Wznowienie książki będącej zapisem rozmów, które z ks. Tischnerem przeprowadziła na przełomie lat 1992/1993 jego uczennica i doktorantka Anna Karoń-Ostrowska. Ta osobista książka zawiera między innymi wspomnienia wojenne ks. Tischnera, opowieść o studiach teologicznych i filozoficznych, o mistrzach, którzy Tischnera kształtowali lub inspirowali, oraz komentarz do jego działalności (filozoficznej i publicystycznej) w latach 80. i 90. Czytelnik znajdzie w niej również sporo zdjęć z różnych okresów życia ks. Tischnera. Polecamy również Józef Tischner Słowo o ślebodzie Józef Tischner Wędrówki w krainę filozofów

Filipina ma siedem lat. Jeszcze przed narodzeniem lekarze odkryli u niej bardzo poważne upośledzenie umysłowe, które nie pozwoli jej żyć. Sugerowano aborcję, lecz jej rodzice natychmiast odrzucili taką ewentualność. Wbrew wszelkim przewidywaniom, Filipina żyje, pozostaje jednak w stanie głębokiej zależności od otoczenia, na poziomie dziecka w wieku między trzema a sześcioma miesiącami.W książce tej Sophie Lutz próbuje odpowiedzieć na pytanie, co skłoniło ją do urodzenia dziecka zranionego głębokim upośledzeniem fizycznym i psychicznym. Stara się wyrazić to, jak szczególne miejsce zajmuje Filipina w życiu jej i całej rodziny. Żywi przekonanie, że jej świadectwo pomoże wszystkim, którzy oczekują narodzin chorego dziecka lub na co dzień towarzyszą osobie upośledzonej. Sophie Lutz, w prostych, wyzbytych zbędnych ozdobników słowach, zanurza nas w codzienne życie z mężem, przyprawiającą o zmęczenie i domagającą się nieustannej uwagi Filipiną oraz dwójką zdrowych synów, którzy również potrzebują mamy. Surowa i bardzo konkretna opowieść, w której ujawniają się głęboko złączone serce, inteligencja i wiara autorki. (Wstęp, Jean Vanier)

Ojciec prof. Edward Kaczyński jest dominikaninem, wybitnym teologiem i filozofem, rektorem Papieskiego Uniwersytetu Świętego Tomasza z Akwinu (Angelicum). W pierwszej części książki omawia m.in. wybrane encykliki Jana Pawła II oraz przybliża jego stanowisko teologiczne wobec rozmaitych zjawisk i problemów współczesnych (zbrojne ingerencje humanitarne, manipulacje genetyczne, kształtowanie kultury). Część druga dotyczy już samej osoby Jana Pawła II i zawiera wspomnienia autora o papieżu oraz retrospektywę jego pontyfikatu. Książka przeznaczona dla studentów, wykładowców, nauczycieli i wszystkich osób zainteresowanych postacią Jana Pawła II oraz jego wkładem w losy Kościoła i świata w XX wieku.

Khul-khaal – to ciężkie, złote lub srebrne bransolety zakładane na kostki przez zamężne kobiety w Egipcie, bransolety te wydają dźwięk, który informuje innych o statusie noszącej je kobiety. Khul-khaal ograniczają swobodę ruchów, ale mogą też przynosić kobiecie korzyści. Jako ozdoba połyskująca na kształtnej kostce i przy każdym kroku wydająca charakterystyczny, brzęczący odgłos, bywają uwodzicielskie. Małżeństwo jest dla Egipcjanek najważniejszą rzeczą na świecie, po to się rodzą i ku temu zmierza całe ich życie, to małżeństwo bowiem powinno zapewnić im godność i dostatek. Czy tak jest? Czy jednak nie staje się ono kolejnym więzieniem, a srebrne lub złote bransolety kajdanami? Życie egipskich kobiet jest niełatwe, ale radzą sobie z nim na swój własny sposób i na swój własny sposób starają się być szczęśliwe. Te pięć opowieści nagranych i spisanych przez autorkę książki, to autentyczne losy zupełnie normalnych, a więc często biednych, niewykształconych, ale kochających życie egipskich kobiet. To książka, która nie tylko pokazuje prawdziwe życie zwykłego człowieka w Egipcie, ale również jest kopalnią wiedzy o tej jakże dla nas ciągle tajemniczej i niezrozumiałej kulturze. Powtarzają się tam w kontekście losów każdej z kolejnych kobiet takie ważne dla tej kultury zagadnienia, jak najważniejsze obrzędy (małżeństwo, narodziny dzieci, obrzezanie, rozwód itp.), wyznawane wartości i normy oraz światopoglądy.

