Kim są ludzie, którzy tworzą spektakle, przedstawienia, filmy, programy telewizyjne i rozrywkowe? To z pewnością niezwykłe osoby, z ogromną wiedzą, wyjątkowymi umiejętnościami, które dla swojej widowni są w stanie poświęcić właściwie wszystko! Oglądając efekty ich pracy, rzadko zastanawiamy się nad tym, że są to jednocześnie normalni ludzie, z krwi i kości, którzy niewiele mają wspólnego z kreowanymi przez nich postaciami.
Jeśli interesują Cię prawdziwe historie, opowieści z zaplecza scen i kamer, to „Sekrety zza kulis” Jacka Kałuckiego są lekturą właśnie dla Ciebie.
Słowo od Autora:
"Ponieważ bardzo często różne zdarzenia czy anegdoty są przypisywane niewłaściwej osobie lub przeinaczane, postanowiłem zebrać tylko te, w których sam uczestniczyłem, albo takie, które znam z relacji głównego bohatera.
Występują tu między innymi: Ewa Demarczyk, Bożena Dykiel, Krystyna Janda, Irena Kwiatkowska, Ewa Wiśniewska, Piotr Fronczewski, Gustaw Holoubek, Tadeusz Łomnicki, Zdzisław Maklakiewicz, Wojciech Pokora, Andrzej Wajda i wiele innych znamienitych postaci polskiej kultury.
Jednocześnie jest tu zawarty spory wycinek mojego prywatnego i zawodowego losu, który sam sobie zgotowałem". - Jacek Kałucki
Inni o Autorze i "Sekretach zza kulis"
"Jacek snuje wspomnienia, które zamieniają się w anegdoty, i opowiada anegdoty, które są wspomnieniami. Ponieważ jegomość ma talent i rozsądnie wyznacza proporcje, lektura sprawia wiele przyjemności, ale i prowokuje do zadumy. Czytelnik daleki od świata teatru, filmu i telewizji dowie się, jak jest on dziwny, zabawny i czasem bardzo skomplikowany. Historycy filmu i teatru dotrą do ogromu cennych informacji o przygodach, które rzucają światło na ostatnie pięćdziesięciolecie naszej narodowej kultury". - Maciej Wojtyszko
"Panie Jacusiu Kochany, znam Pańską wrażliwość, liczne talenty, poczucie humoru, skłonność do zabawy i prezentacji sceny, aktu aktorskiego z sukcesem! Pisze Pan ostrożnie, ale i ciekawie. Życzę Państwu udanej lektury! Ukłony". - Piotr Fronczewski
"Jacek. Przyjaciel mój. Rodzina. Nie da się z nim plotkować, bo zawsze znajdzie dobro w kimś, kogo już oceniono. Ładny człowiek. Ładnie pisze, podrzuca słowa, a one spadają, gdzie trzeba. Jak w tej książce. Jak w życiu". - Joanna Kurowska
"Jacek to ktoś, z kim – nawet gdy tylko siedzimy – wiem, o czym gadamy, gdy nie gadamy. Można zrozumieć ten ewenement, tylko po lekturze »Sekretów zza kulis«". - Marek Siudym
"Czytałam w zachwycie! Raz, uwielbiam wspomnienia, dykteryjki. Dwa, język – czysta polszczyzna. Trzy, które dorzuciłaby współczesna młodzież aktorska: »A my TAKICH Mistrzów nie mamy«. Odpowiem: »Nie macie? Żałujcie!«". - Małgorzata Kalicińska
"Studiowaliśmy na krakowskiej PWST tak intensywnie, że po trzecim semestrze obaj wylecieliśmy z uczelni. Jacek nieco pisze o tym, ale najważniejsze, że wspólne poznawanie świata zespawało nas do dziś". - Tomasz Lulek
"Sceny z bogatego życia aktorskiego Jacka są dla nas (bohaterów anegdot) przemiłym powrotem do przeszłości. Dla Państwa (niezwiązanych z tym światem) będą zabawnym, ale nie tabloidowym obrazem. Brawo, krakowiaczku! Cieszę się, że mogę być cząstką Twoich uroczych opowieści". - Dorota Stalińska
Tomik poezji „Następstwa ruchu obiegowego Ziemi…” to niekończąca się podróż przez etapy uczuć odpowiadające niezwykłemu zjawisku, jakim jest obrót Ziemi wokół Słońca. Naiwne badanie związku między naszymi stanami emocjonalnymi a wszechświatem. Różne stadia uczucia symbolizowane są przez kolejne pory roku. Natalia Lewandowska podejmuje próbę porównania tej podróży do niezwykłego zjawiska, jakim jest obrót Ziemi wokół Słońca, równocześnie (nieco ironicznie) dopatrując się zależności między własnymi stanami emocjonalnymi a uwarunkowaniami wszechświata. Swoje wiersze autorka zapisała w języku polskim i angielskim z myślą o tych, którzy lubią łączyć praktyczność z przyjemnością.
