Czarna opaska na oczach, imię i pierwsza litera nazwiska, a obok tego informacja o zajmowanym stanowisku, wykonywanym zawodzie czy innych charakterystycznych dla osoby elementach to powszechnie stosowana w mediach praktyka dla oznaczenia osoby podejrzanej lub oskarżonej o przestępstwo.Ten pozorny kamuflaż nie uniemożliwia ustalenia, o kogo chodzi, co więcej, mamy bowiem w tym wypadku do czynienia z rodzajem łamigłówki, jaką dziennikarze w pełni świadomie stosują w określonych sytuacjach. Jej rozwiązanie nie jest skomplikowanym działaniem. Zwykle techniki kamuflujące stosowane są wtedy, gdy podejrzany lub oskarżony to tzw. osoba publiczna, czyli znany polityk, osoba piastująca, w przeszłości lub obecnie, jakieś inne stanowiska publiczne. Odnosi się to także do działaczy sportowych i znanych sportowców, dziennikarzy, aktorów czy innych artystów.Media podejmują czynności kamuflujące, dążąc pozornie do ukrycia tego, czego ukryć się nie da, co skłania do refleksji nad przyczyną takich działań i nad tym, czy w takich przypadkach informacje o tym, kim jest osoba, której postawiono zarzut i jakiego rodzaju przestępstwo miałaby popełnić, nie powinny być przesłanką do ujawnienia jej tożsamości, zwłaszcza że dla należytego zrozumienia treści materiału prasowego jest to zasadnicza wiadomość. Jak się bowiem słusznie zauważa, istotą informacji jest wówczas nie fakt, że postępowanie się toczy, ale to, przeciwko komu i w związku z jakim czynem.Tego zagadnienia, na tle regulacji pomieszczonej w art. 13 prawa prasowego, dotyczy oddawana do rąk czytelników monografia. Autorka analizuje to unormowanie przez pryzmat jego zgodności z Konstytucją RP i standardami strasburskimi. Patrzy na nie także od strony racjonalności i potrzeby jego istnienia. Odnosi się do kwestii stygmatyzacji podejrzanego (oskarżonego), podnoszonej jako jeden z argumentów na rzecz utrzymywania kamuflażu. W zamierzeniu Autorki książka ma też stanowić głos w dyskusji o konieczności nowelizacji tej normy, wskazując kierunki, w jakich prace winny przebiegać ze wstępu.
Procesy charakteryzujące współczesne środowisko międzynarodowe tworzą wiele nowych wyzwań dla jego bezpieczeństwa. Nie zmieniła się w nim jednak pozycja państwa jako podstawowego podmiotu stosunków międzynarodowych. Stałej ewolucji podlegają natomiast sposoby i instrumenty ich kształtowania. Autorzy zasadnie koncentrują wysiłek badawczy na zagadnieniach wielopłaszczyznowej aktywności państw i uwarunkowaniach relacji zachodzących w stosunkach międzynarodowych. Ich dociekania obejmują zarówno szeroko rozumiany obszar bezpieczeństwa międzynarodowego, politykę bezpieczeństwa, jak i aktywność wojskową, która wpływa na pozycję państwa oraz stan globalnego, światowego bezpieczeństwa. Interesującym zabiegiem jest, że niektóre zagadnienia omówione zostały zarówno przez Autorów z kraju, którego one dotyczą, jak i Autorów zewnętrznych.