Czytelniku, zaopatrz się w mapę świata, bo wędrówka będzie długa. A okrutne losy wygnańca, tułaczka po świecie, tragiczne przeżycia pozwolą Ci na głęboką medytację i zamyślenie się nad losem nie tylko Tej Rodziny, ale także milionów Polaków wyrzuconych z własnych domów.

Henry Nouwen należy do najwybitniejszych autorów naszych czasów. Miał ogromny wpływ na życie i rozwój duchowy wielu ludzi, a jego twórczość nadal zachwyca i intryguje rzesze czytelników... Niniejsza książka zawiera wspomnienia oraz refleksje przyjaciół i znajomych Nouwena; wspomnienia o niezwykłym człowieku oraz refleksje na temat spuścizny wielkiego pisarza – spuścizny duchowej i literackiej. Swymi wspomnieniami dzielą się jego przyjaciele i znajomi; ludzie, którzy go znali i z nim pracowali, m.in.: John Eudes Bamberger OCSO, John Dear SJ, Brian Doyle, Kevin Dwyer, Peggy R. Ellsberg, Michael Andrew Fox, Jim Forest, Michael O’Laughlin.

Ks. Andrzej Zwoliński opisuje historię sześciu zwyczajnych młodych ludzi, których spotkał w swoim życiu. ?Oni nie są jedyni czy wyjątkowi. Żyją i myślą tak jak wielu, borykając się z codziennością i ciągle na nowo próbując żyć uczciwie i dobrze. Chcę przedstawić wycinki z ich właśnie światów dlatego, że są one zwykłe, a więc wielu ludziom bliskie.? Bohaterowie tej książki to: - Lucyna, która wyrwała się ze świata narkotyków; - Anna i Michał ? nadzieja i wiara zrodziły w nich pokorną zgodę na miłość znaczoną krzyżem; - Jolka, która ? chociaż zmarła ? żyje wśród nas i nam pomaga; - Agnieszka, która wybrała pracę z osobami niepełnosprawnymi; - Tomek, który nie wstydzi się przyznać do Jezusa; - Agata, która ciągle poszukuje lepszych rozwiązań.

Jerzy Zaruba (1891-1971), jeden z najbardziej znanych rysowników, a zwłaszcza karykaturzystów. W dwudziestoleciu międzywojennym związany był ze znanymi pismami satyrycznymi, jak Marchołt, Sowizdrzał, Wróble na dachu, Szarża, Cyrulik Warszawski (gdzie był kierownikiem artystycznym). Publikował też w Wiadomościach Literackich. Prowadził aktywne życie towarzyskie - bywał i zapraszał. Okupację spędził w Warszawie, po wojnie zaś związał się ze Szpilkami i z Przekrojem. Był bardzo cenionym ilustratorem książek (między innymi Wiecha), zajmował się scenografią, projektował kukiełki do szopek politycznych. Mieszkał w Aninie, prowadził dom otwarty, w którym kwitło życie towarzyskie, przyjaźnił się m.in. z Tuwimem i Gałczyńskim. Znany był z błyskotliwego dowcipu. Poza ogromną liczbą prac graficznych pozostawił po sobie dwie książki: "Z pamiętnika bywalca" (Iskry 1958) i "Patrząc na Warszawę"(Sztuka 1959). Ta pierwsza do dziś jest przywoływana, druga mniej znana. Zdecydowaliśmy się na połączenie ich w jednym tomie - obie mają bowiem charakter wspomnieniowy i obie w zasadzie związane są z Warszawą.

