Dominacja konnych oddziałów na polach bitew kończyła się jeszcze przed wybuchem wielkiej serii wojen religijnych, które rozdarły Europę w latach 1618-1648, ale kilka typów kawalerii habsburskiej nadal odgrywało ważną rolę zarówno podczas bitwy, jak i w pełnieniu zadań garnizonowych. Niniejsza książka, będąca drugą częścią studium poświęconego armiom cesarskim, opisuje i ilustruje organizację, wyposażenie oraz taktykę ciężkozbrojnych kirasjerów, wszechstronnych arkebuzerów uzbrojonych w karabinki z zamkami kołowymi, egzotycznej, wschodnioeuropejskiej lekkiej jazdy zaciężnej oraz pierwszej generacji dragonów. Ilustracje zawierają rzadko prezentowane detale wielu sztandarów regimentowych.
Niezgoda przywiedzie na was niewolę, w której wolności wasze utoną i w śmiech się obrócą... Nastąpi postronny nieprzyjaciel, jąwszy się za waszą niezgodę i mówić będzie: rozdzieliło się serce ich, teraz poginą... Ziemie i królestwa wielkie, które się z Koroną zjednoczyły i w jedno ciało zrosły, odpadną i rozerwać się dla waszej niezgody muszą... i będziecie jako wdowa osierociała wy, coście drugie narody rządzili, i będziecie ku po śmiechu i urąganiu nieprzyjaciołom swoim..., nie tylko bez pana krwi swojej i bez wybierania onego, ale też bez ojczyzny i królestwa swego, wygnańcy wszędzie, nędzni, wzgardzeni, ubodzy, włóczęgowie, które popychać nogami tam, gdzie was pierwej ważono będą.... Tymi płomiennymi słowy przemawiał Skarga do świetnego dworu Zygmunta III i równie świetnego roju zebranych na sejm polskich królewiąt. Przemawiał w czasach, gdy skrzydlata husaria na pobojowiskach Byczyny, Kircholmu, Kłuszyna, stratowawszy liczniejsze od siebie zastępy, ostrzami kopii odrzuciła od granic rozbite wojska; gdy sztandar królestwa powiewał na Kremlu; gdy lenny Prusak na warszawskim placu bił czołem przed królem; gdy Maksymiliana wypuszczono z więzienia, a zamknięto carów; gdy państwo dosięgło zenitu potęgi. Orli wzrok Skargi nie dał się olśnić blaskom zwodniczym i na zawrotnych szczytach widział znamiona upadku, oznaki rozkładu, przewidując jasno dalsze ich następstwa. Dwa wieki mijały, a te palące słowa zaczynały się sprawdzać. Zaledwie ożywcze prądy Sejmu Czteroletniego w organizmie państwowym spotęgowały życie, bijące dawno nieznanym tętnem, nastało w Targowicy przedśmiertne pasowanie się, a w kościuszkowskim powstaniu konanie państwa. Proroctwo Skargi ujrzano spełnione.
Uhonorowane Nagrodą Pulitzera opracowanie przedstawia dramatyczne wzloty i upadki japońskiego imperium w okresie II wojny światowej, od inwazji na Mandżurię i Chiny do zrzucenia bomb atomowych na Hiroszimę i Nagasaki. Według słów samego autora, prezentujące japońską perspektywę Wschodzące słońce to „oparta na faktach saga ludzi uwikłanych w potop najbardziej totalnej wojny w dziejach ludzkości, opowiedziana tak, jak przebiegała – mętna, uszlachetniająca, haniebna, przygnębiająca, pełna paradoksów”. Splatając wzajemnie fakty historyczne i ludzkie dramaty, prowadzące do wojny na Pacyfiku i znajdujące w niej kulminację, Toland wykuwa z nich fascynującą i pozbawioną uprzedzeń narrację historyczną. W przedmowie autor stwierdza, że jeśli ze Wschodzącego słońca należałoby wyciągnąć jakiś wniosek, to taki, „że historia nie udziela prostych nauk i że to natura ludzka wciąż się powtarza, a nie historia”. „Niesamowicie bogata… czytelna i ekscytująca… Najlepszymi fragmentami książki są nie sceny bitewne, lecz miejsca, gdzie autor przedstawia nam dogłębne spojrzenie na najwyższe szczeble polityki Tokio” – „Newsweek” Opis pochodzi od wydawcy.