prof. dr hab. Eugeniusz Zieliński
„Autor podjął istotny problem badawczy o dużym znaczeniu politycznym i gospodarczym, któ- rego waga jest w Polsce nadal słabo rozumiana pomimo wieloletniego członkostwa w UE. Podejmuje próbę wypełnienia pewnej luki poznawczej w rodzimej literaturze przedmiotu przez charakterystykę koncepcji hybrydowego modelu funkcjonowania grup interesu w UE, jej analizę w ramach paradygmatów teoretycznych i zagadnień metodologicznych teorii integracji europejskiej, normatywne i instytucjonalne wymiary działania reprezentacji interesu oraz kształtowania się tego modelu hybrydowego w perspektywie wybranych zagadnień (deficytu demokracji, europeizacji, finansowania itd.). Problematyka ta wchodzi w obszar refleksji nad możliwościami zwiększania efektywności pozarządowych działań interesariuszy w UE, jak również w sferę analiz organizacyjnych wymiarów aktywności społeczeństwa obywatelskiego na szczeblu krajowym, które są badane na przecięciu i w obrębie różnych, wskazywanych przez Autora, dyscyplin naukowych […]. Swoją perspektywę określa jako politologiczną, neofunkcjonalistyczną i neoinstytucjonalną, co wpisuje się w najbardziej wpływowe nurty dyskusji o tej problematyce. Atutem pracy jest także obszerna literatura licząca ponad 250 pozycji, która została dobrze wykorzystana dla scharakteryzowania podejmowanej problematyki, czego przejawem są m.in. tabele i rysunki pozwalające na syntetyczne oraz porównawcze zestawienie wyników badań”.
Z Recenzji prof. zw. dr. hab. Krzysztofa Jasieckiego
„Monografia zatytułowana Hybrydowy model funkcjonowania grup interesu w Unii Europejskiej stanowi pogłębione opracowanie monograficzne problemu funkcjonowania grup interesu nie tylko w Unii Europejskiej (jako szczególnej organizacji międzynarodowej), ale także w jej państwach członkowskich. [...] Książka zawiera bardzo dużo interesujących danych faktograficznych podanych w przystępnej formie. [...] Stanowi ona wartościowy wkład do badań naukowych, ponieważ w poszerzony i pogłębiony sposób przeanalizowany jest w niej zawarty w tytule problem. Autorskie podejście do badanych problemów, wraz z wprowadzeniem nowych indywidualnych kategoryzacji, gwarantuje jej nowatorski charakter”.
Z Recenzji dr. hab. Piotra Tośka
Prezentowany tom zawiera dziewięćdziesiąt trzy dokumenty i materiały ? wytworzone w okresie pomiędzy lipcem 1989 r. a grudniem 1990 r. ? o różnej proweniencji. Wśród nich znajdują się m.in.: dokumenty dyplomatyczne, instrukcje polityczne, opracowania, zapisy rozmów, wywiady, informacje, notatki, uwagi i propozycje resortu spraw zagranicznych, listy i telegramy, a także publikowane w wewnętrznych biuletynach sprawozdania z reakcji prasy zagranicznej. W toku kolejnych tur rokowań 2+4 Niemcy zobowiązały się do wyrzeczenia się roszczeń terytorialnych wobec innych państw, a także do niewysuwania ich w przyszłości (m.in. omawiano kwestie politycznych aspektów zjednoczenia obu państw niemieckich, przyszłego kształtu europejskich granic, przynależności Niemiec do struktur międzynarodowych czy wielkości ich armii). W kwestiach polskich uzgodniono, że zjednoczone państwo niemieckie potwierdzi istniejącą granicę w stosownej umowie ze stroną polską. Tom otwierają dokumenty dotyczące aktualnego stanu stosunków pomiędzy PRL a RFN z perspektywy polskiego MSZ w 1989 r. oraz wizyty w Bonn Michaiła Gorbaczowa, a zamykają listy premiera Tadeusza Mazowieckiego do premierów NRD Lothara de Maiziere?a oraz RFN Helmuta Kohla. W konsekwencji wydarzeń, jakie miały miejsce w okresie 1989?1990 w wymiarze stosunków Rzeczpospolitej Polskiej z Niemcami, możemy mówić o otwarciu nowego rozdziału. Jego kanwą stał się Traktat o dobrym sąsiedztwie i przyjaznej współpracy podpisany 17 czerwca 1991 r. w Bonn przez premiera Jana K. Bieleckiego i kanclerza Helmuta Kohla; w tym samym roku powołano także Fundację ?Polsko-Niemieckie Pojednanie?. Stworzono solidną podstawę dla rozwoju współpracy w wielu płaszczyznach od kwestii politycznych i kulturalnych po ekonomiczne i polityczne.
