Nigdy nie spotkałem osobiście księdza Karola Wojtyły, a jednak nasze drogi wiele razy skrzyżowały się w Bieszczadach i Beskidzie Niskim. Chodziliśmy po tych samych szlakach i ścieżkach. Piliśmy wodę z tych samych górskich strumieni. Może nawet kąpaliśmy się w tej samej baduni... Ksiądz Karol Wojtyła, także jako kardynał, dwadzieścia razy turystycznie bywał w Bieszczadach i Beskidzie Niskim począwszy od 1952 r. Był jednym z pierwszych, którzy po II wojnie światowej przeszli jako turyści czerwonym szlakiem beskidzkim. To stąd, przerywając swój urlop w lipcu 1978 roku, wyjechał do Rzymu na konklawe... Ta książka opowiada o wszystkich Jego bieszczadzko-beskidzkich wędrówkach i związanych z nimi miejscach.

Podwójna dawka humoru - najzabawniejsze podróże Manna i Materny     Prywatne wspomnienia duetu, który stworzył niezapomniane programy, m.in. MdM, Za chwilę dalszy ciąg programu i M kwadrat. Absurdy PRL-u oraz niewiarygodne historie, które choć prawdziwe, brzmią jak wymyślone przez satyryka. Opowieści z czasów, gdy podróż „Stefanem Batorym” otwierała bramy wielkiego świata. Jak autorzy zostali potraktowani przez sycylijską mafię? W jaki sposób wprowadzili cła na plastikowe dywany? Na co prawdziwi mężczyźni wydają pieniądze w Acapulco? Po bestsellerowym RockMannie kolejna książka, która wzrusza jak wspomnienia z młodości, a śmieszy bardziej niż niejedna komedia.                 Podróże małe i duże czyli jak zostaliśmy światowcami fragment książki   Wojciech Mann opisuje Krzysztofa Maternę Nie podoba mi się wygląd Krzysztofa Materny, ponieważ nie jest on kobietą ani drzewem, ani niektórymi budynkami. Nie da się jednak długo pracować z kobietami, drzewami czy budynkami, a z Krzysztofem Materną, jak się okazało, można. Choć z ostrożna. Krzysztof Materną wygląda trochę jak posunięty w latach bocian: jest dosyć elegancki, dużo rusza dziobem i udaje, że ma ciągle dobry wzrok. Podoba się całej masie młodych panienek (z wzajemnością!). W seksie wytrwały, czuły i punktualny. Z charakteru jest dokładnie taki, jak jego znak Zodiaku, czyli Skorpion. To znaczy że jest szczery, dobroduszny, ma ogromne poczucie humoru na swój temat (ale jeszcze większe na inny), jest ciepły, pogodny, optymistyczny, wyzbyty jakiejkolwiek złośliwości, po prostu słodki* (Uwaga, Czytelniku, * oznacza, że nie jestem tak całkiem pewien słuszności swojej opinii, a nawet, że tak wcale być nie musi). Książki Krzysztof Materną pisze, nigdy nie czyta. To znaczy: częściej pisze, niż czyta. Kiedyś pożyczył ode mnie dwadzieścia kryminałów z serii „Srebrnego Klucza", ale nie oddał. Szczególnie brakuje mi książki Kat czeka niecierpliwie, w miękkiej okładce. Brakuje mi też kompletu