Gwałtowne tornada, zabójcze huraganyi niebezpieczne przygody w ekstremalnychwarunkach pogodowychWyobraź sobie trąby powietrzne, które zrównują z ziemią domy, a samochody zmieniająw latające pociski. Wyobraź sobie przerażające burze, którym towarzyszą grzmoty,błyskawice i ulewne deszcze. Pomyśl o wietrze, który wieje z prędkością 400 km/h,wyrywając drzewa z korzeniami. Brzmi dostatecznie groźnie?Reed Timmer uwielbia taką pogodę i umie o niej opowiadać jak nikt inny.Ten łowca burz i meteorolog od dziecka fascynował się zjawiskami atmosferycznymi.W swojej książce pisze o hipnotyzującym pięknie i przerażającym chaosie burz i tornad,wyjaśnia, skąd się biorą. Jego opowieść jest także świadectwem ogromnej pasji,graniczącej z obsesją, która pozwala na pełne emocji życie, ale i stwarza prawdziwezagrożenia.Poznaj najbardziej zdeterminowanego i odnoszącego największe sukcesy ŁOWCĘBURZ, gwiazdę DISCOVERY CHANNEL. Niech stanie się twoim przewodnikiem w szalonymi groźnym świecie ekstremalnych zjawisk pogodowych.

Dzieciństwo razem z czwórką rodzeństwa spędziła na ulicy i w rodzinach zastępczych. Dziś pełni wysokie funkcje rządowe. Nowojorska prawniczka opowiada o walce o przetrwanie i uratowanie rodzeństwa i o drodze na szczyt. Od bezdomności, głodu i przemocy do imponującej kariery politycznej - porażająco szczera, chwytająca za gardło historia walki i nieugiętości wobec wszelkich przeciwności losu Ulica, schronisko dla bezdomnych, parking za supermarketem, spanie w samochodzie, piwnica w domu nowego faceta matki albo strych... Dla Reginy i jej rodzeństwa bieżąca woda i stary materac to luksus. Na takie życie skazała ich matka. Wiecznie pijana, obrzuca dzieci wyzwiskami i bije je, brutalnie, do krwi. Spokój jest tylko wtedy, kiedy znika - na dzień albo na miesiąc. U kolejnego wujka albo Bóg wie gdzie. Wtedy dzieci radzą sobie same, a Regina zastępuje im matkę. „Organizują” jedzenie, ubranie. I nie zdradzają przed nikim, że są głodni i bici. Bo wtedy zabierze ich opieka społeczna… Lecz to, czego boją się najbardziej, nadchodzi. Zostają rozdzieli i trafiają do rodzin zastępczych. Dla Reginy zaczyna się kolejna walka - o odzyskanie rodzeństwa. Regina Calcaterra opisuje, jak pomagając sobie wzajemnie, wraz z siostrami i bratem przetrwała okrucieństwo matki, zaniedbanie, bezdomność, koszmar domów zastępczych. Mówi o marzeniach o lepszej przyszłości - dla siebie i dla nich. O uporze, z jakim szła naprzód: w wieku 14 lat uniezależniła się od opieki matki, skończyła college i studia prawnicze, rozpoczęła karierę w administracji stanowej. Pięknie napisana, dramatyczna autobiografia to opowieść o nieugiętości i o miłości, o determinacji i marzeniach. Świadectwo, że można zmienić swoje życie, nawet od początku skazane na klęskę.

To one mężnie stawiały czoła przeciwnościom losu i nawet w najtrudniejszych chwilach pozostawały wierne Bogu. Dzięki swej wyjątkowej postawie stały się symbolem współczesnego, cichego bohaterstwa. Obie były matkami dla papieża Jana Pawła II, jednak każda z nich – w inny sposób. Renzo Allegri w żywy, porywający sposób przedstawia nam losy dwóch niezwykle odważnych kobiet: świętej Joanny Beretty Molli i Emilii Wojtyły. Obie żyły w XX wieku i, prowadząc zwyczajne życie, stały się wzorem dla współczesnych. Obok tych dwóch kobiet centralną postacią książki staje się sam papież Jan Paweł II – który zawdzięcza życie, siłę wiary i osobowości swojej matce Emilii, a w historii Joanny widzi odbicie dziejów własnej rodziny, a także ważne posłannictwo dla Kościoła przełomu wieków. Miłość i odwaga dwóch kobiet wydały wspaniałe owoce w postaci dzieci kontynuujących ich chrześcijańskie dzieło – także dzieci duchowych. Poznaj historię, która obiegła już pół świata. Historię kobiet, które swoim życiem wpłynęły i wciąż wpływają na kolejne pokolenia chrześcijan.