FRAGM. RECENZJI:
„Natalia Lewandowska sprawnie operuje językiem, tworząc subtelne i pełne emocji obrazy, w których życiowa przestrzeń zawłaszczona zostaje przez poczucie straty. W jej wierszach jedyną ucieczką przed pustką po bliskiej osobie jest ucieczka w język poezji, który daje pewność i pozwala przepracować tęsknotę. Zaś jej poetycki monolog staje się próbą zrozumienia i ponownego zbudowania siebie.” (Agnieszka Witczak, Miejska Biblioteka Publiczna w Jastrzębiu-Zdroju, @bibliotekajastrzebie)
„Natalia Lewandowska uchyla nam drzwi do »uczuć archiwum prywatnego«, w którym pulsują one w sposób namacalny i przejmujący. Zmysłowe spełnienie i zachwyt mieszają się w nim z niepewnością, żalem i goryczą. Zakochana kobieta, jak Ziemia krąży wokół Słońca, bezwstydnie obnaża swoje uczucia i wyznaje »jestem Julią / umarłam na miłość«. Jej szepty i krzyki splatają się w zmysłowy monolog. Mam głębokie poczucie, że w jego prawdzie skrawek serca odnajdzie każda z nas!” (Edyta Pasik, @Mojezachwycenia)
O AUTORCE:
Natalia Lewandowska – absolwentka neuropsychologii i neurokognitywistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Laureatka m.in. Nagrody Specjalnej Jury Ogólnopolskiego Konkursu „Jesienna Chryzantema” oraz wyróżniona w Ogólnopolskim Konkursie Twórczości Miłosnej „Ja Cię kocham, a Ty pisz!” im. Mariusza Kargula. Czuła i nieco neurotyczna obserwatorka wszechświata. Potrafi zachwycić się zapachem nowej książki i rozpłakać nad rozgotowanym makaronem, przy czym jedno i drugie zdarza się jej nagminnie. Zwolenniczka długich rozmów, dobrej muzyki, poleconych listów i wyblakłych fotografii. W wolnym czasie zamyka rzeczywistość w słowa, aby zapobiec obłędowi.
Silna matka z wycofanym ojcem i dwaj bracia tworzą rodzinę, którą łączy więcej niż tylko więzy krwi i rodzinne obiadki. Pomysłowa Magda i jej zaradny syn to duet doskonały, od lat utrzymujący domowników z działalności przestępczej. Kiedy misterny plan Piotra zaczyna się sypać, kłamstwa przestają wystarczać, by utrzymać się na fali. Czy jednak naprawdę są ludzie, którzy nie toną? Gdzie jest granica na drodze do własnego szczęścia? „Przejmująca opowieść o zdeformowanych relacjach w rodzinie, które z bezpiecznej przystani zmieniają ją w płynący wprost na skały okręt”. Bartosz Soczówka, Bliskie Spotkania „Niezwykle przyjazny język Ludzi, którzy nie toną wciąga czytelnika w opowieść o rodzinnych zgryzotach i niesnaskach, na tle których toczy się kryminalne śledztwo”. Katarzyna Kmieć, Pani_ka_czyta „(…) myślałeś, że jesteś niezatapialny? Że cokolwiek się wydarzy, ty zawsze wypłyniesz na powierzchnię? Że jesteś jednym z tych, co nigdy nie toną? Nie ma ludzi, którzy nie toną. Wcześniej czy później każda zepsuta od środka łajba pójdzie na dno”. Jolanta Sak Poetka i zdobywczyni wyróżnień wielu konkursów literackich. Dotychczas opublikowała cztery tomiki poezji (Gdyby coś kiedyś, Błękit i burgund, ...Miało się wydarzyć, Jeśli zechcę). Ludzie, którzy nie toną to jej prozatorski debiut. Autorka na potrzeby książki posłużyła się prostym językiem, całość wypełniła nieoczywistościami, doprawiła szczyptą humoru i zamknęła w intrygujący sposób.
Rozdrażniona życiem piętnastoletnia Adéla pragnie decydować o sobie tu i teraz, dlatego często ucieka do nocnego baru Cisza. Opuszcza szkołę i dom, a jedynym stałym elementem jest dla niej ten bar. Świat dziewczyny z czasem się zmienia, podobnie jak jej ambicje i aspiracje. Idziemy za bohaterką, przyglądając się jej, gdzie jeden rozdział to jeden rok. Mijając trzydzieste urodziny Adéli, widzimy, jak wyimaginowany krąg się zamyka.
Mocna, kipiąca od emocji powieść Alžběty Bublanovej obnaża naturę koła życia. W pogoni za dorosłością i złudną wizją szczęścia można się zatracić. Każdy, podobnie jak bohaterka, ma własną Ciszę, w której szuka schronienia, uciekając przed uwierającą rzeczywistością.
Jola Bugała-Urbańska z @Czytanie.na.platanie
Alžbeta Bublanová uświadamia, że jeśli czujemy w sobie pustkę, to staramy się ją zapełnić w przeróżny sposób. Otchłań wciąga Adélę i chce przejąć kontrolę nad jej życiem, wywołując w dziewczynie chęć ucieczki, rozczarowanie codziennością i trudne emocje. Refleksje nad sensem życia mogą przytłaczać bez względu na wiek.
Barbara Pawliczek, autorka „Punktu wspólnego”
Wypijam pierwszy kieliszek.
– Czuję nienawiść – szepczę.
– Do kogo?
– Do rodziny. Ale też do siebie. Nie wiem, co to jest. Jakaś potrzeba, aby coś osiągnąć. Już teraz. Nie czekać, aż będę miała trzydzieści lat. Boję się, że potem już się nie da. Albo coś zrobię teraz, albo już nigdy. Potem będę już zbyt leniwa. Zacznę rodzić dzieci. Znajdę pracę, w której będę miała spokój. Rano do pracy, z pracy do domu do męża, po drodze wstąpić do sklepu, zrobić zakupy, ugotować obiad. I do tego dzieci. Każdy dom jest taki sam. I czekanie na urlop. A potem na śmierć. Nikt nie ma nic innego. Ja tak nie chcę.
Barmanka mi dolewa.
– Życie cię uspokoi.
Alžběta Bublanová w 2012 r. zdobyła nagrodę Máchova růže od Akademii Czeskiej Literatury za zbiór opowiadań „Čtyři stěny”. Opublikowała powieści „V Tichu” (W ciszy), „Barák” (Kamienica), „Ti, kterým se narodíš” (Im przeznaczone) oraz opowiadania „Odraz ode dna”. Jest współautorką poradnika dla pisarzy „Cvičebnice tvůrčího psaní: I Shakespeare nějak začal” (Ćwiczenia kreatywnego pisania. I Szekspir jakoś zaczynał). Urodzona w Brnie, ukończyła Akademię Literacką im. Josefa Škvoreckiego w Pradze. Od ponad czterech lat uczy kreatywnego pisania i wydaje lokalny magazyn o jednej z praskich dzielnic.
