Legenda g-moll op. 17 w oryginale na skrzypce i fortepian powstała w 1859 roku w Ostendzie, pod wpływem gorącego uczucia do Izabeli Hampton, przyszłej żony Henryka. Tęsknota, ból i miłość emanują z każdego elementu dzieła, toteż wszystkie czynniki podporządkowane są nadrzędnym celom wyrazowym: molowa tonacja, liryczna, śpiewna melodia, balladowa nastrojowość, stopniowanie napięcia poprzez narastające tremolo akompaniamentu, kontrast tonacyjny - w części środkowej G-dur. Utwór jest typowo romantyczną miniaturą, o prostej trójczłonowej budowie ABA. W całości zawiera duży ładunek ekspresji. Transkrypcja wiolonczelowa zachowuje oryginalną tonację i charakter utworu, a także partię fortepianową. Niezbędne zmiany ograniczone zostały do minimum.
Utwór, który powstał na zamówienie czeskiego wiolonczelisty Milosa Sadlo, to wynik rzemieślniczej inwencji dyktującej ujęcie prostej tematyki muzycznej w klasyczną formę, która zaskoczyła nawet samą kompozytorkę. Mimo prostoty i jasności konstrukcji, wiolonczela wcale nie ma łatwego zadania; dużo tu przebiegów ruchliwych, opartych na staccatach, obejmujących rozległe ambitus melodii. Instrument zwyczajowo może ,,pośpiewać dopiero w II części, aby w Finale wrócić do stanu skocznej wesołości, z której wyłaniają się oba tematy regularny I o rzadko, nawet u klasyków, spotykanej regularności i II będący jakby wersją ,,cantabile, zdecydowanie tu silniejszego tematu I.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?