Gwiazda to zjawisko kosmiczne, w każdej chwili może zderzyć się z większą gwiazdą albo zniknąć w czarnej dziurze Sorry, ale tak mam. Od dłuższego czasu, ilekroć przeczytam jakaś książkę, trochę żałuję. Albo czasu, albo że sama tego nie napisałam. W przypadku Alicji po drugiej stronie lustra zdecydowanie to drugie. Alicja Resich-Modlińska, znana głównie z telewizji, udowadnia, że czego nie dopowie, nie tylko „dowygląda”, ale dopisze. Inteligentnie i dowcipnie. Jej teksty pamiętam jeszcze z dawnej, radiowej Trójki i literacko-satyrycznych „Szpilek”. A teraz – nie bójmy się banałów – są w jej książce prawdziwymi perełkami abstrakcyjnego, ponadczasowego humoru. Reszta zresztą też świetna. Polecam. Maria Alicja Czubaszek Opowieści radiowe i telewizyjne – taki tytuł może zapowiadać pikantne donosy na temat „znanych i lubianych”, tu i ówdzie podlane sosem złośliwości i podejrzanego humoru. Tymczasem u Alicji R.M. donosów brak, humor jest lekki i finezyjny, obserwacje niezwykle trafne, a opowieści barwne i pełne autodystansu (chyba jest takie słowo, a jeśli nie, to i tak tu pasuje). Bardzo przyjemne czytanie, zapewniam Panów i Panie. Wojciech Mann Alicja Resich-Modlińska – dziennikarka telewizyjna i radiowa, felietonistka, autorka tekstów humorystycznych. Debiutowała w Programie 2 Telewizji Polskiej jako prowadząca bloki programowe i wywiady oraz sobotnią „Telewizję Śniadaniową”. Równolegle współpracowała z satyrycznym tygodnikiem „Szpilki” jako autorka różnorodnych form literackich oraz kabaretem „Nie tylko dla orłów” w radiowej Trójce jako autorka i wykonawczyni. W „RadioMannie” prowadziła z Wojciechem Mannem Wywiady spod estrady. Współtworzyła i prowadziła pierwszy telewizyjny rozrywkowy talk-show „Wieczór z Alicją”. W pamięci telewidzów również zapisały się jej ekskluzywne wywiady z wybitnymi artystami i naukowcami z Polski i ze świata, „Bliskie Spotkania” oraz „Na Wyłączność”. Była pierwszą redaktor naczelną tygodnika „Gala”. W ostatnich latach pełniła funkcję szefowej pasma porannego telewizyjnej Dwójki „Pytanie na Śniadanie”. Obecnie można ją tam oglądać w humorystycznych przeglądach prasy robionych wspólnie z Marią Czubaszek zatytułowanych „Czubaszek na Śniadanie” i w wywiadach „Rozmowy z Alicją”. Jest laureatką trzech Wiktorów i licznych prestiżowych plebiscytów. Od wielu lat jest Mistrzynią Polski Dziennikarzy w Tenisie.

„Jarmark sensacji” to coś więcej niż reportaż, a mniej niż autobiografia. Powiedzmy – autoreportaż. Kisch uwielbiał traktować siebie jako medium, pisał o sobie z wielką miłością. W jego dziełach można śledzić walkę reportera, który najchętniej zagląda w życie innych ludzi, z pisarzem, który najchętniej zagląda we własne ja. Ze wstępu Mariusza Szczygła: Od czasów wydania jego książki „Szalejący reporter” w Czechach do dziś notorycznie dodaje się do nazwiska Kischa przydomek „Szalejący”. (Wiele razy, kiedy sam mówiłem „jestem reporterem”, natychmiast byłem pytany: „Szalejącym?”). Ale „szalejący” to także taki, co się miota, rzuca, kipi i wścieka. Rzeczywiście: ze wszystkich przekazów, jakie E.E.K. po sobie zostawił, wynika, że był facetem nieznośnym. Pisano, że „intensywnie przeżywał fakty”. Miał „nienasyconą ciekawość”. Być może zdiagnozowano by to dzisiaj jako ADHD. „Gdy jadę tramwajem – przyznawał – coś zmusza mnie do tego, bym się dowiedział, jaką książkę czyta ów pan w przeciwległym kącie wozu. Śledzę jakąś parkę na przestrzeni kilku ulic, aby się dowiedzieć, jakim mówi językiem. Zaglądam do cudzych okien, odczytuję wszystkie szyldziki na drzwiach mieszkań w kamienicy, do której przybywam w odwiedziny, szukam na cmentarzach znajomych nazwisk. Obojętnych mi ludzi wypytuję o ich życie. Niezwykłe nazwy ulic zmuszają mnie do zastanowienia się, dlaczego one tak właśnie brzmią. Chciałbym przetrząsnąć każdą rupieciarnię i każdy stos starych papierów. Każde »Wstęp wzbroniony« nęci mnie do przekroczenia zakazu, każda tajemnica zachęca do jej zgłębienia”. EGON ERWIN KISCH (1885-1948) Najsłynniejszy reporter pierwszej połowy XX wieku. Autor 34 książek. Do inspiracji jego twórczością przyznawali się najwięksi polscy reporterzy z Kapuścińskim na czele. Uważa się, że był dla światowego reportażu tym, kim Kafka był dla prozy. Tak jak Kafka E.E.K. urodził się i pracował w Pradze, pisał po niemiecku. Zaczynał od notatek w rubrykach kryminalnych praskich gazet „Prager Tagblatt” i „Bohemia”. Potem realizował swój plan odwiedzenia wszystkich kontynentów i napisania książek o tym, jak zmienia się świat. Obserwował wszystko okiem komunisty. Z Pragi wyprowadził się w 1913 r. do Berlina, skąd w 1933 r. został wydalony, jako antyfaszysta, lewicowiec i Żyd. Zamieszkał w Paryżu, skąd uciekł po wybuchu II wojny światowej do USA. W 1946 r. powrócił na stałe do Pragi. Przed śmiercią pracował nad pierwszym rozdziałem książki o Czechosłowacji - zdążył napisać mały fragment reportażu o imperium Baty. Uważał, że w przyszłości nie będzie książek z wymyśloną akcją, zastąpią je książki o prawdziwych wydarzeniach. „Reportaż to literacka strawa przyszłości” – wyrokował.