Gdy w 359 roku Filip II wstępował na tron, Macedonii od północy groziło wchłonięcie przez dzikie plemiona barbarzyńskie, a od południa przez podstępne greckie miasta-państwa. Jeśli nowy król chciał tego uniknąć, musiał umocnić swój tron, a najważniejszym krokiem do osiągnięcia tego celu było stworzenie silnej armii. Kiedy w wieku dwudziestu lat Aleksander odziedziczył władzę w królestwie, odziedziczył również doskonałą armię. Macedończycy stoczyli wiele bitew, byli świetnie wyekwipowani i pałali żądzą podbojów. Jeśli dodamy do tego nadzwyczajne zdolności dowódcze Aleksandra, to nie może dziwić, że osiągnęli tak wiele.
Wojny z Zakonem Krzyżackim odegrały istotną rolę w dziejach Polski Piastowskiej i Jagiellońskiej od XIV aż do początków XVI stulecia. Rezultatami tych wojen stały się nie tylko traktaty pokojowe, lecz także doświadczenia polityczno-militarne oraz poniesione straty materialne. Poznanie poważnego wysiłku zbrojnego, finansowego i dyplomatycznego, jaki musiał być poniesiony dla złamania przewagi niemieckich rycerzy zakonnych i zapewnienia Polsce i Litwie należnego im miejsca nad dolną Wisłą i Niemnem, pozwala lepiej zrozumieć istotę konfliktu Polski, a od roku 1409 także Litwy z Zakonem Krzyżackim w Prusach i po części w Inflantach.
Badania polskie nad tymi problemami mają dosyć dawną metrykę, sięgającą początków XX stulecia. Powstały wówczas poważne studia, które – polemizując z historiografią niemiecko-pruską – stworzyły podwaliny nowoczesnej historiografii polskiej, związanej przede wszystkim z bitwą grunwaldzką (Stanisław Kujot). W okresie Polski Odrodzonej rozwinęły się badania szczególnie w odniesieniu do wojen czasów Władysława Łokietka i bitwy pod Płowcami (Stanisław Zajączkowski), kampanii grunwaldzkiej (Otton Laskowski) oraz wojny trzynastoletniej (Karol Górski). Po roku 1945 nasiliły się poważnie badania odnoszące się do kampanii grunwaldzkiej (Stefan Maria Kuczyński, Andrzej Nadolski) i wojny trzynastoletniej oraz ostatniej „wojny pruskiej” z początków XVI w. (Marian Biskup).
W dorobku tym, wzbogacanym ujęciami historiografii niemieckiej, a w ostatnich latach także szwedzkiej (prace Svena Ekdahla) zaznaczyła się przewaga ujęć analitycznych oraz opracowań jedynie poszczególnych fragmentów walki Polski i Litwy z Zakonem Krzyżackim, bez dążenia do opracowania całościowej syntezy. Na podstawie dotychczasowego znacznego dorobku polskiej i obcej historiografii możliwe stało się jego podsumowanie i ukazanie całości zmagań Polski z Zakonem w latach 1308-1521, tj. w okresie ponad dwóch wieków. Zadanie takie próbuję realizować w niniejszej książce, starając się zbilansować pokaźny dorobek poprzedników, częściowo i własnych badań. W toku pisania okazało się jednak konieczne dopracowanie tzw. małych wojen z lat 1414-1435, które w stopniu wyraźnie niewystarczającym były dotąd uwzględniane przez badaczy. Dla tego okresu podjąłem więc próbę pełniejszej analizy (rozdz. IV-V), opartej głównie na materiale źródłowym.
