Celem pracy jest zbadanie miejsca, które technologie cyfrowe zajmowały w polityce bezpieczeństwa USA w latach 2017-2024. Rozważania obejmują porównanie działań rządu federalnego w okresie urzędowania prezydentów Donalda Trumpa oraz Joe Bidena w przedmiotowym zakresie.Dynamika rozwoju technologicznego wywiera wpływ na coraz więcej obszarów aktywności jednostek i społeczeństw, a w konsekwencji całych systemów politycznych. Dokonujące się przemiany można odmierzać kolejnymi przełomami i innowacjami. Są one rezultatem kaskadowości współczesnych procesów technologicznych i pojawiają się tak szybko, że mogą uchodzić uwadze opinii publicznej, która ma ograniczoną zdolność do uchwycenia ich znaczenia. To, co wyróżnia obecne zmiany to nie tylko tempo ich następowania, ale także potencjał transformacyjny. Jedną z płaszczyzn, na której rola technologii wzrasta jest polityka bezpieczeństwa. Na jej parametry oddziałują procesy zachodzące w otoczeniu międzynarodowym, a docelowo także kształtujący się nowy, globalny model dystrybucji siły, którego centralną osią jest rywalizacja USA i ChRL. Jednym z jej najistotniejszych elementów jest wyścig technologiczny, przybierający formę, która jest określana jako "technologiczna zimna wojna".
Szczególną zmienność środowiska bezpieczeństwa dostrzega się w wewnętrznym wymiarze państw wysokorozwiniętych. Odnotowywane tu zmiany są wielopłaszczyznowe i jakościowo bardziej zróżnicowane. Dotyczą one wielu sfer jak chociażby ekonomicznej, społecznej czy technologicznej. Bez wątpienia na zakres tych zmian istotny wpływ mają procesy o szerokim zasięgu, jak na przykład postępująca globalizacja życia społecznego i gospodarczego oraz niezwykle dynamiczny rozwój technologii informacyjno-komunikacyjnych.Znaczna dynamika zmian zachodzących we wspomnianych obszarach powoduje, że sfera bezpieczeństwa publicznego poddawana jest silnym turbulencjom. Wydaje się, że system bezpieczeństwa państwa, przez wzgląd na swoją inercję, ale i brak pogłębionej wiedzy o wpływie nowych procesów społecznych na sferę bezpieczeństwa publicznego, funkcjonuje w tym wymiarze w większości w trybie reaktywnym, nie uruchamiając potencjału do działań o charakterze proaktywnym. W wyniku takich zmian kształtuje się sfera bezpieczeństwa publicznego, którą cechuje niepewność i nieprzewidywalność. Współcześnie poważnym wyzwaniem w sferze bezpieczeństwa publicznego, w zakresie zmieniających się zagrożeń, jest ich intensywność, różnorodność, zmienność i transgraniczny charakter, a zarazem trudność w ich identyfikacji.Z dużą dozą prawdopodobieństwa można przyjąć, że obrany kierunek rozwoju wysokorozwiniętych społeczeństw będzie się utrzymywał, a rola zaawansowanych technologii informacyjno-komunikacyjnych będzie stale rosła, oferując coraz szerszy wachlarz możliwości. Nie przewiduje się zmniejszenia dynamiki trwających już i rozpoczynających się zmian. Trend ten jest widoczny w ujęciu globalnym jako pożądany kierunek rozwoju współczesnych społeczeństw. Znajduje także szeroką akceptację wśród państw członkowskich Unii Europejskiej. Mając na uwadze, że kształt bezpieczeństwa publicznego ma charakter zmienny, niezbędne jest stałe monitorowanie kluczowych dla społeczeństwa procesów właśnie w tym kontekście. Zdobywanie aktualnej wiedzy umożliwia racjonalne kształtowanie mechanizmów zapobiegania oraz minimalizowania pojawiających się zagrożeń, co przyczynia się do zracjonalizowanego doskonalenia systemu bezpieczeństwa państwa.