Tom 33. serii „Media początku XXI wieku” wydawanej we współpracy z Wydziałem Dziennikarstwa, Informacji i Bibliologii Uniwersytetu Warszawskiego.
Pluralizm i wolność mediów to podstawowe wartości, na których opiera się demokratyczny system medialny. Większość dotychczasowych polskich badań medioznawczych koncentrowała się na wolności mediów, ich prawnych gwarancjach, praktyce dziennikarskiej, granicach i zagrożeniach. Problemy związane z koniecznością zapewnienia pluralizmu opinii w mediach i różnorodności na rynku medialnym są jednak co najmniej równie ważne jak wolność mediów, gdyż ich brak lub znaczące ograniczenia stanowią realne zagrożenie dla demokracji. Dlatego dobrze się stało, że powstała publikacja, która podejmuje problem pluralizmu mediów i w mediach w różnych jego kontekstach, zawierająca zarówno wnikliwe rozważania teoretyczne, jak i wyniki najnowszych badań empirycznych. (...) Zaletą publikacji jest aktualność podejmowanych w niej wątków, prezentacja wyników badań własnych autorów oraz zwrócenie uwagi na złożoność i wieloaspektowość problemu pluralizmu medialnego.
Prof. nadzw. dr hab. Katarzyna Pokorna-Ignatowicz Krakowska Akademia im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego
Monografia dr Renaty Diaz-Szmidt to pierwsza krytyczna rozprawa o literaturze gwinejskiej, w Polsce słabo dotychczas zbadanej. Moim zdaniem, to niezwykle skrupulatne studium jest nie tylko prekursorskie w zakresie badań nad piśmiennictwem Gwinei Równikowej, ale także unikatowe na tle dotychczasowych opracowań problematyki tożsamości afrykańskiej, jakie ukazały się w Polsce. Ta fascynująca książka, oparta na imponującej bazie źródłowej (blisko 700 pozycji!), prezentuje bardzo wysoki poziom merytoryczny, między innymi dzięki wykorzystaniu narzędzi interdyscyplinarnych oraz erudycji autorki jej doskonałej znajomości teorii socjologicznych, antropologicznych, a nawet politologicznych. Piękne przekłady natomiast świadczą o jej talencie translatorskim. Dr Renata Daz-Szmidt dowiodła, że dorobek pisarzy gwinejskich jest nie tylko źródłem badawczym dla teoretyków literatury, ale także ważnym przekaźnikiem treści kultury oraz inspiratorem w procesie narodowotwórczym.Książka dr Renaty Daz-Szmidt to także rzecz o tragicznych losach Gwinejczyków, którzy spod jarzma kolonizacji trafili wprost w objęcia rodzimego autorytaryzmu. To również opowieść o dramacie tych, którzy musieli opuścić swój kraj, o poczuciu wyobcowania i braku akceptacji. Monografia pojawia się zatem w szczególnym momencie toczących się dyskusji i sporów wokół zjawiska uchodźstwa i emigracji. Nierzadko prezentuje się w nich stereotypowy i zafałszowany obraz obcych. Tym wszystkim, którzy nie mogą oprzeć się pokusie, aby wykorzystywać go do realizacji swoich doraźnych celów politycznych, gorąco polecam tę książkę. Zmusza ona bowiem do zastanowienia.dr hab. Ewa Siwierska
Snowden nieźle znał poezję Horacego, który był jego ulubionym autorem jeszcze w latach szkolnych. Czytając zapiski rzymskiego poety, przypominał sobie teraz wiele obrazów, myśli i wyrażeń, które składały się na fakturę tych wierszy. Jedno nie ulegało wątpliwości: ogłoszenie Commentarii będzie sensacją takiej przynajmniej miary, jak odkrycie i wydanie w latach sześćdziesiątych XX wieku komedii Menandra. Widział już siebie jako wydawcę tego tekstu w słynnej serii „Bibliotheca Oxoniensis”, w której od ponad 100 lat ukazywały się najlepsze edycje dzieł autorów greckich i łacińskich. Będzie to wspaniałe zakończenie jego przeszło trzydziestoletniej pracy w Uniwersytecie Oxfordzkim.