W 1514 r. w Moskwie podpisano rosyjsko-niemiecki sojusz zaczepno-odporny, wymierzony w Polskę. Nad państwem Zygmunta I zawisła groźba uderzenia oskrzydlającego. Dopiero udana interwencja polskiej dyplomacji w czasie zjazdu wiedeńskiego w 1515 r. doprowadziła do zawarcia porozumienia z Maksymilianem I, mocą którego uznawał on stan prawny Prus z 1467 r. i rezygnował z sojuszu z Rosją. Rozstrzygnięcie sprawy hołdu zawieszono na 5 lat...
W swojej książce Marian Biskup omawia przyczyny oraz potencjał stron walczących w "Wojnie Pruskiej", fazy działań militarnych, próby rozjemstwa oraz pertraktacji pokojowych, a także dokonuje ogólnej charakterystyki lat 1519-1521. W aneksach znajdziemy zestawienie rotmistrzów oraz rot konnych i pieszych.
Praca Mariana Biskupa składa się z trzech części. W pierwszej, autor omawia ogólne przyczyny wojny trzynastoletniej, przedstawiając w najogólniejszych tylko zarysach przeobrażenia wewnętrzne zachodzące w państwie zakonnym połowy XV w., opozycję stanów pruskich i ich poddanie się Polsce w lutym 1454 r. Więcej uwagi poświęcono analizie potencjału zbrojnego i wojskowości stron walczących z uwzględnieniem wpływów niemieckiej i czeskiej sztuki wojskowej. W części drugiej i trzeciej ukazano zasadniczy zrąb działań militarnych i polityczno-dyplomatycznych lat 1454-1466 oraz rokowania pokojowe z lat 1464-1466, uwieńczone zawarciem traktatu toruńskiego. W części podsumowującej omówione zostały zagadnienia wojskowości tego okresu. Autor podjął próbę analizy charakteru wojsk zaciężnych, jak również poruszył niektóre kwestie finansowe wojny oraz jej wpływ na przeobrażenia wewnętrzne Polski, Prus i Zakonu Krzyżackiego.
Rozpad imperium habsburskiego i utworzenie nowych państw na jego gruzach zalicza się - obok upadku Rosji - do najbardziej straszliwych skutków wojny światowej lat 1914-1918. W pierwotnym zamierzeniu ta książka miała zajmować się jedynie samą rewolucją, tj. z grubsza rzecz biorąc, okresem ostatnich 4 miesięcy 1918 roku. Jednak w miarę jak rosła ilość materiału znajdującego się pod ręką, zadanie stawało się bardziej obszerne. Stało się jasne, że "grzech pierworodny" Niemców polegał jedynie na rozumowaniu w kategoriach Europy Środkowej, lub w najlepszym razie kontynentu, w tej erze osiągnięć w dziedzinie mechanicznej, kiedy Stary Świat skurczył się nawet dla autora prac historycznych. Całkowicie nie z mojej woli stwierdziłem, że jest niemożliwe ograniczać się do opowiadania o wydarzeniach rozgrywających się w Wiedniu, Budapeszcie, Pradze i Zagrzebiu, oraz że druzgocące wydarzenia katastrofy, jak też utworzenie nowego systemu, muszą otrzymać swoje miejsce na obrazie całego świata znajdującego się w tyglu wojny. Stale zmuszany byłem do zwracania się od ciasnego obszaru, gdzie doszło do samej katastrofy, ku krańcom ziemi, gdzie obudzono siły, które sprawiły, iż zdarzyło się to, co się zdarzyło.