Książka to jedna z prób odpowiedzi na pytanie, dlaczego doszło do rozpadu Jugosławii w latach 90. XX wieku.Od powstania Królestwa SHS do początku rozpadu Jugosławii minęło zaledwie 71 lat - okres jednego ludzkiego życia. Przez ten czas w państwie tym cały czas tlił się jeden wielki konflikt etniczny, wieloaspektowy, ale w centrum którego znalazły się stosunki jednego narodu z innymi, ościennymi. Tym narodem byli Serbowie, choć w żadnym wypadku nie oznacza to przypisywania im winy za tę sytuację, ani też żadnych złowrogich intencji imperialnych. Można wręcz pokusić się o nieco publicystyczne stwierdzenie, że padli oni ofiarą własnego sukcesu politycznego. Na ironię losu zakrawa fakt, że upadek Jugosławii zaczął się tam, gdzie zaczęła się jej budowa. Obszar wilajetu kosowskiego był przecież jednym z pierwszych nabytków terytorialnych Serbii podczas I wojny bałkańskiej. W niespełna 70 lat po jej wybuchu, studenckie rozruchy na tle ekonomicznym przerodziły się w eskalację konfliktu albańsko-serbskiego. Matematyki nie da się oszukać. Prowincja o największym dla Serbii znaczeniu symbolicznym, jej historyczna kolebka, była w tym czasie już etnicznie całkowicie zdominowana przez Albańczyków. Konieczność wprowadzenia stanu wyjątkowego, a osiem lat później, ograniczenie autonomii Kosowa, stało się początkiem końca Jugosławii. W ten sposób historia zatoczyła koło. Doktryny, idee i polityki, które doprowadziły do powstania państwa Słowian Południowych, ostatecznie okazały się przyczyną jego upadku, tytułowym mechanizmem autodestrukcji.
Autorka tej książki, prof. dr hab. Hanna Gosk, jest pomysłodawczynią i inicjatorką jednego z najciekawszych projektów rodzimej Nowej Humanistyki, realizowanego na przestrzeni ostatnich dwóch dekad. Są nimi zainspirowane krytyką postkolonialną badania nad obecnym w polskiej kulturze XX wieku dyskursem postzależnościowym, czyli nad obecnością w nim następstw różnorodnych historycznie treści opresjonujących polską zbiorowość oraz będących wynikiem relacji między podporządkowanym a dominującym.Książka Hanny Gosk to rzadki przypadek opowieści o narodzinach metody i instytucjonalnych pożytkach przez nią przyniesionych. Krótka historia pewnego projektu daje wgląd w genezę polskich badań postależnościowych Autorka dodaje w książce omówienie relacji między postkolonializmem i polską mutacją tej metody, przedstawia możliwości badawcze oraz sporządza charakterystykę sposobu doświadczania czasu w stanie postzależnościowymKsiążka Hanny Gosk to studia nad polską prozą współczesną. Jest nie tylko wiele dającym do myślenia zbiorem rozpoznań i ustaleń poczynionych na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat, ale także projektem kontynuacji badań na tym polu, szczególnie tych dotyczących problematyki posttransformacyjnej.
