Kolejne, trzecie już wydanie "Zabłocia", rozszerzone i poprawione wydanie kolejnego – po Żydowskim Krakowie, Podgórzu, Zwierzyńcu, Kleparzu, Garbarach, Okolicach Krakowa, Prądniku Czerwonym, Płaszowie, Nowym Świecie i Nowej Hucie – przewodnik naszego wydawnictwa po pewnej części (mikro-dzielnicy) Krakowa. Jak zwykle niezwykle dobrze udokumentowane, ze znakomitymi zdjęciami Pawła Kubisztala oraz ok. 30 zdjęciami archiwalnymi. Lektura obowiązkowa dla wszystkich wielbicieli Krakowa, wszak na Zabłociu mamy i MOCAk czyli krakowskie Muzeuum Sztuki Nowoczenej, mamy tu Fabrykę Schindlera, najczęściej odwiedzane z polskich muzeów, a nie tylko bo tu i dawne fabryki, młyny, kluby sportowe. Kawał przemysłowej i nie tylko historii Krakowa. Zawiera to, co według autorów charakteryzuje dawne dzieje Zabłocia - histrie zakładów przemysłowych, fabyk, bocznic kolejowych, najsłynniejszych obiektów i mieszkańców. – Z której fabryki pochodzi krzyż na Giewoncie?– Skąd wzięła się nazwa parku Stacja Wisła?– Gdzie znajduje się najstarszy dom na Zabłociu?– W którym miejscu możemy zobaczyć słynną Fabryka Oskara Schindlera– i co jeszcze mieściło się pod tym adresem?– Cóż to była Miejska Rzezalnia?– Gdzie na Zabłociu stacjonowali powojenni „żołnierze niezłomni”?– I właściwie gdzie dokładnie znajduje się Zabłocie?Na wszystkie powyższe pytania i na wiele związanych z dziejami Zabłocia – dawnej przemysłowej części Podgórza – odpowiada poniższy przewodnik.Zawiera to, co według nas pozwala naszkicować obraz Zabłocia lat minionych – historie fabryk, bocznic kolejowych, najsłynniejszych obiektów, ale także, choć dość szczątkowo, jego mieszkańców.Mamy wielką nadzieję, że niniejsza lektura pomoże uruchomić wyobraźnię, dzięki której do uszu Czytelnika dolecą dźwięki huczących maszyn z fabryki żelaza, wy-czuwalny stanie się zapach mydła od Śmiechowskiego albo chleba pieczonego nad ranem w Młynie Ziarno. Być może przerazi Państwa huk spadającego gdzieś nieopodal bombowca Liberator, usłyszą Państwo świst lokomotyw wjeżdżających na bocznicę stacji Wisła lub gromkie brawa po golu strzelonym przez drużynęKS Podgórze.Takich wrażeń z lektury niniejszego przewodnika Państwu życzymy.
Historia Macieja Kozłowskiego – historyka, dziennikarza, publicysty, działacza opozycji w okresie PRL i dyplomaty – to dowód, że mosty buduje się z działania, odwagi i empatii. Miał dwadzieścia lat, kiedy zdobywał najwyższe szczyty świata i pracował jako górnik na Spitsbergenie. Miał dwadzieścia trzy lata, kiedy zdecydował się przemycać do PRL-u książki wydawane poza cenzurą na Zachodzie. Miał 25 lat został skazany za to na 4,5 roku więzienia. I miał pięćdziesiątkę, kiedy został dyplomatą MSZ wolnej Polski.A zatem: od przerzutu „Kultury” przez „żelazną kurtynę” i „proces taterników”, przez dyplomację w USA i Izraelu, po batalię o prawdę w lustracyjnych sądach – efektem jest intrygujący reportaż z pierwszej linii polskich i światowych przemian.Ta opowieść to ważne spotkania (Giedroyć, Turowicz, Karski, Kazik „Ratajzer” Rotem), burzliwe przygody ambitnego alpinisty, przemytnika wolnych książek i więźnia politycznego oraz przenikliwe analizy współczesności (choćby o Bliskim Wschodzie i populizmie XXI wieku). Do tego rozdział o… futbolu w Krakowie, odsłaniający wielokulturowe korzenie polskiego sportu, ale i stadionowy hejt.To także podręcznik odporności: jak bronić wspólnoty przed językiem nienawiści, jak łączyć wartości z pragmatyzmem, jak korzystać z siły Unii Europejskiej. A przy tym – piękna gawęda o miłości, rodzinie i przyjaźniach, które niosą przez epoki.Dla kogo?Dla tych, którzy chcą rozumieć, a nie tylko reagować. Maciek Kozłowski – człowiek wolności i budowania mostów. Jego biografia – od „Kultury” po Tel Awiw i Gazę – tłumaczy teraźniejszość. Mówi o tym, jak nie palić świata. Jest szczepionką na populizm.
