W swoich wspomnieniach Maria Stangret-Kantor kreśli niezwykle barwny obraz życia artystycznego (i związanego z nim życia towarzyskiego) swoich czasów. Chociaż najważniejszym polem jej sztuki zawsze było malarstwo, to nie sposób pominąć w jej twórczym dorobku wielkich kreacji aktorskich w Teatrze Cricot 2 czy udziału w happeningach Tadeusza Kantora. Przez ponad 30 la małżeństwa Maria i Tadeusz stanowili nierozłączną parę artystów wzajemnie się inspirujących i wspierających. Maria była nie tylko czołową aktorką w Teatrze Cricot 2, odtwórczynią wybitnych ról m.in. w „Kurce wodnej”, „Nadobnisiach i koczkodanach”, „Umarłej klasie”, „Wielopolu-Wielopolu”, ale także pierwszą powierniczką, krytyczką i współpracowniczką Kantora w czasie powstawania spektakli. W powyższej książce autorka wiele miejsca poświęca swojej twórczości plastycznej, opisuje powody metamorfoz swego malarstwa,od najwcześniejszych informeli i „pejzaży kontynentalnych” po cykle „hommages”. Pisze o swoich inspiracjach, artystycznych podróżach, odkryciach i spotkaniach. Warto zaznaczyć, iż jest to pierwsza publikacja wspomnień Marii Stangret-Kantor. Tekst ilustrują liczne fotografie – zarówno reprodukcje prac artystki, jak i zdjęcia ze spektakli w których występowała, oraz zupełnie prywatne fotografie dwójki artystów i ich przyjaciół. Wiele z nich pochodzi z prywatnego archiwum artystki i nie było dotąd prezentowanych.
Co czuje człowiek, któremu udało się uciec z piekła syberyjskich tundr?
Nienawiść? Rezygnację? Tęsknotę?
Theodor Kröger, po latach naznaczonych wojną, głodem i cierpieniem, liczy na to, że jego tułaczka dobiegnie końca. W Berlinie, do którego udało mu się dotrzeć, napotyka na swej drodze sierotę z ogarniętej chaosem Rosji. Wraz z upływem lat pomiędzy nim a Nataszą – fascynującą dziewczyną, która wyrośnie na światowej sławy artystkę – zawiązuje się szczególne uczucie.
Natasza. Moje miejsce w twoim sercu to opowieść o miłości, bez której nie ma nadziei na lepsze jutro, to historia, w której ekscytujący Berlin okresu międzywojennego i majestatyczne góry Szwajcarii niekoniecznie mają do zaoferowania więcej niż mała, zapomniana syberyjska wieś…
Zamknąłem za sobą pewien okres życia, w którym bezlitosny los sprowadził mnie z rozpromienionych słońcem wysokości w bezduszną, ponurą ciemność. Zostało mi zabrane światło, jakim opromieniona była moja młodość, światło rozjaśniające i ogrzewające całe moje jestestwo. Zwiodło mnie ono na manowce, podobnie jak moich towarzyszy niedoli na Syberii, którzy bez słowa i pełni pogardy dla życia opuścili słoneczny blask, kierując się w stronę cienia.