Podobnie jak poprzedni tom Orientalistów kognitywnie (2017), niniejsza książka jest zbiorem naukowych artykułów napisanych przez doktorantów Wydziału Kultur Azji i Afryki Uniwersytetu Warszawskiego. Autorzy są orientalistami, ale stosują wspólną metodę badawczą stosowaną w badaniach kognitywnych, a ściśle rzecz ujmując, w lingwistyce kognitywnej. Orientalista to humanista - w centrum jego zainteresowań leży człowiek jako istota tworząca kulturę. W zależności od swoich szczegółowych zainteresowań orientalista musi być również filozofem, antropologiem, religioznawcą, kulturoznawcą czy lingwistą. Ale u samego podłoża badań orientalistycznych leży pytanie, kim jest człowiek.Artykuły prezentowane w tej książce dotykają różnych aspektów człowieka i wyzyskują różne narzędzia bogatego instrumentarium lingwistyki kognitywnej. Należą do nich przede wszystkim trzy podstawowe modele, pozwalające analizować zależności pomiędzy myśleniem a znakiem. Zakłada się tutaj, iż znaki (werbalne i niewerbalne) wyrażają myślenie, przy czym, na ogół nie wprost, a dosłowna treść znaku jest znacznie uboższa niż jego pełne znaczenie, obecne w zamyśle nadawcy i aktywujące się w umyśle odbiorcy. Znajomość sposobu, w jaki nadawca kategoryzuje świat, jest pierwszym fundamentem zrozumienia nadawanego przez niego znaku zgodnie z jego intencją. Proponowane przez lingwistów kognitywnych modele pozwalają badaczowi na rekonstrukcję sposobu, w jaki nadawca tworzy znaczącą wypowiedź oraz sposobu, w jaki odbiorca może ją zrozumieć. Kolejnym założeniem lingwistyki kognitywnej jest wpływ doświadczenia, zarówno biologicznego, jak i kulturowego, na myślenie. Doświadczenie również uobecnia w myśleniu i ujawnia się w tworzonych znakach, a zatem jego znajomość jest również istotna dla powyższej rekonstrukcji.
Alcide De Gasperi (1881-1954) to bezspornie jedna z najważniejszych postaci w dziejach XX-wiecznych Włoch, niemal powszechnie czczony jako ojciec Ojczyzny, założyciel Republiki Włoskiej i wzorzec męża stanu. Kultura polityczna powojennych Włoch - liberalnej demokracji z dominującą rolą partii chadeckiej, osadzonej stabilnie we wspólnocie europejskiej i sojuszu atlantyckim - jest jego dziełem. De Gasperi zasługuje na uwagę również dlatego, że jest oficjalnie uznanym "pionierem Unii Europejskiej", obok postaci tak znanych jak Robert Schuman, Jean Monnet i Konrad Adenauer. Tymczasem autentyczna znajomość postaci i myśli De Gasperiego w Polsce jest bardzo ograniczona, nawet wśród specjalistów, gdyż bywa co najwyżej - błędnie - przywoływany jako zwolennik rzekomo łagodniejszej, innej niż współcześnie realizowana, wizji integracji europejskiej. Alcide De Gasperi - podobnie zresztą jak Schuman i Adenauer - był zaś, owszem, osobą głęboko religijną, katolikiem posiadającym dziś status kandydata na ołtarze, ale zarazem - przynajmniej na koniec życia - żarliwym zwolennikiem federacji europejskiej, który Europę nazywał "naszą Ojczyzną".Celem książki jest próba odtworzenia ewolucji myśli politycznej Alcide De Gasperiego w trzech okresach jego życia: jako przedstawiciela włoskiej mniejszości narodowej w imperium Habsburgów, jako katolika i rzecznika autonomii Trentino w ramach Włoch, przeciwstawiającego się faszystowskiemu mitowi narodu i wreszcie - jako autora nowoczesnej wizji narodu włoskiego w Europie, opartej na relatywnie pozytywnych doświadczeniach wielonarodowej monarchii austro-węgierskiej oraz traumatycznych - z czasów faszystowskiego totalitaryzmu. Cel wiąże się z odpowiedzią na kilka pytań badawczych:na ile myśl polityczna Alcide De Gasperiego w odniesieniu do idei narodu włoskiego była stała, a na ile zmienna, na różnych etapach jego biografii?;jakie konkretnie wydarzenia i doświadczenia stały się powodem ewentualnych zmian?;dlaczego i w jaki sposób Alcide De Gasperiemu udało się w swej myśli pogodzić głęboko przeżywaną wiarę katolicką z szacunkiem dla idei świeckiego państwa demokratycznego oraz liberalną wersją nacjonalizmu sprzyjającą integracji europejskiej w formie federacyjnej?;czy model ten mógłby być użyteczny we współczesnej Polsce?
