Wartka opowieść o tym, jak Mattel szpiegował, kopiował i kradł, by zdobyć dominację na rynku, a następnie z militarną intensywnością walczył, żebyśmy kupowali coraz więcej. „The New York Times” Przez blisko siedem dekad Mattel przedstawiał Barbie jako rewolucję: pierwszą dorosłą lalkę. Tyle że jest niemal identyczną kopią niemieckiej lalki Lilli. To jeden z wielu sekretów firmy – i zdecydowanie nie najważniejszy. Tarpley Hitt odsłania kulisy narodzin najsłynniejszej lalki świata i barwnie opowiada o czasach jej świetności, w tym odpieraniu rywali strategicznym marketingiem, rządowych wpływach, bezwzględnych procesach sądowych i działaniach godnych powieści szpiegowskich. Jest więc o założycielce, którą zmuszono do odejścia z firmy, o skazanym za oszustwa królu obligacji śmieciowych (a zarazem zbawcy Barbie) i o imperium lalek Bratz, które niegdyś doprowadziło Mattel na skraj zapaści. O parze byłych nazistowskich producentów zabawek, magnacie branży zabawkarskiej zaprzyjaźnionym z J. Edgarem Hooverem, o frywolnym projektancie wojskowych systemów rakietowych, późniejszym dyrektorze Mattela (i mężu Zsa Zsy Gabor) oraz o zafascynowanym freudyzmem specjaliście od marketingu, który widział w lalce psychoseksualny klucz do kontrolowania amerykańskich umysłów. Dzięki dziennikarskiemu śledztwu, międzynarodowej kwerendzie i rozmowom z kluczowymi postaciami ze wszechświata Barbie, Barbieland to nie tylko dzieje kulturowego fenomenu, ale i historia XX wieku – z wszystkimi jej mrocznymi i szemranymi aspektami. +++ Gdyby stworzyć poprawną historycznie Barbie, zestaw nazywałby się „Barbie – bezwzględna bizneswoman”. Bo historia tej kochanej przez pokolenia zabawki to opowieść o morderczej konkurencji, braku poczucia humoru, patentach, pozwach i niekoniecznie etycznej reklamie. Wszystko po to, by uśmiechnięta lalka pozostała na szczycie. To wciągająca lektura, która pokazuje, że w świecie zabawek naprawdę nie ma nic zabawnego. Katarzyna Czajka-Kominiarczuk, Zwierz Popkulturalny To nie jest książka o plastikowej lalce. To jest książka o korporacyjnych rozgrywkach jak z Sukcesji, wielkiej polityce Stanów Zjednoczonych XX wieku i wolności słowa – także tej do napisania NIEAUTORYZOWANEJ historii Barbie. No dobra, to też książka o tym, czy umiemy wyobrazić sobie piękno inne niż parka fantastycznych sterczących cycków. Kaja Gołuchowska
Ponad pół miliona sprzedanych egzemplarzy Bo jutro – jeśli jutro nadejdzie, jeśli nawałnica ucichnie – Cora wskaże w urzędzie imię swojego syna. Czy też raczej – i to ją najbardziej trapi – oficjalnie zadecyduje o jego przyszłości. Rok 1987. Wkrótce po ustąpieniu niszczycielskiej burzy Cora wraz z dziewięcioletnią córką wyrusza, by zarejestrować narodziny syna. Jej mąż oczekuje, że zgodnie z rodzinną tradycją, chłopiec otrzyma jego imię. Jednak stając przed decyzją, Cora waha się i zastanawia, czy chce, by jej dziecko dzieliło imię z pokoleniami despotycznych mężczyzn. Wie, że od tego jak nazwie chłopca, będzie zależał los całej jej rodziny. Siedem lat później jej syn nosi imię Bear, wybrane przez starszą siostrę – imię równie rewolucyjne jak nawałnica, z której się wyłoniło. Albo Julian – to upodobała sobie jego matka z nadzieją, że pozwoli mu odnaleźć własną drogę. Albo Gordon – nazwany na cześć okrutnego ojca i ukształtowany na jego podobieństwo. A może wciąż jest szansa, by chłopiec przerwał krąg przemocy? To historia trzech imion, trzech wersji jednego życia i nieskończonych możliwości, które może otworzyć jedna decyzja. To historia jednej rodziny i miłości, która trwa – niezależnie od tego, co przyniesie los. +++ Jedna decyzja, trzy imiona i trzy zupełnie różne życia. To poruszająca opowieść o nadziei na lepsze jutro i cieniu bezlitosnej przemocy, który potrafi ścigać człowieka niezależnie od wybranej drogi. Efekt motyla i alternatywne wersje wydarzeń splatają się tu w dojmujący dramat rodzinny, który