Gdy Jim Hutton po raz pierwszy zobaczył Freddiego, nie rozpoznał wielkiej gwiazdy rocka. Także w kolejnych latach nie traktował go jak idola. Zostali przyjaciółmi, nierozłącznymi kompanami i kochankami. Ekscentryczny i kontrowersyjny na scenie, w życiu prywatnym Freddie Mercury był wrażliwym i serdecznym mężczyzną. Uwielbiał wystawne imprezy, ale też pragnął bliskości i uczucia.Hutton pisze szczerze, ale z klasą. Jego historia jest jak przepustka do nieznanego świata muzycznej legendy, daleka od sensacji rodem z brukowej prasy. Jest opowieścią pełną osobistych wspomnień oraz intymnych szczegółów. Hołdem dla Freddiego człowieka, którego świat nigdy naprawdę nie poznał.Freddie Mercury był szczerym człowiekiem i zasługuje na szczerą opowieść.Jim Hutton
Pojedynek z Syberią to relacja z ekspedycji samochodowej wiodącej z Zurychu do Nowego Jorku przez: Syberię, Alaskę, Kanadę i prawie całe terytorium USA. Nikt wcześniej nie przebył tej trasy samochodem. Autor przecierał szlak podróżując bez szczegółowych map i informacji.Książka ukazuje przede wszystkim najtrudniejszy etap wyprawy prowadzący przez tereny byłego ZSRR. W tej relacji bardziej opowiedzianej niż opisanej nie brakuje niesamowitych przygód, jakie musiały przytrafić się w kraju, który nie daje szans przetrwania przeciętnemu turyście.Dzięki Koperskiemu w domowym zaciszu możemy ekscytować się dziką przyrodą, egzotyczną kulturą i niezwykłą przygodą.
Samoocena i test. Moje doświadczenia to bardzo osobisty zbiór refleksji i rozważań, będący próbą połączenia sfery własnych doświadczeń życiowych z płaszczyzną zawodową jednego z najbardziej znanych i cenionych polskich metodologów pedagogiki, teoretyków diagnozy i pomiaru dydaktycznego. Dzieło ma charakter swoistego résumé osobistych i zawodowych osiągnięć profesora Bolesława Niemierki, który większość swojej aktywności badawczej i dydaktycznej poświęcił zagadnieniom oceny szkolnej i problematyce konstrukcji testów. W tej pracy autor w szczególny sposób podjął temat związków między uczeniem się, osiągnięciami szkolnymi a samooceną ucznia przeprowadzając osobistą ocenę (samoocenę) przebiegu własnego życia i ujawniając własne poglądy na liczne kontrowersje od lat trapiące pedagogikę jako naukę. Przez lata oceniając innych, teraz próbuje dokonać oceny samego siebie. Czyni to z pewnego dystansu, jaki stwarza spojrzenie w przeszłość. Przypomina to scenę z jednego z filmów Krzysztofa Kieślowskiego, w którym reżyser-amator, wciąż filmując i podpatrując innych, w ostatnich sekwencjach odwraca kamerę i zaczyna filmować siebie. Szukając, zapewne, w ten sposób jakiejś prawdy o sobie samym. A być może to właśnie samoocena - poczucie własnej wartości (self-esteem), czyli rodzaj postawy wobec siebie lub opinii na swój temat - stanowi swego rodzaju klucz, który otwiera drzwi do wielu edukacyjnych problemów? Wskazuje na to druga część tytułu – Moje doświadczenia.
Adresatami dzieła są pedagodzy, psychologowie, nauczyciele, studenci. Autor wspomina w pracy o kilkuset swoich współpracownikach i osobach, z jakimi był i jest nadal silnie związany. Można przypuszczać, że po książkę chętnie sięgną rzesze Jego uczniów, studentów i wychowanków.
Prof. dr hab. Bolesław Niemierko bada przebieg i wyniki uczenia się młodzieży. Interesują go prawidłowości psychologiczne i pedagogiczne tego procesu oraz metody sprawdzania i oceniania osiągnięć uczniów. Jest pionierem zastosowań testów do tego celu i ostrym krytykiem nadużyć, do jakich w związku z nimi dochodzi w autorytarnych systemach kształcenia. Obecnie pracuje w Zakładzie Wspomagania Rozwoju sopockiego Wydziału Zamiejscowego Uniwersytetu SWPS. Interesuje się także fotografią, tenisem stołowym, pływaniem i kulturą iberyjską.
Kilka dni po urodzeniu Rafał zostaje zarażony gronkowcem, który w przeciągu krótkiego okresu czasu robi czystki w jego organizmie. Cudem udaje się pokonać gronkowca. Mijają lata, a skutki przebytej choroby nie dają o sobie zapomnieć. Zaczyna się ponowna walka o życie.