Jest to V tom serii Spór o koncepcje samorządu gospodarczego w Polsce (1918-1939), dotyczący organizacji zawodowych rzemiosła. Koncepcje organizacji społeczno-zawodowych rzemiosła w okresie międzywojennym były skromne. W rozwoju zrzeszeń rzemiosła zasadnicza rola przypadła czynnikowi państwowemu. Była to kuźnia koncepcji. Czynnik społeczny miał znaczenie jedynie marginalne.Rzemiosło było dziedziną gospodarki, która w Polsce w XX wieku miała najlepiej rozwinięty samorząd gospodarczy w klasycznej postaci. Największe sukcesy w zakresie budowy struktur, aktywności na rzecz środowiska społeczno-zawodowego rzemieślników, a przede wszystkim stwarzania warunków do działalności stricte gospodarczej miał ten samorząd w okresie 1944/1945-1989. Rzemieślnicy w dobie gospodarki centralnie planowanej nie tylko utrzymali samorząd gospodarczy w klasycznej postaci, ale jeszcze go znakomicie rozwinęli w każdym aspekcie. W jaki sposób wiąże się to z okresem międzywojennym, wszak przedmiotem tej książki nie są organizacje zawodowe rzemiosła w dobie PRL, a w czasie II Rzeczypospolitej. Budowa organizacji zawodowych rzemiosła w okresie międzywojennym, ich przekształcanie wykreowało rzemieślników jako społeczność zawodową w skali ogólnopaństwowej. Zasadniczą rolę w tworzeniu ruchu zawodowego rzemieślników odegrało państwo. Czynnik państwowy nadawał kształt rozwojowi organizacji zawodowych rzemiosła, a rzemieślnicy wypełnili to konkretną działalnością. W ten sposób w okresie międzywojennym został stworzony i w pewnym zakresie rozwinięty zaczyn do samorządu tej dziedziny gospodarki w latach 1944/1945-1989.
W publikacji zaprezentowano wyniki badań własnych nad widocznością Unii Europejskiej w wybranych internetowych portalach informacyjnych (Onet, Wirtualna Polska, Interia i Niezależna) i widocznością polityki migracyjnej w wybranych tygodnikach opinii ("Gość Niedzielny", "Polityka" oraz "Do Rzeczy").Publikacja zawiera oryginalne empiryczne badania i wypełnia lukę istniejącą na polskim rynku publikacji naukowych. Dotyczy spraw istotnych i aktualnych w debacie publicznej, nie tylko w Polsce, ale także w całej UE, zwłaszcza w kontekście rosnącego znaczenia przypisywanego na poziomie organizacji dostępowi do rzetelnej informacji o działaniach UE jako warunkowi rozwoju nie tylko społeczeństwa obywatelskiego, ale także europejskiej sfery publicznej.Książka pokazuje w szerokiej panoramie wiedzę oraz argumentację polskich publicystów, nie zawsze zgadzających się ze sobą, na temat wspólnej Europy.
W XXI wieku koreańska kultura popularna zalała cały świat. Koreańscy artyści goszczą na najważniejszych muzycznych galach, koreańskie seriale transmitowane są przez publiczne telewizje czy serwisy streamingowe, filmy otrzymują prestiżowe nagrody, a koreańskie przysmaki są powszechnie znane, dostępne i lubiane. Czy jednak koreańska popkultura jest na tyle znacząca, aby mogła wpłynąć nie tylko na ludzi, ale i stosunki między państwami? Celem tej książki jest zbadanie i ukazanie znaczenia południowokoreańskiej kultury popularnej dla relacji pomiędzy Koreą Południową (zamiennie - Koreą) a Chinami, Japonią oraz Koreą Północną po roku 1998. W książce Autorka odpowiada na pytania, jak rozumie się kulturę popularną Korei Południowej i zjawisko "koreańskiej fali" (kor. hallyu, ), będące istotnym instrumentem politycznym w działaniach południowokoreańskiego rządu, w jaki sposób Korea wykorzystuje swoje zasoby popkulturowe do osiągania celów politycznych oraz w jaki sposób koreańska popkultura oddziałuje na relacje między tymi państwami. Rozważaniom poddano również kwestię koreańskiej soft power, jak i sposoby jej kreowania. Koreańska fala jest jednym z głównych zasobów Republiki Korei, a rząd stara się ją wykorzystać do kształtowania relacji z Chinami czy Japonią. Hallyu wywołuje też zmiany w myśleniu społeczeństw, również mieszkańców Korei Północnej, co spotyka się z silną reakcją władz. Dla Korei, obok inwestowania w zasoby twardej siły, istotne jest rozwijanie strategii soft power, w tym dyplomacji publicznej i kulturalnej, co przyczynia się do wzmacniania jej pozycji na arenie międzynarodowej.
