Książka składa się z dwóch części. W pierwszej z nich położono nacisk na działanie taktyczne kawalerii, a w drugiej skupiono się na kwestii operacyjnego wykorzystania konnicy. Autorzy przeanalizowali następujące zagadnienia: sposób organizowania marszów kawalerii, rozpoznanie, postoje, walka zaczepna, obronna, stała, pościg, działanie opóźniające, rola jazdy przed bitwą w jej trakcie i po jej zakończeniu oraz zagon. W pracy nie ograniczono się wyłącznie do podawania wytycznych zawartych w oficjalnych regulaminach, lecz omawiane kwestie podparto licznymi przykładami m.in. z okresu I wojny światowej, wojny polsko-bolszewickiej, a także z manewrów przeprowadzanych przez Wojsko Polskie w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku.
Reedycja wydania z 1925 roku. Omawiane w niniejszej książce pistolety, ze względu na sposób potraktowania ich bardziej lub mniej obszernie i szczegółowo można podzielić na trzy grupy. Najobszerniej są opracowane te pistolety, które są najtrudniejsze, najbardziej rozpowszechnione lub też są pierwowzorami dla innych. Mniej dokładnie - pistolety mało rozpowszechnione lub łatwe i zbliżone konstrukcją do pistoletów omawianych już poprzednio. W tych pistoletach autor celowo pominął pewne mniej potrzebne szczegóły. Spis treści: -Pistolet Mausera kal. 7,63 (z kolbą) -Pistolet Mausera, kal. 7,65 i 6,35 -Pistolet Dreyse, kal. 7,65 -Pistolet Steyr, kal. 9, wz. 12 -Pistolet Steyr, kal. 8, wz. 7 -Pistolet Steyr, kal. 6,35 i 7,65 -Pistolet Browninga, kal. 6,35 -Pistolet Browninga, kal. 9, wz. 1903 -Pistolet Browninga, kal. 7,65 i 9 -Pistolet Colt, kal 32 i 380 -Pistolet Colt, kal. 38 i 45 -Środki bezpieczeństwa -Pielęgnowanie i czyszczenie.
Najbardziej dokuczliwe kwestie zostają więc wcześniej lub później przekazane historykowi. Ku jego utrapieniu nie przestają być kłopotliwe tylko dlatego, że zostały zamknięte przez męża stanu i pozostawione sobie jako praktycznie rozwiązane […] Niebywałe jest to, że historycy, którzy poważnie traktują swą pracę, są w stanie zasnąć nocą.
Woodrow Wilson
Kronika została ukończona. Z jakim uczuciem wstajemy od dwutysięcznej strony pana Churchilla? Z wdzięcznością… Podziwem… Lekko zazdroszcząc mu może jego niezachwianej wiary, że granice, wyścigi, patriotyzmy, a nawet wojny, jeśli zajdzie taka konieczność, są ostatecznymi prawdami ludzkości, dodając w jego ujęciu pewnego rodzaju godności, a nawet szlachetności wydarzeniom, które dla innych są tylko koszmarnym przerywnikiem, czymś, czego należy bez wytchnienia unikać.
J. M. Keynes recenzujący książkę Churchilla, The Aftermath
Praca jednego z czołowych historyków prezentuje wstrząsającą zależność pomiędzy rozruchami, jakie wstrząsnęły całym światem w połowie XVII w., a zmianami pogodowymi, jakie miały miejsce w tym samym czasie. Nieuchronnie nasuwa się pytanie: czy jesteśmy przygotowani do poradzenia sobie z efektami zmian klimatycznych w naszych czasach?
„Oparta na imponujących badaniach, napisana żywym językiem i intelektualnie zachwycająca książka (…). Jest nie tylko wstrząsająca i przekonująca, lecz stanowi pomnik naukowego oddania (…). Mam nadzieję, że jej lektura będzie wzbudzać debaty przez następne dziesięciolecia”.
Dominic Sandbrook, The Sunday Times
„Parker snuje swą opowieść z zacięciem (…). Jego nowatorska interpretacja, stawiająca na pierwszym miejscu wpływ klimatu, a nie pojedynczych decyzji, pomaga wyjaśnić społeczno-gospodarczą zmianę i rewolucję w sposób, który przyszli historycy będą musieli brać pod uwagę”.
Brendan Simms, Wall Street Journal
„Imponująca, świeża pozycja (…) Parker wykazał się benedyktyńską i systematyczną pracą (…) dzięki której w bogaty i głęboko poruszający sposób ukazał, jak wyglądało życie w burzliwych czasach (…). Ta imponująca publikacja powstała z myślą o postawieniu kropki nad i w debacie dotyczącej „powszechnego kryzysu”.