Kolejne, piąte już, wydanie przewodnika po Podgórzu, jeszcze lepsze, z jeszcze większą ilością zdjęć pozwoli lepiej poznać tę dzielnicę Krakowa. A jest co poznawać: Czy wiecie, gdzie jest domniemana mogiła legendarnego założyciela Krakowa? Gdzie powstawała słynna "Lista Schindlera"? Gdzie widać mury krakowskiego Ghetta?A gdzie kiedyś mistrz Jan Twardowski z diabłem paktował? Gdzie wreszcie przybywają setki tysięcy pielgrzymów z całego świata? Tak wszystko to w Podgórzu. I to wszystko znajdziecie w naszym przewodniku. Jedynym, unikalnym, i napisanym i wydanym przez fanów tej dzielnicy. A dodatkowo mnóstwo zdjęć, także archiwalnych. Kilka polecanych tras zwiedzania oraz opisy tematyczne, ot choćby o podgórskich schodach, jedynych takich w Krakowie.
Helena P. Bławatska (1831-91) rosyjska pisarka teozofka i spirytystka, założycielka istniejącego do dziś Towarzystwa Teozoficznego, autorka kilku książek zarówno o Indiach w których wiele lat mieszkała, jak i przede wszystkim o okultyzmie, spirytyzmie, wiedzy tajemnej. Książką zasadniczą dla zrozumienia jej myśli jest (oprócz Doktryny tajemnej) właśnie Klucz do teozofii.Jak pisze autorka w przedmowie do książki: Nie jest to całkowity, wyczerpujący wykład teozofii, jest to zaledwie klucz do otwarcia wrót, które mogą wprowadzić w głębsze studia. Daje zarys religii mądrości i tłumaczy jej podstawowe zasady; odpowiada równocześnie na różne zastrzeżenia zwykłego człowieka Zachodu, usiłując przedstawić nieznane mu pojęcia. A na pytanie czy teozofia to religia odpowiada: Nie jest religią. Teozofia jest boską wiedzą, jest nauką...I dalej: Nie jest to więc Mądrość Boga (...), lecz mądrość , jaką posiadają bogowie. A poznamy też związki/relacje teozofii z buddyzmem, filozofią hellenistyczną, różnice i związki z okultyzmem, spirytyzmem, założenia ruchu teozoficznego, relacje z gnostykami, neoplatonikami. To jest po prostu doskonały Klucz do teozofii.
Rudolf Eucken (1846-1926) niemiecki filozof, pisarz, laureat Nagrody Nobla (1908) z dziedziny literatury, zwolennik tzw. Idealizmu w filozofii, przeciwnik pozytywizmu, naturalizmu, w dziejach człowieka za najważniejszy uważał pierwiastek duchowy. I takie właśnie przesłanie stało się kanwą jego najważniejszego dokonania filozoficznego czyli książki Wielcy myśliciele i ich poglądy na życie. W tej obszernej pracy przedstawia poglądy najważniejszych filozofów. Część pierwszą poświęca epoce greckiej, zaczynając od Platona i Arystotelesa, poprzez myśl epikurejczyków i stoików aż do Plotyna. W części drugiej omawia Chrześcijaństwo, zaczynając od rozważań o charakterze chrześcijaństwa i poglądach Jezusa na życie, poprzez analizę dzieł Świętego Augustyna i nieco mniej obszernie świętego Tomasza aż po reformatorów Lutra, Cwingli i Kalwina. W części trzeciej i ostatniej zajmuje się czasami nowożytnymi od czasów renesansu (Mikołaj z Kuzy, Giordano Brun) przez okres Oświecenia (tu zajmuje się m.in. Kartezjuszem, Leibnizem, Spinozą) i reakcji przeciwko niemu, ze szczególnym uwzględnieniem idealizmu niemieckiego (Kant, Goethe, Schiller, a dalej Fichte, Hegel, Schopenhauer) aż do prawie końca XIX wieku czyli z jednej strony pozytywizm, a z drugiej nietzscheanizm.