Postanowiłem opisać swoją historię, aby przeciwstawić się chorobie, żyć każdego dnia z nadzieją i wiarą, spełniać marzenia i nigdy się nie poddawać - mimo wszelkich przeciwności.
Rafał Gierchatowski
Czy na pewno wiemy, gdzie przebiega granica między kobiecością a męskością? I dlaczego boimy się słowa „transpłciowość”?
Zostać Nicole to prawdziwa historia nastolatka, który czuł się dziewczyną.
Kelly i Wayne Mainesowie od dawna marzyli o dzieciach. Adoptowali braci bliźniaków. Jonas i Wyatt byli praktycznie nie do odróżnienia, z wyjątkiem faktu, że jeden z nich czuł się chłopcem, a drugi dziewczyną. Dla małżeństwa Mainesów mogło to oznaczać katastrofę. Zwłaszcza dla Wayne’a – konserwatywnego żołnierza.
Od pierwszych chwil Wyatt bardziej interesował się dziewczęcymi zabawkami i ubraniami. Kiedy chłopcy mieli 5 lat, wewnętrzny konflikt zaczął rozdzierać nie tylko Wyatta, ale i całą rodzinę.
Amy Ellis Nutt opisuje walkę dziecka o własną tożsamość – najpierw jego historię rodzinną, potem zmagania w sądzie.
Jonas i Nicole niedawno skończyli 18 lat, a ich życie uległo diametralnej zmianie. Nicole i jej rodzina znaleźli się w środku medialnej burzy, która rozpętała się w obliczu przełomowej sprawy sądowej w obronie praw dzieci transpłciowych.
Prawdziwa historia, opisana przez nagrodzoną Pulitzerem Amy Ellis Nutt
Bestseller „New York Timesa”
JAK NIE DAĆ SIĘ SŁABOŚCIOM I PROBLEMOM I OBUDZIĆ DRZEMIĄCY W NAS POTENCJAŁ…
PORADNIK DLA NOWOCZESNYCH KOBIET XXI WIEKU
`
Czy masz poczucie, że życie wymyka Ci się spod kontroli?
Czy nieraz nachodzą Cię myśli, że mogłaś inaczej nim pokierować?
Czy masz wrażenie, że problemów przybywa, a Ty nie wiesz, jak sobie z nimi poradzić?
Jeśli odpowiedziałaś twierdząco na choćby jedno z tych pytań, to znaczy, że najwyższa pora, by wziąć się w garść i wyzwolić głęboko skrywane pokłady energii, dzięki którym nabierzesz chęci do życia pełną piersią. Jeszcze nie wszystko stracone!
Życie Roxany Bowgen było pełne paradoksów. Wychowała się w Peru, dorastała w Beverly Hills, a obecnie mieszka w Connecticut. To zapalona podróżniczka, która zwiedziła pół świata. Kiedy przyjechała do Stanów Zjednoczonych, nie znała języka angielskiego, a mimo to poradziła sobie jak mało kto. Zajmowała się handlem, pośredniczyła w obrocie nieruchomościami, organizowała programy pomocy dla krajów Trzeciego Świata. Za każdym razem, gdy życie stawiało ją w trudnej sytuacji, nigdy nie bała się zacząć od nowa, dlatego sama często porównuje się do kwiatu agapantu, zwanego też lilią afrykańską, rośliny, która przy odrobinie pielęgnacji jest w stanie zakwitnąć dosłownie wszędzie.
We Współczesnej bogini Roxana Bowgen wykorzystuje własne doświadczenia, by zachęcić kobiety takie jak Ty do poszerzania horyzontów, zdobycia się na odwagę i cieszenia się pełnią życia. Książkę miejscami czyta się jak ekscytujący memoir, a jej przesłanie inspiruje nas do tego, by nie dać się pokonać problemom i w pełni wykorzystać drzemiący w nas potencjał.