W książce Schizofrenia. Moja droga przez szaleństwo Elyn R. Saks pisze w sposób szczery i poruszający o swojej paranoi, niezdolności odróżniania urojonych lęków od prawdziwych, głosach rozbrzmiewających w głowie, nakłaniających do strasznych czynów. Wspomina także o przeszkodach, jakie musiała pokonać, aby stać się osobą, którą jest dzisiaj. „Książka jest zapisem wspomnień i refleksji potwierdzających, że osoba cierpiąca na psychozy dzięki lekom, psychoanalizie i odpowiedniemu wsparciu, może wieść twórcze życie, nawiązywać przyjaźnie i odnaleźć miłość”. Oliver Sachs, autor książki Przebudzenia „Ta znakomita opowieść o życiu skłania do refleksji i schlebia wyszukanym gustom. Czytając ją, można się delektować”. Leo Rangell, prezes Międzynarodowego Towarzystwa Psychoanalitycznego „Książkę powinien przeczytać każdy, kto interesuje się chorobami psychicznymi i ich leczeniem, niezwykłymi biografiami lub po prostu dobrą literaturą”. Robert Michels, wykładowca medycyny i psychiatrii Uniwersytetu Cornella „Odważna, śmiała, poruszająca, do bólu szczera i inspirująca relacja z trwającej całe życie walki z demonami”. Dilip V. Jeste, wykładowca psychiatrii i neurologii Uniwersytetu Kalifornijskiego Elyn R. Saks naucza w Gould School of Law na Uniwersytecie Południowokalifornijskim i wykłada psychiatrię na wydziale medycznym Uniwersytetu Kalifornijskiego. Jest również członkinią klinicznego stowarzyszenia badawczego w Nowym Centrum Psychoanalizy.

Patrząc na historię kobiet w Europie od czasów średniowiecznych, wydaje się, że rola przedstawicielek płci pięknej w dziejach była znikoma. Tymczasem, pomimo ograniczonych praw i zależności od mężczyzn, kobiety mocno zaznaczyły swoją obecność na kartach historii wielu europejskich państw. Pośrednio lub bezpośrednio zmieniały dzieje Europy, jak chociażby Klotylda, za sprawą której Chlodwig przyjął chrześcijaństwo, czy nasza rodzima Dobrawa, która wprowadziła nasz kraj w krąg chrześcijańskiej Europy. Niektóre doradzały przywódcom świeckim i kościelnym, ciesząc się wielkim autorytetem moralnym, inne, jak chociażby Agnes Sorel, skłaniały władców do podjęcia działań przeciwko najeźdźcom, korzystając z tego, czym tak hojnie obdarzyła ich Matka Natura - urody, wrodzonego wdzięku i seksapilu. Okazuje się, że nawet te, które przeszły do historii jako bezwzględne władczynie nie zapominały o tym, że są kobietami i potrafiły namiętnie kochać. Przykładem jest tu chociażby Eleonora Akwitańska, która walnie przyczyniła się do rozpętania wojny stuletniej, czy chociażby Katarzyna Wielka, której zauroczeniu koronę zawdzięczał nasz ostatni król Stanisław August Poniatowski. Nawet babka Europy, królowa Wiktoria, w powszechnej świadomości funkcjonująca jako nobliwa, starsza pani w nieco śmiesznych strojach, bynajmniej nie stroniła od rozkoszy łoża i to do późnego wieku …

Poznaj wszystkie tajemnice przedsiębiorcy pogrzebowego W tej książce znajdziesz wszystko, co zawsze chciałeś wiedzieć o pracy w zakładzie pogrzebowym, ale bałeś się zapytać. Autor, przez kilkadziesiąt lat jego właściciel, zdradza, jak ta jakże nietypowa branża wygląda od podszewki, oswajając (a niekiedy przełamując!) tabu, jakim dla wielu jest temat zarówno pochówku, jak i śmierci… Peter Wilhelm od kilku lat prowadzi blog, który w rodzinnych Niemczech cieszy się wielką popularnością. Opisuje na nim historie, które przez lata przytrafiły mu się w pracy. Nie ma zatem spraw związanych z pochówkiem, których by na swojej skórze nie doświadczył. Na podstawie umieszczanych na blogu wpisów powstała książka „Zakład pogrzebowy przedstawia! Dobrze, że do nas trafiłeś”, będąca jednak czymś znacznie więcej niż „pamiętnikiem grabarza”. Nieudany striptiz Świętego Mikołaja Autor z właściwym sobie poczuciem humoru relacjonuje historię odzianego w strój Świętego Mikołaja striptizera, który dokonał żywota akurat podczas pokazu czy polowanie na świerszcze w pogrzebowej kaplicy. Poznajemy także wydarzenia mrożące krew w żyłach, które przytrafiły się Wilhelmowi w czasie Halloween. Kto nie wierzy w duchy, poczuje dreszcz emocji na plecach! Opowiada również przypadek Nigeryjczyka, który po odwiezieniu żony na oddział porodowy, zmarł we własnym domu, pozostawiając dziewięcioletniego syna bez opieki. Gdy dowiedziała się o tym rodzina Wilhelma, postanowiła zaopiekować się chłopcem, stwarzając mu tymczasową rodzinę zastępczą. Sytuacja okazała się jednak na tyle skomplikowana, że zamiast kilku dni trwała… ponad półtora roku. Panuje przesąd, że przedsiębiorcy pogrzebowi są zrzędami, smutasami i osobami ponurymi. Nie mają poczucia humoru i chodzą cały dzień z grobową miną. Ha! To wszystko nieprawda i w rzeczywistości jest zupełnie inaczej, przekonuje, jakby na potwierdzenie opowiadanych w książce historii, Peter Wilhelm.