„Opowieści z Sudeckiej Puszczy. Zima” to druga z czterech pór roku bogato ilustrowanej przez autora literackiej baśni fascynującej i dzieci, i rodziców. Magiczna podróż do słowiańsko-germańskiej krainy uczy o lesie i czaruje przygodą.
Sudecka Puszcza tylko z pozoru pogrążyła się w zimowym śnie. Ogołocony z liści, niemal przezroczysty las wciąż zazdrośnie skrywa swoje tajemnice. Tylko najwytrwalsi obserwatorzy dostrzegają w zamarłym krajobrazie subtelny ruch, drobny szczegół, który zdradza, że nie wszyscy posnęli pochowani w norach i kryjówkach.
Drzewa i grzyby szepczą coś nocami w języku, którego nikt nie rozumie, a zatroskane tym szeptem zwierzęta przemierzają puszczę, pokonując zastawiane przez zimę zasadzki. Próbują rozwikłać zagadkę, której istnienia mogą się tylko domyślać.
Ubierz się ciepło i zabierz z nimi w forsowną wędrówkę w głębokim śniegu. Jeżeli będziesz wytrwały, przeżyjesz niezwykłą przygodę i dowiesz się o lesie rzeczy, których nie możesz podejrzewać.
Marcin Pajdak o sobie:
Co sprawia, że jesteś, kim jesteś? Jeśli wykształcenie, to jestem urzędnikiem. Jeśli zawód – inżynierem w dziale badań i rozwoju. Jeśli rodzina – ojcem. Jeśli pasja, to zdecydowanie twórcą. Trochę malarzem i rzeźbiarzem, a trochę pisarzem.
W „Stambulskich szeptach” jednym z bohaterów opowieści jest nieprzewidywalne miasto, którego głos miesza się z głosami mieszkańców. Miasto, które przyjmuje miliony ludzi z otwartymi rękami – wiernych i niewiernych, głupich i głupszych, wszystkich. Czy nie ma dość?
W Stambule pozorny ład może w jednej chwili stanąć na głowie, tu wspomnienia mieszają się z rzeczywistością, a odległa przeszłość z teraźniejszością. Co łączy Agathę Christie, Lwa Trockiego, Astrid Lindgren czy Piri Reis i zwykłych zjadaczy chleba? Czy niebieska dziewczynka ze snu pewnego pisarza pojawia się w historii słynnego żeglarza przez przypadek? Co łączy ze sobą te postaci? Czy staruszka z wyspy naprawdę spotkała Lwa Trockiego, czy to tylko rodzinne opowieści wdarły się w jej wspomnienia z dzieciństwa? Czy Bosfor jest faktycznie lekarstwem na każdą bolączkę okolicznych mieszkańców?
Fakty w fikcji, fikcja w faktach, a w tle miasto miast. Na samym końcu zbioru do czytelników przemawia sam Stambuł, zdradzając swój sekret. Oczywiście – szeptem.
Fragm. recenzji:
„Stambulskie szepty” Agaty Wielgołaskiej postawiłabym na półce obok „Sklepów cynamonowych” Brunona Schulza. Obie pozycje wymagają od czytelnika szczególnej koncentracji, potrzebne są niezwykła wrażliwość oraz ogromna wyobraźnia. U Wielgołaskiej momentami surrealistyczna poetyka snów budzi w czytelniku najczulsze emocje. Fabuła okazuje się nie mieć szczególnego znaczenia. Najlepiej samemu sprawdzić, o czym szepcze wielkie miasto dwóch kontynentów. [Sylwia Chrabałowska]
Informacja o autorce:
Agata Wielgołaska - socjolożka, tłumaczka, autorka książek i artykułów o Turcji, wydała także tom poezji („Zaplanowane nieporozumienie”, 2016) oraz zbiór opowiadań („Pisarze, nie mordujcie własnych dzieci”, 2019). Od kilkunastu lat mieszka w Stambule i tworzy blog Tureckie Kazania. Hobbistycznie fotografuje i podróżuje promami, przy tym cały czas nie może się zdecydować, która strona Bosforu bardziej ją pociąga.
Autorka, idąc śladem „Opowieści z Sudeckiej Puszczy. Zima” Marcina Pajdaka, niniejszym zbiorem scenariuszy tworzy okazję do pracy z dziećmi, wspierając je na drodze poznawania siebie i otaczającego świata. Zajęcia zawarte w scenariuszach pomogą dzieciom zastanowić się nad swoimi emocjami i reakcjami na trudności, z którymi się zmagają. Będą również świetną okazją do refleksji nad tradycjami bożonarodzeniowymi, postrzeganiem inności, tego co nowe i nieznane, a także do podejmowania tematyki przyrodniczej i ekologicznej, uwrażliwiających dzieci na potrzeby naszej planety.
Każdy scenariusz kontynuuje wątki i problemy bohaterów z lektury „Opowieści z Sudeckiej Puszczy. Zima” oraz składa się z pięciu zajęć głównych i trzech zajęć ruchowych, kształtujących u dzieci różne kompetencje i realizujących odmienne cele. W każdym scenariuszu znajdują się zajęcia matematyczne, plastyczne, językowe, zabawy wspierające rozwój fizyczny oraz zabawy kształtujące kompetencje emocjonalno-społeczne. „Scenariusze zajęć i zabaw dla dzieci. Zima” autorstwa Agnieszki Jarząbek stworzono jako pomoc dydaktyczną dla nauczycieli, pedagogów i animatorów pracujących z dziećmi w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym.