Winnetou, ale nie jestem pewien, czy łączyć te fakty. Twierdzi, że pożyczone kryminały na pewno wyniosła jego pierwsza żona. Teraz ma trzecią żonę, Magdę, która chyba już zaczęła studia, chyba iberystykę, a nawet chyba po rozpoczęciu już je skończyła. Żona Magda ma niejedno dziecko ze swoim mężem, Krzysztofem Materną. Konkretnie dwoje, różnej płci. Młodsze od rodziców, szczególnie od Ojca. Ojciec, Krzysztof Materną, lubi się przyjaźnić ze znanymi osobami. Ale oczywiście nie jest snobem. Interesuje się telewizyjnymi wiadomościami, bo musi wiedzieć, czy będzie wojna. Opowiada wspomnienia z wojska. Nie ma kolegów z wojska. Ma za to koleżanki, bo był w karnej kompanii. Krzysztof Materną, mój dobry znajomy*, ma liczne hobby, ale raczej nietrwałe. Na przykład grał w czołgi na komputerze, nawet się wciągnął, ale zarzucił. Gra w tenisa, jak sam mówi, nie najgorzej". Widziałem go na korcie tylko raz, ale nie wygrał, chociaż grał z jakimś starcem, co tłumaczył chorobą"Podróże małe i duże czyli jak zostaliśmy światowcami" Spis Treści:   Odprawa Pisarze opisują się wzajemnie, żeby ułatwić Czytelnikowi zrozumienie książki Podróż pierwsza Początek wielkiej wyprawy statkiem „SteFan Batory" czyli jak prawdziwi podróżnicy znoszą morską przygodę — wszystko to widziane oczyma Wojtka Manna Podróż druga Krzysztofa Materny opowieść o tym, co się działo w różnych portach, do których zawinął „Stefan Batory" Podróż trzecia Refleksja Wojciecha Manna na temat tego, co może spotkać Polaka w Palermo Podróż Czwarta Podróż „Stefanem Batorym" nie byłaby pełna, gdybyśmy na nim nie występowali podróż piąta Bohaterowie jadą realizować wyścigi Formuły l do Budapesztu, czyli o tym, jak ważnymi ludźmi są goście ważnych firm Podróż szósta Wyjazd służbowy (z elementami rekreacji) do Lozanny, tak jak go zapamiętał Krzysztof Materna Podróż Siódma Samodzielna opowieść Krzysztofa Materny o tym, jak niespotykane wrażenie może na człowieku zrobić Ameryka Podróż ósma Ameryka penetrowana przez Wojtka Manna oraz Stanisława, |ego przyjaciela Podróż dziewiąta jak podbiliśmy Amerykę Północną Podróż dziesiąta jak zrealizowaliśmy Za chwilę dalszy ciąg programu w Ameryce, a także w Tunezji Podróż jedenasta jedziemy do Acapulco! Egzotyczna podróż nie tylko Krzysztofa Materny, który właśnie o tym opowiada Podróż dwunasta Opowieść Krzysztofa Materny o tym, jak marzył o grze na polach golfowych w RPA i co z tego wynikło Podróż trzynasta Komfortowe wyjazdy z prywatnym biurem podróży Krzysztof Materny, czyli opowieść o przyjaźni z kimś innym niż Wojtek Podróż czternasta Jak robiliśmy cyrk w Katowicach I po podróżach Odpowiadamy na pytanie, dlaczego napisaliśmy tę książkę Skąd fotki