Zbiór ironicznych obserwacji codziennego życia, przeplatanych wspomnieniami i anegdotami. Znany reżyser, aktor, były dyrektor Teatru Muzycznego, człowiek o cynicznym podejściu do życia, ale o wielkim złotym sercu – zdaniem kolegów cyników, po raz kolejny zaskakuje czytelnika. Inteligentnie i z niezwykłym poczuciem humoru pisze kronikę „wypadków medialnych”, intryguje niedopowiedzeniami, prowokuje śmiałymi sądami, kontrowersyjnymi środkami wyrazu by na koniec zaskoczyć ciętą ripostą. Do książki dołączona jest płyta CD z opowiadaniem w wykonaniu autora.

To nie jest książka napisana przez zawodowego psychoterapeutę. To nie jest książka napisana przez naukowca, twórcę teorii zaburzeń neurotycznych. To jest prawdziwa historia. Opowiedziana, nie z pozycji zewnętrznego obserwatora, ale z głębi własnego doświadczenia. Nie jest to książka o objawach nerwicowych, chociaż zawiera ich wyczerpującą listę. Nie jest to również książka o tym jak porażające są doznania panicznego lęku, chociaż zawiera sugestywne opisy takich przeżyć. Jest to opowieść o tym jak pozbyć się ciągłego niepokoju i zostawić nerwicowy koszmar za sobą. Jak wrócić do normalnego, radosnego życia. Bez ciągłego napięcia, bez ciągłego wyczekiwania na kolejny atak paniki, bez depersonalizacji. I bez nawrotów. Jest to również książka pełna dystansu wobec samego siebie i wobec świata. Opowiedziana z humorem i pasją. Na przekór własnym słabościom.

Barwna saga niemieckiej rodziny Reiffów współtworzącej polską historię i kulturę na tle minionych wieków. Autorka na podstawie źródeł historycznych, rodzinnych przekazów, wspomnień oraz starych zdjęć snuje fascynującą opowieść o Niemcach, dla których Polska stała się ojczyzną i prawdziwym domem. Dokonując prywatnej archeologii rodzinnej autorka wydobywa z mroków przeszłości barwne sylwetki przodków, którym niejednokrotnie przyszło zmagać się z duchem dziejów. Począwszy od Jana Reiffa – protoplasty rodu, wybitnego w swym fachu rymarza – przez jego synów walczących w Powstaniu Styczniowym po cały korowód nietuzinkowych i temperamentnych kobiet autorka z lirycznym humorem wnikliwie przedstawia bogate losy mieszczańskiej rodziny. Na kartach książki odbijają się echem ważne dla polskiej kultury wydarzenia, wyrzucany na bruk fortepian Szopena, ceremonia pogrzebowa marszałka Piłsudskiego, których przodkowie autorki byli świadkami. Z rodzinnej kroniki Marii Diatłowickiej wynurza się cenny obraz Warszawy sprzed lat, wielkomiejskiego tygla krzyżujących się kultur, Warszawy przedwojennej – miasta monumentalnych kamienic, czynszowych oficyn, burżuazyjnych salonów i zabaw w warszawskim klubie wioślarskim. Przez karty książki przewijają się żywo odmalowane postacie salonowych lwów, lokatorów rodzinnej kamienicy przy ul. Smoczej 28, warszawskich przedsiębiorców i inteligentów. „Mozaika rodzinna” hipnotyzuje czytelnika urokiem dawnych „dobrych czasów”, bowiem autorka z epickim rozmachem i subtelną nostalgią rekonstruując prywatne dzieje uchyla drzwi do świata, który minął bezpowrotnie.  

Kilkutygodniowe bycie pielgrzymem na Camino de Santiago rodzi poczucie odpowiedzialności wobec drugiego pątnika. Nie jest przy tym ważne, czy jest on wierzący czy nie. W tym sensie pielgrzymowanie jest również konkretnym "byciem Kościołem w drodze". Pielgrzymka zbliża ludzi; jest sprawą wspólnoty, chociażby nawet bardzo luźnej, często jednodniowej albo wspólnoty jednego wieczoru. Pojedynczy pielgrzym nie jest żadnym pielgrzymem. Pielgrzymka pokazuje, że człowiek z natury jest istotą społeczną i to we wszystkich swoich wymiarach. Książka zawiera 16 stron kolorowej wkładki zdjęciowej

Książka Gabrieli Azymut Miłość siłą przetrwania to wspomnienia autorki – swoista saga rodzinna, prawdziwa historia osadzona na podhalańskiej wsi. Opowieści proste i miłe, opowieści okrutne i raniące. Prawdziwe życie w intymnej odsłonie. W słowach autorki odżywają duchy przeszłości: waśnie sąsiedzkie, narodowościowe, ludzka głupota, chciwość, zazdrość. Historie wojenne, przemytnicze, opowieści o duchach i dziwnych istotach. Jednym słowem – książka o przeżywaniu, o świecie, który umiera, ale i o cechach, które trwać będą zawsze. To również opowieść kobiety, żony, matki, córki, która potrafiła pokonać własną słabość, doświadczenie bycia ofiarą i ruszyć przed siebie. Doświadczenie to może być silnym impulsem dla wielu kobiet stojących na rozstaju dróg, niepotrafiących podjąć decyzji, budujących relacje z ludźmi, z partnerem na niestabilnych fundamentach.