Informacja o autorce:
Agnieszka Jarząbek, absolwentka pedagogiki Uniwersytetu Warszawskiego, aktywna zawodowo nauczycielka z wieloletnim doświadczeniem. Pracując z dziećmi i tworząc scenariusze, stara się rozbudzać w swoich uczniach ciekawość świata. Łączy kreatywność do tworzenia treści z ich praktycznymi aspektami, co czyni je niezwykle pomocnymi w codziennej pracy.
„Punkt wspólny” to zbiór opowiadań o kobietach zmagających się z lękami, poczuciem klęski i niezrozumieniem. W świecie nastawionym na sukces nie ma wielu chwil na rozmowę o tym, co się myśli i czuje. Z pozoru bohaterki zmagają z innymi problemami. Wspólne są jednak emocje i cienka linia między światłem a ciemnością. Wszak najtrudniej zrozumieć siebie wzajemnie. Może poznając punkt wspólny, damy szansę i im, i sobie?
FRAGMENT RECENZJI
"Barbara Pawliczek wprowadza czytelnika w świat myśli i niełatwych emocji, które towarzyszą cierpiącym kobietom. Oczami swoich bohaterek pokazuje, jak tłumione emocje z czasem obezwładniają ciało i umysł, prowadząc do choroby. I choć choroba ta nie jedno ma imię, to niczym pętla na szyi z każdym kolejnym oddechem zacieśnia się coraz mocniej, odbierając chęć życia. Autorka w niezwykle obrazowy sposób przedstawia emocje towarzyszące zmagającym się z depresją, zaburzeniami odżywiania czy współuzależnieniem w związku. Opowiadania prowokują także do refleksji nad rolą związków uczuciowych i relacji w rodzinie, a szczególnie w okresie dzieciństwa."
dr hab. Krystyna Rymarczyk, prof. Uniwersytetu SWPS
O AUTORCE
Barbara Pawliczek: Ślązaczka. W 2018 roku rozpoczęła studia prawnicze. Pisze od kilkunastu lat. W 2019 roku ukazał się jej tomik poetycki „Róże potrzebują czasu, by rozkwitnąć”, a w 2020 roku tomik „Ciało”. W wolnej chwili czyta, praktykuje jogę i piecze ciasta.
„Bardzo bym chciała, żeby dzięki mojej książce czytelniczki i czytelnicy poczuli się rozumiani. By poczuli, że nie są sami bez względu na to, z czym się zmagają. Chcę pokazać, że każdy wybiera między różnymi drogami, że każdy też może sięgnąć po pomoc. Pamiętajmy, żadna choroba nie jest wstydem. Gdzieś za horyzontem jest nadzieja.”
– Autorka
Powieść „Im przeznaczone” kreśli drogi determinujące naszą tożsamość, wskazując na marzenia i czyny naszych rodziców, ale pokazuje również, że sami mamy w sobie siłę, by być kim chcemy i by żyć w taki sposób, jaki sami uznamy za słuszne. Niezwykłe ciepło płynie z zakończenia książki. Okazuje się, że miłość i tak wygrywa!
FRAGMENT RECENZJI:
„Po raz kolejny Alžběcie Bublanovej udało się z łatwością przeniknąć do wnętrza swoich bohaterów, choć ich perypetie nie są łatwe. O sile powieści Im przeznaczone nie świadczy objętość, ale sposób w jaki autorka prowadzi narrację. Jest to lektura wymagająca skupienia, która szczególnie mocno rezonuje u wrażliwych czytelników.”
– Baru Javorková, Knihomilka
O AUTORCE:
Alžběta Bublanová w 2012 r. zdobyła nagrodę Máchova růže od Akademii Czeskiej Literatury za zbiór opowiadań „Čtyři stěny”. Opublikowała powieści „V Tichu”, „Barák” (Kamienica), „Ti, kterým se narodíš” (Im przeznaczone) oraz opowiadania „Odraz ode dna”. Jest współautorką poradnika dla pisarzy „Cvičebnice tvůrčího psaní: I Shakespeare nějak začal” (Ćwiczenia kreatywnego pisania. I Szekspir jakoś zaczynał). Urodzona w Brnie, ukończyła Akademię Literacką im. Josefa Škvoreckiego w Pradze. Od ponad czterech lat uczy kreatywnego pisania w ramach projektu Kursy z Salonu i wydaje lokalny magazyn „Náměsíčník” o jednej z praskich dzielnic.
Wakacje Franka na odludziu i tajemnica znikających szczeniaków. Śledztwo może się udać, gdy jest się obdarzonym mocą, jaką otrzymują tylko Strażnicy, oraz jeśli zjednoczyłyby się wszystkie psy. Czy to w ogóle możliwe? Kto okaże się winny, a kto zostanie uratowany?
„Franek Koperek i psie klany” to pierwsza z pięciu powieści. To niezwykła historia o przygodach dziesięciolatka. Książka porusza tematy istotne dla rozwoju młodego człowieka. Powieść pokazuje, że bez względu na rolę, jaką pełnimy w życiu, w każdym wieku mierzymy się z wyzwaniami, które nas czegoś uczą.
O AUTORCE:
Katarzyna Grzyś-Kurka, wrocławianka o lubuskich korzeniach. Mieszka na obrzeżach miasta wraz z mężem, synem i dwiema nieobliczalnymi suczkami, które każdego dnia dostarczają pomysłów na nowe wątki kolejnych powieści. Socjolożka. Gdy nie pisze – czyta. Gdy nie czyta – pisze. Niepoprawna marzycielka, zakochana w letnich, ciepłych wieczorach i czarnej gorzkiej kawie.
SŁOWO OD AUTORKI:
„Książka została napisana z myślą o dzieciach w wieku wczesnoszkolnym. To wspaniały czas, kiedy maluchy mają ogromną potrzebę zadawania pytań, badania otaczającego świata, poszukiwania nowych rozwiązań.