czyta się z zapartym tchem. Florence Knapp z niezwykłą czułością udowadnia, że słowa mają potężną moc, a finał tej historii zostawi was z krwawiącym sercem. Olśniewający, dojrzały debiut, obok którego nie da się przejść obojętnie. Łukasz Chmara, @talkincloud Najtrudniej zmierzyć się z dorastaniem w lęku. Florence Knapp przypomina, że dzieci dziedziczą nie tylko imiona, lecz także milczenie, strach i rany. To przejmująca opowieść o tym, czy można przerwać krąg przemocy i napisać własną historię. Ałbena Grabowska, pisarka W tym odważnie pomyślanym debiucie Florence Knapp w świeży sposób zadaje stare jak świat pytania. Kim jesteśmy? Czy nasz los jest z góry przesądzony? Autorka w przeplatających się scenariuszach odmalowuje wstrząsająco przekonujący obraz przemocy domowej, lecz w geście oporu przeciwstawia mu całe spektrum budujących relacji międzyludzkich, które kształtują nasze życie i mają moc zmieniania go na lepsze. Wciągająca i wzruszająca lektura! Elżbieta Janota i Paulina Rzymanek, podcast literacki Już tłumaczę A co gdybyśmy to my mieli możliwość podejrzeć trzy ścieżki naszego życia? Jedna decyzja może zmienić wszystko. Niestety w przypadku Cory każda jest naznaczona cierpieniem. Podglądamy te scenariusze i z całej siły pragniemy by jeden z nich okazał się bardziej realny niż dwa pozostałe. Jednej decyzji jednak wam oszczędzę –tę historię warto poznać. Kacper Kapsa, @dlaksiazek_blog
Nie będzie spokoju, dopóki nie zostaną naprawione krzywdy z przeszłości, a sprawiedliwość się nie dokona. Wysoko postawiony polityk, za wszelką cenę usiłujący odzyskać kompromitujące go nagranie, uruchamia lawinę zdarzeń, których nic nie powstrzyma. Na jaw zaczynają wychodzić tajemnice z przeszłości Bezimiennego a każda niesie ze sobą śmiertelne niebezpieczeństwo. Bohater i jego rodzina zmuszeni są walczyć o życie, zdani wyłącznie na nieliczną grupę zaufanych osób. Ich garstka kontra agencje wywiadowcze, wojsko, tajne układy i specgrupy działające ponad prawem. W grę wchodzą najnowsza technologia wojskowa i intratne kontrakty, a za wszystkim stoi jedna osoba. Genialny strateg, mistrz manipulacji, człowiek na wskroś zły, który nie cofnie się przed niczym. Kogo dosięgnie ręka sprawiedliwości? Kto zdradzi? I kim tak naprawdę jest Bezimienny? Wyższa konieczność to piąte spotkanie z Bezimiennym. Na podstawie pierwszej części Prostej sprawy powstał dla Canal+ serial z Mateuszem Damięckim. Obecnie trwają prace nad ekranizacją kontynuacji, Długiem honorowym.
Piękna. Uwielbiana. Ścigana. Niezwykłe życie i śmierć Diany, opowiedziane przez jej brata, Charlesa. Kiedy ktoś pyta mnie, jak to było dorastać u boku Diany, moją pierwszą myślą jest zawsze: „Ale ja nie wiem, jak to jest z nią nie dorastać…” We wrześniu 1997 roku Charles Spencer stanął w Opactwie Westminsterskim na oczach całego świata i podzielił się bólem po stracie ukochanej siostry Diany. Teraz, niemal trzydzieści lat później, opowiada niezwykłą historię swojego życia z Dianą i tragicznego tygodnia jej śmierci. W dzieciństwie Charles i Diana, najmłodsi Spencerowie, byli nierozłączni – potajemnie nazywali się Duch i Carlos. Byli sobie najbliżsi i razem spędzali czas w rodzinnej posiadłości, znosili trudne warunki w szkołach z internatem, borykali się z koszmarnymi nianiami i wspierali podczas bolesnego rozwodu rodziców. Ale wszystko się zmieniło, gdy Diana poślubiła księcia Walii, obecnie króla Karola III, i z dnia na dzień stała się globalną ikoną. Charles widział, jak jego starsza siostra wstawia się za ludźmi marginalizowanymi i spełnia się w macierzyństwie. Jednak gdy jej małżeństwo legło w gruzach i prześladowały ją barbarzyńskie tabloidy, została rozpaczliwie sama. Charles zawsze starał się być przy Dianie – aż do tamtej mrocznej nocy w sierpniu 1997 roku. W Łabędzim śpiewie Charles Spencer przedstawia jak dotąd najbardziej intymny, pełen miłości i szczery portret swojej siostry.