Z Prologu
Patrzę na mój czas"" to dziewiąta książka Anny Winner. Na jej treść składają się wspomnienia zmarłej w 2014 r. w Sztokholmie matki autorki Janiny Lewandowski, opracowane na podstawie 16 tomów pamiętników, pisanych od najwcześniejszej młodości do ostatnich dni bohaterki. Uzupełniają je relacje członków rodziny. Książka ukazuje historię, wywodzącego się z austriackiego zaboru, ziemiańskiego rodu zamieszkałego na Kresach. Czytelnik znajdzie tu barwną opowieść o przeszłości, wzbogaconą anegdotami o znanych członkach rodziny (matka bohaterki wychowywała się ze swym kuzynem Kazimierzem Wierzyńskim, poetą należącym do grupy Skamander), zdjęciami, wyimkami z pamiętników. Przede wszystkim jest to opowieść o delikatnej a dzielnej kobiecie urodzonej we Lwowie, wychowanej w majątku Nesterowce, pensjonarce, absolwentce szkoły sióstr urszulanek, córce wyemancypowanej kobiety, jednej z pierwszych studiujących na politechnice lwowskiej i ojca, prawnika zmuszonego sytuacją do zarządzania majątkiem żony. Wybuch drugiej wojny, to ślub z zawodowym oficerem, lekarzem weterynarii i później konieczność ukrywania się męża w zapadłych kątach Kresów przed Niemcami, Rosjanami, znowu Niemcami i nacjonalistami ukraińskimi. Echa rzezi wołyńskiej docierające na Podole i realna groźba śmierci zmuszają małżonków do ucieczki. Ojciec bohaterki, Czesław Niezabitowski, członek Delegatury Rządu RP na Kraj oraz jego syn Andrzej w 1944 r. zostają skazani na wieloletnie łagry jako wrogowie ZSRR. Lwów przestaje należeć do Polski. Po 1945 roku dla matki autorki rozpoczyna się nowe życie w Lublinie. Ta część wspomnień mówi o studiach i pracy na nowo tworzącym się Uniwersytecie Marii Curie Skłodowskiej, a także o tragedii wynikłej z opuszczenia jej przez męża i o samotnym wychowywaniu trójki dzieci. Bohaterka wyszła z tej walki z sukcesem. Dzieci zdobyły wyższe wykształcenie, a ona, wieloletnia wykładowczyni na lubelskich uczelniach, zrobiła doktorat. Ostatnie trzydzieści lat swego życia spędziła w Szwecji. Los wynagrodził jej bohaterskie, pełne wyrzeczeń życie. Została odszukana przez swoją dawną miłość, wdowca mieszkającego w Szwecji. Tu znalazła zasłużoną, spokojną przystań. Kochała i była kochana.