Local and global approaches concern most human activities. Even unrelated events after a deeper analysis may appear to have a common ground or source although the local circumstances may greatly influence it. Regarding Asian studies focus was laid on research on the impact of particular Asian cultures. How much do they influence certain activities and how different they are if seen in a global context? What is the contribution of Asian cultures to the world considering cultural, religious, social, political, and even economic aspects? The majority of papers gathered in the present volume are the outcome of the 10th International Conference of Oriental Studies: Global and Local Perspectives organised jointly by the Committee of Oriental Studies of the Polish Academy of Sciences and the Faculty of Oriental Studies of the University of Warsaw on November 15-16, 2021 at the University of Warsaw. Some papers were added later to the volume. Contributions by particular authors differ in length, approach, and scope due to the selected topic, the contributors' scholarly experience, within the scope of broadly understood Oriental studies, or their way of presenting the subject. They cover different disciplines ranging from literary and language studies, culture, religion, history, and the arts to politics and economy. Several papers represent a discipline of literature which in the case of Oriental studies, similarly to studies in many other regions, can hardly be separated from linguistics thus representing research interests which may as well be called philology in its best and broadest meaning. The many aspects of life, culture, religion, literary writing and artistic creativity of people in Asia can be approached from different perspectives: knowing local reality will certainly help to understand how it interacts with global influences. It is hoped that readers will gain expertise knowledge from the contributions contained within the present volume.
Monografia o charakterze interdyscyplinarnym stanowi przybliżenie rozważań dotyczących roli aktorów społecznych w tworzeniu polityki mieszkaniowej w odniesieniu do pojęcia demokracji deliberacyjnej i partycypacyjnej. Zawiera niemały potencjał inspiracji dla badaczy zajmujących się zagadnieniami polityki mieszkaniowej, społecznej, publicznej, osadniczej i innych. Praca ta wpisuje się dobrze w jakże istotną szerszą debatę o przyszłości demokracji liberalnej. Przedmiotem analiz prezentowanych w książce jest uczestnictwo aktorów społecznych (obywateli) w tworzeniu polityki mieszkaniowej na poziomie lokalnym, na przykładzie Warszawy. Badania empiryczne dotyczyły lat 2000-2016.
Polityka kadrowa ma priorytetowe znaczenie w każdej firmie. Właśnie od zatrudnionych osób, od kadry, zależy, czy dana organizacja będzie się prężnie rozwijała i stanowiła konkurencję dla wszystkich innych funkcjonujących na tym samym rynku osób. Autorka skupia się na badaniach międzynarodowych oddziałów w Polsce i Korei Południowej oraz z powodzeniem wykazuje, iż wartości korporacyjne są najbardziej krytycznym czynnikiem w budowaniu kultury organizacyjnej. W przejściu między starym a nowym kręgiem kulturowym sposobem na optymalizację zasobów ludzkich może być lepsze kształtowanie wspólnego systemu wartości poprzez zdefiniowanie tożsamości kulturowej i zwiększenie możliwości międzykulturowych. Książka zawiera spostrzeżenia dotyczące polityki kadrowej w wielonarodowościowej firmie, która posiada swoje biura w Polsce i Korei Południowej. Autorka dokonała analizy struktury zatrudnienia i m.in. motywacji pracowników w różnych oddziałach tej firmy. Tematyka książki stała się aktualnie bardzo ważna i interesująca z uwagi na ożywienie kontaktów gospodarczych, handlowych i politycznych pomiędzy Warszawą a Seulem. Książkę można polecić wszystkim, którzy chcą wzbogacić swoją wiedzę na temat kultury organizacji i zarządzania w firmie, utrzymującej lub rozwijającej kontakty z krajami azjatyckimi, a w szczególności z Koreą Południową.