Zaraz po wojnie Helena i Henryk pakują swój skromny dobytek i ruszają z Małopolski na ziemie odzyskane. Osiadają w Strupicach koło Jeleniej Góry. Mają nadzieję, mają siebie, czekają na drugą córkę. Ale Dolny Śląsk tuż po wojnie to tygiel, w którym mieszają się języki, zwyczaje i traumy ludzi zewsząd – i w którym nowa Polska okazuje się inna od tej wymarzonej. Powojenny chaos i groźna mieszanka ludzkich postaw, lęków i krzywd doprowadzają do tragedii, która okazuje się trudniejsza do zniesienia, niż sama wojna. Jej ciężar przechodzi na kolejne pokolenie. Choć akcja rozgrywa się głównie na Dolnym Śląsku, Niedom opowiada o doświadczeniach, które mogły wydarzyć się wszędzie tam, gdzie historia wystawiła ludzi na próbę. Marzenia bohaterów nie sięgają wielkości ani chwały, lecz sprowadzają się do najprostszego i zarazem najtrudniejszego pragnienia, by po prostu żyć. To powieść o tym, czym jest dom, który trzeba stworzyć i który się traci, o więzi matki i dziecka, o fiasku, o nadziei budowanej uparcie na gruzach. O tym, że skutki każdej wojny – tej dawnej i tej dzisiejszej – trwają długo po tym, gdy milkną strzały. +++ Po wojnie, przesiedleniach i utracie domu pozostają ludzie i ich historie. Niedom opowiada o nich uczciwie, z niezwykłą precyzją. To książka o wykorzenieniu i potrzebie przynależności, szukaniu przestrzeni dla codziennego życia. Świetny, gęsty, dojrzały i ważny debiut. Łukasz Wojtusik / Alfabet Wojtusika
Nowe, poszerzone wydanie kultowej już książki, wzbogacone o nowe zdjęcia i dodatkowe teksty.Relacja badaczki samotnie podążającej ścieżkami natury. To pogranicze fizyki Newtona i poetyki, to matematyka i filozofia, a przede wszystkim szczera czułość dla żyjących zielonych istot.Czym są ekspresje roślinnego życia?Jak je wyrazić w granicach języka?Jak poruszają się pędy mięty i dyni?Czy wpływa na nie Księżyc?Co robi wiatr koronom drzew?W jaki sposób goją się rany i co sprawia, że rośliny się deformują?Skąd w nich ten pęd do przeżycia w każdych warunkach?Czy bywa im za gorąco?Kiedy i jak umierają? I czy wymierają?Kim są naukowcy i czy to dobrze, że są przezroczyści?W ludzkim rozumieniu rośliny są tłem. Ozdobą lub pokarmem. Nie myśli się o nich jak o bogatym świecie niezależnych istot, które odznaczają się niezwykłą wrażliwością, zdolnością do przekształcania własnych ciał i które istniały na długo przed tym, zanim pojawił się na ziemi jakikolwiek ssak.Patyki, badyle to spotkanie człowieka z wnętrzem ciał roślin, z ich językiem widocznym w budowie liści, łodygach i korzeniach. Takiej opowieści jeszcze nie było
ORNO znaczy po łacinie zdobię. Warszawska spółdzielnia, która przyjęła tę nazwę w 1949 roku, przez cztery dekady produkowała biżuterię srebrną inną niż wszystkie - masywną, fakturowaną, nieupiększoną kamieniami szlachetnymi, wytwarzaną ręcznie, początkowo także z materiałów pochodzących z odzysku - łusek nabojów czy blaszanych puszek. Rzemieślnicy często uczyli się swojego fachu od zera, jednak dzięki wyjątkowej strukturze spółdzielni i bliskiej współpracy z artystami, byli w stanie rozwijać swoje umiejętności i artystyczną wrażliwość.Biżuterię ORNO nosiła wielkomiejska inteligencja, aktorki i prezenterki. Dziś, po dekadach zapomnienia, wróciła do łask i stała się przedmiotem pożądania. Książka Michała Myślińskiego i Pauliny Mazurek podejmuje próbę przedstawienia fenomenu ORNO z kilku perspektyw - historyka sztuki, kolekcjonerki oraz byłego pracownika. Ich rozważaniom towarzyszą setki fotografii - zarówno archiwalnych, jak i dokumentujących współczesne kolekcje - układających się w wizualną historię spółdzielni i jej biżuterii.To barwna opowieść o ludziach, pasji, rzemiośle i o tym, że przedmioty mają pamięć, którą warto ocalić. A przede wszystkim o biżuterii, która przetrwała upadek spółdzielni, transformację i dekady zapomnienia.
Zwykła powieść o niezwykłych ludziach. Albo odwrotnie.Elsa ma siedem lat i nieco się różni od rówieśniczek. Babcia ma siedemdziesiąt siedem lat i jest szalona w stylu, że staje nago na balkonie i celuje z paintballa w przypadkowych ludzi. Ale jest też najlepszą, a zarazem jedyną przyjaciółką Elsy. Nocami Elsa i Babcia zanurzają się w świecie bajek - w królestwie Miamas, jednym z sześciu w Kraju-Między-Snem-A-Jawą, gdzie nikt nie jest za bardzo normalny i niczego nie trzeba udawać.Kiedy Babcia umiera i zostaje po niej plik listów z przeprosinami do osób, którym wyrządziła krzywdę, zaczyna się największa z przygód Elsy. Instrukcje prowadzą ją na klatkę schodową, gdzie poznaje pijaków, potwory, psy bojowe i stare prukwy, ale również prawdę o bajkach i wymyślonych królestwach, i o Babci innej niż wszystkie.Pozdrawiam i przepraszam napisana jest z tą samą precyzją, ciepłem i dowcipem co pozostałe książki Fredrika Backmana. To opowieść o życiu i śmierci oraz o jednym z najważniejszych praw człowieka: prawie do bycia innym. +++ Poruszająca opowieść o rodzinie i międzypokoleniowych relacjach, która po przeczytaniu zostaje z nami na dłużej. O nostalgii, tęsknocie, potrzebie posiadania własnego świata, lęku i czasem skomplikowanych emocjach. Pozdrawia i przeprasza wszystkie babcie, matki, córki i wnuczki.Julia Święch, dziennikarka, twórczyni internetowaSą książki, które wzruszą nawet osoby o tak kamiennym sercu jak moje. Pozdrawiam i przepraszam jest jedną z nich. Po lekturze uświadomicie sobie dwie rzeczy: gdy tracimy najbliższych lub dorastamy, to czas czarów się kończy, ale czas superbohaterów trwa zawsze. Bo każdy ma moc. A szczególnie babcie. Nawet jak odchodzą na zawsze do Kraju-Między-Snem-A-Jawą.Paweł Truskolaski, influencer książkowy
