Marian Warzecha (ur. 1930) jest jednym z najważniejszych i najciekawszych przedstawicieli sztuki konceptualnej w Polsce. Studiował w krakowskiej ASP malarstwo (19481950) i scenografię (19521957), dyplom u Andrzeja Stopki otrzymał w roku 1957. Od tegoż roku współtworzył II Grupę Krakowską.Warzecha przez całe swe twórcze życie pozostaje artystą kameralnym i niezwykle oryginalnym. Koncentruje się w głównej mierze na powściągliwym dokumentowaniu własnych refleksji odnośnie do życia i istoty sztuki. To, co szczególnie wyróżnia jego twórczość, to jej redukcjonistyczny charakter, dążenie do zawarcia maksimum treści przy minimum środków artystycznego wyrazu.
Zbiór tekstów powstał z zamiarem rozwinięcia wystawy #dziedzictwo, która odbywała się w Muzeum Narodowym w Krakowie. Kontynuuje on problemowy układ ekspozycji odsłaniającej różnorakość sposobów odnajdywania i interpretowania śladów dziedzictwa, podejmując próbę dopisania jeszcze jednego zagadnienia do układu ""geografia"", ""język"", ""obywatele"", ""obyczaj"".This collection of texts was produced as an extension to the exhibition #heritage, held at the National Museum in Krakow. It continues a problem-based layout of the display showing various ways of tracing and interpreting tracks of heritage, with an attempt to add yet another element to the system: ""geography"", ""language"", ""citizens"", ""custom"".
To przewodnik inny niż wszystkie! Nie da się z nim zwiedzać wystawy Moc muzeum, ale można się dowiedzieć, o co w niej chodzi.""Moc muzeum"" odpowiada na pytanie, co się z nami dzieje, gdy wchodzimy na wystawę muzealną. Jakimi środkami posługują się kuratorzy, a jakimi aranżerzy? Co wpływa na nasz odbiór dzieł sztuki na wystawach? Jaką rolę odgrywają w tym nasze zmysły? Wspomnienia? Zmęczenie?Książka przekłada treść wystawy na zadania i teksty, niekiedy poważne, niekiedy ironiczne, niekiedy zabawne. W środku czekają m.in. wywiad z kuratorami, kolorowanki i kolaże powstałe na bazie dzieł ze zbiorów Muzeum Narodowego w Krakowie, przepis kucharski na tusz, ćwiczenia do samodzielnego wykonywania w domowym zaciszu bądź w trakcie zwiedzania wystaw muzealnych i wiele innych aktywności zainspirowanych wystawą ""Moc muzeum"".Książka jest ilustrowana rysunkami Marty Zabłockiej (autorki bloga ""życie-na-kreskę"").
Rozprawy Muzeum Narodowego w Krakowie. Tom XI, Seria Nowazawierają artykuły i prace konserwatorskie dotyczące między innymi takich dzieł jak:- Sąd Ostateczny Hansa Memlinga- Mistrza Jerzego z kolegiaty św.Michała na Wawelu- Przysięga Tadeusza Kościuszki - obraz Michała Stachowicza z dekoracji katafalku przywódcy insurekcji- Konserwacja i ochrona Dzienników Józefa Czapskiego w Muzeum Narodowym w Krakowie
Tematyka drugiego tomu zainaugurowanej w 2019 r. serii wydawniczej Muzeum Narodowego w Krakowie, poświęconej dziejom medalu i sztuki medalierskiej, skupiona jest wokół prywatnych aspektów medalierstwa. Autorzy artykułów zamieszczonych w niniejszym tomie zajęli się różnorodnymi aspektami prywatności medali, począwszy od ich definicji i rozróżniania od monet w XVI w. po omówienie jednego z najwcześniejszych polskich dzieł tego typu upamiętniających osobę prywatną czy niezwykle rzadkiego medalionu autorstwa brata sportretowanego na nim bohatera. Dwa teksty przedstawiają problematykę wtórnego wykorzystania medali w dziełach rzemiosła artystycznego lub traktowania ich jako źródła ikonograficznego stanowiącego inspirację dla dziewiętnastowiecznego malarstwa historycznego. Kilka tekstów poświęcono prywatnym, budowanym w XIX w. kolekcjom, i co oczywiste, także ich twórcom. Znalazło się tu także miejsce na omówienie zagadnienia nadania drugiego życia zdezaktualizowanemu medalowi historycznemu przez użycie go jako podarunku.