Problematyka książki jest umiejscowiona w obszarze nauk społecznych, zaś dominującą dyscypliną naukową pracy są nauki o polityce. Obejmuje również zagadnienia z zakresu historii, socjologii, stosunków międzynarodowych i antropologii. Sięga do tradycyjnie stosowanej metodologii w naukach o polityce, takich jak: metoda historyczna, analiza systemowa, ale też metodologii z innych dyscyplin: szczególnie metod badań ilościowych oraz jakościowych. Poszukując swoistych wzorców i prawidłowości charakteryzujących zjawiska społeczne i polityczne, autor swoją uwagę skupię głównie na latach 19912017.Głównym celem badawczym książki jest próba pełnego zrozumienia, opisu i wyjaśnienia roli, jaką odgrywali młodzi obywatele Ukrainy, ze szczególnym uwzględnieniem kategorii studentów, w procesach politycznych i społecznych zmian po 1991 roku. Wiele opracowań naukowych, , porusza kwestię udziału studentów w protestach politycznych (ostatnio przede wszystkim w odniesieniu do Rewolucji Godności), jednakże najczęściej są to studia teoretyczne i opisowe. Tymczasem zamiarem autora było przyjęcie podejścia empirycznego, które posłużyło do realizacji wyżej wskazanego celu badawczego. Z jednej strony pozwoliło to dokładniej przyjrzeć się zasobom symbolicznym młodych obywateli Ukrainy (ich poglądom, wizjom, ideom, interesom, hierarchiom wartości, wiedzy itp.). Ten cel szczegółowy został osiągnięty w toku analizy danych z badań ankietowych. Ogólne i szczegółowe hipotezy badawcze zaprezentowane w tej książce, zostały zweryfikowane w toku analizy danych zebranych podczas badań terenowych, które były realizowane od września 2017 roku do czerwca 2018 roku.Z drugiej strony konkretne kwestie i problemy zidentyfikowane na etapie badań ilościowych, zostały poddane analizie w oparciu o dane zebrane w trakcie wywiadów pogłębionych prowadzonych ze studentami na Ukrainie. W tym sensie został osiągnięty drugi ważny cel szczegółowy, tj. diagnoza, opis i wyjaśnienie dominujących w świadomości społecznej studentów wzorów zachowań (politycznej aktywności), które uznaje się za uzasadnione i skuteczne w relacji ze światem polityki.
Głównym celem książki jest ukazanie (przebijającej się zarówno w aktualnym dyskursie naukowym, jak i w praktyce społecznej) perspektywy usług społecznych jako wyłaniającego się nowego paradygmatu welfare state i jednocześnie istotnej kategorii pojęciowej, ważnej dla budowania teorii i praktyki polityki społecznej.Praca na temat usług społecznych stanowi jedną z pierwszych w Polsce prób systematyzacji tego złożonego obszaru działalności społeczno-gospodarczej oraz polityki społecznej. Zamierzeniem autora było zebranie w monografii dotychczasowych ustaleń teoretycznych, wyników badań i doświadczeń praktycznych na temat rozwoju usług społecznych w różnych kontekstach dotyczących ich funkcjonowania. Ambicją autora było też sformułowanie wyzwań przyszłości i wskazanie rekomendacji dla nauki i praktyki w głównych sektorach usług społecznych.Usługi społeczne można rozpatrywać w różnych wymiarach makro, mezo i mikro (globalnym, krajowym, regionalnym/lokalnym, czy też z perspektywy podmiotu wytwarzającego). Można je analizować jako sektor gospodarki, jako rodzaj działalności lokalnej, jako element rozwoju, tworzenia miejsc pracy, a także jako czynnik inwestycji społecznych i realizacji lokalnej polityki społecznej oraz kształtowania ładu społecznego.Książka zawiera bardzo bogaty materiał teoretyczno-praktyczny, który wykorzystany został jako podstawa konstrukcji modelu usług społecznych i ich dominującego znaczenia w aktualnym i przyszłym rozwoju społeczno-gospodarczym. Z powyższych względów książka jest bardzo ważnym krokiem w myśleniu o zmianach w polityce społecznej państwa, z wykorzystaniem dotychczasowych/historycznych doświadczeń.
