Znaczenie historii okrętu podwodnego Wahoo bierze się stąd, że był on jednym z amerykańskich okrętów podwodnych szczycących się największą liczbą sukcesów - 25 zatopionymi statkami i okrętami nieprzyjaciela podczas siedmiu patroli. Autor, który służył na Wahoo na stanowisku zastępcy dowódcy na jego pierwszych pięciu patrolach, wprowadza do książek ten szczególny rodzaj osobistych detali, który sprawia, że historia ożywa.
Historia niemieckiego rajdera Wolf to jedna z najbardziej pasjonujących morskich historii pierwzej wojny światowej.Okręt wyszedł w rejs w roku 1916 i spędził w morzu 451 dni!W tym czasie przejął lub zatopił 35 jednostek alianckich. .Udało mu się nawet na pewien czas sparaliżować ruch statków w pobliżu Australii,będąc nieuchwytnym dla licznych jednostek alianckich polujących na niego .Powrócił do Kolonii z 467 jeńcami na pokładzie,wzbudzając sensację,bowiem w Niemczech dawno już pogodzono się z jego utratą.Historia Wolfa jest relacjonowana zarówno przez Niemców jak i jeńców alianckich przebywających na pokładzie Wolfa i zdobytych przez niego pryzów.Możemy więc poznać tą niezwykłą historię z różnych stron widzenia-i z perspektywy niemieckiej i z perspektywy jeńców zdobytych przez rajdera jednostek
Jakov Jefgrafowicz Martyszewski to postać owiana mgłą tajemnicy. Wiemy tylko o nim tyle, ze pochodził z rodziny inteligenckiej z Żytomierza, znał doskonale język polski i służył jako porucznik na froncie wschodnim, a po pierwszej wojnie światowej osiadł na Łotwie, uciekając prawdopodobnie przed bolszewickim terrorem. Pozostawił po sobie kapitalne wspomnienia, które zatytułował Ciernistym szlakiem. Wspomnienia 1914-1918. Książka jest porównywalna jedynie z Na Zachodzie bez zmian Ericha Marii Remarquea czy Strachem Gabriela Chevalliera. Wspomnienia zostały odnalezione w Rosyjskim Archiwum Zagranicznym Praskim/Białych/, które przekazał Stalinowi rząd Czechosłowacji po drugiej wojnie światowej. Zostały one opublikowane w Rosji dopiero z nastaniem epoki głasnosti i pierestrojki, w końcu lat 80. To pierwsze na świecie nierosyjskojęzyczne wydanie.
Jakov Jefgrafowicz Martyszewski to postać owiana mgłą tajemnicy. Wiemy tylko o nim tyle, ze pochodził z rodziny inteligenckiej z Żytomierza, znał doskonale język polski i służył jako porucznik na froncie wschodnim, a po pierwszej wojnie światowej osiadł na Łotwie, uciekając prawdopodobnie przed bolszewickim terrorem.Pozostawił po sobie kapitalne wspomnienia, które zatytułował Ciernistym szlakiem.Wspomnienia 1914-1918. Książka jest porównywalna jedynie z Na Zachodzie bez zmian Ericha Marii Remarquea czy Strachem Gabriela Chevalliera. Wspomnienia zostały odnalezione w Rosyjskim Archiwum Zagranicznym Praskim/Białych/,które przekazał Stalinowi rząd Czechosłowacji po drugiej wojnie światowej. Zostały one opublikowane w Rosji dopiero z nastaniem epoki głasnosti i pierestrojki, w końcu lat 80. To pierwsze na świecie nierosyjskojęzyczne wydanie.
Życie niewłaściwie urozmaicone to jedna z najważniejszych książek dotyczących Polskiego Państwa Podziemnego. Kazimierz Leski odsłania w niej kulisy działania wywiadu i kontrwywiadu AK, wykorzystując nie tylko wspomnienia własne, ale też relacje wielu swoich kolegów. Jego opowieść mogłaby stać się kanwą kilku filmów sensacyjnych, przy których przygody Hansa Klossa wydawałyby się ubogie i nudne. Książka otrzymała nagrodę PEN-Clubu za najlepszą książkę wspomnieniową w 1990 roku i nagrodę Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie w roku 1995.
Intrygująca oparta na faktach powieść historyczna o burzliwym życiu młodego Miguela de Cervantesa,który bierze udział w bitwie pod Lepanto w wyniku której dostaje się jako niewolnik do Algieru.Stad próbuje uciekać raz po raz jak opętany ideą wolności,jak bohaterowie słynnego filmu "Motylek".W końcu udaje mu się dostać do Walencji, gdzie zostaje wplątany w historię kryminalną. Książka otrzymała nagrodę Odilo w Kartagenie za najlepszą powieść historyczną.Kapitalny obraz epoki końca XVI wieku.W ciągu 2 lat książka doczekała się ośmiu wydań w Hiszpanii!