_____
Jesteś tym, co wyrażają Twe myśli. Oto przekaz, który płynie z książki Roxany Bowgen. A zatem przejdźmy do sedna sprawy: o czym teraz myślisz?
– Donna Moffly, Moffly Media
Cudownie napisany poradnik łączący dojrzałą prozę oraz duchowe przesłanie. Ta książka z pewnością stanie się w przyszłości klasycznym dziełem opisującym to, w jaki sposób wykorzystać swój największy potencjał i zacząć żyć pełnią życia
– Nicole Gabriel, autorka książki Finding Your Inner Truth
Przesłanie zawarte w książce Roxany Bowgen? Możemy zmienić w życiu wszystko, co tylko zechcemy. Trzeba tylko wsłuchać się w swój wewnętrzny głos
– Dana Arias, autorka książki Giving Silence a Voice, coach, profesjonalna mówczyni
Anna Seniuk w rozmowie z córką, Magdaleną Małecką
Z miłości porzuciła rolę, która trafia się aktorce raz na sto lat. O mały włos – aż trzykrotnie – nie straciła życia. Zwymyślała komisję egzaminacyjną krakowskiej szkoły teatralnej, uwiodła swą grą rosyjskiego dramaturga i jako pierwsza polska aktorka pokazała na dużym ekranie biust.
A wszystko to – jak sama mówi – zaczęło się w dniu, w którym biegnąc przez krakowski rynek, „przeskoczyła Sukiennice”.
Odżegnuje się od wizerunku ciepłej mamuśki, który przez lata wykreowały media. Marzenia zaczęła spełniać dopiero po sześćdziesiątce. Dziś nie boi się opowiedzieć o swoich życiowych zmaganiach.
Znana z powściągliwości, po raz pierwszy szczerze mówi o swoim prywatnym życiu, walce z chorobą, teatrze, pasjach, miłości i drodze do kariery.
Anna Seniuk – aktorka w błyskotliwej i odważnej rozmowie z córką, Magdaleną Małecką.
Historia Niezwykła, pełna nostalgii i zadumy, ale i młodzieńczej radości autobiografia Arkadego Fiedlera, znanego podróżnika i autora licznych publikacji. Książka o wielkiej miłości i przyjaźni między ojcem i synem. Zapis interesującej podróży do krainy dzieciństwa, młodości, ciepłych wspomnień. Autor we wzruszający sposób opisał wspólne z ojcem wędrówki nad Wartą, wśród dębów rogalińskich, polowania i wyprawy na ryby, marzenia o puszczy Amazonii, egzotycznych motylach - przeżycia, które ukształtowały jego osobowość i wpłynęły decydująco na jego losy. Mój ojciec i dęby to również barwna opowieść o ówczesnym Poznaniu i o mieszkaniu Fiedlerów, w którym zbierała się cyganeria poznańska i zawsze było gwarno i hucznie, o przejściach wojennych i powstaniu wielkopolskim. To także historia rodziny, kultywowania tradycji i pielęgnowania wspaniałej spuścizny. Wznowiona po latach książka (wydanie III) została opatrzona słowem wstępnym autorstwa synów Arkadego Fiedlera - Arkadego Radosława i Marka - strażników pamięci ojca, prowadzących Muzeum-Parcownię Literacką A. Fiedlera w Puszczykowie. Autobiografia otrzymała również nową szatę graficzną, której ważnym elementem są archiwalne zdjęcia, ukazujące opisywane postacie i otaczający je świat. Książkę tę powinien przeczytać każdy miłośnik prozy Fiedlera.
Bruce Chatwin provides a fascinating background to indigenous Australian life.
The songlines are the invisible pathways that criss-cross Australia, tracks connecting communities and following ancient boundaries. Along these lines, Aboriginals passed the songs which revealed the creation of the land and the secrets of its past. In this magical account, Chatwin recalls his travels across the length and breadth of Australia seeking to find the truth about the songs and unravel the mysteries of their stories.