Jakkolwiek o wojennych planach Stefana Batorego przeciw Turcji pisano wielokrotnie, to jednak zwracano baczniejszą uwagę tylko na ostatnią ich fazę t. j. na projekt podboju Moskwy, na którym król opierał swe dalsze zamysły. Okres poprzedni, obejmujący czas aż do końca maja 1584 r., zanim Batory ostatecznie sformułował ów plan, otoczony był pewnego rodzaju pomrokiem, którego nie zdołały rozproszyć prace zasłużonego i skrzętnego znawcy stosunków Moskwy ze Stolicą Apostolską, Paula Pierlinga. Prócz tego autora, który zresztą tylko przygodnie dotykał tej kwestii i nie miał zamiaru szczegółowo jej rozpatrywać, nikt się nią nie zajmował. A przecież nasuwało się pytanie, jakie były w tym okresie projekty i układy, jakie stanowisko wobec nich zajął Batory, jednym słowem, jak odbyła się ta ewolucja, której ostatnim wyrazem był ów olbrzymi plan, rzucający taki cień, że poprzednie rokowania bladły w nim i zacierały się. Równie ważna przyczyna zaniedbania tej kwestii leżała w naturze materiału źródłowego który, ukryty przeważnie w archiwum watykańskim, nie był tak łatwo dostępny.
Dopiero prace naszej „Ekspedycyi rzymskiej”, a szczególniej bogaty plon pierwszego roku, zebrany pod osobistym kierunkiem prof. Smolki, a odnoszący się właśnie głównie do tego okresu, umożliwił dokładniejsze zajęcie się tą sprawą. Toteż tłumaczy, dlaczego autor kończy swą pracę genezą planu moskiewskiego, a następnej fazy układów, tworzących poniekąd odrębną całość, nie wciągnął w zakres tego studium.
Niniejsza praca opiera się głównie na materiale archiwalnym. Uwzględniając bowiem depesze Laurea, wydane przez Wierzbowskiego i akta, ogłoszone przez Pierlinga, główny zrąb spoczywa na niewydanej korespondencki Caligarego, Bolognettego i Possevina, pochodzącej z archiwum watykańskiego, a uzupełnianej poszukiwaniami w innych bibliotekach. Odpisy te, dokonane przez „Ekspedycyę”, mieszczą się w zbiorach Akademii, w tzw. tekach rzymskich, które zaznaczamy T. R.
Renoma starożytnej rzymskiej machiny wojennej jest nierozerwalnie związana z jej najbardziej znaną klasą oficerów centurionami. Ich wygląd ewoluował na przestrzeni wieków, ale odwaga i przywództwo okazywane podczas bitwy zawsze były podstawowymi wymogami, które im stawiano. Jeśli któryś z nich miał szczęście i był dostatecznie ambitny, mógł awansować na kolejne stopnie w obrębie legionu osiągając prawdziwe wpływy i bogactwo, a przez to uzyskać wyższe stanowiska wojskowe i cywilne oraz wraz z rodziną wejść do wyższej klasy społecznej. Opierając się na szerokich badaniach źródłowych i archeologicznych, druga część poświęcona dziejom centurionów śledzi ścieżki ich karier i przedstawia ekwipunek, którym się posługiwali od czasów Augusta po upadek Cesarstwa na Zachodzie.
Opracowanie pod redakcją Romana Kochnowskiego oraz Jarosława Jastrzębskiego stanowi niezwykle cenny zbiór rozpraw naukowych, które mogą zaintrygować nie tylko ludzi morza czy osoby zainteresowane z przyczyn zawodowych (pracownicy sił zbrojnych, wykładowcy, dziennikarze, eksperci) tematem ale również tych wszystkich, których celem jest pogłębianie swojej wiedzy dotyczącej konfliktów zbrojnych. To rzadkość, aby niemalże wszystkie teksty były aż tak ekscytujące. Wyróżniają się one wysokim poziomem wiedzy autorów, świetnym przygotowaniem metodologicznym, dobrym warsztatem naukowym. Co ważne, w większości artykułów podejmowane są kwestie nieznane lub nieco zapomniane przez historię.Fragment z recenzji dr hab. Roberta Kłaczyńskigo, prof. PWSZ
Jedna z najważniejszych prac dotyczących polskiej wojskowości. Do dziś pozostaje jedynym kompletnym kompendium wiedzy na temat wojen, bitew, taktyki i strategii okresu pierwszych Piastów. Praca wzbogacona jest o 13 szkiców i map. Niniejsza praca to wznowienie wydanej w 2015 roku Polskiej sztuki wojennej w okresie wczesnofeudalnym.