Wystawa Grupy Pięciu to pierwsza w historii muzealnictwa ekspozycja poświęcona działalności istniejącego od sierpnia 1905 roku do lutego 1908 roku młodopolskiego ugrupowania, a zarazem pierwsza wspólna prezentacja prac jego członków od czasu ich inicjatyw na początku XX stulecia. Tę niemal całkowicie zapomnianą dzisiaj formację, nazywaną także Grupą Norwid, tworzyli: Leopold Gottlieb, Witold Wojtkiewicz, Wlastimil Hofman, Mieczysław Jakimowicz i Jan Rembowski. Byli to studenci i absolwenci krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, których młodzieńcza twórczość była odpowiedzią na pojawiające się w sztuce europejskiej tendencje awangardowe. Zakres chronologiczny pokazywanych w dużej części po raz pierwszy dzieł obejmuje okres od około 1900 roku aż po lata pierwszej wojny światowej. Rozszerzenie ram czasowych służy pełniejszej prezentacji dokonań młodych adeptów sztuki i uchwyceniu procesów kształtujących ich postawy twórcze. Integralną część wystawy stanowią prace artystów, którzy czasowo związani byli z Grupą Pięciu, poprzez udział we wspólnie przygotowanych pokazach, a należeli do nich: Tymon Niesiołowski, Henryk Hochman i Bronisława Rychter-Janowska. Ekspozycję wzbogaciły ponadto dzieła Odilona Redona, Xawerego Dunikowskiego i Olgi Boznańskiej. Towarzyszący wystawie bogato ilustrowany katalog składa się z pięciu części. Na początku szeroko omówiono zagadnienia związane z artystyczną i wystawienniczą działalnością Grupy. Następną część stanowi esej rozwijający wątek drugiej nazwy ugrupowania (Grupa Norwid) i nakreślający przyczyny odwoływania się młodych artystów do Cypriana Kamila Norwida. Kolejny fragment zapoznaje nas z koncepcją wystawy i omawia poszczególne jej części i sekcje tematyczne. Po nim znajduje się katalog przedstawiający dwieście dzieł prezentowanych na wystawie. Ostatnią część publikacji stanowią zwięzłe biogramy artystów
Ekslibrisy to umieszczane w książkach znaki własnościowe. Początkowo, zwykle wykonywane przez rzemieślników, jedynie oznaczały posiadacza danego egzemplarza; pod koniec XIX wieku, gdy ich projektowaniem zajęli się wybitni plastycy, stały się raczej obiektem kolekcjonerskim coraz luźniej związanym z książką, budzącym zainteresowanie licznych zbieraczy. Katalog przedstawia zbiór ekslibrisów przechowywany w Gabinecie Grafiki i Rysunku Muzeum Narodowego w Krakowie. We wstępie znajdują się informacje dotyczące kolekcji i historii jej pozyskiwania. W części katalogowej zaprezentowano 1367 ekslibrisów, głównie z XIX i początku XX wieku (liczne z okresu Młodej Polski), ale pojawiają się też okazy z XVIXVIII wieku oraz czasów międzywojennych i 2. połowy XX stulecia. Ilustracjom towarzyszą opisy, krótkie glosy i bibliografie.
Muzeum Narodowe w Krakowie to jedna z największych na ziemiach polskich skarbnic pamiątek historycznych, łączonych zarówno z istotnymi wydarzeniami z przeszłości, jak i z nazwiskami, które tę historię tworzyły. Znaczącą rolę w tej grupie zbiorów odgrywają dawne militaria. Nowa wystawa broni i barwy prezentuje najcenniejsze obiekty uzbrojenia polskiego, europejskiego i orientalnego od około roku 1000 do połowy wieku XIX, a także próbuje odpowiedzieć na niełatwe pytania o rolę tego typu historycznych zbiorów w muzeum sztuki. Wśród wielu dzieł zgromadzonych na wystawie należy wyróżnić pamiątki wiązane z hetmanem Stanisławem Jabłonowskim, Tadeuszem Kościuszką, Józefem Poniatowskim oraz z rodzinami Radziwiłłów, Lubomirskich czy Potockich.
Książka jest dziewiątym tomem serii wydawniczej pod nazwą Katalog Widoków Krakowa, stawiającej sobie za cel edycję i opracowanie źródeł ikonograficznych dotyczących naszego miasta. Prezentuje 308 widoków pokazujących mury obronne Krakowa, powstałych w okresie od połowy XVI wieku do 1916 roku. Reprodukowane widoki w większości pokazują mury, baszty i bramy Krakowa w stanie postępującej dewastacji czy wręcz ruiny i są jedynymi przedstawieniami obwarowań, które niedługo po ich uwiecznieniu w tym dalekim od świetności stanie na zawsze miały zniknąć z miejskiej przestrzeni. Dwudziestowieczne widoki północnego odcinka murów dokumentują z kolei prace konserwatorskie i restauracyjne, dzięki którym ta część obwarowań ocalała przed zburzeniem i zaczęła być postrzegana jako cenny zabytek przeszłości.