Aleucki teatr działań wojennych na Pacyfiku mógłby równie dobrze być nazywanym teatrem militarnych frustracji. Ani jeden oficer flagowy, ani generał żadnej ze stron, z wyjątkiem komandora McMorrisa, nie zyskał tam sławy ani fortuny. żadna z operacji nie dokonała niczego poważnego, ani nie miała wpływu na przebieg wojny. Marynarze, żołnierze i piloci nienawidzili przydziału w ten wiecznie mglisty śnieżny region, nieco tylko lepszy od przydziału do jednostki karnej. Obie strony dałyby wiele, aby Aleuty pozostawić w rękach tubylców do końca wojny.
Autor wziął czynny udział w bitwach pod Tarutino,Małojarosławcem, Wiaźmą, Dorogobużem i Budziszynem.
Ale oprócz opisów bitew opisywanych na bieżaco,dzień po dniu, to przede wszystkim skarbnica wiedzy o życiu codziennym epoki,o sztuce i architekturze tamtych czasów.Opisy restauracji,potraw tam serwowanych,ale także Łazienek Warszawskich,którymi autor się zachwyca ,stanowią tylko nieliczne przykłady kompleksowego obrazu Empire postrzeganego oczami rosyjskiego oficera.
Autor wziął czynny udział w bitwach pod Tarutino,Małojarosławcem, Wiaźmą, Dorogobużem i Budziszynem.
Ale oprócz opisów bitew opisywanych na bieżaco,dzień po dniu, to przede wszystkim skarbnica wiedzy o życiu codziennym epoki,o sztuce i architekturze tamtych czasów.Opisy restauracji,potraw tam serwowanych,ale także Łazienek Warszawskich,którymi autor się zachwyca ,stanowią tylko nieliczne przykłady kompleksowego obrazu Empire postrzeganego oczami rosyjskiego oficera.
Trzy opowiadania rodem z pierwszej wojny światowej tworzą tom piąty cyklu W kręgu U-bootówFreiherr Georg-Gunter von Fordter/1882-1940/,od początku I wojny światowej dowódca U-28,na pokładzie którego zdołał on zatopić 26 jednostek alianckich,uszkodzić dwie dalsze i wziąć 2 pryzy Jego działalność bojowa przypada na lata 1915-1916.Jego najgłośniejszym wyczynem było zatopienie brytyjskiego statku pasazerskiego Falaba ,na pokłądzie którego zginął pierwszy Amerykanin w tej wojnie.Paul Konig/1867-1933/ opowiada o jednym z najglośniejszych wyczynów podczas pierwszej wojny światowej,a mianowicie o rejsie pierwszego podwodnego statku handlowego Deutchland,którym dowodził , do Ameryki.Baron Edgar von Spiegiel von und zu Peckelheim/1885-1965/jest autorem trzeciego opowiadania,opublikowanego w r.1916.Jego nakład przekroczył 360 000 egzemplarzy!Można więc powiedzieć że był autorem bestsselera czasów wojny.
Massie jest mistrzem historycznej opowieści, imponuje niesamowitym literackim rzemiosłem... Max Boot, The New York Times Book Review Przedstawił każdą postać z artystyczną wizją pisarza... napisana z pasją opowieść o ludziach z epoki pierwszej wojny światowej... The Waszyngton Post Book World Wspaniałe, niewyobrażalne osiągnięcie ...Książka napisana lekkim, świetnie się czytającym stylem oparta na benedyktyńskiej pracy historyka... Milwaukee Journal Sentinel Żywy opis postaci i wydarzeń... mistrz gawędziarstwa... w tym rodzaju historycznego pisarstwa wątpię, by Massie miał sobie równego Paul Kennedy, Los Angeles Time Book Reviev Półmisek wypełniony smakowitymi opisami postaci. Wielka, wspaniała lektura... New York Post
Wojna bez ofiar..., czy to możliwe? Krążownik pomocniczy Kron-prinz Wilhelm udowodnił, że jest to możliwe. Zatopił kilkanaściealianckich statków, ale dopiero wówczas, gdy ich załogi się poddałyi przeszły do niewoli na niemiecki krążownik legendę pierwszej wojny światowej. Jednym z oficerów tego okrętu był Polak, hrabia Stanisław Nieżychowski. Los zmusił go do walki po jednej ze stron konfliktu. Nigdy nie ukrywał on jednak swojej polskości, do tego stopnia, że orkiestra okrętowa, aby sprawić mu przyjemność, grała polskie pieśni patriotyczne.Stanisław Nieżychowski (1888-1964),Polak z niemieckim tytułem hrabiowskim, spędził I wojnę światową jako oficer na krążownikupomocniczym Kronprinz Wilhelm. Po pierwszej wojnie światowejpozostał w USA, gdzie został prezesem polsko-amerykańskiego towarzystwa zeglugowego.