Autor opisuje twórczość Janusza Nasfetera, tym samym pokazując, że to artysta oryginalny i niebanalny, wart uwagi i badawczego oglądu. Istnieją artyści nie wiadomo czemu pomijani, spychani na margines zainteresowań, wpychani w schematy poznawcze, którym przyprawia się, mówiąc za Gombrowiczem, „gęby”. Autor skupia się na twórczości Janusza Nasfetera, przypomina ją, a także osadza w kontekście historii kina polskiego.
Janusz Nasfeter został on zapamiętany głównie jako twórca filmu dziecięcego, a przecież przestrzeń jego twórczości okazuje się o wiele większa. Koleje jego życiowego losu sprawiły, że jest on jednym z najbardziej niedocenionych artystów. Drugi blok wśród jego spuścizny tworzy grupa filmów wojennych: Nasfeter był jednym z prekursorów gatunku partyzanckiego w polskim kinie. I wreszcie trzeci blok, który autor określa mianem „intymistycznego”. W tym wcieleniu Nasfeter obierał tematykę złożonych relacji rodzinnych, miłosnych. Interesowała go – czasem karkołomna – walka bohaterów o prawo do osobistego szczęścia.
Nasfeter spełniał się też – chociaż zdecydowanie rzadziej – w twórczości literackiej.
Książka próbuje stawiać pytania o kwestię traktowaną współcześnie jako podstawowa dla każdego człowieka: wolność.Książka koncentruje się na różnych formach przejawiania się wolnościprzede wszystkim w kulturach Azji i Afryki.Niektóre teksty sięgają do metodologii komparatystycznej, ewentualnie do obszaru studiów postkolonialnych, ukazując obraz świata Wschodu z punktu widzenia przedstawicieli kultury i cywilizacji zachodniej. Prezentowane są rozmaite manifestacje refleksji o wolności w kontekście literackim i kulturowym, z pominięciem bezpośrednich rozważań politycznych, choć oczywiście to między innymi polityka, wpływając na literaturę, kształtuje ujęcie artystyczne wolności.Lektura zawartych w tej książce opracowań ukazuje także inny aspekt naukowego badania wolności.Książka obejmuje 14 artykułów, podejmujących rozmaite aspekty traktowania wolności w cywilizacjach: arabsko-muzułmańskiej, indyjskiej, japońskiej, chińskiej, tureckiej i judaistycznej, zarówno dawnej, jak i współczesnej. Jest mowa o wolności prawnej, politycznej, plemiennej, wolności słowa i wolności kobiet. Widać tu wyraźną walkę pomiędzy pojmowaniem owej zachodniej wolności a wolności w pojęciu tamtych kultur.