Monografia stanowi obszerne kompendium wiedzy o środowisku lwowskich muzykologów z prof. Chybińskim jako postacią centralną, w okresie od powołania Katedry Muzykologii na Uniwersytecie Lwowskim do ostatecznego wyjazdu profesora ze Lwowa w okresie II wojny światowej. Dzieje lwowskiej muzykologii zostały zaprezentowane w szerokim kontekście kulturowo-historycznym, z uwzględnieniem wydarzeń, które miały miejsce w innych placówkach muzykologicznych, działających w tym czasie w Polsce i w Europie, oraz społeczno-politycznej sytuacji kraju, zwłaszcza Galicji. Tak rozległe i wnikliwe potraktowanie tematu wyróżnia tę monografię spośród innych prac, dotyczących środowiska muzykologicznego w przedwojennym Lwowie.Z recenzji prof. dr hab. Bożeny MuszkalskiejAutor nie tylko przeprowadził rekonstrukcję badanych procesów związanych z powstaniem i rozwojem polskiej muzykologii, ale starał się określić czynniki, które miały bezpośredni lub pośredni wpływ na omawiane zjawiska i procesy. Zaprezentował mniej znane sylwetki związane z życiem muzycznym Lwowa oraz wzbogacił wiedzę o osobach znanych.Z recenzji prof. dr. hab. Andrzeja Meissnera
Polska prasa konserwatywna, reprezentująca ugrupowania prawicowe niechętne emigracji, w obawie przed utraceniem młodych i aktywnych ludzi, którzy mogliby przyczynić się do odzyskania niepodległości kraju, akcentowała w licznych artykułach złe warunki życia w nowym miejscu osiedlenia, wszechwładzę istniejących tam koncernów przemysłowych, a przede wszystkim prześladowania religijne katolików. Propaganda antyamerykańska powiązana została z koncepcjami politycznymi ugrupowań prawicowych często niechętnych emigracji Polaków. Znaczący wpływ miała na to również polityka zaborców przeciwnych wyjazdom aktywnych grup ludności, których mogło zabraknąć na miejscowym rynku pracy.
Autorka w sposób kompetentny i erudycyjny przedstawiła problem kształtowania się w wymiarze społecznym i politycznym Iraku po interwencji z 2003 roku. W pracy zawarto rozważania dotyczące zarówno lokalnych i międzynarodowych konsekwencji irackiego konfliktu, jak i długotrwałych procesów budowy powojennego społeczeństwa, rozpatrywanych w kontekście zasygnalizowanego w tytule problemu powstawania społeczeństwa obywatelskiego. Wskazano na kulturowo-cywilizacyjne oraz historyczne determinanty tego procesu, koncentrując się na specyfice i odrębnościach arabskich społeczeństw. Autorka, przygotowując pracę, wykazała się dużą dojrzałością, kompetencją i umiejętnością analitycznego myślenia, co pozwala na wysoką ocenę jej dzieła.
dr hab. Wiesław Lizak, ISM UW
Praca mgr Pauliny Jagody Warszy przynosi interesującą próbę odpowiedzi na pytanie dotyczące przyszłości Iraku. […] Praca oparta jest na solidnych źródłach oraz na badaniach własnych. Niewątpliwie praca zawiera cały szereg interesujących zagadnień dotyczących aktualnej sytuacji w Iraku, jak i jego przyszłego rozwoju, z tego względu może stać się istotnym przyczynkiem do poszerzania wiedzy na temat stosunków społecznych i politycznych we współczesnym Iraku.