Lisa Jardine, Financial Times
„W jaki sposób zmiana klimatu wpływa na globalną stabilność? Trudno o lepszy moment na postawienie takiego pytania. Odpowiedź, jaką prezentuje Parker, zachwyca naukowym rozmachem”.
Dan Jones, The Times
„Globalny Kryzys to magnum opus, które przynajmniej przez dwie dekady będzie stanowić punkt odniesienia w trzech obszarach: historii całego świata, roli klimatu w dziejach oraz zrozumienia wielkiego kryzysu siedemnastego stulecia (…). Tak imponujące i zakrojone na tak szeroką skalę dzieła historyczne należą do rzadkości; oto jedno z nich”.
Theodore K. Rabb, Times Literary Supplement
„Przełomowa książka w dziedzinie historii środowiskowej i historii globalnej (…). W przekonujący sposób ukazuje, że był to tak naprawdę jeden kryzys, a obraz ludzi z nim się zmagających i analiza jego dynamiki są fascynujące; hipotezy na temat tego, jak sposoby radzenie sobie z tym kryzysem pozwoliły przygotować się na przyszłość, wspaniale prowokują do myślenia. Naukowcy z różnych dziedzin, krajów i reprezentujący odmienne prądy metodologiczne przez długie lata będą nad nią debatować i czerpać z niej wiedzę”.
Kenneth W. Pomeranz, Historically Speaking
Reedycja z 1927 roku. Ze względu na charakter uderzeniowy jazdy polskiej do walki ustawia się ona w szyk płytki – 2 do 5 szeregów przy czym jazda ciężka, usaria, na skrzydłach posiada zwykłą jazdę lekką a nawet sama chorągiew usarska szykuje się w ten sposób, że na skrzydłach chorągwi stają lżej zbrojni – pacholęta rycerskie.
Podczas jednej z przedłużających się kampanii przeciwko Tebom w latach 70-tych IV w. p.n.e., sprzymierzeńcy stracili ochotę do dalszej służby pod rozkazami Lacedemończyków, ponieważ podczas gdy sami wysłali na wojnę licznych żołnierzy, Sparta wystawiła zaledwie garstkę. Król Sparty, Agesilaos, rozkazał więc, by Lacedemończycy i sprzymierzeńcy usiedli na ziemi w dwóch oddzielnych grupach. Następnie herold armii dał sygnał, by wstali wszyscy garncarze, po nich kowale, cieśle, budowniczowie i tak dalej, aż wymienił przedstawicieli wszystkich zawodów. Okazało się, że niemal wszyscy sprzymierzeńcy stoją, ale ani jeden spośród Lacedemończyków, gdyż zabraniano im uczenia się i praktykowania pokojowych profesji. Wówczas Agesilaos roześmiał się i rzekł: Widzicie więc, jak wielu więcej żołnierzy my wystawiamy! (Plutarch, Żywot Agesilaosa 26).Istotnie, Lacedemończycy utworzyli jedyną zawodową armię starożytnej Grecji, którą z tego powodu można uznać za prawdziwie elitarną formację. Instytucje państwa i system edukacji były zorganizowane z myślą o stworzeniu doskonale wyszkolonych żołnierzy. Izokrates (6, 81) porównał lacedemońskie państwo do obozu wojskowego, podczas gdy Arystoteles (Polityka II 6, 22) krytykował lacedemoński ustrój za nastawienie wyłącznie na krzewienie cnót wojskowych. Jego zdaniem rezultat był taki, że kiedy Lacedemończycy wywalczyli już swoje imperium, nie potrafili żyć w pokoju.
W średniowiecznych Niemczech przemoc była o wiele bardziej akceptowanym środkiem niż w pozostałych królestwach, ale miała też swoje ograniczenia. Feudałowie zwykle uciekali się do niej w obronie swych praw lub przy sporze, w którym środki pokojowe okazały się nieskuteczne. Christopher Gravett dokonuje wnikliwej analizy organizacji i kampanii wojennych toczonych przez średniowieczne armie niemieckie w latach 1000-1300, przedstawiając nam zeszyt pełen fotografii i ilustracji, wraz z ośmioma kolorowymi planszami autorstwa Grahama Turnera.
Popularne wyobrażenie żywione na temat rzymskiego legionu jest związane z tą najbardziej znaną rangą oficerską centurionatem, wyróżniającym się pod względem wizualnym poprzecznym grzebieniem na hełmie, zdobionymi nagolennikami chroniącymi nogi i rózgą z winnych pędów trzymaną w dłoni. To właśnie centurionowie szkolili i dyscyplinowali legionistów, brutalnie lecz skutecznie, zaś ich przymioty wojskowe i odwaga uformowały rdzeń rzymskiej machiny wojennej. Napisana na podstawie licznych źródeł archeologicznych i literackich, książka ta zawiera rozważania na temat ich obowiązków, karier i wyglądu w czasach poprzedzających rządy Augusta.