Historia pakistańskiej dziewczyny, która z narażeniem życia walczy o prawa kobiet i ich dostęp do edukacji. Gdy talibowie przejęli kontrolę nad doliną Swat w Pakistanie, jedna dziewczynka odważyła się im sprzeciwić. Malala Yousafzai podjęła walkę o swoje prawo do nauki. We wtorek dziewiątego października 2012 roku, w wieku piętnastu lat, niemal zapłaciła za to najwyższą cenę. Gdy wracała ze szkoły, postrzelono ją w głowę z bliskiej odległości. Wydawało się, że nie przeżyje. Ale cudem wyzdrowiała i los rzucił ją z dalekiej wioski w północnym Pakistanie do siedziby ONZ w Nowym Jorku. Szesnastoletnia Malala stała się symbolem pokojowego protestu i najmłodszą w historii kandydatką do pokojowej Nagrody Nobla. „To ja, Malala” to niezwykła opowieść o rodzinie dotkniętej piętnem terroryzmu; o walce o prawo dziewcząt do nauki; ojcu, który będąc właścicielem szkoły, zaszczepił w córce zamiłowanie do wiedzy, i odważnych rodzicach, którzy w społeczeństwie, gdzie na pierwszym miejscu stawia się synów, nade wszystko ukochali córkę. Dzięki Malali uwierzycie, że moc głosu jednej osoby bywa siłą napędową zmian na światową skalę. Malala jest niezbitym dowodem na to, że wystarczy głos jednego niezwykle odważnego człowieka, by zainspirować niezliczoną rzeszę mężczyzn, kobiet i dzieci. W szkolnych klasach i przy stołach na całym świecie – matki, ojcowie, synowie i córki modlą się o jej powrót do zdrowia i zobowiązują się kontynuować jej dzieło. (…) Bądźmy wszyscy jak Malala! Angelina Jolie Malala Yousafzai – działaczka na rzecz edukacji z Doliny Swat w Pakistanie, zwróciła szerszą uwagę za sprawą bloga o życiu w reżimie talibów. Jako Gul Makai często poruszała temat walki swojej rodziny o prawo dziewcząt do nauki. W październiku 2012 roku doszło do zamachu na jej życie – w drodze powrotnej ze szkoły została ranna w głowę i cudem przeżyła. Za swoją odwagę i działalność została uhonorowana pakistańską National Peace Prize w 2011 oraz International Children’s Peace Prize w 2013 roku. Jest najmłodszą w historii kandydatką do pokojowej Nagrody Nobla. Ponadto trafiła na listę kandydatów do tytułu Człowieka Roku magazynu „Time” i otrzymała wiele innych nagród. Prowadzi Fundację Malala na rzecz powszechnego dostępu do edukacji, promującą lokalne programy oświatowe i wspierającą ogólnoświatową działalność na rzecz walki z analfabetyzmem. Christina Lamb jest jedną z najbardziej uznanych korespondentek zagranicznych, od 1987 roku prowadzi relacje z Pakistanu i Afganistanu. Skończyła studia w Oksfordzie i na Harwardzie, jest autorką pięciu książek i zdobyła szereg nagród, w tym pięciokrotnie tytuł Brytyjskiego Korespondenta Zagranicznego Roku oraz Prix Bayeux, najbardziej prestiżową europejską nagrodę dla korespondentów wojennych. Obecnie współpracuje z „Sunday Times”. Mieszka w Londynie i Portugalii z mężem i synem.

Dwudziestojednoletnia autorka, studentka psychologii, przez dziesięć lat walczyła z anoreksją. Jej nowa książka na ten temat to bezpretensjonalne zapiski z życia młodej kobiety, która już wie, gdzie i kiedy czai się niebezpieczeństwo nawrotu choroby. I choć każdy przypadek anoreksji jest inny, wszystkie mają „wspólny mianownik”. Jest nim swoiste przekładanie stosunku do świata na stosunek do jedzenia. Ciepły pamiętnik, pełen refleksji nad naszym wnętrzem. Optymistyczne.