Pierwszy tom Bitwy o Atlantyk zawiera opis pierwszej fazy wojny Amerykanów z hitlerowskimi Niemcami. Nazywany jest on okresem raju dla U-bootów. Nieliczne niemieckie okręty podwodne, które zaatakowały okolice wschodniego wybrzeża amerykańskiego, a potem rejon Zatoki Meksykańskiej i Karaiby, odniosły tam oszołamiające sukcesy. W tym czasie U-booty nie zatapiały mniejszych statków, nie strzelały nawet do dużych, ale pustych jednostek, ponieważ żal było im torped na takie cele. To największy blamaż amerykańskiej floty w całej jej historii
Wojciech Włódarczak zabiera nas w kolejną fascynującą podróż literacką.Tom drugiŚwitu Czerwonego Słońca pokazuje nam sam przebieg jednej z najważniejszych bitew w historii II wojny swiatowej na morzu,która wyznaczyła charakter działań na Pacyfiku do końca wojny.To właśnie od tej bitwy stało się jasne,że wojnę wygra ten,kto osiągnie przewagę w powietrzu i ze pancerniki to broń ,która zacznie odchodzić do historii. Autor pokazuje nam bitwę z wielu punktów widzenia.Widzimy ją oczyma prostego marynarza,ale i najwyzszych oficerów Repuls iPrince of Wales,a także tych na szczytach władzy,jak Yamamoto czy Churchill.Kapelan okrętowy zostaje przy śmiertelnie rannym marynarzu,którego nic nie uchroni przed śmiercią,wiedzac że okręt zaraz zatonie-w ksiazce jest wiele tego typu dramatycznych momentów.Ale pokazuje ona też jedno:ze nawet w obliczu śmiertelnego niebezpieczeństwa ludzie okazywali sobie nawzajem pomoc.I ta ludzka solidarność okazywana w ekstremalnych warunkach ,sprawia ze mimo oczywistej tragedii,książka jest optymistyczna z punktu widzenia oceny ludzkiej natury
Życie niewłaściwie urozmaicone to jedna z najważniejszych książek dotyczących Polskiego Państwa Podziemnego. Kazimierz Leski odsłania w niej kulisy działania wywiadu i kontrwywiadu AK, wykorzystując nie tylko wspomnienia własne, ale też relacje wielu swoich kolegów. Jego opowieść mogłaby stać się kanwą kilku filmów sensacyjnych, przy których przygody Hansa Klossa wydawałyby się ubogie i nudne. Książka otrzymała nagrodę PEN-Clubu za najlepszą książkę wspomnieniową w 1990 roku i nagrodę Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie w roku 1995.
Morskie diabły poświęcone są przede wszystkim włoskim morskim siłom specjalnym, które skupione zostały w 10 Flotylli MAS. Autor początkowo dowodził okrętem podwodnym Scire, który był nośnikiem żywych torped, a następnie został dowódcą tych elitarnych sił, które nie miały sobie równych w okresie drugiej wojny światowej. Na podstawie bezpośrednich relacji uczestników akcji i osobistych wspomnień autora powstała książka, która do dzisiaj jest podstawowym źródłem wiedzy o włoskich morskich siłach specjalnych.Junio Valerio Borghese - arystokrata i faszysta zwany Czarnym Księciem-był dowódcą okrętu podwodnego Scire,przewożącego żywe torpedy w momencie gdy siły te odniosły największy sukces: uszkodziły pancerniki Valiant i Queen Elizabethw Alexandrii.