Wyobraźnia pracuje w dziecięcych głowach na poziomie, który ciężko nam pojąć. Obserwowałam to niemałym zaskoczeniem, będąc uczestniczką (i raz sędzią) światowego drużynowego konkursu kreatywności Odyseja Umysłu.
Mam nadzieję, że dzieci, czytając książki o przygodach Franka Koperka, będą się świetnie bawić, a przy tym uczyć, że świat zwierząt zasługuje na nie mniejszy szacunek niż świat ludzi.”
- Autorka
Oto zestaw sprawdzonych rad dla młodego pisarza. Poradnik dotyczy wszystkich etapów pracy nad książką. Ćwiczenia kreatywnego pisania wskazują, jak z prezentowanej wiedzy korzystać w praktyce. Chcesz odkryć swoje twórcze „ja” lub pogłębić wiedzę na temat kreatywnego pisania? „Ćwiczenia kreatywnego pisania. I Szekspir jakoś zaczynał” prowadzą przez najważniejsze elementy rzemiosła. Poznasz proces twórczy, jak pracuje się z pomysłami i tematami. Nauczysz się, jak planować, budować historie i bohaterów oraz dialogi. Dowiesz się, co zrobić z gotowym tekstem. Zeszyt ćwiczeń dostarcza praktycznej i wszechstronnej wiedzy o twórczym pisaniu. Dopełnieniem jest część poradnika dotycząca technik pisania i właściwego doboru środków językowych. W książce znajdziesz 47 ćwiczeń, ćwiczenia uzupełniające, inspirujące przykłady, pisarskie spostrzeżenia i twórcze rady. Zanurz się z lekkością w świat pisarzy, kreatywności i wyobraźni! Fragm. recenzji: "Życzę ci lekkiego pióra. Jeśli sądzisz, że to nierealne, uwierz mi, że nawet twórcza nędza jest w gruncie rzeczy piękna. Szczególnie, gdy pomoc jest w pobliżu, a taką jest ta książka. Osobiście jestem za nią wdzięczna autorkom." Jana Divišová, dziennikarka Informacje o autorkach: Alžběta Bublanová Alžběta Bublanová w 2012 r. zdobyła nagrodę Máchova růže od Akademii Czeskiej Literatury za zbiór opowiadań „Čtyři stěny”. Opublikowała powieści „V Tichu”, „Barák” (Kamienica), „Ti, kterým se narodíš” (Im przeznaczone) oraz opowiadania „Odraz ode dna”. Urodzona w Brnie, ukończyła Akademię Literacką im. Josefa Škvoreckiego w Pradze. Od ponad czterech lat uczy kreatywnego pisania w ramach projektu Kursy z salonu i wydaje lokalny magazyn „Náměsíčník” o jednej z praskich dzielnic. Andrea Selzerová Założycielka Kursów z Salonu (2014). Opracowuje koncepcje kursów online i offline, mające na celu rozwijanie potencjału twórczego. Stworzyła platformę internetową do nauki kreatywnego pisania Start Writing. Jest współautorką 21-dniowego notatnika pisarza. Studiowała dziennikarstwo, interesuje się kreatywnością i procesem twórczym, udziela korepetycji i uczy profesjonalnego pisania.
Najnowsze kompendium wiedzy prawno-organizacyjnej dla menedżerów szpitalnych i ambulatoryjnych laboratoriów diagnostycznych oraz osób wykonujących zawód diagnosty laboratoryjnego.
Diagnosta laboratoryjny przygotowuje i przeprowadza badania, dokonuje interpretacji wyników. W dobie pandemii, w związku wysoką liczbą zachorowań rola diagnostów laboratoryjnych w procesie walki z chorobami epidemicznymi nabiera szczególnego znaczenia.
Opracowanie prezentuje pełny obraz znaczenia diagnostów laboratoryjnych w procesie udzielania świadczeń zdrowotnych, wychodząc od roli diagnosty laboratoryjnego w systemie opieki zdrowotnej jako przedstawiciela zawodu zaufania publicznego, omawiając choroby zawodowe związane z wykonywanym zawodem, a także aspekty odpowiedzialności dyscyplinarnej, karnej i cywilnej oraz zasady organizacji pracy przy łóżku pacjenta, wskazując również na znaczenie jakości obsługi pacjenta, aspekty dotyczące zatrudniania, wynagradzania i motywowania pracowników laboratorium czy miejsce diagnostyki laboratoryjnej w procesie cyfryzacji systemu ochrony zdrowia.
Adresatami niniejszej publikacji są diagności laboratoryjni oraz wszyscy zawodowo związani z sektorem ochrony zdrowia, jak również studenci kierunków prawnych i medycznych.
Spis treści:
Słowo od Recenzenta (prof. Jędrzej Skrzypczak)
Wprowadzenie od Redaktora Naukowego (prof. Monika Urbaniak)
Rozdział 1. Prawne podstawy wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego (Monika Urbaniak)
Rozdział 2. Charakterystyka zawodu diagnosty laboratoryjnego w oparciu o ryzyko zawodowe związane z wykonywaną pracą (Natalia Chojara)
Rozdział 3. Choroby zawodowe pracowników medycznych laboratoriów diagnostycznych (Katarzyna Pluta-Hadas)
Rozdział 4. Organizacja diagnostyki przy łóżku pacjenta (POCT) w praktyce (Robert Ziarnik)
Rozdział 5. Znaczenie jakości obsługi pacjenta w procesie diagnostyki laboratoryjnej dla kształtowania wizerunku podmiotu leczniczego (Anna Frankowska)
Rozdział 6. Zatrudnianie, wynagradzania i motywowanie diagnostów (Piotr Pagórski)
Rozdział 7. Odpowiedzialność dyscyplinarna diagnostów laboratoryjnych (Marcin Waszak)
Rozdział 8. Odpowiedzialność karna diagnostów laboratoryjnych (Magdalena Zamroczyńska)
Rozdział 9. Odpowiedzialność cywilna diagnosty laboratoryjnego (Juliusz Szewczyk)
Rozdział 10. Miejsce diagnostyki laboratoryjnej w procesie cyfryzacji systemu ochrony zdrowia (Maciej Jankowiak)
Informacje o Redaktorze Naukowym:
Prof. dr hab. n. pr. Monika Urbaniak – kierownik Katedry i Zakładu Prawa Medycznego i Farmaceutycznego na Uniwersytecie Medycznym im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu. Radca prawny w Okręgowej Izbie Radców Prawnych w Poznaniu. Prezes Polskiego Towarzystwa Nauk o Zdrowiu. Członek Polskiego Towarzystwa Prawa Medycznego oraz Polskiego Towarzystwa Prawa Konstytucyjnego. Autorka ponad 150 publikacji naukowych. Specjalizuje się w prawie medycznym i konstytucyjnym.