prof. dr hab. Franciszek Gołembski, profesor emeritus, WAT, UW
Prezentowana praca próbuje badać proces poszukiwania autonomii przez państwa latynoamerykańskie i karaibskie, które jednocześnie tkwią w zależności. Kluczowe założenia tej książki są następujące. Po pierwsze, Ameryka Łacińska i Karaiby znalazły się na peryferiach systemu międzynarodowego, stąd ich możliwość formułowania i realizacji polityki zagranicznej jest mocno ograniczona, zwłaszcza w ich relacjach z państwami centrum. Po drugie, region zawsze musiał uwzględniać fakt swojego podporządkowania jakiemuś hegemonowi. Początkowo była to Hiszpania i Portugalia (dla Karaibów także Anglia i Francja), później nastał okres dominacji Wielkiej Brytanii, która z kolei na przełomie XIX i XX wieku została zastąpiona przez Stany Zjednoczone. Po trzecie, analizując współczesną politykę zagraniczną krajów latynoamerykańskich i karaibskich, trzeba pamiętać, że funkcjonują one w niekwestionowanej północnoamerykańskiej strefie wpływów, co znacząco wpływa na możliwości działania. Po czwarte wreszcie, państwa regionu mają zbyt ograniczone zasoby, aby móc w pełni rozwinąć niezależną politykę zagraniczną. Stąd tkwią one między zależnością a poszukiwaniem szerszej autonomii działania. Nie są w stanie prowadzić niezależnej polityki zagranicznej, gdyż jest ona ograniczona przez wspomniane czynniki. Mają jedynie możliwość poszerzania swojego pola manewru w obszarach o marginalnym znaczeniu z punktu widzenia systemu międzynarodowego. Nie oznacza to, że kraje te są skazane na pasywną i reaktywną politykę, której jedyną formą egzystencji jest bezwzględne dostosowanie się do interesów dominującej potęgi. Rozważne i pragmatyczne działania - akceptujące fakt istniejącej zależności, ale próbujące ją stopniowo podważyć - mogą spowodować w większym stopniu poszerzenie pola manewru niż idealistyczne nawoływania do wyzwolenia się z istniejących więzów.
Po zimnej wojnie doszło do zasadniczej zmiany rzeczywistości międzynarodowej. Upadek Bloku Wschodniego i zwycięstwo Zachodu rozluźniło kontrolę wewnątrzblokową i uruchomiło szereg, dotąd tłumionych procesów i zjawisk. Triumf kapitalizmu, procesy globalizacji oraz rewolucja informacyjno-komunikacyjna przyczyniły się do skurczenia się świata (w sensie dyskursywnym i praktycznym), a także do dalszego wzmocnienia znaczenia mediów i ich wpływu na społeczeństwo, które stało się – nawet jeśli często pozornie – bardziej zorientowane i zainteresowane tym, co dzieje się w świecie. Wraz z odnowieniem wartości i zasad uniwersalnych, częstokroć traktowanych instrumentalnie, zaczęło się rozwijać w przestrzeni transnarodowej globalne społeczeństwo obywatelskie, w oparciu o zachodnie wzorce, propagujące demokrację, neoliberalizm czy wolny rynek. Na ten kontekst nałożyło się inne zjawisko – erupcja kultury celebrytów, będąca symptomem przemian społecznych zachodzących współcześnie na Zachodzie, a także w innych częściach świata. Dla jednych są oni symbolem upadku kultury, dla innych nowym wcieleniem demokratyzacji życia społecznego. Z całą pewnością jednak ich rola i znaczenie wzrosło nie tylko w kontekście wewnętrznym, ale również międzynarodowym. Od niedawna bowiem najbardziej wpływowi celebryci, tacy jak Bono czy Angelina Jolie, stali się ważnymi aktorami stosunków międzynarodowych.
Powieść powstała w okresie 29 kwietnia 1825 - 19 kwietnia 1827. Wydanie I.Opracowanie, wstęp i przypisy Aleksander Czaja.Publikacja powstała we współpracy z Biblioteką Publiczną im. Juliana Ursyna Niemcewicza w dzielnicy Ursynów m. st. Warszawy.
Tom 30. serii "Media początku XXI wieku" wydawanej we współpracy z Instytutem Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego.
Grywalizacja czy democratainment to funkcjonujące od niedawna pojęcia dotyczące zastosowania mechanizmu gier i zabawy w działaniach marketingowych, politycznych, wykorzystywania formy rozrywkowej w komunikacji nie tylko medialnej. Terminy te to słowa kluczowe w prezentowanej książce. Wszystkie teksty prezentują wyniki badań empirycznych ostatnio przeprowadzonych. Wszystkie dotyczą pierwiastka zabawy w komunikacji i zostały napisane nie tylko ciekawie, ale mogą służyć studentom jako dobry przykład profesjonalnie prezentowanego warsztatu naukowego. Polecam zatem szczególnie opiekunom wszystkich prac dyplomowych z zakresu medioznawstwa i komunikacji społecznej.