"Ludzie Boga" to zbiór pism z lat 1974-1996 o. Christiana de Chergé, jednego z siedmiu trapistów z klasztoru w Tibhirine, w Algierii, którzy 21 maja 1996 roku ponieśli śmierć z rąk fundamentalistów islamskich. Porwanie i zamordowanie francuskich mnichów z Tibhirine było jednym z kulminacyjnych punktów fali przemocy i zbrodni, jaka przetoczyła się przez kraj w wyniku starć rządu z ekstremistycznymi grupami terrorystycznymi, dążącymi do jego obalenia. Przełożonym małej benedyktyńskiej wspólnoty był wówczas o. Christian de Chergé, który wraz ze swoimi współbraćmi zostawił poruszające świadectwo życia, dialogu międzyreligijnego i rozumienia męczeństwa we współczesnym świecie. O historii tej znów stało się głośno za sprawą wejścia na ekrany filmu Xaviera Beauvois pod tytułem "Ludzie Boga", który zdobył Grand Prix w Cannes oraz prestiżową nagrodę francuską Cesar i został okrzyknięty przez krytyków "arcydziełem miłości i kina"

Ryk silnika zarzynanego przez piasek wciskający się wszędzie, kilka dni bez jedzenia i choćby godziny snu, zmęczenie, którego nie da się opisać, bo brak już siły żeby nawet o nim pomyśleć... A wszystko po to, żeby spełnić marzenie życia -przejechać najtrudniejszy rajd świata przez Saharę do Dakaru i tym samym zostać pierwszą Polką, która tego dokonała. Automaniaczka jednak to nie tylko książka o tym, jak dziewczyna radzi sobie w świecie zdominowanym przez mężczyzn. To napisana z dużym dystansem do siebie i własnych dokonań auto(moto)biografia, w której Martyna Wojciechowska zdradza kulisy swojej pasji. Będzie więc o ucieczkach z domu, nocnych eskapadach na Romecie, pierwszych miłościach, próbach bicia rekordów prędkości, jeździe bez prawa jazdy, a wszystko to w realiach PRL-u, kiedy to motocykle kupowało się w sklepie ogrodniczym.

Misternie sporządzony portret Coco Chanel to nie tylko jej burzliwe związki, ale także fascynujące okoliczności, jakie towarzyszyły pomysłowi na „małą czarną” czy ukazaniu się na rynku słynnych perfum Chanel nr 5, tajemny język i symbolika, którymi kreatorka opatrywała swoje dzieła, niezwykłe znajomości i przyjaźnie, wpływ dzieciństwa i wczesnej młodości na późniejsze lata jej życia – wszystko wywiedzione z imponującej ilości materiałów źródłowych, do których dotarła Justine Picardie. Opowieść o Coco Chanel otwiera historia porzuconego dziecka, zagubionego jak mała dziewczynka z mrocznej baśni: nowe, dotychczas nieznane szczegóły z początkowych lat życia Gabrielle Chanel spędzonych w zakonnym sierocińcu i zakończonych ucieczką w niekonwencjonalną dorosłość posłużyły autorce tej znakomicie napisanej biografii do wydobycia na światło dzienne tego, co kryło się pod lśniącą powierzchnią mitycznej ikony świata mody. Coco Chanel, przedmiot strachu i kultu ze strony całego świata mody, zmarła w 1971 roku w wieku osiemdziesięciu siedmiu lat. Ale jej spuścizna wciąż żyje. Justine Picardie wydobywa Gabrielle Chanel z ukrycia i demaskuje to, co Coco Chanel starała się zatuszować, zacierając granice między prawdą a mitem, by ostatecznie uczynić najpotężniejszą kreację z samej siebie. „Malownicza opowieść o życiu Coco Chanel ma wszelkie elementy charakterystyczne dla powieści: tajemnicę, poczucie straty, poszukiwanie sławy i bogactw, słynnych kochanków /…/ – bardzo to przypomina stylem samą Chanel”. „Daily Mail” Justine Picardie jest autorką czterech książek, w tym znakomicie przyjętych przez krytyków wspomnień If the Spirit Moves You oraz niedawno wydanej powieści Daphne. Pracowała dla „Vogue’a” i „Observera”, obecnie prowadzi rubrykę poświęconą modzie w „Sunday Telegraph” i pisuje do innych czasopism, w tym „Harper’s Bazaar” i „Times of London”. Mieszka w Londynie razem z dwoma synami.

Yes, you can! (Dasz radę!) ? tak brzmi motto dwójki niezwykłych ludzi, mających wiernych kibiców na całym świecie. Team Hoyt ? bo o nich mowa ? to drużyna maratończyków i thriatlonistów złożona z Dicka ? ojca oraz Ricka ? syna. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, iż Rick urodził się z czterokończynowym porażeniem mózgowym, a lekarze doradzali jego rodzicom umieszczenie ich syna w domu opieki. Oni jednak odmówili i postanowili zapewnić Rickowi dokładnie takie samo życie jak każdemu ?normalnemu? dziecku. Bieganie rozpoczęli od pięciomilowego biegu charytatywnego, w którym Dick postanowił przystać na prośbę syna i biec pchając przed sobą wózek inwalidzki z Rickiem. Od tamtej pory udało im się ukończyć ponad tysiąc biegów, w tym wielokrotnie maraton bostoński oraz kilkukrotnie najcięższy z thriatlonów ? zawody Ironman, podczas których Rick ciągnie za sobą łódź z synem, jedzie na specjalnie skonstruowanym rowerze, a podczas biegu pcha dodatkowo wózek inwalidzki. I pomimo ukończenia przez Dicka siedemdziesięciu lat, nie mają zamiaru przejść na "emeryturę". Oto niezwykła opowieść ojca o oddaniu i poświęceniu dla syna, która wzrusza i inspiruje.