Margaret Mead (1901-78) rozpoczęła swoją błyskotliwą karierę naukową od studiów antropologicznych na Samoa. Prowadziła później badania terenowe wśród Indian amerykańskich na kolejnych wyspach Pacyfiku (m.in. na Nowej Gwinei, na Bali) i w wielu innych miejscach. Zawsze koncentrowała się na kulturze, tożsamości, w tym szczególnie tożsamości seksualnej czy pokoleniowej. Interesowały ją – jakże ciągle istotne – studia nad zmianami społecznymi. Obecnie uznawana jest za jednego z klasyków socjologii.Problemy wychowawcze kolejnych pokoleń były „od zawsze”. Co jednak zmieniło się w społeczeństwach w wyniku przyspieszenia rozwoju społeczno-gospodarczego i w wyniku coraz mniejszej stabilności systemów politycznych? Jak działają grupy rówieśnicze? Jak odejść od szkolnej rutyny wychowania? Jaki mają wpływ na młodzież media elektroniczne? (Pisała to pod koniec lat 60. XX wieku, mając na myśli telewizję, ale proroczo wręcz interpretując rozwój kultury obrazkowej). Na te i wiele innych próbuje odpowiedzieć Margaret Mead w Kulturze i tożsamości. Studium dystansu międzypokoleniowego.Dzisiaj im przyspieszenie jest znacznie bardziej radykalne, tym – paradoksalnie – diagnozy autorki stają się bardziej aktualne.
Karen Horney (1885-1952) – amerykańska psycholożka, psychiatra, psychoterapeutka, urodziła się w Niemczech, była jedną z pierwszych kobiet, które ukończyły tam studia medyczne (1911). Niedługo potem zetknęła się z Freudowską psychoanalizą, którą studiowała pod kierunkiem Karla Abrahama. W 1932 roku podobnie jak wielu intelektualistów, wyemigrowała do Stanów Zjednoczonych. Tam też powstały wszystkie jej książki, w których stopniowo coraz bardziej krytycznie odnosiła się do Freuda. Współpracowała i przyjaźniła się z Erichem Frommem, Margaret Mead, Paulem Tillichem i Ruth Benedict. Karen Horney poszukiwała i odkrywała nowe drogi nie tylko w psychoanalizie. Cała jej biografia o tym świadczy. Była kobietą bardzo odważną, niezależną i dociekliwą. Można powiedzieć, że zarówno swymi poglądami, jak i stylem życia wyprzedzała swoją epokę co najmniej o dwa pokolenia. Nasuwają się analogie z Marią Skłodowską-Curie. Może stąd, z tej nowoczesności, taka jej popularność do dzisiaj. Gdyby Alfred Nobel przewidział swoją nagrodę także dla humanistów, na pewno by ją otrzymała. Do jej najważniejszych dzieł należą Nowe drogi w psychoanalizie, Nasze wewnętrzne konflikty, Autoanaliza i Neurotyczna osobowość naszych czasów (wszystkie dostępne w serii Meandry kultury) i właśnie Nerwica a rozwój człowieka. Zajmuje się w niej autorka jakże ważnym problemem naszych czasów - dotykającą coraz większe ilości ludzi nerwicą. Jej przyczyn upatruje w nieprawidłowym wychowaniu, w idealizowaniu własnego "ja", tyranii powinności, samoaliencji, urażonej dumie, konieczności pogoni za sukcesem za wszelką cenę. Wskazuje także drogi wyjścia i ta część jej pracy mimo upływu lat ciągle pozostaje niezmiernie przydatna, by radzić sobie z samym sobą, Innymi, światem.