Wygrana walka ze schizofrenią Przez dziesięć lat Arnhild przebywała na oddziałach psychiatrycznych z diagnozą schizofrenii. Była psychotyczką, która własne ciało cięła do krwi odłamkami szkła. Dzisiaj, po ukończeniu studiów na Uniwersytecie w Oslo, pracuje jako psycholog. Lauveng zabiera nas w świat głosów i halucynacji, szczurów i wilków, pokazując, w jaki sposób symptomy wyrażają własną logikę i znaczenie. Opis jej walki o wyzdrowienie, wspomaganej przez służbę zdrowia oraz przez matkę i siostrę, które nigdy nie straciły nadziei, to mocna lektura. Książka o zwycięstwie, w które wierzyli tylko nieliczni. Jest to książka o nadziei. O tym, że nawet wtedy, gdy nie ma już żadnego wyjścia, kiedy jesteś pod ścianą, warto wierzyć zarówno w siebie samego, jak i w dary ślepego losu. Arnhild Lauveng pokazuje, że czasem (bynajmniej nie zawsze) niemożliwe staje się możliwe. To wiadomość szczególnie cenna dla bliskiego otoczenia ludzi chorych. prof. Wiesław Łukaszewski, SWPS Fragment książki Byłam po drugiej stronie lustra Wstęp Piszę tę książkę, ponieważ jestem byłą schizofreniczką. „By-*J ły schizofrenik" brzmi równie nieprawdopodobnie, jak „były chory na AIDS" lub „były cukrzyk". To ktoś, kto raczej nie istnieje. Tej roli życie nie ma w ofercie. Możesz ewentualnie być schizofrenikiem z błędną diagnozą. A także schizofrenikiem w okresie remisji, trzymającym chorobę w szachu za pomocą lekarstw. Albo schizofrenikiem, który nauczył się żyć ze swoimi objawami, czy takim, który akurat ma lepszy okres. Nie ma oczywiście nic złego w żadnym z tych wariantów, ale nie są one prawdziwe w moim przypadku. Byłam schizofreniczką. Pamiętam, jak to było. I jak wówczas wyglądał dla mnie świat, jak go odbierałam, co myślałam, co musiałam robić. Ja też miewałam „lepsze okresy". Wiem, jak je przeżywałam. I wiem też, jak sprawy mają się obecnie. Jest to coś całkowicie innego. Teraz jestem zdrowa. I taka możliwość też, jak widać, istnieje. Niełatwo jest powiedzieć dokładnie, jak długo byłam chora, ponieważ zapadałam się w chorobę przez wiele lat i równie długo z niej wychodziłam. Miałam myśli samobójcze i halucynacje na długo przedtem, zanim ktokolwiek zrozumiał, że rozwija się u mnie schizofrenia. A wiele z obecnego zdrowia, poczucia bezpieczeństwa i wglądu uzyskałam na długo przedtem, zanim system uwierzył w moje zdrowie. Choroba i zdrowie to procesy i stopnie pośrednie - w gruncie rzeczy trudno je umiejscowić w czasie. Już jako czternaste-, piętnastolatka zaczęłam czuć się źle. Miałam 17 lat, gdy po raz pierwszy znalazłam się w szpitalu. Potem było już tylko tam i z powrotem, krótsze i dłuższe pobyty w szpitalu przez wiele kolejnych lat. Najkrótszy trwał parę dni lub tygodni na oddziale zamkniętym, inne były kwestią miesięcy, a najdłuższe to rok do dwóch na oddziałach otwartych i zamkniętych, gdzie przebywałam dobrowolnie lub pod przymusem. Łącznie spędziłam w szpitalach sześć-siedem lat. W czasie ostatniej hospitalizacji miałam 26 lat, ale wtedy już naprawdę byłam na drodze do wyzdrowienia, mimo że być może nie było to specjalnie widoczne dla innych osób, poza mną. Nie sądzę, żeby moja historia była czymś więcej niż tylko moją historią. Nie musi ona być prawdziwa dla wszystkich. Jest ona jednak odmienna od tej, jaką zazwyczaj przekazuje się ludziom z diagnozą schizofrenii i dlatego uważam, że warto ją opowiedzieć. Gdy byłam chora, otrzymywałam jedynie pewną wersję historii. Mówiono mi, że jestem chora, że to wrodzone, że będzie się ciągnęło przez całe życie i że po prostu muszę nauczyć się z tym żyć. To mi nie pasowało - nie dodawało odwagi ani siły, ani nadziei w czasie, gdy najbardziej ich potrzebowałam. Nie pomagało mi, w moim przypadku nie była to prawda. Była jednak jedyną, jaką mi serwowano. Po wyzdrowieniu skończyłam studia psychologiczne. Dzięki nim zobaczyłam, że nawet jeśli pominę moją prywatną i osobistą historię, to jest jeszcze wiele innych, które należy przekazać osobom z diagnozą schizofrenii oraz tym, które z nimi żyją i pracują. Dlatego chcę je opowiedzieć - własną i kilka innych. Nie będą one pasowały do każdego. Życie jest nieprzebrane, skomplikowane i złożone i nie ma w nim gotowych odpowiedzi, jak w matematyce. Dlatego żadna z tych opowieści nie jest tą jedyną, dla wszystkich obowiązującą Prawdą. Wszystkie są jednak absolutnie prawdziwe. Byłam po drugiej stronie lustra Spis treści: Wstęp HISTORIA ZAGUBIENIA Mgła i smoki, krew i żelazo Samotność w białej i niebieskiej sukience Język odebrany, język przeklęty To, co pozostaje HISTORIA SYSTEMóW Róże miłości i fachowo zadane rany Sobota w życiu męczennika za sprawę pomarańczy Poezja bez piżamy „Koń to zwierzę kopytne" HISTORIA ZMIANY Towarzystwo w podróży Kije, kule i płoty Zatrzymajcie świat - chcę się przyłączyć! Szara jak owca, złota jak lew