Unieśmiertelnieni za sprawą swoich czynów w bitwie pod Termopilami pod wodzą legendarnego króla Leonidasa, a także licznych zwycięstw w okresie klasycznym, Spartanie byli jednymi z najlepiej wyszkolonych, zorganizowanych i wzbudzających największy postrach wojowników, jakich widział świat starożytny. Małe miasto Sparta, znane antycznym Grekom jako Lacedemon, wykształciło unikalne społeczeństwo wojowników, wykorzystujące niewolników i nieobywateli do wszelkich prac fizycznych, co umożliwiało wolno urodzonym spartańskim mężczyznom skoncentrowanie całej energii na rzemiośle wojennym. Mając zakaz podejmowania się wszelkich prac ręcznych, owi spartańscy wojownicy byli od wczesnej młodości trenowani w brutalnej szkole, która dawała im niezbędną dyscyplinę oraz wytrzymałość, aby poradzili sobie ze wszystkim, czego wymagało od nich zdominowane przez falangę pole walki, jak również wytrwali we wszelkich trudach kampanii. Niniejsza książka omawia wszystkie aspekty życia Spartan, od najwcześniejszego okresu ich szkolenia, przez życie w czasie pokoju i wojny, po doświadczenia na polu walki tych straszliwych wojowników.
Autor podejmuje próbę syntezy napoleońskiej myśli strategicznej i taktycznej, przedstawia ulubione schematy manewrów strategicznych i planów bitew Napoleona. Przedmowę do polskiego wydania książki napisał gen. Marian Kukiel.
W sierpniu 1914 r. mobilizacja 800-tysięcznej (już wkrótce znacznie rozbudowanej) armii Cesarstwa Niemieckiego zapoczątkowała pierwszą wielką wojnę epoki nowoczesnej – wojnę, która do dziś uchodzi za największą rzeź żołnierzy w dziejach. Ówczesna armia niemiecka stanowi też najlepszy przykład pewnej ery w historii myśli wojskowej, kiedy praktycznie całą siłę żywą państw europejskich wcielano do ogromnych armii z poboru, które wspierało kilka kategorii rezerwy oraz specjalnie dla nich przeznaczone systemy przemysłu i komunikacji. W niniejszym tomie, pierwszym z trzech, autor przedstawia ogromną ilość danych w tekście i tabelach, zilustrowaną fotografiami oraz planszami barwnymi Gerry’ego Embletona.
Trzeci tom miniserii prezentującej wojska niemieckie w I wojnie światowej omawia oddziały, które w kulminacyjnym okresie wojny walczyły na wszystkich frontach: uczestniczyły w ostatnich wielkich bitwach na wyniszczenie na froncie zachodnim (Arras, Messines, trzecia bitwa pod Ypres oraz Cambrai w 1917 r.) i przyczyniły się do upadku Rosji na Wschodzie. Omówiona została „Kaiserschlacht” – ofensywa marcowa 1918 roku, a także działania Niemców na froncie włoskim, na Bałkanach oraz wsparcie dla Turcji na Bliskim Wschodzie. Zmiany w umundurowaniu, jakie zaszły w tym okresie, uwzględniały nowo wprowadzone rozwiązania taktyczne i typy broni, a także nowe formacje, takie jak wojska pancerne i bataliony szturmowe.
Reedycja z 1928 rokuSiły zbrojne, których użył Olbracht w wyprawie mołdawskiej, składały się z pospolitego ruszenia i wojsk zaciężnych Polski. Wzięły udział w wyprawie niewielkie oddziały lenników, a więc wielkiego mistrza krzyżackiego Tieffena i księcia warszawskiego Konrada mazowieckiego.Z powodu braku pieniędzy Olbracht mógł wynająć na wyprawę mołdawską tylko kilka tysięcy zaciężnych żołnierzy. A więc wojnę tą, zakrojoną na wielką skalę, trzeba było prowadzić głównie za pomocą pospolitego ruszenia.
Prezentowany tom dzieli się na trzy części. W pierwszej opisano młodzieńcze lata Napoleona i początki jego działalności. Część druga przedstawia Bonapartego już jako wodza naczelnego. Omówione tu zostały kampania włoska i wyprawa egipska. Ostatnia część pt. ""Konsulat"" zawiera następujące rozdziały: 18 Brumaire'a, Organizacja rządu konsularnego, Kampania z roku 1800, Pokój w Amiens, Instytucje Konsulatu, Dożywotni tytuł Konsula.