Wystawa Matejko. Malarz i historia" w Muzeum Narodowym w Krakowie przedstawia twórczość Jana Matejki, jednego z najbardziej znanych polskich malarzy, skupiając się na sposobie obrazowania historii przez tego artystę. Matejko bowiem nie tylko opowiadał o dziejach, lecz proponował własną koncepcję przedstawiania dziejowego wypadku", tworzącą opowieść, w której narrator prezentował zdarzenie, ale też pozwalał sobie na własny komentarz, odnosząc się zarówno do przeszłych, jak i przyszłych wydarzeń. Przedstawiając wycinek historii, nie zapominał o tym, że jest ona ciągłym procesem. Oprócz wielu obrazów i szkiców (m.in. Rejtan i Kazanie Skargi) na wystawie można zobaczyć kolekcję rekwizytów, kupionych przez Matejkę lub wykonanych według jego projektu, które można odnaleźć na obrazach artysty. O uznaniu, jakim darzono malarza w wielu krajach, świadczą liczne medale i dyplomy. Wystawie towarzyszy katalog ukazujący jej bogactwo i różnorodność. Zawarte w nim eseje opowiadają o życiu Matejki, przedstawiają go jako malarza historycznego, wnikliwie analizują jeden z jego obrazów (Kazanie Skargi), a także poruszają zagadnienia konserwatorskie. Część katalogowa prezentuje wszystkie dzieła eksponowane na wystawie, ukazując także to, co na niej niewidoczne, czyli np. rewersy medali czy odwrocia niektórych rysunków.
Wystawa Wilno, Vilnius, Vilne 19181948. Jedno miasto wiele opowieści ukazuje to miasto w wyjątkowo skomplikowanym okresie historycznym, gdy przechodziło z rąk do rąk, a okupacje i wojny wpływały na jego strukturę społeczną, populację, architekturę i urbanistykę. Wieloczęściowa narracja pokazuje, jak artyści ówczesnego wieloetnicznego i wielokulturowego Wilna polscy, litewscy, żydowscy, białoruscy postrzegali swoje miasto. Wśród twórców, których dzieła zaprezentowano na ekspozycji, znajdują się Ferdynand Ruszczyc, Jan Bułhak, Ludomir Sleńdziński, Bronisław Jamontt, Michał Rouba, Jerzy Hoppen, Hanna Milewska, Józef Horyd, Hadassa Gurewicz-Grodzka, Vytautas Kairiuktis, Władysław Strzemiński, Mojżesz Worobiejczyk (Mo? Ver), Bencjon Michtom, Zbigniew Pronaszko, Vladas Drema, Antanas Gudaitis, Juozas Mikenas, Algirdas Petrulis, Adomas Varnas i Andrzej Wróblewski. Wersja językowa:polsko-angielska
W epoce renesansu popularnym sposobem uhonorowania sławnej (a nawet mniej znamienitej) postaci stało się wybicie medalu z jej podobizną. Wyróżniano tak władców, dworzan, duchownych, artystów, intelektualistów, arystokratów, kupców, urzędników... Początkowo medale wykonywano z brązu, a potem ze szlachetniejszych kruszców srebra i złota. Na awersie umieszczano portret upamiętnianej osoby, a na odwrotnej stronie odnoszące się do niej herby, inskrypcje czy sceny symboliczne. Medale stały się niezwykle popularne zwłaszcza wśród osób prywatnych, gdyż te niewielkie dzieła sztuki mógł zamówić każdy dla każdego. Publikacja towarzysząca wystawie Medal prywatnie. Medale prywatne w I Rzeczypospolitej (od XVI do XVIII wieku), przygotowanej przez Muzeum Narodowe w Krakowie, omawia zagadnienie medali prywatnych w Polsce począwszy od panowania Zygmunta Starego, na którego dworze pojawiła się ta forma artystyczna, po czasy Stanisława Augusta Poniatowskiego, miłośnika numizmatyki i kolekcjonera.