Znany i doceniany w PRL reportażysta w 1989 roku przybywa na Madagaskar, by poznać jego historię i panoramę społeczną oraz zebrać materiały do nowej książki.
Wyspa jeszcze przed II wojną światową stała się polską kolonią i zachowała odrębność polityczną. Kiedy dziennikarz stawia pierwsze kroki w Nowej Warszawie na Madagaskarze, nic nie zapowiada, jak blisko znajduje się oko cyklonu, w którym ścierają się stary porządek z nowym.
Czy warto kłaść na szali życie w imię prawdy i rzetelności dziennikarskiej? Czy jest możliwe przeżyć wśród wygasłych wulkanów, wśród ludzi o sercach kipiących nienawiścią i żądzą władzy.
O AUTORZE:
Maciej Zajączkowski. Urodzony w 1992 roku w Warszawie. Absolwent prawa i stosunków międzynarodowych, aktualnie doktorant na Uniwersytecie Warszawskim. Z zawodu – audytor. Z zamiłowania – podróżnik.
FRAGM. RECENZJI:
„Mocna, odważna, wielowymiarowa. Maciej Zajączkowski stworzył opowieść, w której precyzyjnie dopracowana fabuła staje się pretekstem do refleksji nad znaczeniem wolności, postępu i prawdy. "Czerwona ziemia" to historia pozostająca w pamięci na bardzo długo.”
Joanna Dulewicz, pisarka
14 scenariuszy zajęć i zabaw indywidualnych i grupowych opracowanych przez metodyka, Agnieszkę Jarząbek. Zbiór dla nauczycieli prowadzących nauczanie przedszkolne i wczesnoszkolne oraz dla rodziców i dziadków, opiekunów i animatorów. Scenariusze w oparciu o literacką baśń „Opowieści z Sudeckiej Puszczy. Jesień” Marcina Pajdaka. Zawarte w zbiorze ryciny do kolorowania autorstwa Marcina Pajdaka.
...
Czy można lepiej spędzić czas niż na wspólnym czytaniu książek? „Opowieści z Sudeckiej Puszczy. Jesień” Marcina Pajdaka to bogato ilustrowana literacka baśń, która fascynuje zarówno dzieci, jak i dorosłych. Czytanie na głos z kolei jest świetnym treningiem dla mózgu. Pobudza ciekawość świata i wspomaga równowagę psychiczną. Podróż z bohaterami może być niezwykłą przygodą, dzięki której dzieci się rozwijają, a my możemy zaszczepić w nich miłość do książek.
Nauczyciele opracowując z kolei zajęcia na podstawie „Scenariuszy zajęć i zabaw dla dzieci. Jesień”, będą mieli szansę wspomóc uczniów na drodze do aktywnego i samodzielnego czytelnictwa w przyszłości. Agnieszka Jarząbek w niniejszym zbiorze scenariuszy dostarcza wszystkim pedagogom sprawdzone narzędzia metodyczne. Dzięki nim nauka przez zabawę staje się możliwa, obejmując zajęcia ruchowe, plastyczne, językowe czy matematyczne i przyrodnicze. Co więcej, „Scenariusze zajęć i zabaw dla dzieci. Jesień” sprawdzą się również podczas zdalnej nauki, w okresie rekonwalescencji, kwarantanny czy przy planowaniu zajęć dodatkowych. Jest to realna pomoc i ogromne źródło inspiracji również dla animatorów zabaw i organizatorów dziecięcych imprez, opiekunów i nauczycieli wypoczynku dla dzieci, w domach kultury, świetlicach, na koloniach i podczas innych zajęć.
Kreatywność jest umiejętnością niezbędną w szybko zmieniającym się świecie. Jako dorośli jesteśmy zobowiązani wspomagać potencjał dzieci. Dużą zaletą opracowanego zbioru jest uwzględnienie konieczności prowadzenia zajęć grupowych i indywidualnych. Mogą po nią sięgać także rodzicie i dziadkowie, którzy chcą urozmaicić formy spędzania wolnego czasu. Podsumowując, polecam Państwu szczególnie „Scenariusze zajęć i zabaw dla dzieci. Jesień” Agnieszki Jarząbek, mając pewność, że zawarte tu gry i zabawy oraz sama lektura „Opowieści z Sudeckiej Puszczy. Jesień” Marcina Pajdaka są bogatym źródłem wiedzy oraz mogą wzmacniać poczucie pewność siebie u dziecka, jego wiarę we własne możliwości.
Zsyłka na Wschód, powrót do kraju i służba dla Polski w Wietnamie, Etiopii i na Islandii. Dziennik obejmuje także okres transformacji po ’89 roku, w którym z głębokim niepokojem autor dokładnie notuje bieżące wydarzenia i rozprawia o przyszłych losach kraju. „Konsul” to idealny punkt wyjścia do rozmów o historii i bieżącej sytuacji geopolitycznej Polski.
Fragment recenzji:
„Pisane piórem szlachetnego człowieka do dziś niegodzącego się na świat upokorzeń i niesprawiedliwości, niezależnie od granic.”