To zbiór niezwykłych, ale prawdziwych historii o Aniołach Stróżach, które z tamtego świata chronią nas, ostrzegają i opiekują się nami. - Głos anioła ratuje kobietę przed strasznym wypadkiem. - Ciepły dotyk skrzydlatego opiekuna wyciąga z depresji pogrążonego w żałobie wdowca. - Tajemniczy nieznajomy ratuje z opresji napastowaną dziewczynę po czym znika. - Anioł w ciele zwierzęcia ratuje dziecko w chwili, gdy następuje awaria sprzętu monitorującego funkcje życiowe.

Przezabawna opowieść brytyjskiej guru mody, która zamieniła buty Prady na pędzle, wino Pineau i francuską prowincję. Trzydziestokilkuletnia Karen, redaktorka działu mody, ma wszystko: przystojnego chłopaka, cudowne mieszkanie w zachodnim Londynie oraz kolekcję wspaniałych butów. Ale gdy Eric odchodzi, Karen odstawia na bok szpilki od Manolo Blahnik i macha na do widzenia wystawnemu życiu w wielkim mieście. Na własny rachunek zaczyna wszystko od nowa w zrujnowanym domu, gdzieś na zapadłej wsi w rejonie Poitou-Charentes, w zachodniej Francji. Wraz z nowymi przyjaciółmi i nieproszonymi adoratorami Karen odkrywa, że prawdziwe szczęście można odnaleźć w najprostszych rzeczach – przejażdżce rowerem po okolicy w letni wieczór czy szklaneczce, lub nawet dwóch, nalewki wypitej na podwórku sąsiadki. Idealna lektura dla każdego, kto marzy, by rzucić w kąt laptopa i zaszyć się na prowincji. Karen Wheeler, była redaktorka działu mody „Mail on Sunday”, aktualnie współpracuje z czasopismem „Financial Times” (magazyn „How to Spend It”) i „Daily Mail”. Publikuje także na łamach „Evening Standard”, „You” i „Sunday Times Style”, a jej artykuły pojawiają się w wielu branżowych tytułach wydawanych poza Wielką Brytanią. Obecnie mieszka we Francji.

Francuzi lubią myśleć, że są wyrocznią gdy mowa o sztuce miłości. Jak zareagują, gdy Brytyjczyk spróbuje dorzucić swoje trzy grosze do dyskusji? Po romantycznym rendez-vous w łazience na balu przebierańców, którym kończy się Anglik na wsi, Michael Sadler, decyduje się porzucić Uniwersytet w Swindon by wrócić do Francji z mocnym postanowieniem zdobycia serca Lou Charpin, swojej belle française. Jak kochać á la français? Czy nieszablonowy angielski gentelman zdoła zgłębić arkana francuskiej sztuki kochania? By wyznać swoje uczucia, tytułowy anglik zgłębia meandry języka kochanków, oglądając francuski film erotyczny, sporządza przy tym skrzętne notatki. Pełen poświęcenia stara się wkraść w łaski rodziny ukochanej grając w Scrabble z niemalże stuletnią energiczną babcią czy tłumacząc Króla Lira zblazowanemu nastolatkowi. Jak przystało na prawdziwego adoratora ma on również rywala w osobie zamożnego optyka, który zdaje się go ignorować jako barbarzyńskiego ambasadora ludów północy. Anglik zakochany to trzecia odsłona ciepłych, inteligentnych i pełnych angielskiego sarkazmu wspomnień Michaela Sadlera.