Prof. dr hab. JERZY OLĘDZKI
Książka Gry w komunikacji to interesujący przyczynek do dyskusji nad funkcjonowaniem współczesnych systemów medialnych w kontekście gier i grywalizacji. Praca jest adresowana do Czytelnika, któremu nieobce są problemy szeroko rozumianych koncepcji gier, popularnych przecież jako metafora wyjaśniająca zachowania ludzkie w naukach społecznych i humanistycznych. Tematyka przyjętą jako główna oś rozważań dominuje w tomie i wszystkie artykuły są jej konsekwentnie poświęcone, co sprawia, że tom należy uznać za udaną próbę poszukiwania wyjaśnienia funkcjonowania współczesnych mediów w kontekście gier. Książka będzie istotną pomocą dydaktyczną dla wszystkich studentów kierunków akademickich: dziennikarstwo, projektowanie komunikacji, politologia, socjologia. Otrzymaliśmy tu ciekawą pracę, sprawnie napisaną, dotyczącą ważnego zakresu tematycznego.
Prof. dr hab. MAREK JEZIŃSKI
Niniejsza kronika dokumentuje najważniejsze wydarzenia kulturalne w Polsce w dekadzie rządów Edwarda Gierka - od początku roku 1971 do lata 1980. Wraz z poprzedzającym je piętnastoleciem okres ten stanowi ćwierćwiecze w dziejach polskiej kultury szczególnie owocne, oznaczające w naszej powojennej historii najwyższy jej wzlot. Budzi też wówczas polska kultura wyjątkowe zainteresowanie i zdobywa szczególną pozycję także poza granicami naszego kraju, czego świadectwem stają się choćby powszechnie funkcjonujące określenia: polska szkoła filmowa, polska szkoła kompozytorska czy polska szkoła plakatu.
Na prezentowany tom składa się 15 artykułów i studiów. Zostały one pogrupowane w dwa zasadnicze działy. Pierwsza część prezentowanego tomu poświęcona jest kwestii Bałkanów i stara się odpowiedzieć na pytanie, czy znajdują się one w stadium między autorytaryzmem a demokracją. Składa się na nią siedem tekstów, powiązanych tematycznie. Drugi dział omawianego tomu skupia uwagę na zagadnieniach zróżnicowanej drogi demokratyzacji w państwach Europy Środkowej i na Bałkanach.
Tom 27. serii "Media początku XXI wieku" wydawanej we współpracy z Instytutem Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego.
"Jeżeli ktoś stawia sobie pytanie, jakie będą media w przyszłości, to w tej książce znajdzie wiele inspirujących myśli. Rzecz naukowa, ale pomaga w zrozumieniu codzienności. Bardziej niż się wydaje."
prof. dr hab. Jacek Dąbała, Katolicki Uniwersytet Lubelski
"Tytułowa »mediamorfoza« celowo przywołuje rozważania Karola Jakubowicza na temat transformacji środków komunikowania. Wspólnym wątkiem prezentowanych w niej publikacji jest bowiem »substytucjonalny« wymiar przemian mediów. Autorzy poszczególnych rozdziałów koncentrują się na tym, w jaki sposób nowe media i technologie cyfrowe zastępują media tradycyjne. Publikacja dobrze odzwierciedla wielowymiarowość i wieloaspektowość zjawiska mediamorfozy, a także różnorodność podejść badawczych do tematu. Czytelnik odnajduje w niej zarówno filozoficzną, humanistyczną analizę funkcji mediów z perspektywy epistemologii i metodologii nauk o zarządzaniu, jak i szczegółowe rozważania dotyczące przemian konkretnych formatów i gatunków medialnych."