Broń biała, a zwłaszcza szabla, zajmuje wyjątkowe miejsce w historii Polski. Broń ta miała znaczenie bojowe i świadczyła o przynależności do stanu szlacheckiego, a za sprawą umieszczanych na głowniach napisów i wizerunków manifestowała poglądy czy przekonania religijne właścicieli. Ta ostatnia funkcja, charakterystyczna dla przedrozbiorowej Polski, odrodziła się w XIX wieku dzięki zgodzie rządu austriackiego na noszenie broni do stroju narodowego przez Polaków mieszkających w Galicji. Wzrosło wówczas zapotrzebowanie na szable w typie karabeli i na nowo upowszechnił się zwyczaj ozdabiania ich głowni motywami patriotycznymi, podsycony wydarzeniami z lat 18611863. W książce Broń z warsztatu Ignacego Hfelmajera Leszek Zachuta omawia sylwetkę krakowskiego szabelnika i rusznikarza, którego twórczość przypadająca na czas odzyskiwania przez miasto kulturalnego znaczenia i rodzącego się popytu na produkty patriotyczne charakteryzuje się wysoką jakością i staranną ornamentyką, dzięki czemu jego wyroby były dobrze rozpoznawalne i cenione. Autor przybliża losy rodziny Hfelmajerów, przybyłej do Krakowa z Austrii, przedstawia życie i działalność Ignacego na tle ważnych dla miasta wydarzeń historycznych (takich jak np. rewolucja krakowska czy powstanie styczniowe), a także opisuje konkretne szable, pistolety i strzelby powstałe w jego warsztacie. Tę opowieść ilustrują liczne fotografie nie tylko przedstawiające miejsca i postaci związane z życiem tego wybitnego rzemieślnika, ale przede wszystkim bardzo szczegółowo prezentujące wykonaną przez niego broń.
W latach 19181939, po okresie zaborów, Polska znów cieszyła się niepodległością. Odrodzenie się po I wojnie światowej w dużej mierze otworzyło nowy rozdział jej dziejów, integralnie związany z hasłami nowoczesności. Młode państwo, aspirujące do znalezienia się wśród najbardziej rozwiniętych krajów Europy, dążyło do ukształtowania się na nowo, łącząc uniwersalne tendencje modernistyczne z lokalną specyfiką i odrębnością. Katalog Nowy początek. Modernizm w II RP prezentuje pierwszą falę modernizmu w Polsce w okresie międzywojennym. W ośmiu esejach omówiono podstawy i przejawy nowych trendów m.in. w architekturze, sztuce religijnej, fotografii czy stylu życia. Ilustrujący omawiane zagadnienia obszerny album jest podzielony tematycznie na cztery części przedstawia artystyczne wizje krytyki ówczesnej rzeczywistości; poszukiwania dróg odnowienia sztuki, m.in. przez odwołania do sztuki ludowej, twórczości dzieci czy wierzeń i praktyk ezoterycznych; sposoby realizacji haseł modernizacyjnych w różnych dziedzinach sztuki i życia oraz istotne cele polskiego modernizmu, wynikające z odzyskanej niepodległości i zastanej sytuacji społecznej i gospodarczej. Publikacja towarzyszy wystawie Nowy początek. Modernizm w II RP drugiej w serii 4 x nowoczesność, przedstawiającej różnorodne interpretacje nowoczesności w czterech okresach historii Polski w XX i XXI wieku.
From Picasso and Dali to Warhol and Banksy. The modern art from the princes Lubomirski collection Picasso, Léger, Chagall, Miró, Dalí, Warhol, Lichtenstein, Basquiat, Banksy, Hirst - sygnatury tych i innych awangardowych artystów można znaleźć na pracach pochodzących z kolekcji księcia Jana Lubomirskiego-Lanckorońskiego, prezentowanych na wystawie "Sztuka nowoczesna z Kolekcji Książąt Lubomirskich" w Pawilonie Józefa Czapskiego - oddziale Muzeum Narodowego w Krakowie. Wszystkie eksponowane prace powstały po II wojnie światowej, a ich twórcy należą do czołówki światowej awangardy. Są tu dzieła jej klasyków, przedstawicieli grupy CoBrA, a także artystów związanych z amerykańskim pop-artem i europejskim street artem. Towarzyszący wystawie album prezentuje wybór prac z Kolekcji, opowiada o związkach rodziny Lubomirskich ze sztuką, omawia też krótko najważniejsze nurty awangardowe XX i XXI wieku, reprezentowane przez obecne na ekspozycji grafiki, obrazy i meble.