Bestsellery Olivera Sacksa - Przebudzenia, Antropolog na Marsie czy Mężczyzna, który pomylił swoją żonę z kapeluszem ? przybliżały czytelnikom psychikę i problemy osób z głębokimi zaburzeniami neurologicznymi. W książce Stanąć na nogi autor tym razem dzieli się własnymi doświadczeniami z kilkumiesięcznego pobytu w szpitalu spowodowanym urazem nogi, jakiego się nabawił podczas niespodziewanego spotkania z bykiem w norweskich górach. Wypadek ten i następująca po nim rekonwalescencja stają się dla Sacksa pretekstem do snucia niezwykle plastycznej opowieści o tym, co czuje lekarz, który znalazł się w położeniu pacjenta zdanego na fachową, ale bezduszną opiekę medyczną, a z czasem zamienia się w uniwersalizujące rozważania na temat wewnętrznej natury choroby i zdrowia oraz analizę fizycznych podstaw naszej tożsamości. ?Swoim wezwaniem do stworzenia neurologii duszy i nadania medycynie głębszego, bardziej ludzkiego wymiaru Oliver Sacks w niezwykle frapujący sposób podnosi zasadnicze kwestie dotyczące przyszłości współczesnej opieki zdrowotnej i sposobu wykorzystania w niej najnowszych zdobyczy nauki?. The Washington Post

Kiedy Colton Burpo cudem wyzdrowiał po nagłej operacji wycięcia wyrostka robaczkowego, jego rodzina nie posiadała się z radości. Nie spodziewała się jednak, że w ciągu następnych kilku miesięcy usłyszy piękną i wyjątkową historię o podróży małego chłopca do nieba i z powrotem. Niespełna czteroletni Colton oznajmił rodzicom, że opuścił swoje ciało podczas zabiegu, wiarygodnie opisując, co jego rodzice robili, gdy on leżał na stole operacyjnym. Opowiadał o wizycie w niebie i przekazywał historie ludzi, z którymi spotkał się w zaświatach, a których nigdy wcześniej nie widział. Wspominał nawet o zdarzeniach mających miejsce jeszcze przed jego narodzinami. Zaskoczył swoich rodziców opisami i mało znanymi szczegółami o niebie, dokładnie pasującymi do tego, co podaje Biblia, a przecież nie mógł ich stamtąd znać, bo jeszcze nie umiał czytać. Z rozbrajającą niewinnością i typową dla dziecka prostolinijnością Colton opowiadał o spotkaniach z członkami rodziny, którzy już dawno odeszli z tego świata. Opisywał Jezusa i anioły, twierdził, że Bóg jest "bardzo, bardzo duży" i naprawdę nas kocha. Historia ta - opowiedziana przez ojca przywołującego proste słowa własnego syna - ukazuje miejsce, które czeka na nas wszystkich, gdzie, jak mówi Colton, "nikt nie jest stary i nikt nie nosi okularów". "Niebo istnieje... naprawdę!" na zawsze zmieni sposób, w jaki myślisz o wieczności, pozwalając ci przyjąć perspektywę dziecka i uwierzyć jak ono.

Historia Polski zapisana w rodzinnym albumie Tadeusza Kisielewskiego. Do zainteresowania własnymi korzeniami trzeba dojrzeć, a żeby uświadomić sobie wartość swojego archiwum rodzinnego, czasem konieczny jest impuls, chwila olśnienia. Tadeusz A. Kisielewski nie ukrywa goryczy, że w jego wypadku zarówno dojrzałość, jak i ów impuls przyszły zbyt późno, aby przy pisaniu tej bardzo osobistej książki mógł skorzystać z pamięci tych, którzy odeszli... Autor przedstawia dzieje rodzin swoich dziadków, rodziców i innych najbliższych mu osób. Gorycz i chłodne oceny przeszłości i postaci, zdarzenia tragiczne i zabawne, a wszystko podane - jak pisze - z właściwym mu cynizmem, choć bywa, że i z nutą sentymentalną. Narrację przeplata duża liczba zdjęć - w większości z archiwum rodzinnego, często nieoczekiwanie skontrastowanych z fotografiami ukazującymi obecny stan bliskich mu miejsc i krajobrazów.