W latach 1915-1917 armia Cesarstwa Niemieckiego zmuszona była dostosować się do nowej rzeczywistości statycznej wojny pozycyjnej. Przedwojenne mundury i ekwipunek wymagały modyfikacji, zarówno ze względów praktycznych, jak i oszczędnościowych: na polu walki zdominowanym przez karabiny maszynowe i artylerię powróciły do łask stalowe hełmy, pojawiły się też maski przeciwgazowe. Szykowne pułki kawalerii szybko okazały się bezużyteczne na froncie zachodnim, wiele z nich uległo spieszeniu, by walczyć wraz z piechotą, a przynależny im prestiż przywłaszczyły sobie nowe rodzaje broni: bataliony szturmowe i lotnictwo. Niniejszy tom, drugi z trzech, przedstawia wiele danych dotyczących organizacji, umundurowania i oznak, zilustrowanych rzadkimi fotografiami i pieczołowicie wykonanymi planszami barwnymi.
Sława Gustawa Adolfa w dużej mierze oparta jest na jego kawalerii. O nim samym mówi się, że przełamał stagnację w europejskiej sztuce wojennej w zakresie użycia jazdy, przywracając jej mobilność i wigor. Jednak tak jak w przypadku dużej części mitologii Gustawa, prawda może być zupełnie inna. Richard Brzezinski poszukuje faktów ukrytych za mitami, próbując ustalić rzeczywistą historię kawalerii króla. Jej organizacja, broń, uzbrojenie ochronne, taktyka i umundurowanie stanowią przedmiot zawartej w tekście analizy, którą uzupełniają liczne ilustracje, w tym osiem doskonałych, pełnostronicowych, kolorowych plansz autorstwa Richarda Hooka.
Niniejszy tom jest drugim z serii i opisuje wydarzenia z życia Napoleona Bonaparte z okresu istnienia Cesarstwa Francuskiego. Praca zawiera piętnaście rozdziałów: Pierwszy rok Cesarstwa, Kampania z roku 1805, Kampanie w Prusach i w Polsce, Cesarstwo po pokoju w Tylży, Piąta koalicja, Cesarstwo w latach 1810-1812, Publikacje z czasów napoleońskich, Nauka, Sztuki piękne, Blokada kontynentalna i przemysł francuski, Kampania rosyjska, Kampania saska, Kampania francuska, Wyspa Elba i sto dni, Wyspa Świętej Heleny.
Od ostatniej wielkiej wojny z Samnitami (298-290 przed Chr.), aż po apogeum potęgi republiki w I stuleciu przed Chr., o potędze Rzymu stanowiła siła jego legionów. Żołnierze, którzy w nich walczyli, czynili to z obowiązku względem państwa, a nie dlatego, że taki mieli zawód. To właśnie ta milicja podbiła Półwysep Apeniński, pokonała potężne monarchie hellenistyczne i zniszczyła kupieckie imperium Kartaginy. Pod koniec tego okresu cały basen Morza Śródziemnego znajdował się pod panowaniem Rzymu. Niektóre z krain były rządzone przez rzymskich urzędników, zaś resztę sprowadzono do roli państw klienckich. Niniejsza pozycja opisuje pochodzenie, szkolenie i rozwój ludzi, którzy kształtowali to wielkie imperium legionistów Republiki Rzymskiej.
Chazarowie byli jednym z ważniejszych ludów tureckich w dziejach Europy, które zdominowały rozległe południowo-wschodnie obszary Europy i zachodnie krańce stepów Azji Środkowej między IV a XI wiekiem. Wyjątkowość Chazarów polegała na tym, że ich elity arystokratyczne i wojskowe przeszły na judaizm, tworząc największe pod względem terytorialnym państwo rządzone przez żydów w dziejach. Byli ważnym sojusznikiem Cesarstwa Bizantyjskiego, blokując na kilka stuleci ekspansję islamu na północ od Kaukazu.
Dodatkowo osiągnęli też niebywały kunszt w metalurgii, a ich elity wojskowe nosiły płytowe formy uzbrojenia ochronnego, które w Europie Zachodniej zaczęły się pojawiać dopiero w XIV wieku. Kaganat Chazarski położył fundamenty, na których później wyrosły średniowieczna Rosja i współczesna Ukraina. W pracy omówiono wojskowość Chazarów, organizację armii, uzbrojenie i fortyfikacje, a w tym wszystkim pomogły liczne ilustracje i kolorowe plansze.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?