dr hab. Agnieszka Hess, Uniwersytet Jagielloński
Wiele tekstów, z którymi spotykamy się na co dzień - od aktów prawnych po ulotki informacyjne i instrukcje obsługi urządzeń - jest formułowanych tak, że często mamy poważne kłopoty z ich zrozumieniem. A przecież wystarczyłoby czasem skrócić zdania, uprościć słownictwo czy zastąpić trudne konstrukcje prostszymi, by tekst stał się zrozumiały dla większości odbiorców.
Niniejsza książka dotyczy tego, jak powstawał i jak funkcjonuje Jasnopis - narzędzie informatyczne, które potrafi zmierzyć zrozumiałość tekstu, wskazać jego trudniejsze fragmenty i zaproponować poprawki. Aplikacja ma zastosowanie praktyczne, służy do sprawdzania stopnia trudności różnych tekstów polskich (z wyjątkiem tekstów artystycznych). Adresatami programu i książki są zatem przede wszystkim autorzy i wydawcy tekstów użytkowych, które pojawiają się w przestrzeni publicznej, tzn. pism urzędowych, przepisów, regulaminów, instrukcji, opisów działania środków farmakologicznych (przeznaczonych dla pacjentów), podręczników, gazet i czasopism (w nich szczególnie tekstów informacyjnych).
Jasnopis powstał pod kierownictwem prof. dr hab. Włodzimierza Gruszczyńskiego, językoznawcy i filologa z Uniwersytetu SWPS. W skład zespołu projektowego wchodzą badacze z dziedzin lingwistyki, psycholingwistyki i informatyki. Aplikacja jest dostępna online na stronie jasnopis.pl
Książka stanowi analizę modelu zarządzania rozwojem obszarów wiejskich w Polsce, który ukształtowany został w wyniku przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. Autorka zbadała wpływ mechanizmów europeizacji na zmiany instytucjonalne, jakie zaszły na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym w procesach zarządzania rozwojem wsi w Polsce. Przedmiotem analizy zawartej w książce są dwie zasadnicze polityki Unii Europejskiej: rolna i wiejska, jako źródła mechanizmów europeizacji przez realizację ich szczegółowych celów, priorytetów i instrumentów wdrażanych w aktualnej perspektywie budżetowej UE 2014–2020. Zamieszczone w książce wyniki badań, mające umocowanie teoretyczne w koncepcjach z obszaru studiów europejskich, uwzględniają dynamiczny charakter procesów europeizacji oraz najnowsze unijne instrumenty wdrażania zintegrowanego standardu zarządzania rozwojem obszarów wiejskich. Badacze, studenci nauk społecznych, decydenci polityczni, urzędnicy, liderzy sektora pozarządowego oraz wszystkie osoby zainteresowane niniejszą tematyką odnajdą w publikacji informacje na temat europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych finansujących rozwój obszarów wiejskich Polsce w latach 2014–2020.
"Monografia autorstwa Małgorzaty Michalewskiej-Pawlak w pełni zasługuje na rozpowszechnianie w zainteresowanych problematyką środowiskach. Jest to cenny przyczynek do opisu współczesnego podejścia do zarządzania rozwojem wybranego obszaru funkcjonalnego. Skoncentrowanie na powyższym zagadnieniu w zaproponowanym przez Autorkę ujęciu nie tylko zwiększa poglądowość wykładu, ale jednocześnie znakomicie organizuje przekazywane treści. Zwięzłość, konsekwencja i zawartość merytoryczna wywodu stanowią największe atuty książki. Przybliża ona istotę rozwoju obszarów wiejskich w naszym kraju w kontekście europeizacji oraz pozwala zrozumieć współzależności analizowanych procesów."
dr hab. Aldona Wiktorska-Święcka, Uniwersytet Wrocławski
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