Profesor Tadeusz Popiela (ur. 1933) - wybitny polski lekarz, chirurg, gastroenteolog i onkolog, wieloletni rektor Akademii Medycznej w Krakowie, prezydent European Society of Surgery, doktor honoris causa Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie, Akademii Medycznej w Warszawie i we Wrocławiu, a to niejedyne tytuły, osiągnięcia, zasługi profesora - w rozmowie ze Stefanem Ciepłym o życiu i medycynie. Przedstawiają w niej życiowe (nie tylko medyczne, często także poltyczne) wybory Profesora. Fascynująca biografia wybitnego lekarza! Jak pisze prezydent Aleksander Kwaśniewski: Bohater - wybitny lekarz, uczony, profesor, rektor i wychowawca wielu pokoleń chirurgów oraz zawsze wrażliwy społecznik. Człowiek lewicy w pasjonującej rozmowie o życiu, historii, medycynie i codziennych zmaganiach dla dobra ludzi. Rozmowa rozpoczęła się przed ponad dwoma laty w gabinecie Profesora przy ulicy Goetla w Krakowie. Miała przy tym przeszło dwieście epizodów (nagrań), drugie tyle ich korekt i autoryzacji, wreszcie w sferze niemedycznej(bo dziennikarz Stefan Ciepły jest nieomal rówieśnikiem bohatera) dziesiątki sporów o kształt przeszłości.Stąd fabuła rozważań Profesora o życiu i medycynie jest może niekonsekwentnie „rwana”, ale też na przestrzeni przeszło 90 lat życia Profesora różne wątki siłą rzeczy mogły być ujęte tylko fragmentarycznie.
Fiodora Dostojewskiego (1821-81) bardzo wielu uważa za najwybitniejszego rosyjskiego pisarza, niewątpliwie był czołowym przedstawicielem (obok Tołstoja i Turgieniewa) rosyjskiego realizmu, wielkim pesymistą, człowiekiem skazanym przez carat na katorgę, a potem przeciwnikiem idei socjalistycznych. Do jego najważniejszych dzieł należą "Zbrodnia i kara", "Bracia Karamazow", czy "Biesy" Napisane w 1864 roku "Notatki z podziemia" uważa się - słusznie - za zapowiedź tych najsłynniejszych powieści, za prekursorską, w swoim egzystencjalistycznym wydźwięku, a wielu zalicza ją do najwybitniejszych osiągnięć pisarza. Problem wolnej woli, problem rewolucji, którą główny bohater uważa za głupią, polemizując tutaj z liberalną inteligencją rosyjską; problem zła w człowieku.Ta spowiedź podstarzałego, samoizolującego się od społeczeństwa rosyjskiego inteligenta daje prawdziwy obraz "czarnej duszy". Wyalienowanie ale wraz z samowywyższeniem, niezdolnością do nawiązywania relacji, pogardą dla innych (relacja głównego bohatera z prostytutką Lizą, jedyną którą mógłby pokochać, ale oczywiście odrzuca taką możliwość), poczucie krzywdy i chęć odwetu na świecie, który go ignoruje (zapowiedź teorii resentymentu). Jak pisze w przedmowie Nadieżda Michnowiec Podziemny człowiek referuje nowatorstwo własnych myśli, ma siebie za głosiciela niejednej nowej idei, za nowego Napoleona. Wszyscy płaczą i mnie całują (bez tych reakcji byliby straszliwymi bałwanami), a ja bosy i głodny spieszę głosić nowe idee i pokonuję wsteczników pod Austerlitz. Rojąc, zajęty jest bohater poszukiwaniem atrybutów swego majestatycznego statusu: odmiennie, aniżeli w przypadku historycznej postaci Napoleona, widzi siebie jako bosego i głodnego, jako człowieka, co za nic ma pokusy tego świata. I tworzy swój niemalże boski obraz: Pojawię się nagle na świecie Bożym, a nuż nawet na białym koniu i w laurowym wieńcu.Ten ostatni, jak pamiętamy ze starogreckich mitów, był ozdobą głowy boga Apollina. Laurowy wieniec nosił również legendarny czwarty rzymski cesarz, Ancus Martius. Jednakże wszystkie te dotyczące nakrycia głowy rojenia podziemnego człowieka raz po raz nie doczekują się realizacji.... Niewielka, , bardzo głęboka opowieść, w gruncie rzeczy pierwsza z wielkich i kto wie czy nie najbardziej mroczna powieść Dostojewskiego.