Magdalena Pramfelt (Prezydent Stowarzyszenia Konsulów Honorowych w Polsce)
O autorze:
Stanisław Dąbrowa-Laskowski
Doktor nauk ekonomicznych. Emerytowany praktyk gospodarki morskiej i służby dyplomatycznej. Lwowski kresowiak. Sybirak po sowieckiej zsyłce na stepy północnego Kazachstanu. Autor książek wspomnieniowych oraz artykułów w prasie ekonomicznej. Owdowiały mąż Oleńki, ojciec Halinki i zięcia Krzysztofa, dziadek Agnieszki.
Psychologiczna proza, która zagląda w duszę i niesie obserwacje dotyczące życiowych wyborów. Daje nadzieję, że nie jest za późno, by żyć.
Bohaterka „Kamienicy" obserwuje ludzi i snuje w głowie ich wydumane historie. Analizuje siebie, własne ciało i podejmowane decyzje. Poświęca dużo uwagi córce, która wyszła z nałogu alkoholowego i także uczy się żyć na nowo.
„Kamienica" opowiada o nieubłaganym przemijaniu, zapomnianych pasjach i porzuconych pragnieniach oraz próbach powrotu do swojego serca. Jest idealną lekturą, bo dodaje wiary we własne siły i przekonuje, że nigdy nie jest za późno na życie pełną piersią. To książka, którą warto częstować się codziennie po kawałku.
Alžběta Bublanová posiada oryginalny styl snucia historii. Rozmyślnie zadaje pytania o sens życia, zwinnie obrazuje relacje matki i córki, przekonująco interpretuje myśli. W twórczości stawia na prozę życia, opisując ją szczegółowym językiem i tworząc świadomie ukształtowany obraz postaci. Jej wizja daje nadzieję, że można pójść nową drogą, na którą dotychczas nie miało się odwagi.
Bohaterka „Kamienicy” obserwuje ludzi i wymyśla ich historie. Psychologiczna proza, która zagląda w duszę i niesie obserwacje dotyczące życiowych wyborów. Daje nadzieję, że nie jest za późno, by żyć.
Fragm. recenzji:
„Autorka bardzo szczegółowo zajmuje się psychologią postaci matki i córki, ich bardzo skomplikowaną relacją naznaczoną alkoholizmem córki. Żadna z postaci nie stanowi odzwierciedlenia doświadczeń autorki. Alžběta Bublanová nie jest w wieku zbliżonym do książkowej matki, która jest na emeryturze, ani nie ma doświadczenia książkowej bezdzietnej córki, poruszającej się na krawędzi egzystencji. Mimo to autorka pokazała obie postacie bardzo dobrze i wiarygodnie. Dzięki bogatemu językowi „Kamienica” staje się literaturą, która się nie narzuca, ale jest bardzo interesującą, świadczącą o talencie jej autorki, która, jak podkreśliłem na wstępie, ma jeszcze wiele przed sobą.” – Jiří Lojín, Vaše Literatura
Komentarz eksperta:
Zbiór poezji opatrzono wprowadzeniem psychiatry, profesora Marka Krzystanka, kierownika Kliniki Rehabilitacji Psychiatrycznej Katedry Psychiatrii i Psychoterapii Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach. Profesor Krzystanek wskazuje w nim między innymi, że „Życie jest metafizycznym dramatem, który zmiękcza rutyna, schematy poznawcze i przyzwyczajenia. (…) Nasilenie zaburzeń psychicznych odzwierciedla, na ile nasze wyobrażone ja nie pokrywa się z ja autentycznym. (…) Wiemy, że w obrazie świata przeżywanym w depresji jest mniej zafałszowań poznawczych niż u tzw. zdrowego człowieka. Chcesz podejrzeć taki prawdziwy, nagi świat przeżyć – przeczytaj wiersze, które stworzyła osoba doświadczająca tu i teraz dramatu egzystencjalnego człowieka współczesnego.”
Inf. o książce:
Tomik poezji „Rewolucja” z jednej strony jest okazją do rozmowy o depresji, a z drugiej narzędziem, które pozwala na dialog wewnętrzny. Publikacja powstała dzięki wsparciu Fundacji Moc Kobiet w ramach programu Widzialne. Dochód wydawnictwa ze sprzedaży tomiku zostanie przeznaczony na kontynuację programu.
„Rewolucja” porusza problem wyobcowania, poczucia braku zrozumienia, upadku wartości, jest obrazem depresji i wychodzenia z niej. Zwraca uwagę na samotność osób bardziej wrażliwych. Pokazuje drogę poszukiwania własnego miejsca na ziemi. Obrazuje też, jak ważne może okazać się wsparcie ze strony otoczenia. Inność może stać się siłą, wystarczy spojrzeć z odpowiedniej perspektywy. To także swoisty poradnik dla każdego człowieka, mający pokazać, że każdy zasługuje na szacunek i szansę bycia sobą.