O domach, o dzieciach, parach, Zośce, dziewczęcości i Wariatkowach. O tym, czego nie lubił Ojciec, a co i owszem. O zwyczajnych i nadzwyczajnych zwrotach życia... Więc o wszystkim. Z nieskrępowanej niby to pogawędki - z Czytelnikiem, przecież i trochę ze sobą samym - Andrzej Żuławski wysnuwa opowieść niezwykle barwną i wcale niebłahą.
Leszek Długosz – śpiewający poeta, w rzeczywistości artysta i twórca, spełniający się w ileż szerszym zakresie. Kompozytor, pianista, aktor, felietonista („Czas Krakowski”, „Rzeczpospolita”, „Dziennik Polski”). Długoletni współpracownik krakowskich Arcanów. W tygodniku „wSIECI” prowadzi autorskie „okienko poetyckie”. Opublikował szereg zbiorów poezji i płyt autorskich, m.in. Z tego co jest, Dusza na ramieniu, Po głosach, po śladach…, Pamiętać. W 2016 roku z okazji 75. urodzin autora ukazał się jubileuszowy wybór jego wierszy Ta chwila, ten blask lata cały… Jest autorem oraz wykonawcą licznych programów radiowych i telewizyjnych („Literatura wg Długosza”, „Przyjemności niedzieli”). Koncertuje na terenie całego kraju, występował w większości krajów europejskich, w Stanach Zjednoczonych, w Kanadzie, w Rosji, na Syberii. Jako aktor wystąpił w kilku filmach (m.in. w Trzeciej części nocy i Na srebrnym globie Andrzeja Żuławskiego). W okresie świetności Piwnicy pod Baranami, w latach 60. i 70., jedna z najbardziej twórczych osobowości tego Zespołu. Laureat Nagrody Miasta Krakowa, stypendysta rządu francuskiego, Mistrz Mowy Polskiej 2007. Przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego uhonorowany Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, przez prezydenta Andrzeja Dudę odznaczony Krzyżem Komandorskim.
O książce tej, swoich wspomnieniach piwnicznych, mówi tak: „W mojej opowieści starałem się selekcjonować materię i włączać do niej przędziwo autentyczne. Więc to, czegom sam doświadczył. W czym brałem udział, co widziałem, słyszałem. Co opowiadano mi wtedy... Byłoby pięknie, gdyby Czytelnik, kończąc lekturę i niczym drzwi za sobą zamykając okładkę tej książki, miał wrażenie, że znowu tam był. Trafił tam jeszcze raz? I odzyskał, w rzeczywistości przecież nigdy niezaistniały, ten jeszcze jeden wieczór w tamtej Piwnicy... Gdybyż jeszcze było i tak , że ożywione myśli i poruszone Jego serce, znów w tamtą stronę, żeby znów chciały tam biec…”
Kogo tu nie ma? W wielowątkowej opowieści o słynnych rodach, trzęsących Los Angeles i Kalifornią, a poprzez kino Ameryką i światem, usłyszymy Lauren Bacall i Arthura Millera, Gore Vidala i Joan Didion, Dennisa Hoppera i Katherine Hepburn, ale także samych członków opisywanych klanów - całych „rodzin paczłorkowych” powiększających się wraz z kolejnymi małżeństwami i rozwodami - oraz ludzi, będących na ich usługach, świadków najróżniejszych wydarzeń, trzymanych przez lata w tajemnicy lub kompletnie zmienianych w oficjalnych wersjach.
Dzieje Los Angeles są jak podniecająca przejażdżka kolejką górską, która stopniowo zamienia się w koszmar – stwierdza jeden z bohaterów i zarazem narratorów tej historii, splatanej przez autorkę niczym perfekcyjny warkocz, przywodzący na myśl „samomówiące” książki noblistki Swietłany Aleksijewicz. W pięciu panoramicznych, zazębiających się rodzinnych sagach ów koszmar miewa różną postać.