Żyjemy w świecie, w którym pomnażanie własnego majątku jest ważniejsze od walki z nędzą. W świecie, który daje najwięcej tym, którzy potrzebują najmniej.Stany Zjednoczone, najbogatszy kraj na ziemi, zmagają się z ubóstwem bardziej niż jakiekolwiek inne rozwinięte państwo demokratyczne. Dlaczego ta kraina obfitości pozwala, by co ósme dziecko żyło bez podstawowych potrzeb, obywatele umierali na ulicach, a korporacje płaciły głodowe pensje?W tej przełomowej książce wybitny socjolog Matthew Desmond analizuje historię, badania naukowe i własne odkrycia, by pokazać, jak zamożni Amerykanie - świadomie i nieświadomie - utrwalają biedę. Jak ci, którzy żyją w dostatku, czerpią korzyści z wyzysku ubogich: zaniżają wynagrodzenia, zmuszają do przepłacania za mieszkania czy ułatwiają dostęp do pożyczek, których nie da się spłacić.Bieda w Ameryce z empatią pokazuje, jak inaczej można myśleć o problemie, który domaga się działań i który może dotknąć każdego z nas. Ale też podpowiada rozwiązania i wzywa, by każdy z nas - zwłaszcza ci, których na to stać - stał się uczestnikiem wspólnoty, która polepszy życie nas wszystkich.Książka zdobyła Goodreads Choice Award w kategorii Nagroda Czytelników.+++Ulgi podatkowe dla bogaczy, spychanie biednych do gorszych dzielnic i pomoc socjalna tylko na papierze - Desmond metodycznie opisuje system cementujący nierówności społeczne w USA. To ważna lektura o kraju, który nie jest dla ubogich ludzi.Marta Zdzieborska, dziennikarka "Press", była korespondentka w USA, stała współpracowniczka "Tygodnika Powszechnego"Matthew Desmond wraca z kolejną książką, by pokazać całościowy obraz amerykańskiej biedy. Nie chodzi jednak wyłącznie o pobudzenie sumień historiami indywidualnego cierpienia - choć te autor kreśli niezwykle poruszająco. Desmond stawia sobie ważniejszy cel: zrozumieć, skąd bierze się ten problem i dlaczego ubogich nie ubywa, mimo że gospodarka USA zawrotnie urosła w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat. Łączy zmysł reportera z dociekliwością naukowca, by obalić najbardziej utrwalone stereotypy (czy w Stanach rzeczywiście brakuje socjalu? Czy biedni są leniwi? Kto korzysta na wyzysku najuboższych?). A potem stawia kolejny krok: przedstawia własną propozycję naprawy sytuacji. To pozycja obowiązkowa dla osób pragnących lepiej zrozumieć, dlaczego największa gospodarcza potęga świata wciąż mierzy się z problemami typowymi dla państw rozwijających się.Andrzej Kohut, analityk Ośrodka Studiów Wschodnich, autor Bitwy o Amerykę
Są miejsca, które leczą, i domy, które nosimy w sobie.Gosia ma to, o czym marzy większość kobiet: dobrą pracę w wielkim mieście, ustabilizowane życie, poukładaną codzienność. Wprawdzie czegoś jej brakuje, ale nie skupia się na nazwaniu tej rzeczy. Jednak pewnego dnia grunt usuwa się jej spod nóg i nie widzi przed sobą już nic, prócz rozpaczy.W obliczu beznadziei postanawia odwiedzić mieszkającą na Mazurach matkę, której nie widziała od dwudziestu lat. Pośród jezior, zapachu łąk i ciszy, jakiej dawno nie doświadczyła, powoli odnajduje siebie, na nowo uczy się ufać ludziom i odbudowuje relację z tą, która ją porzuciła. Odkrywa też, jak żyć w prawdziwie wiejskiej wspólnocie - z jej ciepłem, plotkami, gotowością do pomocy w potrzebie i miłością, której się nie szuka, a która po prostu przychodzi.Dom nad rozlewiskiem to pełna humoru i życiowej mądrości opowieść o wyboistej drodze, jaką czasami trzeba przejść, by w końcu odnaleźć swoje miejsce na ziemi. Historia o tym, że nigdy nie wiemy, która zmiana może nam przynieść zupełnie nowe życie.Nowym wydaniem świętujemy dwudziestą rocznicę premiery tego bestsellera i literackiego fenomenu.
Zanim powstały Chłopki, były ich listy - poruszające historie polskich emigrantek, które w latach trzydziestych XX wieku wyjechały za pracą do Francji
Francja, lata trzydzieste XX wieku. Młode kobiety z polskich wsi przyjeżdżają do pracy na tamtejszych farmach. Nie znają języka, są odcięte od bliskich, często nie wiedzą nawet, dokąd dokładnie trafią. Pracują w polu i w gospodarstwach, zmagając się z wyzyskiem, samotnością i tęsknotą za domem.
Piszą listy.
Ich adresatką jest Julia Lachowicz-Duval - lwowianka, absolwentka Sorbony i inspektorka opiekująca się polskimi emigrantkami. Kobiety zwracają się do niej: "Kochana Mamusiu", "Droga Pani i Matko nasza". Proszą o pomoc, radę, wsparcie. Opowiadają o ciężkiej pracy, niesprawiedliwości, przemocy, miłości i macierzyństwie. Dzięki jej zaangażowaniu i trosce po niemal stu latach możemy usłyszeć głosy tych, które historia zwykle pomija.