Ernst Cassirer (1874-1945) - niemiecki filozof pochodzenia żydowskiego, prof. i rektor na Uniw. w Hamburgu,w 1933 roku wyemigrował do Anglii, potem Szwecji (w 1939 roku przyjął szwedzkie obywatelstwo) i USA. Neookantysta, uczeń Hermana Cohena, ostatni wybitny przedstawiciel idealistycznej Szkoły Marburskiej, autor kilkunastu rozpraw w tym 3-tomowej Philosophie der symbolischen Formen, której skróconą, syntetyczną wersję, przedstawił po angielsku, już będąc w USA. To właśnie napisany i opublikowany w 1944 roku Esej o człowieku. Wedle Cassireaczlowieka od świata przyrody odróżnia umiejętność posługiwania się symbolami, wręcz można go zdefiniować jako animal symbolicum. Jak pisze H. Buczyńska według Cassirera Człowiek sam tworzy swój świat. Ujmuje on świat przedmiotowy poprzez formy symboliczne i dlatego nie ma nigdy bezpośredniego kontaktu z przedmiotami.Na jego kontakt ze światem wpływ ma tradycja, wyobrażenia, pojęcia; pośredniczą one w stosunku między człowiekiem, a światem (...) Twórcą świata kultury jest sam człowiek. W podzielonym na dwie części Eseju o człowieku zajmuje się Cassirer z jednej strony zagadnieniem "Czym jest człowiek", rozpatrując symbol jako klucz do ludzkiej natury oraz relacjami człowieka i kultury, w kontekście mitów, języka, sztuki, historii czy nauki.
Stendhal, właśc. Henri Beyle (1783-1842) – francuski pisarz, eseista, wśród jego realistycznej prozy za najważniejsze uważa się dzienniki z Podróży, „Pustelnię parmeńską” oraz – przede wszystkim Czerwone i czarne. Jak pisze Krystyna Falicka (w „Dziejach literatur europejskich”): „Czerwone i czarne” to obraz współczesnego autorowi społeczeństwa, w który wplata się historia kariery młodego człowieka z ludu, pracowicie i systematycznie wspinającego się po szczeblach drabiny społecznej, dzięki trzeźwości graniczącej z wyrachowaniem oraz konsekwencji i systematyczności. Bohater ponosi klęskę wówczas, gdy jedynym motywem jego czynów staje się nieopanowane i gwałtowne uczucie. Schemat fabuły przypomina powieści Balzakowskie, ale u Stendhala punkt ciężkości spoczywa nie tyle na studiowaniu mechanizmów społecznych, ile na ukazywaniu mechanizmów psychologicznych ambitnej jednostki, walczącej o swoją wielkość w pełnym miernoty społeczeństwie (…) Tworząc postać Juliana Sorela realizuje Stendhal, pierwszy przed Proustem, typ atomistycznej wręcz analizy psychologicznej, ukazując drobne wzruszenia i niepewności, wahanie i dojrzewanie decyzji, obawę i mobilizujący wysiłek woli, prowadzący do realizacji zamierzeń. Jego bohater obdarzony jest niezwykłą inteligencją i darem introspekcji, a wyraźnie zarysowany cel jego działania oraz praktyczny, życiowy charakter tego celu, różnią go zasadniczo od większości bohaterów romantycznych. Równie oryginalną i wykraczającą poza konwencje epoki cechą Juliana Sorela jest amoralizm i pragmatyzm, ujawniający się w jego działaniach, podporządkowanych całkowicie zasadzie skuteczności. Co ciekawsze, Stendhal oparł swoją powieść o autentyczną historię tragicznie zakończonej kariery syna kowala z okolic Grenoble opisywanej w ówczesnej prasie. Książka ze względu na swoją nieobyczajność i krytykę ówczesnych stosunków społecznych i roli Kościoła katolickiego w 1864 roku trafila na Indeks Ksiąg Zakazanych
Dale Carnegie (1888-1955) - amerykański pisarz, psycholog, historyk, specjalizujący się w psychologii motywacji, rozwoju osobistego, umiejętności interpersonalnych. Choć nigdy nie zdobył formalnego, akademickiego wykształcenia (skończył jedynie Kolegium Nauczycielskie w Warrensburgu), motywację i wiedzę praktyczną zdobył prowadząc sprzedaż różnych artykułów. Prowadził także kursy dla początkujących biznesmanów. Przełomem w jego karierze (a zarabiał początkowo tylko ok 30 $ tygodniowo) okazał się poradnik "Jak zdobyć przyjaciół i zjednać sobie ludzi". Trafił do milionów ludzi i przetłumaczono go naponad 30 języków. Kolejnym jego wielkim hitem stał się bestselerowy Jak przestać się martwić i zacząć żyć. Jest to napisana w 1948 roku książka o samopomocy. Jej cel to znalezienia sposobu na to, jak przestać się martwić. Jej celem to poprowadzenie czytelnika do przyjemniejszego i bardziej satysfakcjonującego życia, pomagając mu stać się bardziej świadomym nie tylko siebie, ale także innych wokół. Carnegie stara się poruszyć codzienne niuanse życia, tak aby czytelnik skupił się na ważniejszych aspektach życia, a nie martwił się "pierdołami".