XX + XXI. Galeria Sztuki Polskiej to nowo otwarta wystawa stała, będąca kontynuacją Galerii Sztuki Polskiej XX wieku. Prezentuje twórczość polskich artystów działających na przełomie XIX i XX wieku (secesja, Młoda Polska, ekspresjonizm), w okresie międzywojnia (ekspresjoniści, formiści, koloryści, twórcy awangardowi), w czasach powojennych do roku 1989 (socrealizm, taszyzm, malarstwo materii, surrealizm, ekspresjonizm abstrakcyjny, nowa figuracja, sztuka zaangażowana, abstrakcja geometryczna i konceptualizm), a także w ostatnim trzydziestoleciu. Po raz pierwszy w przestrzeni stałej galerii znalazły się grafika artystyczna oraz obiekty ze szkła.Towarzyszący wystawie album składa się z dwóch części. W pierwszej przedstawiono historię galerii sztuki współczesnej w Muzeum Narodowym w Krakowie, sięgającą początków tej instytucji (1879), omówiono też bliżej jej zbiory, w tym kolekcję malarstwa, rzeźby, prac graficznych, ceramicznych oraz szkła. W drugiej części zaprezentowano około 200 wybranych dzieł wielu z nich towarzyszą opisy pozwalające umiejscowić je w kontekście twórczości ich autorów, a także powiększenia ukazujące istotne szczegóły czy fakturę prac. Uzupełnieniem albumu jest spis obiektów, które można zobaczyć w nowo powstałej galerii.
Aleksander Kotsis to jeden z najciekawszych malarzy polskich czynnych w latach 60. i 70. XIX stulecia. Środowisko artystyczne, w którym działał Kraków i Wiedeń, doświadczenie pokoleniowe oraz więzi przyjaźni łączyły go z Janem Matejką oraz Arturem Grottgerem. W przeciwieństwie do nich Kotsis uznawany był za twórcę o statusie minorum gentium. W jego dziełach nie odnajdziemy zainteresowania przeszłością ani losami narodowych bohaterów, skomplikowanej historiozofii lub wzniosłych alegorii. Postawa twórcza malarza opierała się na uważnej i pełnej empatii obserwacji najbliższego otoczenia tego, co współczesne i lokalne. Oeuvre Kotsisa reprezentuje kierunek realizmu w ówczesnej sztuce, a jej analogii można doszukiwać się w dziełach dziewiętnastowiecznych tzw. malarzy ludu.Monograficzna wystawa w Muzeum Narodowym w Krakowie jest pierwszym od 1959 roku tak kompleksowym pokazem twórczości Aleksandra Kotsisa. Stwarza możliwość przewartościowania i reinterpretacji jego sztuki z uwzględnieniem zarówno związanych z nią treści, jak i rozwiązań formalnych. Na ekspozycję, zorganizowaną w 185. rocznicę narodzin artysty, składa się 119 obrazów olejnych oraz ponad 50 akwarel, rysunków i szkiców.Publikacja towarzysząca wystawie obejmuje kalendarium życia i twórczości Kotsisa oraz interdyscyplinarne eseje analizujące jego twórczość pod względem tematycznym i formalnym, wprowadzając Czytelnika również w tajniki stosowanej przez niego techniki i technologii. Katalog zawiera ponadto obszernie ilustrowany wykaz dzieł olejnych i rysunkowych Kotsisa prezentowanych na wystawie.
Kolekcja Książąt Czartoryskich jest prawdziwym ewenementem. Zbiór dzieł sztuki powstawał przez lata. Przetrwał on wiele zawirowań dziejowych, szczególnie w XIX i XX wieku.Katalog Zbrojowni Muzeum Książąt Czartoryskich obejmuje wybór obiektów najciekawszych, pokazuje wszechstronność i bogactwo zbiorów, jak również ich różnorodność. W poszczególnych jego częściach pojawiły się obiekty związane z osobami monarchów panujących, obiektów związanych z dostojnikami, wodzami, postaciami znanymi z historii, zabytków ze znaczących okresów historycznych oraz pogrupowanych według miejsca pochodzenia.Bogato ilustrowana, wysokiej jakości fotografiami publikacja jest uzupełniona komentarzami na temat pochodzenia obiektów, anegdotami , notatkami historycznymi o właścicielach i ofiarodawcach.
Publikacja dotyka problemu książki w trzech jej głównych aspektach: książki jako dzieła sztuki, jako środka rozpowszechniania nowych motywów artystycznych i ikonograficznych oraz jako tekstualnego źródła idei i tematów w sztuce.W związku z mijającą w 2016 r. 1050. rocznicą chrztu przyjętego przez Mieszka I oraz 500. rocznicą powstania najstarszego w Polsce i w Europie ekslibrisu, powstała publikacja, która stara się umiejscowić wartość książki jako dzieła sztuki funkcjonującego w tekstach istotnych dla relacji Państwo-Kościół w kulturze polskiej.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