Przygotowana z inicjatywy zespołu Katedry Polityki Publicznej SGH publikacja jest jedną z pierwszych, podejmujących tę problematykę. Publikacja powstała jako wynik spontanicznego działania Katedry Polityki Publicznej cotygodniowych spotkań online w okresie od marca do czerwca 2020 r., na których zarówno pracownicy SGH, jak też innych uczelni wyższych z całego kraju prezentowali próbę oceny zjawiska pandemicznego w obszarach własnych specjalizacji.Publikacja jest próbą opisania pierwszych miesięcy zaburzeń i ma na celu przedstawienie polityki publicznej w obliczu pandemii koronawirusa SARS CoV-2 w Polsce i na świecie. Z jednej strony przedstawia, jak państwo działało w początkowej fazie epidemii, z drugiej jakie były, są i będą efekty tych działań dla życia społecznego i gospodarczego. To próba prezentacji stanu, jak też reakcji i jej braku, państwa, społeczeństwa, ale też struktur międzynarodowych na nadzwyczajne zjawisko pandemii COVID-19, które dotknęło wszystkich mieszkańców globu. Szoki popytowo-podażowe zdezorganizowały łańcuchy dostaw, skala zachorowań sparaliżowała służbę ochrony zdrowia w większości krajów, konieczność przejścia w system zdalnej edukacji ujawniła zapóźnienie technologiczne i bezradność kadr oświaty, narodowe egoizmy ograniczyły wspólne działanie struktur międzynarodowychW bloku wymiaru teoretycznego polityki publicznej autorzy odnoszą się do polityki przestrzennej, teorii ryzyka, konsumpcji zrównoważonej i szeregu innych obszarów, które zostały na nowo zdefiniowane powstałą sytuacją. Blok polityki społecznej to próba zobrazowania skali zaburzeń w sektorze kultury, polityce społecznej, wobec grup najsłabszych, ale też ocena roli uczelni wyższych w pandemicznym środowisku. Blok polityki gospodarczej prezentuje ocenę skali interwencji publicznej skutkującej potencjalnym zakłóceniem konkurencji, wskazuje na nowy wymiar polityki energetycznej i klimatycznej, opisuje stan zakłóceń w podróży i skutki zamrożenia sektora turystyki, ale również prezentuje europejski i polski przemysł po uderzeniu pandemii. Ostatni blok, zdrowotny, to próba wytłumaczenia zjawiska pandemii, ale również oceny stanu niedorozwoju systemu ochrony zdrowia, wyzwań w obszarze bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wyzwań w obszarze legislacji.
Autorzy zajmują się dwiema nowymi formami współpracy przedsiębiorstw klastrem i outsourcingiem jako narzędziami rozwoju przedsiębiorstwa. Rozwijanie znaczenia i pozycji klastrów w polityce regionalnej, krajowej i europejskiej , świadczy o tym, że to utrwalający się proces polegający na kształtowaniu się nowego typu współpracy przedsiębiorstw. Zastosowanie outsourcingu obejmuje w zasadzie wszystkie rodzaje organizacji funkcjonujące zarówno w środowisku realnym jak i wirtualnym.
Publikacja zawiera podstawowe treści dotyczące roli gier decyzyjnych w procesach przygotowania kadr menedżerskich do zarządzania bezpieczeństwem. Głowna pespektywa z jakiej prezentowane są treści niniejszej publikacji, to dyscyplina nauki o bezpieczeństwie. Prezentowane w książce dociekania porządkują wstępnie siatkę pojęciową dotyczą doskonalenia mechanizmów ludzkiego myślenia, bazującego przede wszystkim na modelach growych, związanych z racjonalizacją prognozowania stanów przyszłych, lepszego rozumienia procesu wypracowania decyzji, wartościowania skutków podjętych decyzji oraz określania kryteriów i preferencji wyboru wariantu decyzyjnego.Celem niniejszej książki jest zapełnienie istotnej luki, jaka występuje w wiedzy studentów przygotowywanych do pełnienia ról menedżerskich w zarzadzaniu bezpieczeństwem. Ustalając założenia i koncepcję publikacji przyjęto dwa podstawowe cele:1) usystematyzowanie podstawowej wiedzy na temat gier decyzyjnych implementowanych w domenie zrządzania bezpieczeństwem;2) przedstawienie tej problematyki w taki sposób, aby z książki mógł skorzystać zarówno początkujący Czytelnik bez wstępnego przygotowania z cybernetyki, jak i pracownik naukowy specjalizujący się z w implementacji teorii gier i teorii decyzji w obszarach zarządzania bezpieczeństwem.Niniejsza publikacja to wybiórcza prezentacja aktualnego stanu wiedzy zawartego w rozproszonych publikacjach o grach decyzyjnych, ze szczególnym uwzględnieniem aspektów zarządzania bezpieczeństwem. Unikatowość tej książki polega na rozpatrywaniu różnych aspektów preparacji jednostek lekcyjnych w konwencji gry decyzyjnej, dla kształtowania kompetencji menedżerskich w zarządzaniu bezpieczeństwem.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