Polki w polu to książka, której kanwę stanowią autentyczne listy polskich robotnic rolnych pracujących we Francji w latach 1930-1935. Właśnie te dokumenty stały się jednym ze źródeł wykorzystanych przez Joannę Kuciel-Frydryszak podczas pracy nad bestsellerowymi Chłopkami. To przejmujące świadectwo kobiecej emigracji, ale także opowieść o odwadze, solidarności i walce o godność.
Steventon, Hampshire, rok 1795. Na plebanii przy biurku siedzi Jane – córka wikarego, wieczna obserwatorka, dziewczyna, która woli spędzać noce nad arkuszem papieru, niż na balach szukać męża. Palce ma poplamione atramentem, a jej myśli nieustannie uciekają w świat bohaterów, którzy rodzą się w jej wyobraźni.
Catherine Bell zabiera nas w podróż przez całe twórcze życie Jane Austen – od pierwszych, pisanych w ukryciu szkiców, przez niespełnioną miłość do Toma Lefroya, która odciśnie swoje piętno na każdej kolejnej powieści, aż po długo wyczekiwany moment publikacji Rozważnej i romantycznej, a potem Dumy i uprzedzenia. Mimo dekad odmów, przeprowadzek, finansowej niepewności i osobistych tragedii Jane nie przestaje pisać. Nie dlatego, że nie ma nic innego do roboty – lecz dlatego, że pisanie jest jedyną formą wolności, na jaką może sobie pozwolić.
To powieść o pisarce, która powołała do życia uwielbiane postaci: siostry Bennet, pana Darcy’ego, Elinor i Marianne Dashwood, Emmę Woodhouse i wiele innych. W świecie, w którym los kobiety zależy od tego, kogo poślubi, ona miała odwagę wybrać poszukiwanie własnego głosu, a z życiowych ograniczeń stworzyła literaturę, która od ponad dwustu lat trafia do serc czytelniczek i czytelników na całym świecie.
+++
Catherine Bell ożywia postać Jane Austen, pisarki, która dała nam Lizzie Bennet, Elinor Dashwood i Emmę Woodhouse. Z dużym wyczuciem maluje sceny z codzienności rodziny Austenów, wspierając się solidnym researchem historycznym. Z ocalałych listów, dzienników i fragmentów powieści Jane wyłania się obraz kobiety, w której ciche, nudne życie na wiejskiej plebanii nie zabiło wielkiej wyobraźni, empatii i poczucia humoru. Inteligentna, solidna biografia niezwykłej osobowości.
Alicja Urbanik-Kopeć
Zagłębiając się w losy książkowych bohaterów, bardzo często dajemy się zwieść, że ich historie wydarzyły się naprawdę. A kiedy czytamy fabularyzowaną opowieść o życiu jednej z najbardziej znanych pisarek na świecie, to możemy dodatkowo szukać związków między jej życiem a znanymi nam dobrze postaciami z jej książek. Czy wszystko wymyśliła? A może inspirowała się nie tylko tym, co widziała, ale także tym, co sama przeżywała? Odkryjcie opowieść o Jane Austen i jej pisarskiej drodze. Ciekawe, czy znajdziecie jakieś punkty styczne z jej powieściami…
Paulina Holtz
Gruppa nabierała energii w czasie karnawału Solidarności, by wybuchnąć w stanie wojennym - szóstka studentów i absolwentów warszawskiej ASP postanowiła tworzyć razem i odpowiedzieć na brutalność politycznej rzeczywistości dziką, bezczelną sztuką: figuratywną, ironiczną, czasem obsceniczną, operującą groteską i śmiechem, który bywa jedyną możliwą reakcją na absurd. Ryszard Grzyb, Paweł Kowalewski, Jarosław Modzelewski, Włodzimierz Pawlak, Marek Sobczyk i Ryszard Woźniak nie mieli oficjalnego programu. Chcieli malować żywiołowo, ekspresyjnie, opowiadając, a raczej wykrzykując swoje historie. Razem stworzyli coś, czego polska sztuka wcześniej nie widziała.Byli jak granat eksplodujący w różnych kierunkach: buntowali się przeciwko władzy i Kościołowi, abstrakcji swoich profesorów, konceptualizmowi rówieśników - i świetnie się przy tym bawili. Wzięli udział w Documenta 8 w Kassel, wystawiali we Włoszech. Potem każdy poszedł swoją drogą. Dziś są częścią kanonu, ale takiego, który wciąż zadaje niewygodne pytania.Borysław Czyżak przygląda się tej formacji z bliska: jej narodzinom w mroku stanu wojennego, rozkwitowi, rozpadowi i swoistemu renesansowi. Przypomina także o jej mniej znanych członkach - Małgorzacie Rittersschild czy Macieju Wilskim - którzy w pierwszych latach wystawiali z kanoniczną szóstką. Jego bogato ilustrowana monografia to pierwsze tak całościowe spojrzenie na fenomen Gruppy.
Jarosław Iwaszkiewicz często powtarzał, że "twórca musi mieć dużo i różnych przeżyć", a tego dostarczali mu otaczający go ludzie.
Młodzi poeci, jak choćby Zbigniew Herbert, wprowadzali go w nową poetykę wiersza. Z młodymi prozaikami - Włodzimierzem Odojewskim czy Julianem Stryjkowskim - dzielił trud doskonalenia warsztatu pisarza. Przyjaźń z Andrzejem Wajdą otworzyła go na nowe formy wyrażania sztuki.
Nie mniej cenił przyjaźnie z kobietami - do grona jego bliskich należały argentyńska arystokratka Carmen Quintana, francuska pianistka Hlne Kahn-Casella, tłumaczka i dziennikarka Rena Jeleńska, pisarka Irena Krzywicka czy ikona polskiego wzornictwa Wanda Telakowska.