Stefan Czarnowski (1879-1937) - jeden z najwybitniejszych polskich socjologów i kulturoznawców, uczeń Emila Durkheima ale uznający także znaczenie marksizmu w naukach społecznych, autor kilkunastu książek, m.in. Zjawisko religijne, Studia z dziejów kultury celtyckiej, Kultura, Kult bohaterów i jego społeczne podłoże. Studia z dziejów ideologii i filozofii społecznej obejmują opublikowaną w 1928 roku rozprawę Filozofia społeczna w Polsce w końcu XVIII i na początku XIX wieku wraz z artykułami o myśli Stanisława Staszica pod tytułami i oraz studium Idee kierownicze ludzkości, a także artykułami o reakcji katolickiej w Polsce w końcu XVI i na początku XVII wieku, o podłożu ruchu chłopskiego oraz o części marginesu społecznego pt. Ludzie zbędni w służbie przemocy.
Fiodora Dostojewskiego (1821-81) bardzo wielu uważa za najwybitniejszego rosyjskiego pisarza, niewątpliwie był czołowym przedstawicielem (obok Tołstoja i Turgieniewa) rosyjskiego realizmu, wielkim pesymistą, człowiekiem skazanym przez carat na katorgę, a potem przeciwnikiem idei socjalistycznych. Do jego najważniejszych dzieł należą Zbrodnia i kara, Bracia Karamazow, Idiota czy Biesy. Napisana w czasie zesłania na Syberię i opublikowana w 1859 roku Wieś Stiepańczykowo i jej mieszkańcy dowodzi jak niezwykle bystrym obserwatorem rosyjskich przywar, ale także jak potrafił być satyryczny, a czasmi wręcz po prostu dowcipny. Bardziej tu czujemy ducha Gogola niż Dostojewskiego. Napisana z punktu widzenia gościa, młodego studenta Siergieja Aleksandrowicza, siostrzeńca pułkownika (gospodarza) Jegora Ilicza Rostaniewa, opowieść przedstawia wieś Stiepanczykowo rządzoną, wcale nie przez pułkownika, ale jego rezydenta, nieznośnego Fomę Fomicza Opiskina, ktore przez różne manipulacje rządzi pułkownikiem i całą jego rodziną wprowadzając nieznośną atmosferę. Postać Fomy jest tak karykaturalna, że aż zastanawiamy się, jak tego typu persona mogła tak zmanipulować całą wieś i jej mieszkańców. Ten świętoszkowaty despota ze wsi Stiepanczykowo jakożywo przypomina nam także i współczesnych polityków. A których, to już sobie sami Państwo dopowiedzą.