Siedemdziesiąt osób ? wśród nich rzemieślnicy, artyści, sprzedawcy, naukowcy, księża, siostry zakonne ? w rozmowie z Paulo Mosca dzieli się swym zwyczajnym życiem ?w cieniu kopuły?; świadczy o małych cudach ? znakach Bożej obecności. W ten sposób powstało siedemdziesiąt opowiadań o dokonującym się dziś w świecie dobru, o ludziach, którzy wierni swym obowiązkom umożliwiają codzienne życie Watykanu.

Roger Scruton (ur. 1944) to znany angielski pisarz, a także okresowy akademik. Karierę uniwersytecką utrudnił mu jego konserwatyzm, on sam zaś wiódł ?burzliwe? jak na akademika życie: czasem w mieście, czasem w wiejskiej głuszy, to w Anglii, to w USA. Ma też zasługi dla naszej części Europy, bo w latach 80. XX wieku wspomagał w Czechach dysydentów do czasu, aż został stamtąd wydalony. Po części o tym wszystkim jest ta książka, ale tylko marginalnie, bo przede wszystkim jest o winach, zwłaszcza francuskich, które Scruton zna jak żaden innny filozof. Czytelnik dowie się na podstawie osobistych doświadczeń autora, które wina warto pić, a które są czyhającym w supermarketach nieporozumieniem. Zapozna się z elementami filozofii wina opartej na takich wzorach, jak starożytne greckie biesiady, a także ? w imię pełni wszystkich nut winnego aromatu ? na filozofii miłości i Bożego daru. Na koniec otrzyma sugestie, jakie wina najlepiej pić podczas lektury określonych filozofów (pić z umiarem, chyba że się załamiemy przy Heglu). Ta piękna, chwilami przezabawna, chwilami poważna, a nawet wzniosła książka uczy na przykładzie wina czegoś istotnego: korzystania z życia w sposób godny i ze zrozumieniem.

Maria Czubaszek w rozmowie z Arturem Andrusem. Rozmowa dwóch wybitnych osobowości polskiej sceny kabaretowej – Artur Andrus wnikliwie przepytuje Marię Czubaszek z jej twórczości oraz burzliwego życia towarzyskiego i rodzinnego. W tych wspomnieniach, pełnych przewrotnych anegdot, pojawiają się m.in.: Jonasz Kofta, Jacek Janczarski, Adam Kreczmar, Agnieszka Osiecka, Jerzy Dobrowolski, Stefania Grodzieńska, Bohdan Łazuka i Jerzy Urban... Dowcipnym dopełnieniem tych rozmów są fragmenty satyrycznej i literackiej twórczości Marii Czubaszek oraz liryczne, a zarazem ironiczne, ilustracje Wojciecha Karolaka. Kobieta instytucja, od wielu lat działająca na terenie kraju, rozśmieszająca bardziej niż gaz rozśmieszający, przeciwstawiana bywa patetycznej instytucji Matki Polki, pierwsza dama polskiej sceny kabaretowej. Wybitna autorka wybitnych skeczy, dosadny przykład na to, że palenie nie zabija, zwłaszcza poczucia humoru. Krystyna Kofta Dla Marysi nie był to łatwy czas. Nie cierpi wspomnień! I kiedy zorientowała się, że będę ją do nich zmuszał, bo przecież w tej sprawie ta książka, zaczęła mnie unikać. Nie znosi swojej twórczości! I kiedy było jasne, że będę nalegał, żeby przeczytała coś, co kiedyś napisała, przestawała odbierać telefon. Ma bardzo niefrasobliwy stosunek do swoich tekstów. Nie prowadzi żadnego archiwum, na pytanie „masz?” zazwyczaj odpowiada „gdzieś miałam”. To, co udało się tutaj zamieścić, spisane jest z taśm zachowanych w archiwum dawnej Redakcji Rozrywki Programu III Polskiego Radia, kilku nagrań telewizyjnych. Ta rozmowa nie kończy się w jakimś logicznym momencie. Kończy się w momencie koniecznym dla ratowania naszej znajomości. Gdybym jeszcze kilka razy próbował ją zapytać o jakieś wspomnienie z dzieciństwa, znienawidziłaby mnie na zawsze. Artur Andrus