Wierności wielu przyjaźniom dochował także w pożodze II wojny światowej. Narażając bezpieczeństwo własne i najbliższych, pomagał przyjaciołom żydowskiego pochodzenia, za co pośmiertnie otrzymał medal Sprawiedliwy wśród Narodów Świata. Po powstaniu warszawskim, gdy tysiące ludzi straciło dach nad głową, do domu w Stawisku przyjął przeszło osiemdziesiąt osób. Z tego okresu wyszedł jako człowiek o niewzruszonych zasadach moralnych. Dzięki temu na kompromisy, które zawierał z komunistyczną władzą, spoglądano łagodniejszym okiem.
Beata Izdebska-Zybała stworzyła złożony obraz wielkiego twórcy, którego ani nie rozgrzesza, ani nie potępia, lecz pokazuje człowieka uwikłanego w skomplikowane relacje.
W ciepłą noc pachnącą jaśminem i wilgotną ziemią kobieta kładzie się obok swojego kochanka. On prosi ją o historię, której jeszcze nigdy nikomu nie opowiedziała. I Eva Luna – gawędziarka i czarodziejka słów – otwiera usta. I nie zamyka ich przez dwadzieścia trzy opowieści. Spotykamy w nich kobiety uwięzione przez mężczyzn, przez konwenanse, przez własne serca – i te, którym udaje się wyzwolić. Jest też człowiek, który opiekuje się duszą zmarłej z takim oddaniem, że zakochuje się w niej do szaleństwa, kobieta, która sprzedaje słowa potrafiące odpędzić melancholię, i dziewczynka, która rzuca czar na kochanka swojej matki. To świat, w którym magia i mit splatają się z codziennością, ale przede wszystkim świat rządzony przez kobiety – stare i młode, proste i wykształcone, zawsze jednak silne, wrażliwe i niepokonane. Świat, w którym miłość triumfuje nad nienawiścią, nadzieja nad rozpaczą, a prawdziwa mądrość przekazywana jest szeptem, z pokolenia na pokolenie. Isabel Allende powraca do scenerii i bohaterów znanych z powieści Eva Luna, tworzy jednak zupełnie nowe historie o miłości, władzy, empatii i zemście. To zbiór, w którym realizm magiczny osiąga swoją najintymniejszą formę: jako jedyny możliwy sposób wypowiedzenia najgłębszych prawd i pragnień. Allende pisze o pożądaniu w jego różnych odsłonach – kiedy potrafi pchać ono do aktów pięknych, ale też do czynów niecnych. Dobrze rozumie jego naturę: kobieta może dać się uwieść mężczyźnie, który potrafi ją rozbawić, może dać się z miłości zniewolić, może miłością opętać. Narratorka tego zbioru jest jak Szeherezada – uwodzi słowami, złożonymi tak wprawnie, że nie możemy przestać słuchać i pragniemy więcej. Allende bywa niepoprawna, bo pisze o ludzkich namiętnościach, które wymykają się sztywnym konwenansom. Tacy jesteśmy, gdy płoniemy. Paulina Reiter, „Wysokie Obcasy” Kolejne obrazy zmysłowych Opowieści Evy Luny przypominają poezję. Historie są idealnie skonstruowane i niezwykle zróżnicowane. Barbara Kingsolver Książka urzekająca i absolutnie wyjątkowa, ważna i zapadająca w pamięć. Doskonała do czytania na głos i powtarzania kolejnym pokoleniom. „Los Angeles Times”
Sycylię można pokochać od pierwszego wejrzenia. Trudniej pokochać własne życie, gdy odrzuca się miłość. Polacco mieszka w domu nad urwiskiem i codziennie rozkoszuje się widokiem na morze. Od dawna nie szuka szczęścia, wystarczają mu przyjemności. Nieoczekiwany przyjazd pięknej przyjaciółki przywołuje wspomnienia, ale rodzi też pytania: jaki jest cel jej wizyty? Co tak naprawdę ich łączyło? Teraz, wracając do przeszłości, poznają się na nowo. Niewinne rozmowy i wspomnienia prowadzą do konfrontacji z rzeczywistością – przemocą wobec kobiet w środowisku artystycznym, współczesną wędrówką ludów po wyspach, równie niebezpieczną jak przed wiekami – i z własnymi demonami. Czy kilka dni wystarczy, żeby odczarować nienazwane traumy? Niepokojący Grek, atrakcyjna sąsiadka i jej nastoletnia córka, stary notariusz z pobliskiego portu – czy któraś z tych osób ma klucz do wnętrza bohatera? Czy może dopiero wizyta przyjaciółki otworzy to, co skrywane przez lata? Pies, który zabrał sny. Wino, dużo białego wina. Czarna kawa. Sycylijskie jedzenie. Zapach. Noce – gwiaździste, gorące, gęste. Sześć dni, dwoje ludzi i palące włoskie słońce. Czy finał tej historii będzie wstrząsający niczym wybuch Etny czy łagodny jak pożegnalne muśnięcie dłoni? +++ Kobiety, przeczytajcie tę książkę! Zrozumiecie, dlaczego niektórzy mężczyźni wolą stracić miłość, niż przyznać, że jej potrzebują. Ałbena Grabowska Sycylia Wyszogrodzkiego, równie zmysłowa jak u Iwaszkiewicza, to raj pełen śródziemnomorskich skarbów. Chciałoby się pozazdrościć głównemu bohaterowi jego skąpanej w słońcu samotni, lecz gdy na wyspie pojawiają się niespodziewani goście, a przeszłość powraca z siłą sirocco, nic nie jest już takie oczywiste. Powieść mocna i wytrawna jak najlepsze sycylijskie wino. Maja Wolny