Relacja z podróży do Mongolii autorstwa Wilhelma Rubruka, franciszkanina a zarazem posła papieskiego na dwór chana, jest najobszerniejszym, średniowiecznym opisem kultury Tatarów, który dotarł do naszych czasów i poprzedza relację Marko Polo. Tekst Wilhelma charakteryzuje się, w porównaniu z powstałymi w tym samym okresie dziełami Jana Carpiniego i Benedykta Polaka, większą szczegółowością, zwłaszcza we fragmentach dotyczących religii wyznawanej przez Tatarów. Dzieło Rubruka jest świadectwem przełamywania już w średniowieczu, stereotypowego i zakorzenionego w tradycji literackiej wcześniejszych epok, spojrzenia na obce kultury.

Słynny frywolny poemat erotyczny, przełożony swobodnie i bardzo dowcipnie na język polski przez Juliana Ejsmonda, z błyskotliwym wstępem profesora filologii klasycznej Mikołaja Szymańskiego. Zarówno forma, jak i daleka od moralizatorstwa treść tej poezji ściągnęła na autora niełaskę cesarza Augusta, który być może właśnie z jej powodu skazał Owidiusza na wygnanie. Dziś, po upływie dwóch tysięcy lat, po rewolucji seksualnej lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, poemat nadal zachwyca swobodą podejścia do tematu, pięknem języka i radością życia, jaka z niego bije. Całość ilustrowana reprodukcjami antycznej sztuki erotycznej i nawiązującego do niej malarstwa późniejszych epok

Rehab to przesłanie, świadectwo dla wszystkich, którzy borykają się z alkoholizmem, a także dla tych, którzy starają się tę chorobę zrozumieć. To książka o problemach czekających osobę, która chce przestać pić, o pytaniach, które musi sobie zadać, o odpowiedziach, które musi znaleźć, i o nadziei na poprawę. Pokazuje, jak trudne i powolne jest dochodzenie do prawdy o samym sobie, jak zdradliwy i podstępny potrafi być własny umysł. Z całą surowością demaskuje ludzkie słabości, a zwłaszcza słabości alkoholika. Ale daje wiarę i wskazuje drogę wyjścia. Nagrodzona w IV konkursie miesięcznika i wydawnictwa Znak im. księdza Józefa Tichnera w kategorii publicystyki lub eseistyki na tematy społeczne.

Zbiór wspomnień o Wielkim Francu, jak mówiono o Franciszku Fiszerze, ale również doskonały przewodnik po jego Warszawie, który dzięki pasji i skrupulatności autora oddaje niepowtarzalną atmosferę tamtych czasów.

Najlepsza polska biografistyka opisuje dramatyczny rok ze swojego życia! Dziennik-wspomnienie z życia autorki i jej męża, cenionego intelektualisty Henryka Dasko. Jest to zapis roku ich wspólnej, heroicznej walki z chorobą nowotworową. Czas ten obfituje w niecodzienne wydarzenia, niekiedy graniczące prawie z cudem. Książka jest opowieścią o tyle niezwykłą, ze spisywaną w warunkach ekstremalnych, właściwie na bieżąco.

Historia życia świętych Małżonków napisana na podstawie relacji ich dzieci. Książka zawiera opis życia małżonków Marii i Luigiego Beltrame Quattrocchi?ch, którzy ? po raz pierwszy w historii Kościoła ? zostali wyniesieni do godności ołtarzy właśnie jako małżonkowie. Została napisana na podstawie wspomnień dzieci błogosławionych. Ta mała historia rodzinna przeplata się z wielkimi wydarzeniami historycznymi, jakimi były dwie wojny światowe, rozwój faszyzmu, Ruch Oporu i odbudowa państwa. Ojciec Święty Jan Paweł II powiedział, że Quattrocchi są błogosławieni nie mimo że byli małżonkami, ale ponieważ byli małżonkami i rodzicami czworga dzieci.