Ze zrozumieniem i olbrzymim szacunkiem dla prawdy, Seal odsłania głęboko poruszającą, inspirującą historię Joan Root. Opisuje spędzoną w Kenii wczesną młodość Joan - nieśmiałej, młodej kobiety obdarzonej niezwykłą umiejętnością rozumienia zwierząt - następnie szalony początek znajomości z Alanem Rootem, ich małżeństwo oraz dwadzieścia lat nieustających wspólnych przygód i namiętnej miłości. Opowiada również o nowatorskich filmach przyrodniczych, jakie wówczas powstawały zarówno w Afryce, jak i na świecie. Seal opisuje także historię dramatycznego rozpadu małżeństwa oraz partnerstwa zawodowego Joan i Alana, a wreszcie walkę Joan o to, by określić siebie na nowo - tym razem jako obrończynię delikatnego ekosystemu brzegu jeziora Naivasha, zaangażowaną w batalię, która doprowadzi do jej śmierci. ,,Dziki kwiat"" to także historia samej Kenii - jednej z ostatnich skarbnic rzadkich gatunków roślin i zwierząt na kontynencie afrykańskim, kraju okaleczanego przez dziesięciolecia kolonizacji i politykę, w której przyroda podporządkowana była brutalnym interesom świata biznesu. Joan Root marzyła o świetlanej przyszłości dla Kenii i przez całe życie z heroizmem i odwagą walczyła, by to marzenie urzeczywistnić. Jej życie zostało przerwane zbyt wcześnie, lecz spuścizna po niej pozostała.

Józefina Bakhita urodziła się w 1869 roku w Olgossie, w sudańskiej prowincji Darfur. Jako siedmioletnia dziewczynka została porwana z rodzinnej wioski i sprzedana handlarzowi niewolników. Pracowała u różnych właścicieli, przez których była torturowana i ze strachu zapomniała nawet własnego imienia. Nazwano ją więc, na ironię, "Bakhita", co znaczy "Szczęśliwa". Jej ostatnim właścicielem w Chartumie był konsul włoski Callisto Legnani, który wysłał ją do Genui, gdzie odzyskała wolność i została oddana na wychowanie siostrom ze Zgromadzenia Córek Miłości (kanosjanki). W 1890 roku przyjęła chrzest i trzy lata później wstąpiła do ich nowicjatu. Pomimo bardzo słabego zdrowia, pracowała jako szwaczka, kucharka, zakrystianka i furtianka. Zmarła 8 lutego 1947 roku. Niniejsza niewielka książka niesie przesłanie przebaczenia pomimo doznanych krzywd i jest prawdziwą historią opowiedzianą w pierwszej osobie.

Paulina Jaricot opowiada o swej duchowej przemianie, której doświadczyła w młodości w czasie choroby i powrotu do zdrowia. Zaowocowała ona m.in. powstaniem Dzieła Żywego Różańca i Dzieła Rozkrzewiania Wiary. Po raz pierwszy publikujemy niezwykłą duchową autobiografię założycielki Żywego Różańca, Sługi Bożej Pauliny Jaricot. Spisała ją na prośbę swojego kierownika duchowego, ks. Würtza. Na kartach czterech zeszytów Paulina analizuje poszczególne wydarzenia w swoim życiu, odkrywając Boże działanie w tym, co ją spotykało. Szczególnie skupia się na swoim głębokim nawróceniu, którego doświadczyła w wieku 17 lat wskutek choroba i nagłego powrotu do zdrowia. Okazały się one niezwykłymi narzędziami w rękach Boga, dzięki którym odkryła ona swoje powołanie. Pauline Jaricot (1799-1862) była córką bogatego przemysłowca, która po swoim nawróceniu poświęciła się służbie Kościołowi. Założyła Dzieła Rozkrzewiania Wiary, które zbierało fundusze na katolickie misje zagraniczne oraz modlitewne Dzieło Żywego Różańca, które już w momencie jej śmierci liczyło około 3 milionów członków.