Powieść zainspirowana historią saamskiej rodziny autorki – o cenie postępu i kolonializmie, który po cichu odbiera ziemię i dom. Wiosna 1942 roku. Ingá, jej matka Rávdná i ciotka Anna jak co roku powracają na zachód, do letniej krainy i domu nad jeziorem. Tym razem zastają wioskę zatopioną – ponownie bez ostrzeżenia podniesiono poziom wody, żeby zwiększyć wydajność elektrowni. Dawne jeziora zmieniły się w niegościnne morze. Kiedy kobiety wypływają, by ratować resztki dobytku, pod taflą wody widzą drzewa i dachy, cały zatopiony świat. Nowoczesne społeczeństwo, domagające się prądu i wygód bez względu na konsekwencje dla środowiska naturalnego, zakrada się coraz dalej na Północ. W powietrzu trzeszczy prąd, milknie śpiew ptaków. Kable energetyczne biegną jednak wysoko ponad głowami Saamów, im nikt nie oferuje współczesnych udogodnień. W akcie buntu Rávdná postanawia więc zbudować „dom z czterema kątami i oknem”, chociaż jako nomadka nie ma do tego prawa. Debiutancka powieść Elin Anny Labby – zdobywczyni Nagrody Augusta, najważniejszej szwedzkiej nagrody literackiej, za reportaż Panowie nas tu przesiedlili – jest przenikliwym obrazem relacji matki, która buntuje się i walczy, i córki, która pragnie zostawić za sobą przeszłość i żyć tak jak inni. A podnosząca się woda urasta do rangi niemal niezależnej istoty, gdy to, co dawniej dawało życie, zmienia się w źródło nieustannego zagrożenia. +++ Patrzyłam ze wzgórza na ziemie, z których przymusowo wysiedlono rodzinę Elin Anny Labby. Wraz z Saamami z tego miejsca zniknęły renifery. Potem, kiedy oglądałyśmy zdjęcia zrobione tego jesiennego popołudnia, Elin opowiadała, jak ziemia przodków do niej mówi: wiatrem, drzewami, miejscami, w których rozpalano ogniska. Labba szukała szeptów swoich przodków. Znalazła je, a one po literackim reportażu Panowie nas tu przesiedlili dały jej moc do napisania powieści dotykającej traumy Saamów, których wioski zostały zalane, gdy rządzący postanowili rozbudować hydroelektrownię. Powieści, w której wielogłosową narrację prowadzą trzy pokolenia kobiet i jezioro. Te głosy dotykają głębi saamskiej duszy i dusz wszystkich, którym los prześladowanych narodów nie jest obojętny. Nie płyń na morze powstało z bólu współdzielonego przez autorkę z pokoleniami jej babć i matek. To ciągłe upominanie się o sprawiedliwość dla Saamów, rdzennego narodu mieszkającego na północy Europy i przez dziesięciolecia prześladowanego przez Szwedów i Norwegów. Anna Dudzińska Ta powieść wchodzi głęboko pod skórę, a jej niezwykle organiczny język niemal wciąga czytelnika pod wodę, daje mu poczuć wilgoć i chłód. To jedna z tych książek, w których przyroda jest pełnoprawną bohaterką, a każdy element krajobrazu opowiada własną historię. Choć Labba pisze o trudnej przeszłości szwedzkich Saamów, porusza wiele uniwersalnych kwestii dotyczących wyzwań, przed którymi stają rdzenni mieszkańcy Północy. I tym bardziej warto sięgnąć po ten doskonały debiut powieściowy. Ilona Wiśniewska
Jedna z najpiękniejszych historii o miłości. Jedna z najpiękniejszych historii rodzinnych. Pełna ciepła opowieść o rodzinie gwałtownego Estebana Trueby o pokoleniach kobiet, które go otaczały: siostrze Feruli, której miłość potrafiła zadusić, żonie Clarze, dla której kontakt z duchami był szarą rzeczywistością, córce Blance, która głęboko pokochała najmniej odpowiednią osobę, a także o tragicznie zmarłej Rosie, której niewinności świat nie mógł znieść i wnuczce Albie, która stała się kronikarką rodziny. Ich losy splatają się z wielką historią narodu na skraju przepaści i są świadectwem dramatycznych i krwawych przemian społecznych i politycznych. Isabel Allende tworzy misterną sieć zależności między do bólu ludzkimi postaciami, wydobywa z nich skrywane uczucia, wystawia na próbę łączące ich więzi. Saga, stanowiąca triumf realizmu magicznego.
Prezentowane egzemplarze mogą posiadać pewne uszkodzenia, takie jak porysowane lub nieco uszkodzone okładki, zagięcia, zżółknięcia, zbite narożniki itp.
Tygrysy od zawsze rozpalały ludzką wyobraźnię, lecz i tak doprowadziliśmy to zwierzę na skraj wyginięcia.