Szósty tom Utworów powojennych najbardziej warszawskiego z warszawskich pisarzy Stefana Wiecheckiego Wiecha obejmuje felietony publikowane przez autora w latach 1953 i 1954. Jak zwykle skrzą się humorem, jak zwykle niezwykły, obserwacyjny talent Wiecha objawi się niemal w każdym opowiadaniu. A trzeba wszak pamiętać o grze z cenzurą, którą wtedy prowadzić musiał autor. Wiech to Znawca, a może wręcz współtwórca warszawskiej gwary, choć on sam twierdził, że jedynie wiernie ją odtwarza, ograniczając się jedynie do oszlifowania jej, a czasami nadania jej formy nieco elegantszej, bo w jego książkach nie znajdziemy żadnego grubiaństwa (z ulubionym warszawskim kur... jego mać na czele), a mimo to oddaje w sposób niezwykły koloryt językowy warszawskiej ulicy. A przy tym te jego opowiadania mają przecież także niezwykle ostry, krytyczny pazur wszak Wiech wytyka nam bezwzględnie nasze wady z pijaństwem i awanturnictwem na czele. O autorze niniejszego tomu pisał Michał Choromański: Uważam Wiecha za jednego z najlepszych polskich pisarzy współczesnych, niewyczerpanego w pomysłach i zajmującego wyjątkową postawę moralną. O Wiechu można nawet powiedzieć, że jest wielkim filozofem. A Maria Pawlikowska-Jasnorzewska dodawała: Wiech to gentleman, szalenie dowcipny, nigdy jadowity, często wzruszający. Jego felietony są wynikiem obserwacji bardzo uważnej, pracy w swoim rodzaju całkiem twórczej i na wskroś oryginalnej. Zaś Antoni Słonimski podsumowując twórczość Wiecha pisał: Wolę książkę, która ma niepoważne zamierzenia i poważne osiągnięcia, od dzieł, które mają poważne zamierzenia i niepoważne osiągnięcia.
Powieść? Dziennik? Splot opowiadań, esejów i olśnień? Malte (pełny tytuł: Zapiski Maltego Lauridsa Brigge) jest prozą, nie przestając być poezją. Bywa zapisem doświadczenia autobiograficznego, choć wiele postaci i zdarzeń należy do sfery wyobraźni; bywa erudycyjną refleksją historyczną, choć Rilkego interesuje przede wszystkim wędrówka przez dzieje ludzkiej wrażliwości obrazów, lęków i idei.Tego utworu nie sposób zamknąć w formie. Fragmentaryczny, intymny i przejmujący, zapowiada wrażliwość egzystencjalną XX wieku, opowiadając o doświadczeniu samotności, dzieciństwa, pamięci i przemiany oraz śmierci i czasu; książkę tę można bowiem czytać również jako dialog z W poszukiwaniu straconego czasu (Proust i Rilke urodzili się, tworzyli i zmarli w podobnym okresie). Polski czytelnik może także odnaleźć w Maltem wiele śladów inspiracji, które powracały później również w naszej literaturze w myśleniu o tożsamości, masce i o przestrzeni międzyczłowieczej.Tworzone w latach 19041910 Zapiski Maltego stały się dziełem przełomowym. Po ukończeniu tej książki Rainer Maria Rilke (1875-1926) wszedł w długi, blisko dwunastoletni okres twórczego milczenia, przerywany jedynie sporadycznymi próbami pisarskimi. Za jego kres przyjmuje się dopiero ukończenie Elegii duinejskich, jednego z najwybitniejszych osiągnięć poezji XX wieku.Ta książka pozostaje świadectwem momentu, w którym literatura zaczęła mówić o człowieku nowocześnie bez złudzeń, ale z czułością. W nowym, świetnym przekładzie Jerzego Korpantego ma szansę przemówić do kolejnego pokolenia czytelników.