Książka „Zwyczajne Kobiety, Niezwykła Mądrość” to zbiór intymnych, szczerych rozmów z kobietami – nauczycielkami duchowymi, które żyją i wyglądają jak każdy z nas.Kobiecy Wymiar Przebudzenia Książka „Zwyczajne Kobiety, Niezwykła Mądrość” to zbiór intymnych, szczerych rozmów z kobietami – nauczycielkami duchowymi, które żyją i wyglądają jak każdy z nas. Mają dzieci, mężów, pracę i rachunki do płacenia. Ich wyjątkowość polega na tym, że każda z nich przebudziła się do swojej prawdziwej natury. I choć wygląda to jak oświecenie, nie ma nic wspólnego ze starym stereotypem transcendencji, braku przywiązania czy niebiańskiej błogości. Wręcz przeciwnie. Oto prawdziwie kobieca strona duchowej podróży – sprowadzenie jej na ziemię i objęcie wszystkiego, co oznacza bycie człowiekiem. Te prawdziwe życiowe opowieści pokazują na praktycznych przykładach, co znaczy być w pełni przebudzonym i w pełni zaangażowanym. Poznawać i przygarnąć świat bez oporu – nawet i szczególnie wtedy, gdy nie jest to łatwe – w obliczu śmierci, rozwodu, choroby. To zaproszenie dotyczy każdego z nas … jeśli te zwyczajne kobiety mogą być w pełni przebudzone i na wskroś ludzkie, to dlaczego nie ja, dlaczego nie ty? I dlaczego nie teraz. Oto książka, która daje pozwolenie na bycie sobą, na prosty cud tego kim naprawdę jesteśmy. Mamy tu wskazówki kierujące ku wielkiej ludzkiej tajemnicy, która znajduje się wewnątrz każdego z nas, czekając, aby nią żyć. W istocie nie ma czego szukać. Jest tylko wyzwanie, aby być obudzonym i po prostu obecnym w każdej zwyczajnej, nadzwyczajnej chwili. Llewellyn Vaughan-Lee Ph.D nauczyciel sufi i autorka "Awakening the World" Z ogromnym entuzjazmem polecam Wam tę książkę! Znakomicie ukazuje rozległy obszar, w którym kobiety zrealizowały najwyższe duchowe prawdy i przemawiają mocnym głosem, aby przybliżyć swą mądrość... Richard C. Miller, Ph.D, autor "Yoga Nidra" W książce zamieszczone są rozmowy z następującymi kobietami: Pamela Wilson Są we mnie ciepłe, miłe, pełne akceptacji uczucia. Każdy przejaw istnienia – smutek, radość, żal czy wyrzuty sumienia – wszystko pragnie mieć w nas swoje miejsce. To, kim jesteśmy, jest esencją wszystkiego. Pamela urodziła się w San Francisco w 1954. Przez sześć lat nauczała metody Sedona, a następnie odkryła Roberta Adamsa i Advaitę. W 1997 przeżyła swoje przebudzenie z Neelam i wkrótce potem zaczęła prowadzić własne spotkania. Mieszka w Santa Fe ze swoim psem Honey, o ile nie jest w podróży, dając satsangi w Europie, Ameryce, Kanadzie czy USA. Sharon Landrith Wciąż jeszcze pojawia się myśl, która mówi „moje ja” to dostanie, „moje ja” się obudzi. A to nieprawda. W rzeczywistości To budzi się z "mojego ja"... Sharon urodziła się w 1947r, w małym miasteczku w Kansas. W 2003 roku Adyashanti poprosił ją, aby poprowadziła swój pierwszy satsang. Sharon mieszka w Crestone, w stanie Colorado z mężem i praktykuje jako doradca medycyny alternatywnej. Ma dwoje dzieci i dwoje wnuków. Chameli Gad Ardagh Znaczną część życia poświęciłam na poszukiwanie miłości - tak bardzo jej pragnęłam. W końcu uświadomiłam sobie, że sama jestem miłością i że ona jest właśnie tu, we mnie. Och! To było bardzo zwyczajne doświadczenie tej ogromnej miłości. Chameli urodziła się w 1971 roku w Norwegii. W 2001 roku przyjechała do Ameryki i od tamtej pory prowadzi wspólnie z mężem Arjuną, seminaria „Głębsza Miłość” (ang. The Deeper Love). Założyła „The Temple Group Network” - międzynarodową sieć kobiecych kręgów oraz jest głęboko zaangażowana w badanie kobiecego wymiaru duchowości. Jest autorką książki – Come Closer - Spiritual Awakenings for the Feminine Heart oraz współautorką - The Temple Group Manual – Guidelines AND Feminine Spiritual Practices. Muni Fluss Upieramy się, że jesteśmy nie-przebudzeni, upieramy się, że nie wiemy, upieramy się, że oświecenie jest czymś na zewnątrz nas, a przez to nieustannie zaprzeczamy wszystkiemu, czym jesteśmy. Muni urodziła się w Wirginii (USA), w 1954 roku. Będąc dzieckiem mieszkała w Europie i Afryce, do USA wróciła jako nastolatka. Mając niewiele ponad dwadzieścia lat przeprowadziła się do Kalifornii, gdzie poznała swojego męża i urodziła dwójkę dzieci. Obecnie mieszka z rodziną, w górach Kolumbii Brytyjskiej, po tym jak w 1994 roku wyemigrowała do Kanady. Dorothy Hunt To kim jesteśmy jest tajemnicą. Wszystko jest bowiem i zaproszeniem do niej i jej manifestacją. Nie istnieje nic, co nie byłoby Tym. Wszystko jest Tym. To jest Tym. Dorothy urodziła się w 1943 roku, a od 1965 roku zajmuje się psychoterapią i jest założycielką Centrum Medytacji i Psychoterapii w San Francisco. Jest nauczycielką wywodzącą się z linii przekazu Adayashanti’ego. Sprawuje funkcję duchowego dyrektora Moon Mountain Sangha, Inc. oraz jest autorką książki - Only His!, współautorką – The Sacred Mirror: Non-Dual Wisdom AND Psychotherapy