Choć w „Na zachód od Edenu” anegdota goni anegdotę, a szokujące bogactwo, ciężkie od diamentów i rubinów, wkładanych przez znudzone żony do kąpieli w nowym basenie, sąsiaduje z brakiem jakichkolwiek skrupułów i skrajnym egoizmem, ta znakomita książka jest czymś znacznie więcej niż opowieścią o Ameryce w jej skrajnym wydaniu. Owiana specyficzną nostalgią, oświetlająca zdarzenia z różnych, wykluczających się stron, jest kapitalną wiwisekcją ludzkiej natury i ilustracją słynnego cytatu z Chandlera, że prawo jest wtedy, gdy je sobie kupisz, i na miarę tego, ile zapłaciłeś.
Ile prawdy jest w legendach i plotkach o rosyjskich nowobogackich? Jak wiele opowieści na temat tamtejszych oligarchów odpowiada rzeczywistości?
„Sceny z życia rosyjskich milionerów” to wiarygodna relacja z pierwszej ręki. Autorka, Marie Freyssac, przez kilkanaście miesięcy była blisko mieszkańców Rublowki – jednej z najbogatszych dzielnic Moskwy. Uczyła tam dzieci rosyjskich milionerów języka francuskiego, dobrych manier i zasad etykiety. To nie sensacyjny zapis obyczajów panujących w domach niezwykle bogatych ludzi, raczej wyważona, niemal socjologiczna relacja osoby, która pilnie przyglądała się codzienności osób przyzwyczajonych do luksusu.
Audiobook zaskoczy, momentami rozbawi, innym razem przerazi. Zaskakujące historie, które wydają się nierealne, a które Marie Freyssac miała okazje obserwować z bliska nie tylko w domu swoich pracodawców, ale również ich sąsiadów i przyjaciół.
Przed Wami błyskotliwa opowieść kobiety, która przybyła z innego świata i bacznie obserwowała ten, w którym nagle przyszło jej żyć.
Na początku jest szalony pomysł, by udać się w podróż poślubną... motorem i ruszyć po przygodę życia, tak daleko, jak to możliwe, czyli, jak wskazują mapy, do Szanghaju. Stanisław Bujakowski dosiada maszyny B.S.A. o mocy 10 koni mechanicznych, Halina mości się w doczepionym do motocykla koszyku i tak zaczyna się niesamowita historia. Jest sierpień 1934 roku. Podróż młodej pary trwa rok i siedem miesięcy, szlak wiedzie przez całą Azję, od Turcji, poprzez Syrię, Irak, Persję, Indie, Burmę, Indochiny do Chin, prawie 24 000 kilometrów.
To osobista i autentyczna relacja związana z czasem zakładania pierwszej w Polsce prywatnej farmy jeleni na Mazurach. Jest to niekiedy zabawna, a niekiedy nieco dramatyczna historia człowieka, który mieszkał wiele lat w Anglii i wraca do Polski po to, by zmagać się z popegeerowska rzeczywistością. Dokonuje pionierskich wyczynów pośród fantastycznych, ale i często bardzo nieprzyjaznych ludzi. Jest to prawie kryminał umiejscowiony pośród pięknej przyrody, zwierząt, ludzi i obyczaju.
Istotna role w książce odgrywa odnoszenie się do historii ciekawych miejsc Warmii i Mazur, a przede wszystkim do głębokiej, odchodzącej już tradycji polskiej i tworzenia nowych jej form o zupełnie odmiennych standardach.Decyzja o przeniesieniu się na wieś nie tylko otworzyła nowy rozdział w życiu bohaterów, ale przede wszystkim zbliżyła ich do polskiej ludowej obrzędowości, do której tak chętnie odwołujemy się w naszych wyobrażeniach o sielskim życiu na wsi.