Fawzię Koofi świat poznał jako głos ?niemych? afgańskich kobiet i twarz przyszłego zreformowanego Afganistanu. Niezależna, postępowa, wykształcona - przełamała wiele barier tradycyjnego muzułmańskiego społeczeństwa, w którym kobiety są całkowicie zależne od mężczyzn. Jako przedstawicielka Badachszanu, najbiedniejszego region Afganistanu, dokonała rzeczy, zdawałoby się, niemożliwej - dostała się do parlamentu. W Kabulu zaczęła się jej lokalna kariera polityczna, a wkrótce o Koofi usłyszał cały świat ? wywiady z nią pojawiają się na łamach opiniotwórczych gazet, jak choćby ?Washington Post?, ?Globe?, ?Times?, ?Vanity Fair?, ponadto występuje w BBC i wielu innych mediach. Listy do moich córek to książka, w której znana polityk opisuje często śmiertelnie niebezpieczną drogę, którą musiała przejść, by sięgnąć po władzę. To także poruszające świadectwo tego, co znaczy być kobietą w Afganistanie, i relacja ze zmagań jej rodziny podczas walk między mudżahedinami a Sowietami, z wojny domowej, rządów prezydenta Rabbaniego i Ahmada Szaha Masuda, a również opis krwawych rządów talibów. To w końcu ważny dokument, który pokazuje Afgańczyków nie przez pryzmat islamskiego fundamentalizmu czy terroryzmu, lecz z perspektywy ich starożytnej kultury i lokalnych, często niezrozumiałych dla Europejczyków tradycji.

Szczera, głęboko poruszająca i niezwykle inspirująca historia rodziny zmagającej się z anoreksją. Opowieść o walce młodej kobiety z chorobą - od najwcześniejszych stadiów aż po wyzdrowienie. Harriet Brown napisała fascynujący, pełen głębokich emocji dziennik o podróży swojej rodziny przez koszmar anoreksji, o półtorarocznej walce swojej córki Kitty z chorobą i o tym, jak to doświadczenie zmieniło całe jej życie. Przedstawia w nim również krytyczne spojrzenie na tradycyjne poglądy na temat ""leczenia"" anoreksji i opisuje metodę alternatywną, zwaną modelem Maudsley, która skupia się na całej rodzinie i przynosi znacznie lepsze efekty niż dotychczas stosowane terapie. Kiedy jedzenia wymaga odwagi to lektura obowiązkowa zarówno dla profesjonalistów jak i dla zwykłych rodzin, które potrzebują wsparcia i nadziei w walce z tą wyniszczającą chorobą. ""To książka o tym, jak moja starsza córka Kitty stała się anorektyczną i o mało nie umarła, i o tym, jak razem z mężem i młodszą córką pomogliśmy jej wrócić do zdrowia. Nie jest to opowieść o patologii w rodzinie, o nadużyciach seksualnych ani o biednej dziewczynce rozpaczliwie dopraszającej się o uwagę. Nie napisałam też ostrzegawczej przypowieści o mediach i chudych modelkach. Opowiadam historię zwykłej nastolatki, która przypadkiem wpadła w pułapkę anoreksji - bo to na ogół jest przypadek - a potem z wielkim bólem, ale i odwagą, wydobywała się z niej ku zdrowiu i nadziei, krok po kroku, dzień po dniu, kilogram po kilogramie, łyżka po łyżce.""