Niniejsza historia armii Habsburgów doby wojny trzydziestoletniej poświęcona jest zbadaniu roli piechoty i artylerii w ostatniej wielkiej wojnie religijnej Europy. Kiedy między władcami i państwami nastąpił rozłam wzdłuż linii podziału religijnego, kontynent został rozdarty serią długich i krwawych kampanii, które zakończyły się mającym dalekosiężne skutki pokojem westfalskim. W czasie tego społecznego i religijnego wstrząsu siły zbrojne państw europejskich także przeszły ogromne zmiany, gdyż wojska zaciężne ustąpiły armiom narodowym. To fascynujące spojrzenie na armię cesarską przedstawia zarys piechoty i artylerii najważniejszych dowódców katolickich ich organizację, uzbrojenie, musztrę, taktykę i barwne mundury.
Amunicja karabinowa"" mjr. Tadeusza Łukaszewskiego pierwotnie była wydana w 1933 roku w formie maszynopisu, przez Instytut Badań Materiałów Uzbrojenia. W poszczególnych rozdziałach książki autor w zwięzłej formie przedstawił rys historyczny ewolucyjnego rozwoju amunicji, począwszy od amunicji do broni odprzodowej aż do czasów współczesnych. Osobno opisano charakterystyki nabojów karabinowych używane przez strony walczące w I wojnie światowej. Omówiono także szczegółowo wymagania, budowę i działanie poszczególnych elementów amunicji oraz technologię jej produkcji i proces odbioru. Wiele informacji zestawiono w tabelach, które powinny umożliwić szybkie wyszukiwanie niezbędnych danych. Całość uzupełniają rysunki techniczne.
Inaczej niż ich będący przez pewien czas ich rywalem zakon templariuszy, Zakon Szpitalników św. Jana Jerozolimskiego (czy też szpitalników, pod którą to nazwą jest bardziej znany) nie powstał w wyniku zorganizowania pierwszej krucjaty w 1099 r.; przeciwnie – został prawdopodobnie założony przez grupę włoskich kupców z Amalfi w połowie XI w. Jednak w wyniku powstania ruchu krucjatowego szpitalnicy posiedli cenioną wiedzę specjalistyczną na temat zdolności militarnych nieprzyjacielskich armii muzułmańskich. Ta książka – pierwsza z dwóch analizujących styl życia, doświadczenia oraz rolę militarną rycerza szpitalnika – obejmuje okres od powstania zakonu aż do inwazji na Rodos w 1306 r.
Niniejsza praca opisuje organizację i przedstawia wyposażenie wojsk, które wpływały na wyjątkowo zróżnicowaną i barwną historię średniowiecznej Polski, śledząc je od narodzin państwowości w X wieku, poprzez tzw. krucjaty północne, wojny z zakonem krzyżackim, aż po ekspansję terytorialną za panowania Jagiellonów i pierwsze starcia z Turkami Osmańskimi. Treść jest bogato ilustrowana inskrypcjami komemoratywnymi, wczesnymi malowidłami, zdjęciami i rysunkami zachowanych zabytków, na podstawie których Gerry Embleton przygotował plansze odtwarzające wygląd żołnierzy.