Fragm. recenzji:
„Rewolucja to ciekawy i cenny projekt. Właśnie takie książki są wielką nadzieją dla ludzi.” – Magdalena Leszner-Skrzecz, malarka, pisarka, założycielka portalu France&Style
„Książka jest zapisem przeżyć autorki związanych z depresją oraz drogą, którą przeszła w chorobie. Bo depresja to choroba, chociaż nadal słychać krzywdzące głosy, które twierdzą inaczej…
Autorka nie posługuje się zawiłymi metaforami, jej język przesiąknięty jest wrażliwością i emocjami. Poetka odsłania przed nami swoją bezbronną stronę, pokazuje to, co trudne i bolesne. Nie sposób tego nie docenić. Myślę, że nie każdy miałby tyle sił i odwagi. „Rewolucja” to zbiór może nieidealny, ale zdecydowanie autentyczny i emocjonalny. A tego właśnie poszukuję w poezji. Pozwolił mi pełniej spojrzeć na problem depresji. Całość jest przemyślana i dojrzała.” Marta Kwiatkowska-Budnik, psycholog, założycielka profilu Czytunia
KONIEC ŚWIATA I INNE USTROJSTWA to zbiór pięciu komedii Andrzeja Chichłowskiego, które najlepiej opisują poniższe słowa Grzegorza Mrówczyńskiego i Jerzego Kosiewicza:„Komedie Andrzeja Chichłowskiego doświadczonego w wielu dziedzinach twórcy teatralnego – to świetna wiadomość dla polskich scen i nienasyconej dobrą rozrywką publiczności. W Końcu świata i innych ustrojstwach satyrze poddane zostały ważne tematy, z polityką i miłością na czele. Autor nie pobłaża ludzkim słabościom, ale jego bohaterowie są przekonani, że ich mataczenia nigdy się nie wydadzą. Siłą humoru Chichłowskiego jest błyskotliwy dialog, a także zaskakujące i dowcipne pointy”. - Grzegorz Mrówczyński, reżyser„Andrzej Chichłowski jest absolwentem Wydziału Aktorskiego łódzkiej filmówki, przewodniczącym Zarządu Sekcji Teatrów Dramatycznych w Związku Artystów Scen Polskich oraz aktorem teatralnym i filmowym, reżyserem i scenarzystą. Pisze od zawsze. Jego dramaty są świadectwem nienagannej i pięknej polszczyzny. Uwidacznia się to szczególnie w publikowanych właśnie pięciu komediach, które wyróżniają się dramaturgiczną precyzją o uniwersalnym wydźwięku. Kreuje w nich postaci, sytuacje i dialogi, które są intrygujące i poważne. Wzbudzają salwy śmiechu i braw. Są na wskroś teatralne. Zawsze skupiają uwagę. Emanują scenicznym pięknem i artyzmem. Andrzej Chichłowski zostanie niebawem zaliczony do grona najlepszych współczesnych komediopisarzy”. - Jerzy Kosiewicz, krytyk teatralny
„Efekt ogrodu” z laurem II Konkursu Literackiego MOC PISANIA 2026!Chłopiec z Pruszkowa, żyjący w cieniu przemocowego ojca i chaosu historii, odkrywa w ogrodzie babci Fredy porządek świata. Porządek ten zaczyna powoli kształtować jego życie. „Efekt ogrodu” to kontemplacyjna proza zakorzeniona w doświadczeniu, zbudowana na obrazie, geście i ciszy. „Efekt ogrodu” wyrasta z doświadczeń, stając się swoistą ewangelią codzienności.„W czekaniu jest obietnica. Co powierzysz ziemi i miłości, wyrośnie. Nie od razu. Ale wyrośnie”.Dla kogo: Lektura idealna dla poszukujących w literaturze odpoczynku. Dla ludzi ogrodu i dla tych, którzy nigdy nie mieli własnej grządki, ale rozumieją pracę z ziemią i potrzebę porządkowania rzeczywistości – zrobienia czegoś konkretnego, co widać gołym okiem. „Efekt ogrodu” przypadnie do gustu także szukającym duchowości i kontemplacji codzienności, którzy nie chcą, by ktoś im cokolwiek dyktował, i wolą samodzielnie pomyśleć o istocie wszechrzeczy. Dobry prezent dla kogoś, kto potrzebuje spokoju i lubi piękne przedmioty.O autorze: Krzysztof Urban – prozaik i dramatopisarz. Jego proza i dramaty trafiały na sceny Instytutu Grotowskiego, Teatru im. Jaracza w Łodzi i do przestrzeni sakralnych, a teksty zdobywały wyróżnienia w konkursach. Za „Efekt ogrodu” otrzymał nagrodę główną II Konkursu Literackiego MOC PISANIA 2026. Mieszkaniec Pruszkowa, który sam zbudował dom. Z zamiłowania ogrodnik, stolarz i informatyk, z wykształcenia technolog żywienia. Mąż i ojciec. Ma dwóch synów.
KONIEC ŚWIATA I INNE USTROJSTWA to zbiór pięciu komedii Andrzeja Chichłowskiego, które najlepiej opisują poniższe słowa Grzegorza Mrówczyńskiego i Jerzego Kosiewicza:
„Komedie Andrzeja Chichłowskiego doświadczonego w wielu dziedzinach twórcy teatralnego – to świetna wiadomość dla polskich scen i nienasyconej dobrą rozrywką publiczności. W Końcu świata i innych ustrojstwach satyrze poddane zostały ważne tematy, z polityką i miłością na czele. Autor nie pobłaża ludzkim słabościom, ale jego bohaterowie są przekonani, że ich mataczenia nigdy się nie wydadzą. Siłą humoru Chichłowskiego jest błyskotliwy dialog, a także zaskakujące i dowcipne pointy”. - Grzegorz Mrówczyński, reżyser
„Andrzej Chichłowski jest absolwentem Wydziału Aktorskiego łódzkiej filmówki, przewodniczącym Zarządu Sekcji Teatrów Dramatycznych w Związku Artystów Scen Polskich oraz aktorem teatralnym i filmowym, reżyserem i scenarzystą. Pisze od zawsze. Jego dramaty są świadectwem nienagannej i pięknej polszczyzny. Uwidacznia się to szczególnie w publikowanych właśnie pięciu komediach, które wyróżniają się dramaturgiczną precyzją o uniwersalnym wydźwięku. Kreuje w nich postaci, sytuacje i dialogi, które są intrygujące i poważne. Wzbudzają salwy śmiechu i braw. Są na wskroś teatralne. Zawsze skupiają uwagę. Emanują scenicznym pięknem i artyzmem. Andrzej Chichłowski zostanie niebawem zaliczony do grona najlepszych współczesnych komediopisarzy”. - Jerzy Kosiewicz, krytyk teatralny
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