Max Valentiner to jeden z najciekawszych dowódców U-bootów w I-wszej wojnie światowej. Woda była jego żywiołem. Już przed wojną wsławił się tym, że pobił rekord świata w głębokości nurkowania. Był też projektantem pojazdów podwodnych, które znalazły zastosowanie w ratownictwie. Gdyby nie wybuch pierwszej wojny światowej byłby pewnie kimś w rodzaju Ballarda. Właśnie się szykował do wspaniałej międzynarodowej wyprawy na której czele miał stanąć, która miała za zadanie odszukać skarby we wrakach leżących na dnie Morza Adriatyckiego, gdy musiał porzrzucić swe plany i jako jeden z naj młodszych dowódców U-bootów wyjść w morze. Przez długi czas przewodził na liście zatopionego tonażu wśród dowódców niemieckich okrętów podwodnych. Dopiero wyprawa na Morze Czarne, gdzie oczywiście ilość celów gwałtownie się zmniejszyła, zepchnęła go z pozycji nr. 1 wśród asów U-bootów. Nie mniej jednak zatopił więcej tonażu alianckiego niż np. Kretchmer - numer jeden pod względem zatopionego tonażu podczas drugiej wojny światowej. Valentiner był gorącym zwolennikiem bezwzględnej i nieograniczonej wojny podwodnej. Nie miał pod tym względem żadnych skrupułów. Dowódcy niemieccy na spotkaniu z Tripitzem narzekali na olbrzymie ograniczenia ze strony rządu niemieckiego, które nie pozwalają im wykorzystać potencjału U-bootów i wygrać wojnę. Wtedy stary admirał opowiedział im anegdotkę o Nelsonie, który otrzymawszy rozkaz powrotu pod Kopenhagą, przyłożył lunetę do pozbawionego oka oczodołu i stwierdził, że nie widzi sygnału dowódcy, zaatakuje wiec Duńczyków. Valentiner z tej anegdotki wyciągnął wniosek, że można nie przejmować się ograniczeniami rządu i topić wszystko co pływa bez ograniczeń. Taka postawa była przyczyną poważnego kryzysu dyplomatycznego, gdy zatopił on włoskie liniowce pasażerskie Ancona i Persia w 1915 roku. Zginęło wówczas 40 Amerykanów, co zaostrzyło stosunki niemiecko-amerykańskie, a tego najmniej życzył sobie rząd niemiecki. Valentiner pływał na okrętach podwodnych U-3, U-10, U-38 i U-157. Największe sukcesy odniósł na U-38. I to właśnie temu U-bootowi i jego załodze jest poświęcona głównie ta książka.
Fascynująca opowieść o młodości Jana Grudzińskiego, dowódcy ORF Orzeł, który wsławił się brawurową ucieczką z Tallina do Anglii we wrześniu 1939 roku. Napisana w stylu Znaczy kapitan Borchardta przez jego najbliższego przyjaciela, Stefana Łaszkiewicza, książka opowiada o pobycie Jana Grudzińskiego w Korpusie Kadetów we Lwowie. To także historia niezwykłej przyjaźni dwojga młodych ludzi, która przetrwała lata okresu międzywojennego i wojny. To właśnie tam, w Korpusie Kadetów ukształtował się charakter Jana Grudzińskiego, który pozwolił mu podjąć się rzeczy niezwykłych podczas wojny.
Autobiograficzna książka Borysa Sokołowa (19112001) to obraz losów maleńkiej ludzkiej molekuły w gigantycznej wojennej zawierusze. Wyobrażenia oficera rezerwy szybko weryfikuje niełatwe zadanie, jakim jest dowodzenie baterią artylerii na drogach odwrotu 1941 roku i walki na przedpolach Leningradu, gdzie we wszechobecnym bałaganie nikt nie wie nawet, jak wygląda wróg i gdzie się znajduje. Ale to tylko początek wojennej drogi Sokołowa. Przyjdzie mu poznać niemieckie obozy jenieckie, pracować na polach i w kopalniach, patrzeć na bombardowane miasta Rzeszy i, przede wszystkim, walczyć o przetrwanie. Wspomnienia autora, jako jedne z nielicznych, obejmują także okres po wyzwoleniu i niezwykle barwnie przedstawiają rozbójniczo-tułacze życie byłych radzieckich jeńców wojennych w strefach okupacyjnych państw zachodnich, nieodparcie kojarzące się z kozacką swobodą na Dzikich Polach, która jednocześnie stawia tysiące ludzi radzieckich przed nieuchronnością często tragicznego wyboru: zostać na zachodzie czy wrócić do ojczyzny proletariatu? Posmakować wolności czy mieć nadzieję, że uda się przecisnąć przez sito obozów filtracyjnych NKWD? Sugestywna i plastyczna relacja, często równie dowcipna, co fatalistyczna, skrywa jednak ogromny ładunek emocjonalny. To niezwykle odważna i wręcz brutalna w swej szczerości opowieść. Autor nie tylko nie ucieka przed opisami własnych wyborów, ale przede wszystkim nie ocenia i nie piętnuje postaw innych ludzi. Zadziwiające, ale we wspomnieniach Sokołowa nie ma nienawiści niewielu potrafi tak pisać. To obowiązkowa lektura dla tych, którzy nie boją się zajrzeć w słowiańską duszę.
Karol XII (1582-1712) to wojownik z krwi i kości, opętany ideą wiecznych podbojów jak Aleksander Macedoński, czy Hitler. Od wczesnej młodości spędzał czas najczęściej na polach bitew. Nigdy wcześniej, ani nigdy później Szwecja nie miała takiego znaczenia w Europie jak za jego kadencji. Apogeum popularności Karol XII osiągnął w czasie III wojny północnej, gdy pokonał najpierw Danię, a potem w starciu pod Narwią trzykrotnie liczniejsze wojska rosyjskie. Jego gwiazda zgasła pod Połtawą (1709), w jednej z najważniejszej bitew w historii Europy.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