Pierwszy niemiecki oddział szturmowy utworzono 2 marca 1915 roku, gdy Naczelne Dowództwo Wojsk Lądowych nakazało VIII Korpusowi powołanie do życia jednostki mającej testować nowe eksperymentalne bronie oraz opracowywać metody walki mogące przełamać impas na froncie zachodnim. Do lata 1915 roku takie oddziały zaczęto formować w wielu niemieckich armiach na zachodzie, a do końca 1916 oficjalne bataliony szturmowe funkcjonowały już we wszystkich armiach tego frontu, stając się nowym i groźnym wrogiem wojsk ententy. Niniejsza książka omawia umundurowanie, wyposażenie oraz taktykę tych groźnych elitarnych oddziałów niemieckich.
Radziecka marynarka, która stawiła czoło niemieckiemu najazdowi w 1941 roku, składała się z mieszaniny jednostek nowoczesnych (częściowo zbudowanych z zagraniczną pomocą) oraz przestarzałych carskich, które modernizowano ze względu na nadchodzący konflikt.
Jej okręty wojenne wzięły udział w wojnie przeciwko Finlandii w latach 1939-1940 tylko w ograniczonym zakresie. Ich prawdziwy chrzest bojowy nastąpił po niemieckiej inwazji, gdy walczyły z wrogimi jednostkami, eskortowały konwoje, transportowały żołnierzy Armii Czerwonej i zapewniały im wsparcie ogniowe – wszystko to w obliczu śmiertelnego zagrożenia, jakim była Luftwaffe.
Książka, stworzona przez eksperta od radzieckiej wojskowości, jest szczegółowym przewodnikiem po często zapomnianych okrętach radzieckiej marynarki wojennej – zaczynając od pierwszowojennych niszczycieli typu Nowik oraz sowieckich dozorowców typu Uragan, aż do niszczycieli projektu „7”, przewodników flotylli typu Leningrad i unikalnego lidera Taszkient.
Ofensywa Brusiłowa była taktyczno-operacyjnym majstersztykiem, jednym z cenniejszych doświadczeń wyniesionych z I wojny światowej i swego czasu wzorem metody prowadzenia nowoczesnej operacji wojskowej. Dowodem an to wszystko jest niniejsza analiza. To profesjonalne opracowanie jest dziełem generała-majora Leonida W. Wietosznikowa. Z jego książki czytelnicy mogą dowiedzieć się o pełnym przebiegu działań na froncie rosyjskim w lecie 1916 r., jak i uzyskać niezwykle ciekawe szczegóły na temat działania tyłów carskiej armii rosyjskiej oraz sposobów przygotowywania jednostek do ataku, formowania szyków bojowych, przygotowania inżynieryjnego pozycji polowych czy wykorzystania kawalerii. Książka oprócz 204 stron zawiera także kilkanaście map i schematów.
Reedycja wydania III z 1926 roku. Autorem pracy jest major Jan Załuska. Opisał on w niej najróżniejsze aspekty taktyki wojskowej. Przy tworzeniu poszczególnych rozdziałów wziął pod uwagę wnioski płynące z walk na frontach I wojny światowej, a także wojny polsko-bolszewickiej. Wiele miejsca poświęcił roli czołgów, piechoty, a także kawalerii i artylerii.Praca podzielona jest na dwie części. Zawierają one następujące rozdziały: Wojna i działania wojenne; Rozwój taktyki; Wojsko; Czynniki zwycięstwa; Dowodzenie; Łączność; Marsze; Postoje; Rozpoznanie; Ubezpieczenie; Bój; Piechota; Batalion karabinów maszynowych; Czołgi; Artyleria; Kawaleria; Wojska powietrzne; Wojska saperskie; Samochody pancerne; Pociągi pancerne; Walka leśna; Walka o osiedla; Walka o cieśniny; Walka nocna; Wojna pozycyjna; Wojna minowa; Walka chemiczna; Wojna w górach; Transporty; Zaopatrywanie w amunicję i sprzęt; Służba zdrowia w polu.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?