i Listening FROM the Heart of Silence: Non-Dual Wisdom AND Psychotherapy, vol 2 , a także redaktorką – Love: A Fruit Always In Season. Dorothy mieszka z mężem w San Francisco. Jest mamą i babcią. Marlies Cocheret de la Moriniere Moją pasją jest potrząsnąć wami, obudzić! Szczególnie kobiety. Kobiety powinny zająć swoje miejsce. Potrzebują odnaleźć własną moc, w przeciwnym razie nic się tu nie zmieni. Marlies urodziła się w Amsterdamie w 1959 roku. Obecnie mieszka w Santa Cruz w Kalifornii. Prowadzi spotkania i kursy zarówno dla kobiet jak i dla grup mieszanych. Zajmuje się uzdrawianiem seksualności na warsztatach dla kobiet. Marlies jest z zawodu psychologiem, doradcą oraz specjalistą w zakresie Hakomi, czyli psychoterapii skierowanej na ciało. Karen McPhee Wszystkie aspekty ludzkiej natury są nie tylko przyjmowane, ale wręcz celebrowane. Już dość życia w stylu ‘jakoś to będzie’. Nadszedł czas radości. Karen urodziła się w 1962 roku w Nowej Szkocji (Kanada). Przez ostatnie pięć lat inspirowała coraz większą liczbę ludzi nauczaniem Potęgi Teraźniejszości oraz dzieliła się esencją i mądrością osobistych doświadczeń przebudzonego życia. Karen mieszka w Calgary, gdzie realizuje swoje powołanie bycia nauczycielem duchowym, polegając na prawdzie i mądrości, która wypływa z jej wnętrza. Annette Knopp Zasadą kobiecości jest przywołać piękno. "Ona" jest zawsze obecna, kiedy dekoruje się dom, tworzy harmonię lub sztukę. To jest jak fala promieniowania z kobiecych serc i potrzeba, aby ją wydobyć. To odbicie, które mówi "wszystko jest święte". Annette urodziła się w 1965 roku w Niemczech. Po powrocie z podróży dookoła świata, dzieli swój czas pomiędzy Kostarykę, a północną część stanu Nowy Jork, gdzie mieszka ze swoim partnerem Stephanem i synem Eli. Annette prowadzi Kręgi Obecności (ang. Circles of Presence), własną wersję satsangu oraz Kręgi dla Kobiet. Francie Halderman Naprawdę chciałam wiedzieć jak Tym żyć w zagonionym świecie biznesu, rodzicielstwa, związków, we wszystkich aspektach - jak Tego doświadczać w codziennym życiu. Francie urodziła się w Kalifornii w 1973 roku jako najmłodsza z pięciorga rodzeństwa. Dorastała w Kentucky, w rodzinie robotniczej. Z zawodu jest pielęgniarką, obecnie pracuje w Filadelfii, w przychodni do walki z bólem. W 2003 roku Pamela Wilson poprosiła ją, aby poprowadziła swój pierwszy satsang. Neelam Nie musisz się przebudzić, nie musisz być oświecony, nie musisz stać się czymkolwiek, ponieważ już taki jesteś. Neelam urodziła się w Polsce w 1963 roku. Jej pasja, t’ai chi zawiodła ją do Niemiec, a następnie do USA. W 1994 roku pojechała do Indii, do Papaji, aby odkryć prawdę o sobie. W 1996 roku z rąk Papaji otrzymała błogosławieństwo, aby prowadzić Satsangi. W 2003 roku przeprowadziła się do Hotchkiss w Kolorado, gdzie obecnie mieszka. Neelam dużo podróżuje organizując Satsangi dla małych grup w Europie, Indiach i w USA. (Neelam poprosiła, aby w jej wywiadzie zachować pisownię słowa Satsang z dużej litery) Catherine Ingram To było uwolnienie szaleństwa czy też obsesji na temat historii mojego życia, mojej historii, tego, czego w nim brakowało, tego, co powinno być, tego, co mogło się wydarzyć, wszystkich tych elementów. To było uwolnienie wewnętrznej potrzeby, aby ulepszać wszystko. A w to miejsce pojawiło się głębokie docenienie faktu istnienia, bez potrzeby proszenia o cokolwiek więcej. Catherine urodziła się w 1952 roku w Wirginii. Jest autorką książek In the Footsteps of Gandhi, Passionate Presence oraz powieści A Crack in Everything. Od 1992 roku prowadzi Dialogi Dharmy i odosobnienia, zaś obecnie pracuje w USA, Europie i Australii. Wcześniej przez dwanaście lat była dziennikarką, specjalizowała się w tematach dotyczących świadomości. Obecnie prowadzi kolumnę Rady na życie w magazynie Alternatives na północno zachodnim wybrzeżu Pacyfiku. Jest również założycielką i prezesem Living Dharma - fundacji non-profit o charakterze edukacyjnym, poświęconej uczniom dharmy, zarówno tym działającym w ukryciu, jak i aktywnym. Gangaji Oto sekret, który mam wam do zaoferowania - wszyscy możemy być po prostu ludźmi. I to jest bardziej niezwykłe, niż można sobie wyobrazić. Jest coś wielkiego w zwyczajnym byciu prawdziwym człowiekiem. Gangaji urodziła się w 1942 roku jako Toni Roberson. Dorastała w Missisipi, USA. W 1990 roku Papaji poprosił ją o prowadzenie satsangu. Od tamtej pory podróżuje po całym świecie, zapraszając innych do doświadczenia pokoju i spełnienia. Jest autorką książek - Diamond in Your Pocket: Discovering Your True Radiance (Diament w Twojej Kieszeni: odkrywając swój prawdziwy blask – Wydawnictwo Biały Wiatr 2010),You Are THAT! tom I i II oraz Freedom AND Resovle: The Living Edge of Surrender. Ostatnio przeprowadziła się do Ashland w Oregonie, gdzie mieszka ze swoim długoletnim partnerem Eli Jaxon-Bear.