Jedna z najpopularniejszych i najbardziej chyba poruszająca książka Wilbera, stanowiąca zapis historii niezwykłej miłości dwojga ludzi, którzy pokochali się od pierwszego dotknięcia. Każdy znajdzie w niej odbicie swoich najgłębszych tęsknot, pragnień i lęków, swojej wrażliwości i siły. Dzięki tej lekturze łatwiej rozeznać się we własnej prawdzie, we własnych mistyfikacjach i w wątpliwościach umysłu. W tę piękną opowieść Wilber potrafił wpleść objaśnienia i komentarze do wielkich tradycji duchowych, od chrześcijaństwa począwszy, a na buddyzmie skończywszy. Prowadzi rozważania o istocie medytacji, o związkach psychoterapii i duchowości oraz o naturze zdrowia i umiejętności uzdrawiania.

Najlepsza polska biografistyka opisuje dramatyczny rok ze swojego życia! Dziennik-wspomnienie z życia autorki i jej męża, cenionego intelektualisty Henryka Dasko. Jest to zapis roku ich wspólnej, heroicznej walki z chorobą nowotworową. Czas ten obfituje w niecodzienne wydarzenia, niekiedy graniczące prawie z cudem. Książka jest opowieścią o tyle niezwykłą, ze spisywaną w warunkach ?ekstremalnych?, właściwie na bieżąco.

Wspomnienia biskupa kamienieckiego Piotra Mańkowskiego, przedstawiciela rodziny ziemiańskiej z Podola, duszpasterza w diecezji żytomierskiej i kamienieckiej, podróżnika po Europie i Ameryce. Obszerny indeks osobowy i geograficzny ułatwia korzystanie z książki.

Kiedy w tej słynnej książce, jednej z najsłynniejszych, jakie przechowuje nasza cywilizacja, w rozważaniach o tajemniczej naturze czasu czytamy (XI 20), iż istnieją trzy jego dziedziny, „obecność rzeczy minionych, obecność rzeczy teraźniejszych, obecność rzeczy przyszłych”, może nam zaświtać myśl o tym, że w strefie, do której należą Wyznania, owe trzy dziedziny są w szczególny sposób zjednoczone. Strefą tą jest trwała, nieprzemijająca dziedzina literatury prawdziwie klasycznej. Właściwa nam tradycja kultury polega na tym, że istnieje pewna liczba dzieł, które stale nam towarzyszą i są dla nas zawsze obecne, jakiekolwiek by ogromne fale czasu z przyszłości przetoczyły się – poprzez teraźniejszość – ku przyszłości i w nią zapadły. ze wstępu Zygmunta Kubiaka

Ojciec Jan Góra w książce Poznań. Kościuszki 99 wprowadza czytelnika za bramę klasztoru, opowiadając równolegle dwie historie: jedną o dziejach dominikanów w Poznaniu i drugą o swoim w nim życiu. Tytuł pozornie anonimowy - bo bez adresata - tak naprawdę wskazuje na dom nie tylko ojca Jana, ale i wielu pokoleń studentów. Przez trzydzieści lat pobytu w Poznaniu dominikanin zajmował się bowiem najpierw Duszpasterstwem Młodzieży Szkół Średnich, a obecnie duszpasterstwem Akademickim. Miasto przygarnęło Jana Górę, Ślązaka z pochodzenia, i pomimo swojego wielkopolskiego porządku wyszło naprzeciw jego szaleńczym inicjatywom, które zaowocowały największymi w Polsce spotkaniami młodzieży przy Bramie-Rybie nad Lednicą oraz ośrodkiem duszpasterskim Jana Pawła II. Zawiedzie się ten, kto myśli, że klasztor przy Kościuszki 99 to terra incognita, którą poznajemy, podglądając przez dziurkę od klucza. W opowieści ojca Jana wszystko jest jawne, hermetyczna przestrzeń okazuje się przyjazna i gościnna. To, co w tej książce urzeka najbardziej, polega na odczytywaniu znaków powołania w rzeczach codziennych, myśleniu o swoim życiu w dalszej perspektywie, która pozwala zachować dystans do tego, co tylko przejściowe, a z krużganków zakonnych wyjść do zwyczajnych i często zagubionych ludzi. Ojciec Jan chce żyć znacząco, "tak, by ludzie pytali mnie o Boga" - mówi. Poznań. Kościuszki 99 to książka, której wydanie zbiega się z trzydziestoletnią pracą w Poznaniu. Rozpoczyna się słowami modlitwy ojca Jana: Dziękuję Ci, Panie... Aleksandra Reimann Duszpasterstwo Akademickie