przez „Vanity Fair”, NPR, „Elle” i „Kirkus Reviews”. Znalazła się również na długiej liście nominacji do nagrody Joyce Carol Oates Prize w 2024 roku.
„Stan raju” opowiada o dziwnych dniach pandemii, bezmyślnej ucieczce w tajniki technologii, granicach pomiędzy światem rzeczywistym i urojonym. Pójdę za Laurą van den Berg, dokądkolwiek mnie zabierze, nawet na Florydę.”
Rachel Yoder, autorka powieści Nocna suka (Prószyński)
„Genialna opowieść o duchach i głęboko poruszająca, nastrojowa refleksja na temat miejsca, pamięci i samej natury rzeczywistości, gdzie nic nie jest takie, jak się wydaje.”
Mona Awad, autorka powieści: „Króliczek”, „Wszystko dobrze”, „Rouge” (Poznańskie)
„Doskonała i znakomicie skomponowana. Laura van den Berg jest utalentowaną i odważną pisarką: napisała powieść ciężką,
mocną i piękną. Nie mogłem się od niej oderwać.”
Charles Yu, autor powieści „Ucieczka z Chinatown” (ArtRage)
Knut jest pisarzem w późnym, ale nadal średnim wieku – tyle że ostatnią powieść, która odniosła prawdziwy sukces, wydał dwadzieścia lat temu. Od dłuższego czasu czuje się wypalony. Kolejne książki przechodziły bez echa, ostatnia próba napisania powieści skończyła się źle: redaktor nie był pod wrażeniem, książki więc nigdy nie opublikowano. Teraz jednak Knut dostrzega wreszcie szansę na powrót w światła reflektorów: otrzymał zaproszenie na prestiżowy festiwal literacki, wprawdzie w ostatniej chwili, w zastępstwie kogoś innego, ale jednak… nie zapomnieli o nim. Jako wsparcie zabiera z sobą swego przyjaciela i sąsiada Franka, który akurat przeżywa zawód miłosny… a Knut naprawdę potrzebuje przyjaciela, bo jednym z pozostałych uczestników dyskusji jest nowy mąż jego byłej żony, a kolejną panelistką pewna młoda pisarka, która w swojej ostatniej powieści autobiografi cznej uczyniła z Knuta obiekt kpin i złośliwych plotek, ponieważ opisała ich spotkanie jako przykład sytuacji „Me Too” (on pamięta to inaczej…).
W swojej najnowszej powieści Nina Lykke pokazuje nam z typowym dla siebie sarkastycznym poczuciem humoru ostro zarysowany portret uprzywilejowanej wyższej klasy średniej, elity świata literackiego, w której wszystko jest dozwolone – o ile trzymasz się niewypowiadanych głośno, z góry ustalonych w tej grupie zasad. No bo przecież: nie jesteśmy tu dla przyjemności.
„Nie jesteśmy tu dla przyjemności” to druga po „Ostatnim stadium” wydana przez Pauzę powieść norweskiej pisarki Niny Lykke. Nominowana do Nagrody Księgarzy w 2022, w tym samym roku zdobyła także Nagrodę Literacką Riksmålsforbundet, a prawa do przekładów sprzedano już do kilkunastu krajów.
Wycinki z prasy skandynawskiej:
„Bardzo zabawna powieść o człowieku kultury powalonym na łopatki.”
*
„Lykke wchodzi w umysł znieważonego pisarza - samca alfa.”
*
„Portret człowieka, który jest albo dziadersem, albo łajdakiem, albo gnidą, albo mówi prawdę prosto w oczy – a najprawdopodobniej wszystko naraz.”
*
„Diabelnie dobra powieść o często pogardzanej kulturze białego mężczyzny.”
*
„Obnażanie próżności wyższej klasy średniej.”
*
„Biały, sfrustrowany mężczyzna dostaje szału… rzecz mroczna, zabawna i wprawiająca w zakłopotanie.”
W swoim od dawna oczekiwanym anglojęzycznym debiucie Yan Ge podejmuje temat odosobnienia w dziewięciu niezwykłych, dowcipnych i barwnych opowieściach. Osadzone we współczesności, ale też w czasach starożytnych, realistyczne i niesamowite, opowiadania ze zbioru Gdzie indziej zabierają czytelnika do Chin, Dublinu, Londynu czy Sztokholmu. Kalejdoskop bohaterów występuje w opowieściach o tęsknocie, wysiedleniu i doświadczeniu diasporycznym. Znajdziemy wśród nich między innymi poetów żyjących w świecie chaosu, jaki zapanował po trzęsieniu ziemi, mandaryna wygnanego z dworu, który za wszelką cenę stara się ocalić życie,kobietę, która z niewyjaśnionych powodów traci głos, i parę, która przelotnie spotyka się w dublińskim kinie. Postaci w opowiadaniach Yan Ge eksplorują z zaciekawieniem własne wyobcowanie fizyczne i emocjonalne, wynikające z podróży, emigracji lub wygnania. Gdzie indziej to także błyskotliwa i mądra refleksja nad (nie)przydatnością sztuki stającej w szranki z ludzką samotnością i codziennością. Istotne kwestie, które porusza Yan Ge, to również siła literatury, decyzje podejmowane przez kobiety, narodziny i śmierć, a także kształtowanie tożsamości w dyskursie kolonialnym. Rozpoczynające się często in medias res historie żadnego czytelnika nie pozostawią obojętnym. Filozoficznie głęboka, ale też niestroniąca od komedii, emocjonalna i zabawna Gdzie indziej to cudowna książka książek. Jest jak nowe światło w starym, poszukującym świecie.Madeleine Thien
Para młodych ludzi przyzwyczaja się do nowego, wspólnego życia z maleńkim synem w Zachodniej Jutlandii. Wraz z rozpoczęciem pracy na miejscowym uniwersytecie ludowym partner głównej bohaterki wchodzi w świat przytulających się do drzew wykładowców, obowiązkowych maratonów śpiewu dla pracowników uczelni i ich rodzin, jak również własnych idealistycznych pragnień, by zasymilować się z lokalną społecznością. On jest nowym nauczycielem, ona ledwie osobą towarzyszącą, która samą siebie określa jako osobę na doczepkę. Ogólnie rzecz biorąc, chciałaby stać się częścią tej wspólnoty, ale pozostaje poza jej kręgiem, ponieważ krytycznie obserwuje wszystkich z boku: pisze zjadliwe piosenki o nowym miejscu i szydzi ze swojego nowego życia wraz z innymi partnerami pracowników, osobami na doczepkę. Poza opieką nad synkiem zajmuje się odpisywaniem na listy w Kąciku Porad lokalnej gazety, w którym własne teksty podpisuje jako Wyrocznia. Mimo ambicji, by się zintegrować, niespecjalnie udaje jej się dostosować do nowej sytuacji i miejsca. Zasady wiejskiej konwersacji, szokująca zwięzłość wypowiedzi i nieznośne dla bohaterki zwyczajowe milczenie miejscowych są dla niej przytłaczające. Metry na sekundę to zabawna, przesiąknięta sarkastycznym humorem autorki opowieść o wkraczaniu na nieznane terytorium i próbie odnalezienia się w obcym środowisku, o relacjach międzyludzkich w małych społecznościach, rozterkach i krętych ścieżkach wiodących do zdobycia akceptacjiw prowincjonalnych koteriach. Mistrzyni ironii!Weekendavisen Książka roku. (5/5 gwiazdek)Jyllands-Posten Czysta przyjemność: Stine Pilgaard stworzyła doskonałą komedię o normalności.Informationen
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