We współczesnym świecie książka ta może wydawać się czymś zupełnie nierzeczywistym, jednak pragnę zapewnić, że ma ona w istocie bardzo realny wymiar, bowiem odnosi się do spraw, którymi żyję na co dzień.

Opowieść o Transatlantyckiej Wyprawie Kajakowej Aleksandra Doby. Podróżnik jako pierwszy człowiek na świecie, samotnie przepłynął kajakiem Ocean Atlantycki z kontynentu na kontynent (z Senegalu do Brazylii) wyłącznie dzięki sile własnych mięśni. W książce opisuje swoje zmagania z naturą, techniką, a także własną wytrzymałością i silną wolą. Aleksander Doba za swoje dokonania otrzymał nagrodę podróżniczą Super Kolos 2011 - za całokształt osiągnięć kajakarskich i konsekwentne dążenie do realizacji coraz bardziej ambitny. Dla wszystkich czytelników przygotowaliśmy BONUS do książki, autorstwa Aleksandra Doby, w którym autor opisuje wszystkie najważniejsze pojęcia związane z wyprawą, zapraszamy do pobrania Alfabetu Oceanicznego w postaci pliku pdf.   Wychyliłem się przez właz. Blask światła nawigacyjnego obejmował kajak i przestrzeń dookoła. Na powierzchni oceanu pustka. Znowu poczułem uderzenie w tył kadłuba, w okolicy steru. "Na pewno rekin", pomyślałem. Kiedyś już miałem podobne spotkanie. Siedziałem wtedy w kokpicie z wiosłem w ręku i walnąłem rekina dwa razy w łeb. Teraz wiosło leży przywiązane krawatami do pokładu, a ja wychyliłem się z kabiny do połowy. Chwyciłem jednak aparat fotograficzny, by ewentualnie zrobić zdjęcie nocnemu gościowi. Po chwili pokazał się. Podpływał z prawej burty na wysokości kokpitu. Łeb obły. Oczy małe. Spojrzeliśmy na siebie. (..) Transatlantycka Wyprawa Kajakowa to 3200 km pokonanej odległości, prawie 5400 przewiosłowanych kilometrów i niemal 100 dób na oceanie, ale przede wszystkim pierwsze w historii przepłynięcie Atlantyku przez samotnego kajakarza. To osiągnięcie, które wymagało od autora niesamowitego wprost optymizmu, hartu ducha i wytrwałości w zmaganiach zarówno z obiektywnymi trudnościami, jak i ze słabościami własnego ciała. Wyczyn jedyny w swoim rodzaju, dokonanie, które z pewnością nieprędko zostanie przez kogoś powtórzone. Co powoduje, że człowiek stawia sobie takie wyzwania? Co zmusza go do codziennej walki z samym sobą? Co sprawia, że mimo przeciwności podejmuje kolejne próby? Odpowiedzi na te i wiele innych pytań znajdziecie w książce Aleksandra Doby. Za całokształt osiągnięć kajakarskich i konsekwentne dążenie do realizacji coraz bardziej ambitnych celów eksploracyjnych otrzymał on nagrodę podróżniczą Super Kolos 2011. Z tej relacji dowiecie się dlaczego. Zdobędziecie też wiedzę o przygotowaniach do transoceanicznych wypraw kajakowych i ich organizacji, a także o tym, jak przetrwać na oceanie, i to z pierwszej ręki — jednej z tych, których siła pozwoliła autorowi przepłynąć kajakiem z Afryki do Ameryki Południowej!  

TO BYŁA MIŁOŚĆ OD PIERWSZEGO WEJRZENIA Miłość – uczucie totalne, rządzi ciałem, umysłem, życiem... Można kochać do upojenia, obłędnie tęsknić, bezgranicznie pożądać... Caroline zaczęła pić w wieku 14 lat, zakochując się stopniowo w widoku oszronionej butelki, dźwięku wyskakującego korka, odgłosie płynu nalewanego do kieliszka, melodii kostek lodu stukających w szklance. Uczucie - z początku chroniące przed problemami codzienności - z czasem przerodziło się w obsesję. Bez niego nie mogła żyć. Uwiedziona, a potem rozczarowana i zdradzona, coraz bardziej cierpiała. Caroline Knapp – mądra, zdolna i atrakcyjna kobieta – po 20 latach związku rozstała się z alkoholem. Szczerze, nie oszczędzając siebie, rozprawia się z tabu kobiecego alkoholizmu.

Kolejne spotkanie z Corinne Hofmann, autorką i bohaterką bestsellerowej „Białej Masajki”. W książce opowiada o niezwykłej, obejmującej ponad siedemset kilometrów, pieszej wyprawie po namibijskiej krainie Koko oraz o powrocie do Kenii. Kraj, w którym wciąż mieszka Lketinga, jej były mąż, i cała jego rodzina, Corinne odwiedza z córką, Napirai. Dziewczyna jest w Kenii pierwszy raz od niemal dwudziestu lat, gdy wyjechała jako małe dziecko. Poznaje swą afrykańską rodzinę, przyrodnie rodzeństwo, odwiedza miejsca, gdzie żyła niegdyś jej matka… Czyta Katarzyna Żak.