Maciek Hawrylak – autor i bohater książki "Ciekawość następnego dnia" urodził się w 1959 roku w Polanicy-Zdroju. Dzieciństwo spędził w domu otoczonym lasami i wzgórzami w dzielnicy Sokołówka. Już wtedy można było się zorientować, z czym są związane jego pragnienia – ciągle ganiał po okolicy, szukając pierwszych przygód i bacznie obserwując przyrodę. Z czasem przerodziły się one w pełne wrażeń samotne wyprawy po wielu krajach świata, które Maciek godził z pracą zarobkową i wyczynowym uprawianiem sportu. Stworzył sobie dwa światy składające się z intensywnego życia towarzyskiego i samotnej tułaczki po górach i bezkresnych przestrzeniach, które pokonywał rowerem, śpiąc pod gołym niebem i gotując na ognisku. Książka ta przedstawia człowieka, który potrafił wszystkie swoje marzenia zrealizować, pokazując przy tym, ile hartu ducha i zawziętości potrzeba, aby dojść do celu swoich pragnień. Niejeden czytelnik po zapoznaniu się z treścią tej książki zastanowi się nad swoim życiem i zaczerpnie energię do dalszych działań.
11 września 2016 roku to dzień beatyfikacji w Astanie księdza Władysława Bukowińskiego (1904–1974), niestrudzonego i bohaterskiego, który poświęcił swoje życie pracy duszpasterskiej wśród żyjących tam katolików. Mimo ciężkich doświadczeń, jakich doznał jako więzień sowieckich łagrów, przyjął dobrowolnie w 1954 roku obywatelstwo ZSRS, nie chcąc opuścić zapomnianych i żyjących bez opieki duchowej Polaków i Niemców, rzuconych przez los do Karagandy i na ogromne terytoria Kazachstanu i innych sąsiednich republik. Więziony wielokrotnie za nielegalną działalność duszpasterską pozostał wierny do końca swemu powołaniu.
Wspomnienia z Kazachstanu to bardzo osobista relacja księdza Bukowińskiego z jego pracy, napisana podczas krótkiego pobytu w Polsce w 1969 roku na prośbę kardynała Karola Wojtyły.
Książka ta ukazała się przed laty w Paryżu, jako pierwsza publikacja wydawnictwa "Spotkania". Jej maszynopis został przekazany Piotrowi Jeglińskiemu przez papieża Jana Pawła II.
„Cieszę się, że postać tego bohaterskiego kapłana nie idzie w zapomnienie. (...) Bogu dziękuję, że mogłem go osobiście poznać, budować się jego świadectwem i wspierać w każdy możliwy w tamtych czasach sposób”
fragment listu Jana Pawła II do kard. F. Macharskiego z 2004 r.
Jak nie dać się propagandzie
"Władza boi się analizy języka, zdemaskowania środków językowych, przy pomocy których chce oddziaływać" - mówił Leszek Kołakowski o rządzących PRL-em.
Swoisty “dziennik demaskatora” prowadził od lat 60. aż do upadku komunizmu w roku 1989 znakomity literaturoznawca Michał Głowiński.
Wiele haseł z niniejszej książki okazuje się nie tylko historycznym zapisem minionych czasów. Głowińskiego “komentarze do słów” stały się po latach, w wydawałoby się zupełnie innej rzeczywistości, ponownie aktualne.
Politycy znów wskazują z jednej strony “patriotów”, z drugiej tych, których żywiołem są “knowania”, przywódca rządzącej partii szuka spisków, bo przecież “to nie przypadek, że...". Tak jak niegdyś przeciwnicy (a dokładniej “wrogowie wszelkiej maści”, “hałastra”, a nawet “robactwo”) są “zaciekli i zajadli”, lokują się “w określonych kołach”, są “inspirowani z zewnątrz”, “ujadają”, ich działania to “awanturnictwo” i “demagogia”, a nade wszystko “przeszkadzają” w budowaniu lepszej Polski.
Wszystkie teksty w tej książce pochodzą sprzed 1989 roku. A jednak „Zła mowa” to nieustannie aktualny podręcznik dla każdego kto nie chce poddać się propagandzie.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