Joseph Conrad, a właściwie Teodor Józef Konrad Nałęcz Korzeniowski (1857-1924) to bodaj najsłynniejszy w świecie polski pisarz. Tyle że to przecież pisarz angielski. W wieku 16 lat wyjechał z Polski. Najpierw trafił do Marsylii, został marynarzem, pływał do Indii, na Malaje, odwiedził zarówno afrykańskie Kongo jak i Australię. W roku 1894 porzucił morze i ostatecznie zajął się pisarstwem. Napisał kilkanaście powieści i ... zrewolucjonizował literaturę. Łączył awanturnicze wątki z głęboką analizą psychologiczną, odkrywając w ludzkiej naturze głębokie pokłady mroku. "W oczach Zachodu" należy do jego najważniejszych utworów, przy czym jest to powieść na wskroś współczesna, polityczna, obnażająca w zasadzie stałe elementy "rosyjskiej duszy". Opowieść Anglika, który zetknął się z grupą rosyjskich emigrantów i poznał zapiski Kiryła Razumowa (główna postać powieści) agenta -prowokatora wykazuje potworności rosyjaskiego nihilizmu, od zawsze istniejącego w tym kraju. Conrad mocno polemizuje tu z Dostojewskim, którego zresztą serdecznie nie cierpiał i w pewnym sensie próbuje Zachodowi ukazać bezmiar potworności rosyjskiej duszy. Jakże aktualne i dzisiaj!
Baruch (lub Benedykt) Spinoza (1632-77) pochodził z żydowskiej rodziny żyjącej w Niderlandach, za swoje poglądy został usunięty z gminy, studiował scholastykę chrześcijańską, naukli przyrodnicze, filozofię (zwł. Kartezjusza i Hobbesa); jego filozofię określa się jako panteizm racjonalistyczny: racjonalizm (od Kartezjusza), naturalizm (od Hobbesa) i panteizm (od Majmonidesa), był też Spinoza wyznawcą teorii wolnościowych w życiu społecznym, propagował tolerancję, jego Traktat teologiczno-polityczny znalazł się na Indeksie Dzieł Zakazanych. Walczy w nim bowiem Spinoza o toerancję i wolność myśli. Rozdzielał wiarę od rozumu. Krytykował Kościół katolicki, postulował rozdział Kościoła od państwa. Propagował demokarację. I to przypomnijmy raz jeszcze pisze filozof w 1670 roku!!! Jakże aktualne do dzisiaj!
Tacyt (około 55-120), właśc. Publius Cornelius Tacitus - historyk rzymski, prokonsul Azji w latach 112-113. Napisał m.in.. ""Dialog o mówcach"", ""Żywot Agrykoli"", ""Germanię"", jednak najbardziej znane jego dzieła to ""Roczniki"" i właśnie Dzieje. Napisane w latach 104-109 opisują panowanie Wespezjana, Tytusa i Wespezjana (niestety do naszych czasów przetrwała jedynie część jego dzieła). Tacyt nie stroniło od ocen, trudno uznać go za wzór ""historyka obiektywnego"", często bardziej kierował się bowiem etyką. Przedstawiamy państwu dzieło tego bodaj jednak najwybitniejszego historyka starożytnego Rzymu w klasycznym przekładzie Seweryna Hammera z dodatkowymi szczegółowymi objaśnieniam Igora Atanaziewicza.
Steven Runciman (1903-2000) - angielski historyk, mediewista, bizantynista, autor m.in. monumentalnych 3-tomowych Dziejów wypraw krzyżowych i kilkudziesięciu innych książek poświęconych głównie Średniowieczu, ze szczególnym uwzględnieniem obszarów Azji Mniejszej i Europy. W "Kościołach tradycyjnych, a świeckim państwie" zajmuje się autor zajmuje się autor relacjami kościoła i państwa w Cesarstwie Bizantyjskim pod panowaniem osmańskim i z imperialną Rosją, aż po czasy Związku Radzieckiego i relacjami kościoła z władzą w innych państwach komunistycznych, a także w nacjonalistycznej Turcji i krajach Bliskiego Wschodu, czy Grecji za czasów dyktatury pułkowników. Doświadczenia kościołów z rządami, były tak odmienne na Wschodzie i na Zachodzie, że zachodnim chrześcijanom trudno było zrozumieć reakcje Wschodu. Kościoły prawosławne prawie zawsze żyły pod władzą albo jawnie wrogą, albo, jeśli chrześcijańską, niemniej jednak autokratyczną. Istnieje ciągłe napięcie pomiędzy biblijnym nakazem oddania Cezarowi co Cesarskie, a zagrożeniem integralności, jakie może to pociągać za sobą. Tam, gdzie zewnętrzni obserwatorzy czasami uważali, że konieczne jest męczeństwo, kościoły prawosławne podążały często bardziej niebezpieczną ścieżką przetrwania.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