Co sprawia, że tygrys jest obiektem kultu i nienawiści zarazem? Dlaczego wciąż pożera w lasach delty Gangesu ponad dwieście osób rocznie? Kim są "tygrysie wdowy" i jak żyją po śmierci mężów w dżungli? Jaka kobieta wykarmiła własną piersią tygrysięta? Kim była pierwsza ofiara tygrysa w Europie? Dlaczego to ulubione zwierzę tyranów i dyktatorów, między innymi Władimira Putina? Kiedy te azjatyckie koty przywieziono do Europy i dlaczego ich wizerunek lepiej sprzedaje produkty w kapitalistycznym świecie? A przede wszystkim: jaki jest tygrys odarty ze stereotypów? Jak widzi, słyszy, zabija?
Poznajmy tygrysa od strony biologicznej i kulturowej, ale też spotykamy rodziny jego ofiar i ocalałych z ataku. Przyjrzyjmy się mitom Azji, zapiskom kolonialnych myśliwych i plemiennym opowieściom z Syberii o małżeństwach kobiet z tygrysami. Oko tygrysa to wielowątkowy reportaż o majestatycznym stworzeniu i o indyjskich Sundarbanach, ostatnich na Ziemi lasach namorzynowych, gdzie tygrys wciąż jest bogiem. Tu też niczym w soczewce skupiają bolączki naszego świata, ale autorka również daje nadzieję, że zmiana myślenia, a przede wszystkim opowiadania pomoże wspólnie uratować nasz znikający, różnorodny świat.
Poruszająca opowieść i rozmyślania o zwierzętach przez nas umęczonych. Książka o tygrysach, napisana z wielką do nich miłością, więc i pasją, która zaciąga nas do azjatyckich puszczy, przez świat mitów, aż do przeklętej współczesności, w której umieściliśmy te zwierzęta za ich naturę, piękne kły i boskie futro.
Urszula Zajączkowska
To nie jest książka o tygrysach, choć za niemal każdym jej akapitem tygrys się czai, czasem bardziej mistyczny, często zdecydowanie rzeczywisty. Dużo w tej książce jest krwi i kości. To nawet nie jest książka o Indiach, choć cały czas nurzamy się w ich najdzikszych i najbardziej bezwzględnych obszarach, jednocześnie poznając prastarą indyjską duchowość i widząc jej interakcje ze światem współczesnym. To jest jedna z najlepszych książek o splątanych więziach człowieka z resztą przyrody, o naszej arogancji, o kolonialnej mentalności i mrocznej stronie naszej natury, nie tylko europejskiej. Miejscami nie jest to łatwa lektura, ale warto, bo dużo tu mądrości. Polecam zdecydowanie.
Mikołaj Golachowski
Malarz, legionista, lotnik, reżyser, pierwszy rektor ASP, potomek Piastów i człowiek, który potrafił zamienić mały Kazimierz nad Wisłą w jedną z najważniejszych kolonii artystycznych Europy. Tadeusz Pruszkowski był postacią tak barwną, że historia - nie wiedząc, w której szufladce przechowywać pamięć o nim - skazała go na zapomnienie.Najlepiej opłacany portrecista dwudziestolecia międzywojennego: malował Piłsudskiego, Mościckiego i elity II Rzeczpospolitej. Jako pedagog z powołania ukształtował całe pokolenia twórców - spod jego skrzydeł wyszli Wojciech Fangor, Teresa Roszkowska, Roman Kramsztyk czy Aleksander Ford. Własnym samolotem przekraczał granice państw, z Bractwem św. Łukasza wskrzesił ideę kolektywnego malowania wielkoformatowych płócien, nakręcił pierwszy polski western w klimacie groteski. Żył z rozmachem, lecz zginął zamordowany przez gestapo.Anna Litwinek podążyła śladami Pruszkowskiego, by przywrócić należne mu miejsce w historii. I dobitnie pokazuje, że był postacią wymykającą się jednoznacznym definicjom i kategoriom. Że stwarzał przestrzeń dla wspólnoty, udowadniał, że możliwe są pogodzenie buntu i tradycji, postępu i szacunku dla przeszłości - nie będzie więc lepszego momentu, by wsłuchać się w jego biografię.+++Mój ojciec Stefan stawiał swojego stryja Tadeusza Pruszkowskiego za wzór spójności życia, pasji i etyki. W książce Anny Rudnickiej-Litwinek Prusz jest człowiekiem renesansu w nowoczesnym wydaniu. Czytając, ulegamy czarowi jego osobowości - był człowiekiem, który z najwyższą powagą potrafił oddawać się swojemu malarstwu, by chwilę później bawić się, żartować i cieszyć życiem w Kazimierzu. Między słowami wybrzmiewa jego credo - niepokorna wolność i twórcza witalność.Krzysztof Pruszkowski - urodzony w willi Pracownia Tadeusza Pruszkowskiego w Kazimierzu Dolnym, architekt, urbanista, artysta sztuk wizualnych, twórca autorskiej techniki FotosyntezyOd lat regularnie przystaję przed kamienicą na ulicy Lwowskiej, gdzie mieszkał i malował Tadeusz Pruszkowski, a jednym z piękniejszych przeżyć była dla mnie niedawna wizyta w domu artysty w Kazimierzu Dolnym i widok z okna jego pracowni - na zakole Wisły i na księżyc wschodzący nad miasteczkiem. W galerii fascynujących postaci dwudziestolecia Prusz zajmuje ważne miejsce. Aż pozazdrościłam Annie Rudnickiej-Litwinek pracy nad jego biografią. Książka jest świetna: pełna faktów z życia Grubasa, wielowątkowa, z szeroko zarysowanym tłem i z emocjami autorki, które w pełni podzielam.Małgorzata Czyńska
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
